Appgejaagd

Schermtijd. Of noem ik het misschien beter schermstruggle? Met een veertienjarige en een schoolkind is het meer dan “gewoon maar een aandachtspunt”. Schermen zijn simpelweg een onderdeel van de opvoeding. Soms loopt het vlot, soms is het een strijd net zoals alle andere delen van de opvoeding.

Er zijn mensen die ervoor kiezen om hun kind tot op een bepaalde leeftijd schermvrij op te voeden. Ik ben enorm nieuwsgierig wat het effect daarvan zal zijn. Moest ik kunnen terugkeren in de tijd dan zou ik het misschien ook zo aangepakt hebben al is dat gemakkelijk gezegd achteraf. Ik ging er alleszins bewuster mee omgegaan zijn denk ik.

Mijn non-fictie stapel was de voorbije maanden vooral gevuld met boeken over schermtijd en de effecten ervan op ons en onze kinderen. Sommige boeken waren best intens. Zo vond ik “Generatie Angststoornis” echt pittig, ik smeet het enkele keren paniekerig opzij. Tegelijkertijd kan ik het ook nuanceren: een boek is maar een boek en het is even vlug achterhaald als het is geschreven. De realiteit is veel ruimer al kan het nooit kwaad om je te informeren. Elk kind, elke jongere is ook anders, als je meerdere kinderen hebt kun je je waarschijnlijk wel herkennen in de uitspraak “Je hebt nooit twee gelijke”.

Zoals ik al eerder schreef is Instagram mijn grote liefde. Het zal misschien eigenaardig klinken voor de volgers die zien hoeveel ik post in stories maar ik ben helemaal niet zo sociaal op mijn social media. Ik ben vooral iemand die haar eigen content brengt maar ik ga weinig reageren of liken bij anderen. Dat heeft helemaal niets te maken met de inhoud, ik zie het wel maar ik vergeet gewoon heel vaak dat ik hartjes kan duwen. Dan doe ik ineens een inhaalmanoeuvre en ga ik in één scrollbeurt strooien met bakken liefde, mijn dichtste vrienden weten alleszins al hoe dat werkt bij mij. Instagram is zeker niet de plek om afspraken te maken, want die worden ondergesneeuwd door de vele catmemes en dadjokes die ik doorgestuurd krijg. Als je me wil vast stekken dan moet je het via WhatsApp doen. Dat is de enige app die ik consequent opvolg als het over afspraken gaat.

Ik merk wel dat apps me ook kunnen opjagen. Dat appgejaagde gevoel als er iets wordt gepost in de WhatsApp-groep van het werk bijvoorbeeld. Jawel, die staan op gedempt, maar ik weet niet hoe dat bij jou zit, als ik zie dat daar activiteit in is dan wil ik weten wat er gaande is. Zo werd ik al verschillende keren afgeleid tijdens mijn vakantie over zaken die me helemaal niet aangingen. Ik kan moeilijk “niet lezen”. Als ik tekst zie wil ik weten wat er staat.

Verandering voer je niet in één-twee-drie door, het zit hem in kleine microstapjes. In “Scroll-a-holics” las ik dat het enorm opvalt hoe fel iedereen met de neus in de smartphone zit als je zelf probeert te minderen. (Ik heb een jaar geen alcohol gedronken en toen merkte ik ook ineens hoeveel er effectief werd gedronken….). Wachtzalen, perrons, de supermarktrij, het voelt alsof we niet meer schermvrij kunnen wachten. En ja: dat zijn zuivere observaties, ik ben er even schuldig aan want: zien schermen doet schermen.

Dus ik probeer bij mezelf wat bewustzijn te creëren. Eerst een tiental boeken lezen uiteraard om het te laten doordringen. De eerste stap was nagaan wat niet goed voelt. Ik besprak het WhatsApp-verhaal met mijn verantwoordelijke. Er geldt sinds 2023 een “recht op deconnectie” en ik voelde sterk aan dat ze heel goed begreep waarom ik dat aanhaalde. Ik verliet dezelfde dag nog de WhatsApp-groep. De dag erna ben ik via een smartphone van het werk wel terug lid geworden, zo kan ik die groep checken als ik effectief aan het werken ben en hoef ik er in mijn privé niets meer van aan te trekken omdat de gsm op het werk blijft liggen. Stel je maar eens voor dat ik de datum van het nieuwjaarsfeestje zou missen ;-). Ik heb de social media-accounts van het werk ook van mijn eigen gsm gehaald en werk deze alleen maar bij tijdens mijn werkuren. Kleine stapjes dus maar voor mij zeer belangrijk.

Het zal dan ook geen verrassing zijn dat ik een grote voorstander ben van het smartphoneverbod op scholen. Waarom werd daar eigenlijk zo lang mee gewacht? Ook thuis voeren we sinds vorig jaar “schermvrije avonden” in. Op die avonden mogen de jongens niet op de tablet of gamen. Ze mogen hun schoolwerk doen op de laptop en samen kijken naar een serie of film, maar social media, YouTube, TikTok, Snapchat en games mogen niet. Linus (tien jaar) is sowieso nog niet actief op social media. Hij is momenteel ook geen vragende partij dus laat ik het zo. Schermen zijn ook niet toegelaten bij het slapengaan, alles blijft beneden liggen.

En wij? We doen zoveel mogelijk mee, het is even tricky voor ons als voor hen. Ik kocht alvast een nieuwe klokradio met de idee dat ik binnenkort mijn smartphone niet meer als wekker moet gebruiken, nu begin ik soms al te scrollen nog voor ik uit mijn bed stap. Microstapjes dus….