Hasta la vista!

Aankondigen dat ik de komende weken minder zal bloggen kan mogelijk een omgekeerd effect hebben.  Just sayin’!

Maar ik ga de komende weken wel degelijk minder bloggen.  ’t Is congé en die twee rakkers komen elke tien minuten iets vragen.  Letterlijk.  Mijn short attention spam in combinatie met het uitdelen van vochtige doekjes en bekers water.   Valiezen maken en solden shoppen omdat ze blijkbaar uit hun kleren zijn gegroeid.  Kinderen die elkaar om de tien minuten het haar net niet uit de kop trekken.  Het komt er niet van om een deftige blogpost op te stellen.

But….

I’ll be back.

When they are in bed!

Hoe zou het nu met Frans zijn?

Ik kan niet langs die weg passeren zonder aan Frans te denken. Door de aandoening van Frans moest Ilja bijna zonder ouders en broertje verder leven.  Het klinkt misschien dramatisch maar het was dankzij de alertheid van mijn echtgenoot dat we er nu alledrie nog zijn.  Op een frisse middag in maart 2015 reden Pieter en ik terug van een bezoek aan onze ouders/schoonouders.  Het naderde 16u en we gingen Ilja oppikken op school.  Mijn dikke buik zat me al danig in de weg, met nog enkele weken te gaan was ik dan al goed rond.  Terwijl we aan het keuvelen zijn zie ik ineens iets dat niet in mijn systeem paste.  Er kwam een witte mercedes met zijn neus in onze richting.  Op ons vak.  De seconde die erop volgde besefte ik “shit, deze auto rijdt recht op ons af”.  Mijn man reageerde instinctief en kon perfect overdraaien zonder iemand op het linker rijvak te raken.  Hij parkeerde onze wagen netjes in de graskant aan de overkant van de weg.  Terwijl hij dit allemaal deed was ik nog altijd aan het denken dat de wagen ons frontaal ging raken.  De wagen vlamde de weg af en belandde in de gracht.  Geschrokken maar ongedeerd gingen we vliegensvlug kijken om bij aankomst te zien dat de meneer -gelukkig- een gordel droeg.  Hij schokte, beefde en draaide met zijn ogen.  Het was meteen duidelijk dat hij een epilepsie-aanval had van het type grand mal.  De ambulance en de politie werden verwittigd.  De chauffeur die vlak na ons reed kon hem gelukkig ook ontwijken en was ook ongedeerd.  Bij de contactgegevens in zijn portefeuille zat een overzicht van de medicatie die hij nam, vele namen waren mij bekend vanop het werk.  We bleven bij hem, letten erop dat hij niet blauw werd en dat hij bleef ademen.  Meer konden we niet doen, de wagen lag scheef in de gracht, de meneer zat dan ook vast in zijn auto.  De aanval bleef nog even doorgaan maar verminderde in kracht, een teken dat het gauw voorbij ging zijn.  Bij aankomst van de ambulance verlieten we de plaats van het ongeval en zetten onze weg verder.  Linus stampte erop los in mijn buik.  Eén ding is zeker: had ik die dag aan het stuur gezeten dan kon ik het nu waarschijnlijk niet navertellen.

Waarom ik mijn boekenkast weggeef en daar wonderbaarlijk weinig pijn bij voel.

Het was in december 2013 dat ik ze voor het eerst opmerkte.  Ik zat van tijd tot tijd naast meme’s bed, het ging absoluut niet goed met haar.  Met 95 jaar op haar levensteller moesten we natuurlijk heel dankbaar zijn dat ze nog in haar huis kon verzorgd worden.  Toch beseften we dat het einde naderde.  De stoel naast het bed gaf zicht op een fantastische kast.  Zo’n meme-kast met glas-in-lood.  Na enkele maanden waken, bezoeken en blijven slapen ging het steeds beter met haar.  Ze schartelde er op miraculeuze manier door en kon zelfs nog in haar huis blijven.  Verbijsterd maar content konden we nog van vier mooie jaren samen genieten.  Begin dit jaar stierf mijn meme op de gezegende leeftijd van 100 jaar.  Hoe pijnlijk dat ook was, het voelde toch ook natuurlijk aan, haar lichaam gaf aan dat het tijd was om te gaan en daar konden we ons alleen maar bij neerleggen.

Nu haar huis verkocht en leeggemaakt is kwam de fantastische kast mijn kant uit.  Ik vond ze niet compatibel met de simpele zwarte Billy-boekenkast in mijn living en besloot om de Billy weg te doen.  Ik had mijn boekenkast al langer dan mijn echtgenoot en die laatste dacht dat ik er nooit van ging kunnen scheiden.  Er stonden niet zo heel veel  boeken in maar degene die erin stonden waren wel allemaal bronnen van plezier.  Menig mensen bleven erbij haperen om de ruggen te lezen, het gaf een teken van verbondenheid als iemand anders zijn eigen smaak herkende.  Er werd wel eens een boek uitgeleend maar alleen maar aan mensen die ik er echt mee vertrouwde.  De kinderen hadden hun eigen schap.  Ik probeer de boekenmicrobe door te geven aan mijn zonen en merk dat vooral Linus deze heeft opgepikt, al is het boekje met “de beste Jantje-moppen” hier ook een topper momenteel.  Ik vind het dan ook spectaculair om te zien hoe mijn oudste zoon in één schooljaar leerde lezen en zonder verpinken een belachelijk flauwe mop voorleest aan mij.  All credits to Juf Nancy.

img_4096

Met het verdwijnen van de Billy ontstond er een praktisch probleem: veel te veel boeken, veel te weinig plaats.  Ik heb er niet lang over nagedacht: alle fictie-boeken moesten weg.  Ik maakte een heel kleine selectie: de Harry Potter-reeks, de Roald Dahls en enkele jeugdboeken bleven.  Uiteraard kregen alle kinderboeken en ook de boeken van mijn broer een plekje in de nieuwe kast.  De boeken van mijn echtgenoot (non-fictie over de oorlog en politiezaken) dat laat ik aan hem over.  De rest ging op mijn instagram: te geef.  In de commentaren kun je lezen wat al weg is, de andere boeken kan ik nog steeds weggeven aan wie ze interesse heeft.  Wat overblijft doe ik naar de kringloopwinkel of de bibliotheek voor de geefkast.

Ik had gedacht dat het mij pijn ging doen om mijn boekenkast af te breken en naar het recyclagepark te brengen maar het voelt eigenlijk als een verlichting.  Tijd voor een nieuwe kast, met minder boeken.  Het voelt zelfs genoeglijk om de boeken een nieuwe bestemming te geven, iemand anders kan er plezier aan beleven, ze hebben hun tijd bij mij gehad.  Marie Kondo zou zeggen: “Bedank de boeken en laat ze los”.

img_4093

 

En voor dit pareltje wil ik veel los laten!

 

2015 – 2018

Tijdens één van de weinige gesprekken die ik met mijn echtgenoot de voorbije weken voerde (ik denk dat wij dringend eens samen weg moeten gaan) kwam het vanmorgen op een herinnering aan drie jaar geleden.  Hoe heel die periode in een waas ons is voorbij gegaan.  Het was een eigenaardige periode die nooit meer terugkeert.  We namen grote beslissingen na een twijfelperiode.  Op verschillende gebieden werd een nieuwe start genomen.  Ik kijk wel eens terug in mijn blogarchief op bepaalde datums maar ook in de foto’s op mijn computer staan bakken herinneringen geparkeerd.

In juni 2015….

Was ik in zwangerschapsverlof en zat ik met een twee-maandertje in huis!

Werd de ton op de koer voor het eerst een bloemen-oase…

IMG_7690

Was er de komst van Schanulleke!

IMG_7578

Konden ze elkaars’ haar nog niet uittrekken omdat er nog geen voldoende opstond…

Werd deze rakker vier!

In juni 2018:

 

Krijg ik zo’n filmpjes doorgestuurd via Whatsapp…

 

img_4040

Blijven de bloemen een constante op de koer!

723aa887-3fd1-4113-a19e-7898d0709fc2

Verwelkomen we Chewbacca!

img_3868

Vierden we deze rakker zijn zevende verjaardag!

img_3881

img_3973

Maken de broertjes ruzie om wie de kattenmand mag dragen…

Hoe zeggen ze dat?  The days are long but the years are short.  Ik ben gigantisch veel vergeten van het jaar 2015, niet alleen door het slaaptekort met de baby maar ook door de vele veranderingen dat jaar.  En nu?  Nu is het nog altijd fijn vertoeven op die bloemenkoer, met een andere kat en met twee ruziënde kinderen.  Een update in 2021!

 

Seizoenarbeiderspad

De aandachtige lezer weet dat ik dagelijks het mooie in de kleine dingen zoek èn het ook effectief vind.  Hij of zij zal ook weten dat ik de laatste maanden serieus aan het podcast and walken ben, voornamelijk in De Westhoek.  Als ik op mijn recupdag tijdig aan de schoolpoort wil staan moet ik namelijk iets dichter bij de deur blijven.  Op 10 juni werd bij mij in de buurt “Het Seizoenarbeiderspad” ingehuldigd.  Een geschiedkundige wandeling van 7,5 km doorheen de schonen Westhoek.  Op zo’n 5 km van mijn deur is de start en deze middag besloot ik mijn regenjas aan te trekken en met de kaart die ik op de toeristische dienst van Langemark kreeg op pad te gaan.  De wandeling is (nog?) niet toegevoegd aan het officiële wandelknooppuntennetwerk  (eat that Scrabble!) maar ze is wel volledig aangeduid met bordjes.

img_3935

Er wordt niet gelogen als er staat dat de meeste paden onverhard zijn.  De wandeling is dan ook niet toegankelijk voor rolwagens of wandelwagens.   Zelfs niet als er 4X4-wielen opzitten.

img_3923

img_3900

Als je deze wandeling wel met kinderen wil doen kun je hem inkorten door na het allereerste gedeelte een hoek af te snijden.  Dan doe je er een kleine 5 km over.

img_3902

In tegenstelling tot wat de lucht voorspelde heb ik geen regen gezien.  Het was zelfs zo warm dat ik halverwege mijn trui afspeelde.  Daarna moet het ergens fout gelopen zijn want ik stapte toen compleet de verkeerde richting uit, op een redelijk drukke verbindingsweg.  Zo druk dat het ferm op mijn systeem begon te werken dat er constant auto’s naast mij raasden.  Ik herlas de kaart en besefte dat ik ze na de truienwissel verkeerd geplooid had waardoor ik de volgorde van de tekst doorheen haalde.  (jaja, hou uw vrouwen-en-kaartlezen-commentaar maar voor uzelf 😉 )  De uitleg op het kaartje was weliswaar heel duidelijk dus in combinatie met Google Maps kon ik het beperken tot een anderhalve kilometer extra.

img_3915

Dagelijkse kost op West-Vlaamse wegen.  Een obuske meer of minder, daar kijken wij niet meer van op.

Ik stak wel een tandje bij want de schoolbel wacht niet en ik had toen nog 5 km voor de boeg.

img_3910

Omdat ik geen bordjes meer wou missen lette ik extra goed op waardoor ik niet zoveel van de omgeving in me opnam.  Misschien moet ik het pad nogmaals doen, deze keer uit mijn hoofd.

img_3920

Grote liefde tussen S. en D.  Zouden ze nog samen zijn?

img_3936

De 7,5 km-toer doe ik in 9 km, een prestatie op zich vind ik ;-).

Meer info en een kaart met de geschiedkundige uitleg over deze wandeling kun je vinden op de toeristische dienst van Langemark-Poelkapelle (zie ook de eerste foto).  Of ga naar mijn “mag ik iets vragen”-pagina en stel uw vraag.  Of als je hem eens wil meewandelen, roep maar, ik ken de weg (alléé, zo goed als 😉 )

 

Klank zonder beeld

Oh god.   Ik hoor een klein kreetje. De gele klokradiocijfers zijn onverbiddelijk: 02u44.  Er is altijd die ene seconde waarop ik denk “misschien is het maar een kreetje”.  Die ene seconde maakt dat het aanzwellende geluid van het wenende kindje extra zwaar is om het deken van mij af te gooien.  Als ik bij hem kom staat hij recht in zijn bed.  Ergens tussen het kleine kreetje en het geween werden er grote boodschappen geschreven.  Ik haal het potje en vloek inwendig “waarom is dat toilet boven nog steeds niet geïnstalleerd?”.  Als hij rustig zijn post scriptum probeert te schrijven kijkt hij me aan.  Hij is nooit mooier dan midden in de nacht met zijn gezichtje fris en fruitig.  Ik zit naast hem, met mijn armen rond mijn knieën.  Hij haalt samen met zijn grootste glimlach zijn kwetter-stemmetje boven: “Vanavond spelen De Rode Duivels hé mama?!”

 

Soms wou ik dat ik van bepaalde momenten een foto kon nemen, maar dat zijn meestal de momenten die niet op foto vast te leggen zijn.  Kruimels maakt ook regelmatig een post “de foto die ik niet maakte“.  Zeker eens gaan checken!

It’s monday, I’m in love

Bij het uitladen van de vaatwasser stop ik het laatste restje weekend in de schuif.  Met de propere barbecue-tang in mijn hand besef ik dat het weekend me leeggezogen heeft.  Toch zou ik het niet anders willen.  Op maandag besef ik hoeveel ik van zondag hou.  De ijslepel in besteklade verraadt dat de zon ons deugd deed.   Op de tafel zie ik Ilja’s verjaardagscadeautje van zijn peter.  Ik viel ook in de prijzen.  Als het nieuwe boek dat ik kreeg zo goed is als het vorige dat hij me gaf, dan ben ik weer vertrokken voor een periode van ultiem leesplezier.

img_3804

De kwetterende kinderen breng ik naar de schoolpoort.  Ik maak er een gewoonte van om iets verder te parkeren en het laatste restje te voet te doen.  Niet alleen vertellen ze me veel meer, ze zijn nog even in de buitenlucht en ik kan zelf de temperatuur van de dag inschatten.  De volumeknop bij Linus staat veel te hoog, ik probeer hem te temperen maar het lukt me niet.  De kranen die het marktplein herinrichten rijden aan en af, het is een hemels schouwspel voor hem en hij probeert hun geluid te overstemmen.  Kun je enthousiasme eigenlijk ooit kwalijk nemen?

Op Vaderdag slaagde ik er min of meer in om de rakkers stil te krijgen terwijl ze van de trap slopen met hun cadeautjes.  Bij het klaarzetten van het verrassingsontbijt kon ik het niet laten om de hele tijd te gniffelen.  Een driejarige die de hele tijd enthousiast fluistert blijkt super-grappig, zeker als je weet dat hij het bijna nooit doet.  Hun afwachtende gezichtjes zijn het mooiste cadeau voor mij.  De knuffels en de versjes zijn dat voor hem.

img_3789

Ik scrol door mijn foto’s en besef dat het weekend open en dicht ging.

img_3771

Het Vaderdagbezoek bij mijn schoonvader en de nieuwe puppy.

img_3733

Pyjamaselfies waar ik niet aan te pas kom door een bende Vitaminis-knuffels.

img_3778

Een Podcast-and-walk-avondeditie in het zonnetje.  Blote benen met wandelschoenen….het blijft een gek zicht maar achteraf was ik toch blij dat ik de 5 km niet op mijn slippers had afgelegd.

Ik whatsapp een filmpje door naar mijn collega’s bij Gezinsbond.  We zijn wild op zoek naar een alternatief voor de milieuvervuilende ballonwedstrijd.  “Een rupsenrace is alleszins biologisch afbreekbaar” grappen ze terug.  Een waardig alternatief voor de wedstrijd waarbij kinderen op een later tijdstip hun prijs moeten komen ophalen is altijd welkom!

Ik doe enkele boodschappen (Amerikanen noemen dit zo mooi: “to run errands”) alvorens ik naar huis ga om de wasmachine op te zetten.  De barbecuegeur in het washok overheerst nog even het feit dat de week terug begonnen is.  Have a good one!