Klank zonder beeld

Oh god.   Ik hoor een klein kreetje. De gele klokradiocijfers zijn onverbiddelijk: 02u44.  Er is altijd die ene seconde waarop ik denk “misschien is het maar een kreetje”.  Die ene seconde maakt dat het aanzwellende geluid van het wenende kindje extra zwaar is om het deken van mij af te gooien.  Als ik bij hem kom staat hij recht in zijn bed.  Ergens tussen het kleine kreetje en het geween werden er grote boodschappen geschreven.  Ik haal het potje en vloek inwendig “waarom is dat toilet boven nog steeds niet geïnstalleerd?”.  Als hij rustig zijn post scriptum probeert te schrijven kijkt hij me aan.  Hij is nooit mooier dan midden in de nacht met zijn gezichtje fris en fruitig.  Ik zit naast hem, met mijn armen rond mijn knieën.  Hij haalt samen met zijn grootste glimlach zijn kwetter-stemmetje boven: “Vanavond spelen De Rode Duivels hé mama?!”

 

Soms wou ik dat ik van bepaalde momenten een foto kon nemen, maar dat zijn meestal de momenten die niet op foto vast te leggen zijn.  Kruimels maakt ook regelmatig een post “de foto die ik niet maakte“.  Zeker eens gaan checken!

It’s monday, I’m in love

Bij het uitladen van de vaatwasser stop ik het laatste restje weekend in de schuif.  Met de propere barbecue-tang in mijn hand besef ik dat het weekend me leeggezogen heeft.  Toch zou ik het niet anders willen.  Op maandag besef ik hoeveel ik van zondag hou.  De ijslepel in besteklade verraadt dat de zon ons deugd deed.   Op de tafel zie ik Ilja’s verjaardagscadeautje van zijn peter.  Ik viel ook in de prijzen.  Als het nieuwe boek dat ik kreeg zo goed is als het vorige dat hij me gaf, dan ben ik weer vertrokken voor een periode van ultiem leesplezier.

img_3804

De kwetterende kinderen breng ik naar de schoolpoort.  Ik maak er een gewoonte van om iets verder te parkeren en het laatste restje te voet te doen.  Niet alleen vertellen ze me veel meer, ze zijn nog even in de buitenlucht en ik kan zelf de temperatuur van de dag inschatten.  De volumeknop bij Linus staat veel te hoog, ik probeer hem te temperen maar het lukt me niet.  De kranen die het marktplein herinrichten rijden aan en af, het is een hemels schouwspel voor hem en hij probeert hun geluid te overstemmen.  Kun je enthousiasme eigenlijk ooit kwalijk nemen?

Op Vaderdag slaagde ik er min of meer in om de rakkers stil te krijgen terwijl ze van de trap slopen met hun cadeautjes.  Bij het klaarzetten van het verrassingsontbijt kon ik het niet laten om de hele tijd te gniffelen.  Een driejarige die de hele tijd enthousiast fluistert blijkt super-grappig, zeker als je weet dat hij het bijna nooit doet.  Hun afwachtende gezichtjes zijn het mooiste cadeau voor mij.  De knuffels en de versjes zijn dat voor hem.

img_3789

Ik scrol door mijn foto’s en besef dat het weekend open en dicht ging.

img_3771

Het Vaderdagbezoek bij mijn schoonvader en de nieuwe puppy.

img_3733

Pyjamaselfies waar ik niet aan te pas kom door een bende Vitaminis-knuffels.

img_3778

Een Podcast-and-walk-avondeditie in het zonnetje.  Blote benen met wandelschoenen….het blijft een gek zicht maar achteraf was ik toch blij dat ik de 5 km niet op mijn slippers had afgelegd.

Ik whatsapp een filmpje door naar mijn collega’s bij Gezinsbond.  We zijn wild op zoek naar een alternatief voor de milieuvervuilende ballonwedstrijd.  “Een rupsenrace is alleszins biologisch afbreekbaar” grappen ze terug.  Een waardig alternatief voor de wedstrijd waarbij kinderen op een later tijdstip hun prijs moeten komen ophalen is altijd welkom!

Ik doe enkele boodschappen (Amerikanen noemen dit zo mooi: “to run errands”) alvorens ik naar huis ga om de wasmachine op te zetten.  De barbecuegeur in het washok overheerst nog even het feit dat de week terug begonnen is.  Have a good one!

Neen. Nog steeds niet…

Ik was al drie uur te laat op het werk toegekomen.  De stress laaide hoog op, brandend in mijn luchtpijp.  Het enige wat door me ging was: “Is het al zo laat?  Is het al zo laat?  Hoe is het mogelijk dat het in godsnaam al zo laat is?”  Als een kieken zonder kop begon ik op het werk rond te lopen.  Er waren drie uren verloren en ik wist niet waar ze waren, hoe ik het moest oplossen.  En daar stond ze me te observeren.  Haar frou-frou nog altijd even recht.  De bril mooi opgeblonken.  Ze lachte naar me.  Of ze lachte met me.  Geen idee maar haar glimlach was nog steeds dezelfde.  In de droom wist ik “dit is een visioen, ze is er niet meer” maar ik bleef kijken.  En zij bleef lachen.

Bij het schillen van de aardappelen deze voormiddag kwam de droom terug.  “Lieselotte!  Zo’n dikke schillen van je aardappelen!” gierde ze ooit.  Ik antwoordde lacherig: “het zijn maar aardappelen, als de schil te dik is, dan schil ik er gewoon één extra om het verlies te compenseren!”

Het verlies valt echter niet te compenseren.  Bij elke veel te dikke aardappelschil slaat dat besef mij recht in mijn gezicht.

 

it must be: home alone for the weekend

…en met alleen bedoel ik niet: me, myself and I maar: me, my children and I.  Dus echt alleen was ik niet.  De echtgenoot ging het voorbije weekend oorlogssites bezoeken in Normandië met zijn vader en broers.  En wat doe ik zoal tijdens zo’n weekend?

Op vrijdag:

Rondmailen voor een opleiding die ik wil volgen in het najaar.  Wordt vervolgd…

Het volledige derde seizoen van “You Me Her” bingewatchen op Netflix

Ongeloofwaardige verhaallijn, slechte hoofdrolspeler (Jack) maar toch een volledig seizoen uitkijken op één avond.  It must be a brainless wijvenserietje.

Op zaterdagvoormiddag:

Twee boxen speelgoed van de zolder halen en de wisseltruc uitvoeren.  Kinderen die toch zeker twee uren spelen alsof ze net van de speelgoedwinkel komen.  It must be my lucky voornoene.  

lucky voornoene

Op zaterdagnamiddag:

“Up de ruttel” (“op de bots”) een vriendin uitnodigen om ons te vergezellen naar De Palingbeek voor een wandeling, wat speelpleinplezier en een drankje op het terras.  Enkele broertjes-ruzies rond takken die dienen als bazooka’s en een bloedneus op het springkasteel.  It must be a regular saturday.

Op zaterdagavond:

De klasvriendinnen ontvangen voor een simpele spaghetti.  Praten, tateren, gieren alsof we niet ineens 7 jaar ouder maar 7 jaar jonger zijn sinds ons afstuderen. Serieus. Vriendinnen die “hoe zie ik eruit?” roepen en daarbij twee blauwe bessen in hun ogen duwen.  I must be so lucky!

78c31b49-8264-4dbe-bf20-f525c48dc15b

Op zondagochtend:

Veel te vroeg moeten opstaan nadat je er veel te laat in zat.  Gelukkig een ontbijtje geleverd krijgen via de ouderraad van een schooltje in de buurt.

img_3675.jpg

Een beetje smikkelen met de kinderen: een sandwich, een chocoladekoek.

Naar geweldige muziek luisteren via Spotify: it must be meekweeltijd.

Queen

Op zondagvoormiddag:

Zondag plandag.  Beslissen om deze week de recepten van Finding Mini Me te testen en het weekmenu hieraan aanpassen (aankomende verjaardagsfeestjes niet ingerekend).  It must be an offday on the scale.

img_3683

De kinderen schaamteloos laten youtuben terwijl je bezig bent met eten maken, planningen opstellen en boodschappenlijstjes maken.  It must be lazymommyday.

img_3693

 

 

en de winnaar is….

Remember bloghoppen?  Ahja, juste!

We zijn vandaag 1 juni dus dat betekent dat de wedstrijd afloopt.

Er werden vijf gokjes gewaagd om de boeken te winnen:

Caro gokt 16,7

Sofie (fieke): 15,7

Kathelyne: 14,9

Lore: 14,6

Marlies: 17,1

Gisterenochtend zette ik Linus op de weegschaal.  Althans, ik liet hem er vier keer op en af komen omdat hij altijd te vroeg afstapte.   Het resultaat was:

 

 

Dat betekent dat Sofie van Fiekefatjerietjes de boeken wint!  Sofie, mail me eens je contactgegevens door dan stuur ik de boeken op, ik laat het boek van mijn broer signeren voor je!  De anderen ben ik dankbaar voor het deelnemen en het bloghoppen!  En merci Nina voor de organisatie!

Een groeifeest in dertig beelden.

Bij de geboorte van onze kinderen kozen we ervoor om hen niet te dopen aangezien wij niet katholiek zijn.  Nu Ilja in het eerste leerjaar zit besloten we om zijn leven en de gretigheid waarmee hij groeit te vieren samen met onze familie en dichte vrienden.  Terwijl de andere kinderen van zijn klas hun communie deden hielden we een klein ritueel waarbij Ilja werd omringd door een hele berg mensen die iets betekenen voor hem.  We stonden stil bij zijn geboorte en zijn leven tot nu toe en namen tijd om mensen rond ons te bedanken voor hun aandeel in dit groeien.  Ook omgekeerd werd Ilja door andere mensen in de kijker gezet.  Het werd een mooi feest waarin hij centraal stond en wij  konden samenzijn onder een stralende zon.  Zondag 6 mei was een zalig dag.  Voor ons allemaal.

20180506_lentefeest_ilja_00420180506_lentefeest_ilja_00520180506_lentefeest_ilja_01520180506_lentefeest_ilja_02220180506_lentefeest_ilja_01620180506_lentefeest_ilja_02720180506_lentefeest_ilja_02820180506_lentefeest_ilja_06220180506_lentefeest_ilja_07020180506_lentefeest_ilja_09920180506_lentefeest_ilja_097

Er werden tekstjes gelezen, woordjes gezegd, pinata’s geklopt.  Peter maakte muziek, meter vertelde over hoe we haar als meter hebben gevraagd.  Allemaal fijne herinneringen en veel nieuwe dingen voor Ilja.

20180506_lentefeest_ilja_10320180506_lentefeest_ilja_11720180506_lentefeest_ilja_11220180506_lentefeest_ilja_13020180506_lentefeest_ilja_14720180506_lentefeest_ilja_161

“Ik wens je tijd om te dromen, tijd om te doen,

tijd om lief te hebben, tijd om te leven

en de kracht om altijd jezelf te blijven”

20180506_lentefeest_ilja_162

“Lichtpuntjes…

Soms zijn ze groot, soms zijn ze klein

Je hoeft ze niet te zoeken, je kunt ze ook zijn!”

20180506_lentefeest_ilja_159

” Wees een boom die met zijn takken de hemel streelt.

Wees vrij als de vogel in je kruin.

Wees sterk in de storm.

Wees wij die op een zonnige dag in jouw schaduw verpozen.”

20180506_lentefeest_ilja_16420180506_lentefeest_ilja_21320180506_lentefeest_ilja_040

“Wees moedig, wees sterk, wees dapper, en werk hard voor al je dromen, zodat ze uit zullen komen!”

20180506_lentefeest_ilja_26920180506_lentefeest_ilja_125 (2)20180506_lentefeest_ilja_174

Een oldtimer, zonnecrème en cupcakes die bij zijn hemdje pasten.  Dino’s, fietsjes, go-karts en bellen blazen.  Echt gewoon simpelweg een fijne dag.

20180506_lentefeest_ilja_14820180506_lentefeest_ilja_23120180506_lentefeest_ilja_26320180506_lentefeest_ilja_24920180506_lentefeest_ilja_243

img_3223-1

 

de teksten tussen aanhalingstekens zijn enkele van de vele gemaakt door de aanwezigen.

alle foto’s (m.u.v. de laatste) zijn van de hand van Kelly Steenlandt.  Ze vergezelde ons gedurende een gedeelte van de dag dus ik heb er nog tonnen meer.  Meer info over zo’n reportage kun je vinden op haar website. 

The 7 myths of happiness #4

Ohja soms start ik eens een reeksje en dan werk ik dat niet af.  Tjah. Gebeurt wel eens.  Of ik pik het terug op na een half jaar.  In november schreef ik de laatste keer over de “7 Myths of happiness” .  Je hoort erover in deze podcast van Gretchen Rubin:

 

Voor wie geen zin heeft om te luisteren: in aflevering 130 worden 7 mythes rond geluk besproken.  Mythe 1 behandelde: “People find happy people annoying and stupid”, mythe 2: “Nothing changes a persons’ happiness level much en mythe 3: “A treat will cheer you up”.  Nadat ik de voorbije week nog eens diezelfde aflevering beluisterde begon ik er weer over na te denken.

Myth #4: “Money can’t buy happiness”

Tricky!  Gezien geluk een gevoel is kan je het uiteraard niet kopen.  Maar zoals ze het in de podcast en de shownotes ook beschrijft en bespreekt: geld kan er wel toe bijdragen.  Het is pas als je geld tekort komt dat je beseft hoeveel gemakkelijker het is als je er wel hebt.  De evidentie waarmee die som geld op het einde (of in mijn geval drie dagen na het begin) van de maand op je rekening verschijnt is eigenlijk goud waard.  Bij mij is dat ook het moment waarop ik gretig potjes begin te vullen in mijn YNAB-programma (best day of the month).  Als ik naar mezelf kijk zie ik eerder een gierige pin, maar ik sta er veel te weinig bij stil dat het voor mensen soms het moment is om weer eens deftig eten te kopen, om misschien eindelijk die kapotte schoen te vervangen van hun kind.  Of dat die evidentie er gewoonweg niet is, geen inkomen.

Er is veel meer armoede dan je denkt en het zit soms vlak onder je neus.  Dus ik vermoed dat geld bij veel mensen wel kan bijdragen tot hun algemeen (lees: praktisch) geluk.  Ik ben uiteraard zelf ook content als ik merk dat ik kan sparen of iets kan kopen waar ik al een tijdje op “begoest” ben.  De laatste jaren begin ik strikter en strikter toe te zien op ons budget.  Ik leerde meer “zaaien naar den zak”.  Waar ik vroeger wel al eens iets kocht omdat ik dacht het nodig te hebben blijk ik nu veel minder die redenering te maken.  Veelal heb ik eigenlijk niets nodig.  Ik betaal wel graag voor een belevenis: een feest, een activiteit met de kinderen of een reis.  Of voor een extra bakje verse aardbeien bij de fruitboer misschien.  Ik betaal graag de dienstencheques voor hulp in huis.  Online shoppen vermijd ik en als ik dan toch eens een winkelkarretje vul klik ik de site dicht en ga ik iets anders doen.  Negen van de tien keer vergeet ik dat ik het had openstaan.  Tegelijk ga ik wel online kijken om promoties te spotten voor als ik eens ècht iets nodig heb (zoals pampers die gelukkig enkel ’s nog nachts in gebruik zijn).

Ik probeer mijn kinderen bij te brengen dat niets vanzelf gaat maar dat is zo’n moeilijke opdracht.  Ik wed dat veel mensen die in armoede leven keihard zouden draaien met hun ogen als ze lezen dat mijn kinderen vijf euro mogen spenderen op een rommelmarkt.  Voor tien euro kun je namelijk veel eten kopen.  Toch durf ik wel eens sakkeren dat ik het leven wel duur vind en ik besef dat de duurste jaren ons nog staan te wachten.  Maar ik ben gelukkig dat ik niets tekort kom.  Het gaat niet over materiaal of over mooie kleren, maar over het feit dat ik op het einde van de maand geen stress ervaar.  Omdat ik niet ergens moet scharten om nog een laatste euro te vinden voor een klein brood of moet piekeren over hoe ik de schoolrekening ga betalen.

Ben jij een big spender of draai jij elke euro om?  Gebruik jij budgetprogramma’s?

 

PS: De Bloghop-wedstrijd loopt deze week af!  Wie twee boeken wil winnen via deze blog kan nog zijn gokje wagen!  (kost geen geld 😉 )

Ook Maison Slash schetst regelmatig een realistisch beeld over hoe de portemonnee van andere mensen eruit ziet.  Interessant!