De 7 ge’s

Gewandeld:  Met mijn drie mannen.  Het was eindelijk aangenaam weer om het kleine toertje te doen.  Een drietal kilometer in de omgeving van ons huis waarbij we de kinderen kunnen afleiden met een paardje, “de kakabloemen” (breek mijn bek niet open) en oranje palen onderweg.  Ik kan mijn kinderen enthousiast maken om tegen een oranje markeringspaal te gaan tikken.  Parential doubts?  Welke parential doubts?

img_0743

Gesport: Tijdens het krokusverlof was er weer een Gezinsbond-activiteit “Turnen met oma en opa”.  Net op tijd vond ik nog een tweedehands trainingspakje in de kast van Linus, it fitted like a glove!

img_0512

Gerimpeld:  Badjesvoetjes.  Ik kan het niet laten om daaraan te fikkelen!  Ik kreeg deze week een hele uitleg over hoe die rimpeltjes ontstaan maar ik ben ze vergeten.  So far voor veel informatie hier.

img_0407

Gewerkt: ook in de krokusvakantie moest er gewerkt worden.  Weliswaar in een andere sfeer want ook de bewoners hadden vakantie.  We trokken naar Het Ezelpad waar we ezels kamden en eten gaven.  Hoewel ik steeds fan was van ezels moest ik mijn mening over “de domme ezel” wel bijstellen.  Integendeel: blijkbaar zijn dit heel slimme dieren die sterk beïnvloed kunnen worden door iemands persoonlijke vibe.

img_0550

Gespot: een sprinter in de wolken.  Zie je hem ook?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gelopen: de vakantie is altijd tricky om weg te geraken.  Zeker tijdens de donkere maanden is het niet mijn favoriete bezigheid om ’s avonds nog te gaan lopen.  Geef mij maar de ochtenden.  Maandagmorgen vertrok ik tegen wil en dank want het regende.  Desalniettemin had ik er deugd van.  Ik weet nochtans dat ik achteraf altijd content ben maar dat blijk ik soms wel eens te vergeten als ik mij klaarmaak.

img_0812

Gereserveerd: Regatta wandelschoenen.  Ik heb er geen foto van.  Niet alleen omdat ze spuuglelijk zijn.  Het was pas het vorige weekend dat we beseften dat we met één paar goeie schoenen misschien niet zouden overleven in New York en New Jersey.  Regen valt overal weet je wel.  Het mag er vandaag misschien 21 graden zijn, binnen twee weken kan het sneeuwen.  Fashionable of niet, kan mij niet schelen, mij ga je niet zien lopen met natte voeten dus bestelde ik een paar Regatta wandelschoenen want de maat 41 die ik aanpaste in de winkel was te klein.  I kid you not.  Te klein.  Nu nog twee van die wandelstokken en ik kan er tegenaan.  (Nee, zover zal ik het niet drijven.)

Iemand ervaring met goede wandelschoenen?  Of gewoon plaatsvervangend beschaamd om mijn modeblunder?

Onkuisheid [ouderzonden]

Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Eerst en vooral leg ik me erbij neer dat ik mijn partner niet meer volledig voor mezelf heb.  Onze aandacht voor elkaar wordt verdeeld over nog twee andere mensen.  Neem dat maar heel letterlijk, de keren dat wij een gesprek starten en tegelijk een beentje aan een Lego-popje moeten zetten, dat er een ruzie escaleert in de living of er iemand zo enorm dorstig is terwijl we voor de derde keer het gesprek proberen te hervatten….ik hoef ze niet te tellen, want het is eigenlijk een constante.  Maar: daar hebben we zelf voor gekozen.  Dat betekent echter niet dat wij elkaar altijd op de tweede plaats zetten.  Ik zag al heel wat gezinnen uiteenspatten en ik probeer krampachtig om dit te vermijden.  Door mijn flexibel uurrooster en het type job dat hij uitoefent komt het wel eens voor dat wij midden in de week ’s middags samen lunchen (om het met een fancy woordje te zeggen).  Een avond onder ons getweeën iets gaan eten is ook altijd een verwennerijtje.  Ilja is altijd in de wolken als zijn favoriete thuiswacht komt en het voelt als een verademing om eens niet te vegeteren in de zetel met Netflix.  Binnenkort trekken we voor 10 dagen erop uit naar The City That Never Sleeps.  Ik denk dat het belangrijk is om aan kinderen duidelijk te maken dat -voor hun aanwezigheid- hun ouders een partnerschap waren en dat nu nog steeds zijn.  We tonen soms hilarische foto’s van toen wij pas samen waren.  Jong en onbezorgd, met blutse kaakjes en een strakke buik.  Ik vind ook dat je elkaar moet loslaten, niet alleen in je relatie met elkaar maar ook in het gezin.  Mijn nood aan regelmatige uitstapjes zonder mijn kroost loopt recht evenredig rond zijn ideeën rond het uitwerken van zijn bijberoep zonder dat wij ons daarin moeien.  De kinderen zijn maar al te goed op de hoogte “dat mama met haar vriendinnetjes op stap gaat” of “dat papa gaat fietsen zonder ons”.  Die mogelijkheden creëren en elkaar stimuleren om het te doen werken: het is niet altijd evident in combinatie met een gezin maar het geeft energie.  En laat nu net dàt iets zijn dat je dubbel zo hard nodig hebt in een menage met kleine kinderen.

 

Lovey Dovey

Commercieel gezever, ’t is hier elke dag Valentijn, enkel goed voor de economie blablabla….allemaal redenen om Valentijn niet te vieren.  Maar kijk, ik heb er nog nooit aan meegedaan.  Geen idee waarom, het spreekt mij niet aan.  Ik heb er ook geen zicht op of het effectief zo wild (vul zelf de interpretatie hiervan in) wordt gevierd omdat ik er gewoonweg nooit bij stilsta.  Is Valentijn still happening?  Is het ooit gehappend?  Zijn er mensen die hier effectief een avond of een dag verlof voor nemen?  Zelf ben ik toevallig thuis omdat ik een dag verlof plaatste wegens Krokusvakantie.  Ik hoor nu en dan ook al waaien dat februari “vriendenmaand” is, misschien moeten we op Valentijn maar collectief met onze vrienden gaan afspreken?  Oh yeah.  Ik denk dat ik nu de singles wel aanspreek.  Ooooffff, misschien moeten mensen maar eens al hun single-vrienden uitnodigen en samenbrengen, wie weet wordt er wel gematcht?  (Voel ik diezelfde singles nu met hun ogen draaien?)  Zoiets werkte alleszins voor mij en mijn echtgenoot!  Ik herinner me nog goed het kaartje op onze trouw van diegene die ons koppelde: “Matchmaker made a match”.  Alléé, ga jij niet graag met je man gaan dineren misschien?  Ja, tuurlijk, graag zelfs, wie wil er niet met zo’n man gaan eten?  Maar liever niet in het kader waarbij er hartjesballonnen om de leuning van mijn stoel worden gehangen of een violist mijn gesprek komt onderbreken.

Vieren jullie Valentijn?  Met cadeautjes of chocolade?  (mmm chocolade)  Ben je single of ken je veel singles?  Zou je graag gekoppeld worden indien je single bent?  Ik voel hier precies een shitty dinner opkomen.

Hebzucht [ouderzonden]

Ahja, die blogchallenge over ouderschap, weet je nog?  Waar het juist over gaat kun je hier en hier vinden maar in de komende weken worden op verschillende blogs de 7 hoofdzonden -binnen het aspect ouderschap-  besproken, we vervolgen met “Hebzucht”.  “Greedy greedy greedy” zou Stanford uit Sex And The City zeggen.

Wat zou je nooit delen met je kinderen? Of kind?

Het is moeilijk om niet veroordelend over te komen want ik weet dat er veel anderen zijn (en dat is volledig OK!!!) maar….ik ben enorm streng op mijn bed.  Dat deel ik niet met mijn kinderen.  Ook niet als ze ziek zijn?  Neen, zelfs dan niet.  Ze zijn het ook zo gewoon want ze komen het ook nooit vragen.  Uiteraard mogen ze op zondagochtend wel eens bij ons onder de lakens als ze wakker zijn, maar slapen gebeurt apart.  Ik hou de wacht over hun slaap maar ook over mijn eigen slaap.  Hoewel ik hier en daar wel lees dat co-sleeping wordt aangeraden om de band met je kinderen aan te scherpen ben ik er helemaal geen voorstander van.   De band met mijn kinderen is al heel scherp en mijn bed is van mij.  (alléé en ook voor 1/3e van Pieter 😉 ).

img_0313

Ik weet dat mijn pagadders meer aan mij hebben als ik uitgerust ben.  Bovenstaande gegevens zijn van vorige week, niet bepaald een topweekje qua slaap en zo zijn er wel meer.  En ik zou geen moeder zijn moest ik me al niet schuldig voelen, maar zowat al de rest wordt wel gedeeld met mijn kinderen: van mijn aandacht tot mijn ijsjes tot het mes dat ik gebruik om mijn boterham mee te smeren.  Van mijn man tot mijn iPad tot mijn kleurstiftjes.  Mijn armen, mijn schoot, mijn nek waar ze in zitten als ze moe zijn van het stappen.  Ook mijn handtas waar ik regelmatig een stuk Lego of een bedebbelde koek in terugvind.  Ik kan blijven doorgaan, maar dat bed ’s nachts….Sorry 🙂

En jij?  Doe jij ook mee aan de challenge?  Deel jij graag je bed met je kind(eren)?

Eén ding is zeker…

De laatste was niet de meest eenvoudige week.  Het hoeft niet altijd happy happy joy joy op de blog te zijn denk ik, ook al zou ik dat wel willen….

Maandag

Maandag kwam ik vermoeid thuis na een weekend nachtdiensten.  We troffen wat voorbereidingen voor de begrafenis van meme en ik had een afspraak bij de tandarts.  Een jaar na mijn valpartij leek het misschien wel eens het uitgesproken moment om nog eens een controle te laten uitvoeren van mijn voortanden.  Alles was in orde en de tandarts zorgde nog voor een “groot onderhoud” waardoor ik lichtjes bloedend en met een verdoofde mond de kinderen op school kon ophalen.  Eén ding is zeker: toen ik ze oppikte aan de schoolpoort zagen ze er alletwee niet te best uit.

Dinsdag

Dinsdag was de dag van de begrafenis.  Ilja stond op met gigantische oorpijn, hangend aan zijn vader.  Linus snotterde erop los.  Op voorhand hadden we besproken dat Ilja kon aansluiten op de begrafenis maar dat we Linus naar school gingen brengen.  Een peuter beseft nog niet voldoende wat er gebeurt en een uur stilzitten is nu ook niet echt iets voor een 2-jarige denk ik.  We maakten nog vlug een afspraak bij de huisarts waardoor we ons massaal moesten opjagen om op alle plekken tijdig te arriveren.  Eén ding is zeker: dinsdag was een dag in mineur.  Hoe dankbaar we ook zijn voor het lange leven van onze meme, zo jammer is haar overlijden.

’s Avonds had mijn echtgenoot examen op de avondschool.  De kinderen waren laaiend enthousiast toen ik vroeg om nog een good-luck-pose aan te nemen:

0b4feb2a-cc83-465d-b769-4a40aa8b75c4

Woensdag

Een ellenlange dag op het werk omdat er na mijn dienst nog een nieuwjaarsreceptie was gepland voor ouders en familieleden van de bewoners.  Eén ding is zeker: het was een beetje overleven op het laatste restje energie.

Donderdag

Op donderdag was er nogmaals een 11-uren-dienst.  Opgelucht dat ik aan mijn collega’s kon zeggen dat het niet zo geweldig ging met me.  Ik denk dat het beter is om me kwetsbaar op te stellen en eerlijk te zijn dan om een façade op te trekken en maar gezellig door te doen zonder een kik te geven.  Eén ding is zeker: erover praten helpt.

img_0279

Vrijdag

Vrijdagvoormiddag nam ik de tijd om mijn ontplofte huishouden onder handen te nemen.  Ik had de kinderen nog niet gezien in de week maar dat had hen er niet van weerhouden om geweldig veel vuile was te produceren.  Ilja vertrok vrijdagavond op chiro-weekend dus het was een race tegen de klok om alles tijdig klaar te krijgen en te zorgen dat hij voldoende kousen mee had.  In de namiddag ging ik werken.  ’s Avonds bleek de jongste telg gesneuveld met koorts en moesten we opa to the rescue oproepen want de enige plek waar de kleine snotter thuishoorde was in zijn bed.  We zetten Ilja af in Nieuwkerke waar hij compleet opgefokt zijn bedje spreidde.  Eén ding is zeker: daar ging niet veel geslapen worden

img_0303

Zaterdag

Vrijdagnacht was een night from hell.  We lagen alletwee te draaien en te keren en ik eindigde in de zetel met mijn leesboek.  Zaterdagochtend hadden we maar één kindje.  Het viel ons op dat het zoveel rustiger was ook al misten we Ilja aan de ontbijttafel en was ik wel curieus hoe ze het stelden.  We besloten om nog eens zoals vroeger naar de zaterdagmarkt te stappen om verse bloemetjes.

Eén ding is zeker:  Linus liet zich de alleen-tijd met zijn mama en papa welgevallen.

Om 16u werd Pieter verwacht op het openingsweekend van een nieuwe motorzaak / interieur-winkel / hippe bar in Poperinge om de baardige mannen onder handen te nemen.  Ik vergezelde hem nadat ik Linus bij oma en opa had afgezet.  Eens eventjes alleen wij twee in combinatie met wat pintjes aan de toog en een fijn optreden.  Enkele uren iets volledig anders, het deed mij deugd.

img_0327

Daarna werden we nog bij onze (schoon-) zus en -broer verwacht voor een etentje.  Het is altijd een waar festijn om bij schoonbroer “Joene” te gaan eten.  Als gediplomeerd kok zou het concept “Shitty dinner” niet in zijn systeem passen, hij kan als de beste koken en daar mochten we van meegenieten!

 

Zondag

Bij het slapengaan op zaterdagnacht had ik lacherig gezegd “haha, ik ga voor de zekerheid mijn wekker zetten”.

Om 8:45 werd ik echter wakker gerinkeld door mijn gsm!

img_0356

Kwart voor negen???  Hadden wij zo lang geslapen?  En waarom heeft Linus ons niet wakker geroepen?  Ahja, hij slaapt bij oma.  Ik kon het maar niet geloven.  Toen ik opstond was alles precies anders.  Na een periode van weinig en slecht slapen, wentelen en keren had ik gewoonweg een nacht doorgeslapen.

img_0357

Alles had ineens meer kleur en ook aan mijn gezicht was er iets:  de zakken onder mijn ogen waren weg.  Mijn hoofd voelde zo licht, de betonblok die zich al enkele weken op mijn wenkbrauwen had genesteld leek verbrijzeld. Eén ding is zeker: de wereld ziet er zoveel beter uit met een beetje extra slaap!  Het was toen pas dat ik besefte hoe de vermoeidheid en de slechte nachten zich hadden opgestapeld.

We pikten de kinderen op.  Uiteraard had ik gelijk gekregen en was er niet veel geslapen op het Chiro-weekend, maar daar dienen die weekends ook voor denk ik.  Een badje was aangewezen want “op chiro-weekend moet je een beetje vuil zijn”.

img_0362

Hij luisterde goed naar die raad want zijn handdoeken en washandjes zaten nog onaangeroerd in zijn valies.

Bij de hereniging met broertje aten we frietjes van de frituur om daarna allen in platte-rust-modus te gaan.

img_0363

Deze namiddag en avond wordt de chillax-modus verder gezet om er vanaf morgen weer tegenaan te gaan!

Eén ding is zeker: alles gaat voorbij.

(of toch veel)

Hoogmoed [ouderzonden]

Oh yes, er is een blogchallenge gaande.  Over ouderschap deze keer.  Waar het juist over gaat kun je hier en hier vinden maar in de komende weken worden op verschillende blogs de 7 hoofdzonden -binnen het aspect ouderschap-  besproken, we starten met “Hoogmoed”.

Waarom ben jij een goede ouder? Waar blink jij in uit?

Ben ik wel een goede ouder?  Ik blink vooral uit in het constante twijfelen aan mijn ouderschap.  Het is niet zo dat ik vind dat ik er niets van bak, maar regelmatig stel ik mezelf wel de vraag of ik dat ouderschap wel goed doe.  Als ik elders ga lezen merk ik toch dat ik misschien net iets meer onzeker ben of is dat allemaal maar relatief?  Ik probeer vooral mijn eigen ding te doen maar soms is dat zo verschillend aan wat anderen doen.  Zo zijn er altijd twee kanten aan een situatie.  Bijvoorbeeld: soms vrees ik dat ik mijn kinderen teveel loslaat.  Niet dat ze mogen doen en laten wat ze willen, maar ik kan ze gemakkelijk in een nieuwe situatie brengen zonder dat ik me daarbij overdreven ongerust voel.  Ze gaan al eens gaan slapen bij iemand die ze minder goed kennen.  Ilja neemt deel aan een Kazou-kamp deze zomer zonder dat hij er één ander kindje zal kennen.  “Ik ga ze leren kennen hé, mama!”  Hoe geruststellend ik dat antwoord vind: het nijpt toch wel, ja.  Maar aan de andere kant ben ik tevreden dat ze leren om hun plan te trekken.  Dat ze vanonder mijn vleugels kunnen vliegen maar ook weten dat ze er altijd kunnen terugkeren.  Mijn oksels blijven altijd voor hen gereserveerd, met een arm -al dan niet denkbeeldig- stevig rond hun schouder.   Want mijn boys, ze zijn misschien niet de kalmste, ze zorgen al eens dat ik tureluut de baan op vertrek, maar die twee karwaten, those are mine!

img_0195

 

img_0291

De vouw

“Wil jij mijn trui opplooien?” van een man die zelf zijn kleren strijkt vind ik dat soms een eigenaardige vraag.  “Ik wil je gerust tonen hoe je dat doet” probeerde ik maar hij moest er niet van weten.  “Ik kan gerust een trui vouwen, ik vind het gewoon fijner als jij dat voor mij doet, het geeft me het gevoel dat ik geliefd ben, de manier waarop je dat zo goed mogelijk tracht te doen en dan dat laatste aaike over het resultaat achteraf”.  True, niemand geeft zo liefdevol aaikes aan zijn geplooide truien als ik.

Die gebaren: hij strijkt mijn broek voor me, ik vouw zijn truien voor hem.  We zouden haast vergeten dat we die dingen voor elkaar doen, het leven komt er al eens tussen.  Het gebeurt gewoon.  Ik weet dat hij graag bevestiging krijgt en hij weet dat ik alleen maar complimenten geef als ze ertoe doen.

img_0271

Toch ben ik elke keer dankbaar als hij mijn broek op de verse-strijk-hoop legt en daarmee een item van de dagelijkse-zorgen-hoop wegneemt.