Stresslaxing

Toen ik om 14u05 buitenkwam bij de kapster stroomde het ineens binnen: ik had nog twee uren tot ik aan de schoolpoort moet staan.  Ken je dat gevoel: je hebt onverwacht tijd voorhanden en dan raast er ineens door je hoofd: wat ga ik eerst doen?  Ik kan hier zeker binnen de 10 seconden 17 taakjes in het huishouden opsommen die ik dringend moet aanpakken.  Maar ik kan in evenveel seconden 4 dingen opnoemen die ik liever wil doen: lezen, wandelen, aan mijn podcast werken en schrijven.  De keuze was snel gevallen op schrijven.  Ik voel het al een tijdje aan mezelf dat ik daar te weinig tijd voor maak.  

Geen idee of er een update is geweest bij WordPress maar om de één of andere reden doen ze nu een voorstel tot een schrijfthema als je een nieuw bericht maakt. Misschien voelt de app wel aan waar ik mee struggle de laatste weken gezien het aantal gepubliceerde berichten.  “Alléé, schrijf anders hier ne keer over”

Maar stresslaxing is iets waar ik de laatste tijd wel wat last van heb.  Doordat ik geen flexibel uurrooster meer werk heb ik minder tijd overdag om me met mijn eigen dingetjes bezig te houden op mijn eigen tempo.  Ik weet dat ik mezelf ergens moet “verplichten” om stil te staan en dat ik bijna letterlijk mijn vingers op het klavier moet leggen om ervoor te zorgen dat ik mijn gedachtenkronkels kan neerschrijven.  Als ik er geen aandacht aan besteed gebeurt het niet, andere dingen krijgen meestal voorrang ook al is dat je reinste BS.

Het is ook vluchtgedrag.  Want als ik de tijd niet neem om te schrijven neem ik ook niet de tijd om stil te staan.  Niet stil gaan staan is eigenlijk gemakkelijker dan het wel doen.  Ik steek mezelf in het werk met de eindeloze hoop was die zich in het huis op magische wijze lijkt te verdubbelen.  Het helpt misschien wel om minder keuzestress te hebben bij het aankleden, het biedt weliswaar weinig meerwaarde zo’n volle kleerkast.

Ik weet wat ik nodig heb om fit in mijn hoofd te zitten: alleen-tijd, in open lucht zijn en neerschrijven wat er in mij omgaat.  Waarom doe ik het dan niet?  Het is donker om 17u , er is veel activiteit in mijn gezin en mijn bureau bevindt zich daar midden in (komt ervan als je graag bij de kachel zit), ik moet soms extra werken omdat onze uurroosters nog niet op punt staan en ik plan al eens een kapper, een tandarts of boodschappen in op mijn vrije namiddag.  Er ligt ook altijd, maar dan ook àltijd stof.  Serieus, daarnet heb ik een een spinnenweb van de lader van mijn laptop moeten schudden toen ik hem in de prieze wou steken.  Ik moest zelfs eerst een berg was van mijn bureau halen alvorens ik kon beginnen!

Mijn alleen-tijd-klokje tikt precies veel sneller dan de andere klokjes in huis.  Alsof die dierbare seconden dubbel zo snel gaan.  Hoe komt dat?  Is zeldzame tijd gewoon snellere tijd? 

Ik kan ook niet ontkennen dat ik momenteel wel focus mis.  Mijn hoofd lijkt een verzameling van losse eindjes te zijn.  Halfgare ideetjes, losse gedachtenkronkels waar ik ooit wel eens iets over wil schrijven, inspiratie die ik ergens en nergens heb opgeslagen.  Ik wil ook graag verder doen aan mijn podcast maar als je wil opnemen met gasten moet je je eigen schema aan dat van de gast aanpassen anders komt het er niet van.  Bij mijn laatste opname had ik een verkeerde inschatting gemaakt. Voor een opname is focus en een rustig hoofd nodig en het bleek geen goed idee om dat op een woensdagavond te plannen nadat ik een superdrukke woensdagnamiddag met de jongens had gehad.  Het is een wonder dat het uiteindelijk zo’n sereen gesprek is geworden gezien ik redelijk opgejaagd was toegekomen bij die mens.  

Maar you can’t have it all.  Ik geef mezelf ook tijd om te wennen aan mijn nieuwe werkritme en het losseindjeshoofd is er nu eenmaal, me daartegen verzetten vreet meer energie dan erin meegaan.  Ik klaag ook liever niet over het feit dat ik nu geen avonden en weekends meer moet werken, dat blijft nog altijd een geweldig gevolg van mijn recente carrièreswitch, er zijn er weinig die dat kunnen zeggen met mijn job.

Wat ik gewoon nodig heb is iets meer blanco-tijd vrijmaken voor mezelf: puzzelen en tegelijk luisteren naar muziek, wandelen en morning pages schrijven. Alleen op die manier kan ik ruimte maken voor rust in mijn hoofd.

Klinkt eigenlijk simpel hé?

Screenshot #3

Soms neem ik per ongeluk een screenshot met mijn smartphone. Ik pruts aan de zijkantjes en ineens knippert het scherm. Later vind ik in mijn galerij een plaatje terug van wat ik op dat moment op mijn gsm aan het doen was.

Vandaag neem ik een screenshot van mijn leven as it is, op dit eigenste moment.

Welk uur is het?

Het is 13u24 op vrijdag 11 november 2022

Wat zie ik rond me?

Een bekrabbelde flyer van de activiteiten op mijn werk, koffie (uiteraard), achter mij zitten de husbando en mijn zonen in de zetel te chillen. Op de grond ligt een half afgewerkte lego-set.

Waar vul ik vandaag mijn dag mee?

Het is Sint-Maarten in de westhoek, dus we zitten de hele dag in de chocolade en de man-te-paarden. Vanmorgen gingen we ontbijten bij de meter van Ilja en straks gaan we naar mijn ouders om ook daar de Sint te vieren. Mijn ma kocht vorige week stiekem voor de jongens een nieuwe onesie. Ik ben benieuwd hoe ze hen gaan staan.

Wie is de laatste persoon (buiten het kerngezin) die ik zag?

De meter van Ilja en haar entourage.

Wat hoor ik momenteel?

Dawn Of The Freak van The Haunted Youth door mijn koptelefoon nadat ik het erover had gehad met een vriendin laatst. Na wat scrollen blijkt het een Belgische band te zijn, wist ik zelfs niet….

Wat zou ik anders willen op de volgende screenshot?

Ik hoop iets verdraagzamer te zijn geweest naar mijn kinderen toe….

Wat ga ik doen direct nadat deze blogpost is geüpload?

Ik ga waarschijnlijk nog wat lezen in de zetel met de rest van mijn koffietje of misschien nog wat verder prutsen in Canva want ik probeer een nieuwe flyer in elkaar te flansen voor mijn werk.

Welk uur is het nu?

Het is 13u45, ik schreef 21 minuten aan deze blogpost.

De vorige screenshot nam ik op 18 september ’22

365 dagen

Schaamteloos was ik, toen ik deze rubriek stal bij Kelly! Er is zoiets als comfort food, ik vind dit comfort schrijven. Het voelt leuk om eens gewoon wat stil te staan bij een aantal topics. Hier gaan we!

1. Waar kijk je deze maand naar uit?

De Sint-periode vind ik altijd gezellig. Bij ons vieren we Sint-Maarten dus het komende weekend kleurt volledig in het teken van nic-nac (ik noem ze picnicen) en Mariasnoepjes. Dat ik teveel man-te-paarden ga eten staat ook buiten kijf.

2. Welke boeken wil je nog graag lezen dit jaar?

Dit jaar is zowat het slechtste leesjaar ever voor mij. Er waren tijden dat ik tot 50 boeken op een jaar las maar deze keer kom ik met moeite aan een derde daarvan. Dus ik ga al lang blij zijn als ik gewoon ga blijven lezen.

3. Wat zijn drie dingen waar je vandaag dankbaar voor bent?

  • Dat ik de ruimte kan creëren voor mezelf om te gaan wandelen op mijn vrije voormiddag en gewoon wat kan tokkelen op mijn laptop zonder dat ik mezelf slecht voel achteraf.
  • Een ondersteunend lief hebben die me door een lastige week sleept.
  • Het gevoel hebben dat de belangrijke keuzes die ik dit jaar gemaakt heb de juiste zijn.

4. Waar haal je op dit moment het meest voldoening uit?

Vooruitgang zien op mijn job en vriendschap die voelt als een warm dekentje na een koude rilling.

5. Welk cijfer zou je deze dag geven en waarom?

Een vrije dag en al een ochtendwandeling in de benen en nog tijd over om te schrijven met een verse tas koffie, sounds pretty perfect to me!

6. Welk spel zou je graag nog eens spelen?

Poker met mijn vier schoolvriendinnen op een weekendje weg met ons vijf.

7. Waar denk je het vaakst aan de afgelopen tijd?

Aan vriendschappen en welk effect die op mij hebben.

8. Herinner je je waarover je het laatst droomde?

’t Hoh, neen, maar ik droom veel dat mijn tanden afbrokkelen in mijn mond. Vreselijk.

9. Wat is je oudste paar schoenen? Draag je ze nog?

Ik heb nog schoenen staan die zeker 15 jaar oud zijn maar nooit meer draag. Rode pumps. Ik kan het niet over mijn hart krijgen om ze weg te doen terwijl ik daar anders nooit miserie mee heb. Die rode schoentjes gaan misschien ooit nog van pas komen….

10. Ben je ooit echt verliefd geweest?

Ja. Gelukkig maar.

11. Creatief en chaotisch of geordend en op tijd?

Geordend en op tijd. Maar kijk niet in mijn handtas of in mijn auto, de nestjes die ik daar soms maak tonen het anders.

12. Waar moet je om glimlachen?

Voor een Sint-activiteit op mijn werk moest ik om praktische redenen het nummer van een buurman opslaan. Hij belde me zonet nog met een vraag en nu heb ik dit staan in mijn gsm:

13. Speel je mee met de lotto?

Neen. Wat ik wel doe is lotjes kopen voor bijvoorbeeld de lokale brandweer die een tombola doet ofzo. Zo steun ik ook en ik won er al een aantal keer een doos koeken mee.

14. Als je vanaf nu alles kon doen wat je wou, wat zou je dan doen?

Ma allee, wat is da nu voor een vraag. Daar kan ik waarschijnlijk tien aparte blogposts over schrijven en tegelijkertijd geen één. Alles wat ik wou? Maar dat is veel te ruim. Echt te moeilijk dit.

15. Wat verraste je vandaag?

De fantasie van mijn jongste zoon. “Mama, als je droomt, dan is het alsof je een film afspeelt in je slaap, maar dan één waarin je meedoet”. Zalig toch.

16. Lust je koffie?

POV:

17. Welk boek lees je?

Momenteel “Het op één na beste leven” van Tayari Jones. Een verhaal over twee halfzussen die geen leven delen maar wel een vader aangezien hij een bigamist is. Ze ontmoeten elkaar toch en daarbij ontstaat een vriendschap die volgens mij zal uitdraaien in een twisted situation maar zover ben ik nog niet.

18. Wat is je favoriete recept?

Alles wat ik niet zelf moet klaarmaken. Koken is niet bepaald ontspannend voor mij maar eerder een noodzakelijk kwaad.

19. Wat is je lievelingsfoto van deze week?

Deze selfie van mijn vriendin Kelly en ik. We bezochten samen het Guislain-museum in Gent. Ik vind het altijd fascinerend om haar te zien fotograferen en achteraf het resultaat te bewonderen. Het voelt als een blik achter haar schermen.

20. Wat is je hoogste prioriteit nu? Waarom?

De balansen in evenwicht houden. En balansen mag je heel ruim rekenen.

21. Heb je piercings?

Neen. Ik had ooit een neuspiercing, een piercing in mijn bovenoor en verschillende oorringen naast elkaar maar ik heb ook een weird thing waarbij ik gemakkelijk flauw val als ik door mijn vel ga. Dat is ook één van de redenen waarom ik geen tattoos heb.

22. Wat zou je nog graag willen meemaken?

Ma gow, wie vindt die vragen hier uit zeg. Weer zo’n ruime vraag die ik eindeloos kan uitspinnen en waar ik tegelijkertijd ook geen antwoord op weet. Ik heb het gevoel, als ik die vraag beantwoord, dat ik dan de andere mogelijke antwoorden tekort doe of zoiets. Ja, ik ben een overthinker.

23. Waar werd je het laatst gelukkig van?

Gisteren liet iemand me weten dat ze de liefde heeft gevonden. Hoe mooi is dat niet? ❤

24. Welk eten heb je voor het laatst voor jezelf klaargemaakt?

Vanmorgen verse soep en gisteren vol-au-vent terwijl ik VTM keek.

25. Welke belangrijke beslissing maakte je de afgelopen tijd?

Om volledig te veranderen van functie op mijn werk na 8 jaar op dezelfde dienst. Redelijk intens voor mij dus dat telt wel.

26. Wat vind je van je woonplaats?

I love it! Toen we dit huis vonden was het quasi een bouwval. Zowat alles hebben we eruit gehaald en vernieuwd. Ondertussen zijn we bijna 10 jaar verder en voelt dit meer dan ooit mijn thuis. Het grootste pluspunt is het weidse uitzicht waardoor we een enorm ruimtegevoel hebben. Ik neem dan ook heel graag foto’s op mijn oprit of in mijn tuin.

27. Heb je de afgelopen tijd nieuwe muziek ontdekt?

Ja maar veel te weinig. Momenteel luister ik soms onderweg naar het werk naar hevige muziek met een twist zoals Electric Callboy en The Curse Of Millhaven. Maar ik probeer ook beter te luisteren naar muziek die ik al oppervlakkig kende zoals Brihang en Tourist LeMc.

28. Kijk je ergens naar uit?

Ik kijk uit naar zondag want ik kocht tickets voor een live-opname van Welcome To The AA in Bar Bernard in Watou.

29. Als je je zou moeten verkleden, als wat zou je dan verkleed gaan?

Moeilijk. Een kat ofzo?

30. Vier je Halloween?

Echt niet. Ik vind Halloween eigenlijk een beetje dwaas. Het enige wat we deden is naar “The Nightmare Before Christmas” kijken maar vooral omdat het een steengoeie film is en ik me altijd verwonder over alle details.

31. Als je van deze maand iets meeneemt naar volgende maand, wat is het dan?

Meer wandelen verdikke!

Hard hart

Ik ben een expert in loslaten. Hell, ik heb er zelfs een aparte blog over: minimaliseren, loslaten, less is more.

“Het is wat het is”, een geweldig relativerende leuze die ik heel vaak uitspreek en ook keihard meen.

Maar soms lost iets zo moeilijk,

trekt het aan de wanden van mijn hart,

zo hard dat het bijna fysiek pijn doet.

Ik heb geen zalf voor de rauwe, kale plek die overblijft,

daar, waar ik niet durf te lossen

daar, waar dat stukje hart scheurt.

Babbelaar

In de brouwerijbar zitten enkele tafels verder vier mannen in een bespreking. Hier in het Zeeuwse Groede hoor ik aan die ene tafel 4 dialecten. Ik hoor een typische Gentse r , gemaskeerd West-Vlaams, Belgisch-Brabants en Zeeuws. Er wordt besproken hoeveel hectoliter er moet gebrouwen worden per kwartaal, wanneer een testbatch ingepland zal worden en hoe ze hun product op de markt gaan brengen. Het brouwersleven blijkt zijn eigen specifieke taal te hebben. Ze gebruiken evenveel Engelse termen als dialectwoorden.

Hoe ze spreken, babbelen, onderhandelen, de ene iets meer ingetogen dan de andere met volle respect voor elkaar, het zorgt voor een behaaglijk achtergrondgeluid in de lege maandagse bar.

Door de jaren ben ik meer beginnen praten. Kletsen kan ik nog altijd niet goed, ik hou niet van babbelen om te babbelen. Maar ik keuvel veel meer dan vroeger.

Mensen die vlot en duidelijk babbelen, die hun boodschap zonder haperen overbrengen en tegelijkertijd de aandacht van de tegenpartij niet verliezen, ik luister daar graag naar. 

Veelal ben ik de stilste in een gezelschap. Ooit vond ik dat het wel eens gedaan moest zijn met dat stille gedoe, maar ondertussen besef ik nogmaals dat dat tegen mijn natuur is. Mijn introverte aard wil ik al lang niet meer omzeilen maar enkel nog omarmen. 

Als ik halfweg mijn tweede latte de titel van dit logje typ brengt de barman me een tweede snoepje.

“Je had nog een babbelaar te goed”. Ik glimlach luidop om zoveel synchroniciteit.

Ont-moeten

Hoewel ontmoeten misschien tussen 2 of meer personen gebeurt zie ik het vandaag anders. 

Er zijn geen opeengestapelde moetjes

Geen misschien toch nog vlugge ditjes of datjes. 

Zondagavond bestaat uit een ont-moeting met mezelf op het strand in Breskens. Ik neem belachelijk veel tijd om een krabbenkarkasje op de foto te krijgen. Het beestje krijgt geen rust met een post mortem carrière als fotomodel.

In de strandbar dralen lome vliegjes rond me. Eentje durft het aan om een duik te nemen in mijn glas. Hij proeft gewaagd van mijn rosé en neemt trage slokjes van mijn gedachtestroom.

Hoewel het water hoge golven klotst voel ik geen zuchtje wind.  De zee geluiden werken bedwelmend, een Volkswagenbusje passeert me richting niemandsland.

Het lichtje in de vuurtoren pinkt recht evenredig met mijn focus als ik terug wandel. Van aan- naar afwezig. Van verweesd naar alert.

Er wordt me geen spectaculaire zonsondergang gegund. Het lampje knipoogt me vaarwel als ik het strand verlaat.

Vier lange suisses en een Zondagskrant.

De bakker-rij vult zich met 50plussers. Terwijl ik mijn beurt afwacht rol ik een Zondagskrant in mijn tasje. De winkeljuffrouw geeft de attentie die bij het brood hoort mee met de man die voor me staat. Ik merk haar twijfel als hij vraagt wat ze hem geeft. Hij blijft haar neutraal aankijken als ze talmend antwoordt: “Het is een plaktattoo”.

Ze smijt twee lachende ogen naar haar collega terwijl hij zijn weg naar de deur terug zoekt. Ik lach onbeschaamd mee en voel me direct schuldig als ik zijn ongemakkelijkheid aanvoel in het voorbijkomen.

Vliegtuigen roosteren zich een weg naar bestemming onbekend.

Ik wandel de ochtend verder in. In mijn tas zitten vier lange suisses maar geen plaktattoo.

De 7 Ge’s

Gesport

Echt waar. Zelfs als ik het uitspreek lach ik hoofdschuddend… “Ik ga gaan sporten hé”. Ik heb jarenlang gelopen, of moet ik zeggen “gesaffeld tot ik aan voldoende kilometers kwam” en toen ik merkte dat ik evenveel tijd verloor door te gaan wandelen ben ik dat maar gaan doen. Maar nu ik een vaster werkschema heb is het gemakkelijker om mij in te schrijven in een groepsles, dus nu doe ik één keer per week met mijn vriendin zo’n full body workout onder begeleiding van een kinesiste. Betekent dat dat ik twee dagen later crepeer telkens ik rechtsta? Misschien….

Geopend

Exact één week geleden was de officiële opening van het dorpspunt waar ik nu werk. We hadden een zeer goeie startweek, hier zit een contente vrouw achter het klavier. Op WTV kun je de reportage alleszins ook zien moest het je interesseren, daar wordt het concept ook heel mooi uitgelegd.

Gespeecht

Twee keer in september. Amaai. Begin september nam een collega van mijn vorige team afscheid met een pensioenfeest. We wilden uiteraard als team onze dank tonen door haar in de bloemetjes te zetten. Samen met mijn team op een podium, het gaf serieus wat stress. Het was lang geleden dat ik nog eens zenuwachtig was geweest. Twee weken later nogmaals op de opening van het dorpspunt, toen werd er gevraagd of we als medewerkers ook een woordje wilden zeggen tijdens de opening. Er bleek een gigantische opkomst te zijn voor zo’n klein dorp maar om de één of andere reden had ik hiervoor veel minder stress dan voor die eerste speech.

foto door Bert Vanden Berghe

Gedanst

Een goeie vriendin trouwde ook deze maand. Aangezien we al zo weinig hebben kunnen feesten de laatste jaren grijp ik elke kans om op de dansvloer te belanden. Gelukkig wist de DJ welke muziek hij moest draaien om een volle vloer te houden. ’t Was geweldig om nog eens alles los te smijten. Er moeten dringend meer feestjes met DJ’s georganiseerd worden. Of iemand moet mij daarop uitnodigen ;-). Ik was zo dapper niet de volgende dag met maar 3 uurtjes slaap op mijn teller….

Geboekt

Nog twee weken en ik vertrek weer op een solotripje! Olei! Niet iedereen begrijpt wat ik daar zo gezellig aan vind maar dat is OK, dat hoeft ook niet. Ik doe dat niet voor iedereen maar voor mezelf. De vorige keer was een welgekomen break in een hectische periode en ik heb het gevoel dat ik deze keer de datum ook heel goed heb gekozen. Dat “meer uit de losse pols schrijven”, dat komt er echt wel van hoor….;-)

Geschreven

Enkel to-do-lijstjes, ideeën-lijstjes, blaadjes vol telefoonkrabbels, benodigdheden-lijstjes. Kortom, veel bulletpoints dus. Ik probeer dit weekend wat te ontkoppelen zodat ik er volgende week weer fris kan invliegen. Niettemin blijf ik nu en dan van braindump te doen halfweg de dag. Er komt dan ook zoveel op ons af dat we het onmogelijk allemaal kunnen onthouden.

Gelezen

“Eland” van Lykele Muus. Op basis van de korte inhoud downloadde ik het random van de e-bib op mijn e-reader en ik vond het eigenlijk wel heel onderhoudend. Nu ik hem google blijkt die schrijver een bekende Nederlander te zijn….nog nooit van gehoord vrees ik. Maar kijk, nu ken ik hem ook. Goe bezig Lykele.

En wat hebben jullie uitGEspookt?