Guilty little pleasures

Regelmatig volg ik een serietje waar ik niet veel lof over uitstrooi bij een drankje op café.  Ik raad het niet aan bij vriendinnen om zich te ontspannen.  Nee, deze series zijn mijn guilty pleasures en die hou ik voor mezelf.  Behalve nu uiteraard.  Ik kom uit de dwaze wijvenserie-kast: ik hou van Pretty Little Liars.  Kort samengevat: het betreft een Amerikaanse serie waarin 4 high school girls de hoofdrol spelen.  Een vriendin van hen werd de zomer ervoor vermoord teruggevonden en nu worden de vier dames bestookt met dreigsmsjes van de zogenaamde “A”, aflevering per aflevering worden de verschillende leugens en intriges die spelen tussen en rond de 4 dames blootgelegd en slaat “A” meer en en meer toe in hun leven.  Momenteel zit ik in seizoen 3 en er is nog steeds geen opheldering rond de dader.  Er is wel een patroon in de volledige reeks en tegelijkertijd al die andere dwazewijvenseries die ik zo graag volg (riep daar iemand Gossip Girl? Ooooh yes!)

  • Alle vier de hoofdrolspeelsters zien eruit alsof ze rechtstreeks van de catwalk komen.  Ze zien er onberispelijk uit.  Ik zie Aria nooit ‘s morgens voor dag en dauw opstaan om zichzelf toe te plaasteren.  Hanna was het voormalige mollige meisje dat verrezen is als popular girl.  Maar Hanna heeft geen overschot aan vel.  Ze heeft ook geen verborgen striemetje hier of daar.  Neen, en weet je, haar perfecte manicure gaat ook nooit kapot als ze nog maar eens wegloopt van één van haar aanvallers.
  • Als ze sporten dan doen ze dat altijd in één of ander griezelig bos, liefst bij val-avond zodat er zeker één of andere freak achter hen aan kan zitten.  Want lopen, dat doe je toch altijd op verlaten plekken, en zeker als je al bedreigd wordt door de moordenaar van je beste vriendin, dan lijkt me dat echt een goed idee.  Toppertje Emily!
  • Ze pappen altijd aan met de verkeerde mannen: Spencer: een dokter die eerst het lief van haar zuster was,  Aria met de leerkracht Engels, Hanna met een crimineeltje.  Emily valt dan weer op vrouwen wat ook al gedurende de hele show een issue is.  Want oh, amaai amaai, alarm, alarm: ze is lesbisch.  Ik zei toch dat het Amerikaans was hé.
  • Ze zetten samen de zoektocht in naar de dader maar worden telkens in situaties gebracht waardoor ze zelf als de schuldige uit de bus komen.  Op de één of andere manier slagen ze er ook altijd in om in te breken in allerhande plekken: lockers op de high school, hutjes in de bossen ergens in neverneverland, laptops worden gekraakt, de schuur van de buurman is ook enorm interessant en houdt die man wel de sleutel gewoon op de chambrant boven de deur zeker?
  • Iedereen valt altijd maar bij de ander binnen.  De deuren zijn altijd open of “your mother let me in” al zien we niet veel ouders thuis.  Die jonge gasten zijn ook zo vaak midden in de dag thuis, toen wij die leeftijd hadden zaten wij gewoon op school tot 17u.
  • Op school doen ze niets anders dan door de grote hal wandelen, hun gesprekken worden altijd gecoupeerd door de schoolbel.
  • “We need to talk” is zo een zinnetje dat in elke aflevering wel voorvalt.  Grappige is: ze bellen naar iemand om te zeggen dat ze met hen willen spreken.  Daarna voeren ze een conversatie over waar en wanneer ze zullen afspreken om met elkaar te babbelen.  In al die tijd konden ze gewoon al besproken hebben wat zo belangrijk is.
  • Ze zijn in de serie 17 jaar (al zien ze er natuurlijk 23 uit en zijn dat waarschijnlijk ook wel).  ‘s Avonds in de week gaan ze elke avond uit, geen ouder die eens vraagt waar ze naartoe gaan, niemand die zegt wanneer ze thuis moeten zijn.
  • De moeders zien er ook uit als fotomodellen.  Ze zijn uiteraard advocaten of leerkrachten en wonen in kasten van huizen met een front porch.
  • Ohja, en er doet een blind meisje mee.  Je kunt al raden waarschijnlijk wat er met dat blinde meisje gebeurt?  Juist ja, ze laat zich opereren.  Maar of ze daadwerkelijk weer zal kunnen zien….dat zul je zelf moeten uitzoeken;

Pretty Little Liars kun je op Netflix bekijken.  Er zijn 6 seizoenen blijkbaar.  Ik heb nog wat werk.

tv-pretty-little-liars42

Afbeelding: bing.com

#firstworldproblems

Enkele maanden geleden zag ik een klein fragment van “Live at The Apollo” op Acht.  Een comedian was er luidruchtig zijn ding aan het doen (die mannen hebben toch altijd veel gesten vind ik).  Hij liet de celebrities in de zaal hun firstworldproblems noteren om ze dan te gebruiken in de show.  Iemand schreef “als mijn poetsvrouw vroeg komt en ik daardoor niet kan uitslapen”.  Ze werd uiteraard van dichtbij gefilmd en kon niet anders dan om zichzelf lachen.  Zelf haalde hij aan dat hij het vreselijk vindt als het bed niet is opgemaakt nadat de lakens gewassen werden en hij dat pas ‘s avonds opmerkt als hij doodmoe erin wil kruipen.  Ik herken het, ik vind het ook altijd een heel gedoe om het bed op te maken, maar eens je je erin nestelt is het zalig! Toch?

Zelf heb ik ook wel wat van die first world problems.  Van die dingen waar je je aan ergert terwijl het eigenlijk echt luxeproblemen zijn.  Ik ben dan ook een krak in het mijzelf gemakkelijk maken…

  • Als de vaatwasser vol zit en je daardoor nog een deel met de hand moet afwassen…
  • De vloer is smerig op maandag en de poetsvrouw komt pas op donderdag…
  • De roomba stopt met stofzuigen omdat de batterij plat is, maar hij is nog niet klaar met de ruimte….
  • Je krijgt de schuiven van de kleerkast van je zoon niet meer dicht omdat er teveel kleren inzitten…
  • Als je moet wachten in de carwash…
  • Het twijfelmoment waarop je niet kan kiezen uit vier (!) paar schoenen voor onder dat specifieke kleedje!
  • Wachten op nieuw materiaal in het algemeen.  Op de nieuwe auto die maar niet geleverd wordt…
  • Het brood is klaar en de broodmachine begint opjagend te piepen…

Het is ongelofelijk hoe vlug ik gewend geraak aan al dat luxe-gerief.  Zondagochtend hadden we geen water door een lek in de straat.  Dan besef je even hoe goed je het hebt en hoe gemakkelijk we het hebben: gewoon maar de kraan openen en er komt mooi stromend drinkbaar water uit.  Je bent meteen je handen af zonder water: geen douche, geen voorbereidingen voor het middageten en vooral: geen koffie!!!  Gelukkig vond ik nog een halve fles water in de auto van mijn man en kon ik mijn verslaving in stand houden al smaakte die niet zo lekker met dat flessenwater…#firstworldproblem, nog maar eens!

The traveling phone

Mijn gsm was spoorloos woensdagavond.  Ik wist dat ik hem nog bij me had toen ik koffie ging drinken in de namiddag bij een vriendin want we hadden het nog over het feit dat ik zo tevreden ben van de camera-functie van mijn Huawei.  Het spoor liep bijster daar ergens…’s Morgens nadat we van een klein feestje kwamen bij mijn nicht bleek de gsm nergens te vinden, niet bij mijn ouders waar we nog gestopt waren, niet in de logeertassen van de kinderen, in de auto gezocht, onder de zetels.  Telkens we belden sprong de voicemail meteen aan.  Het enige dat ik kon denken was dat ik hem op het dak van de auto had laten liggen toen ik bij mijn vriendin vertrokken was.  Gezien de voicemail aansprong kon het maar twee dingen betekenen: ofwel had iemand hem gevonden, zich eigen gemaakt en afgelegd, ofwel lag hij ergens verbrijzeld langs te weg.  Bummer.  Voor duust.  De gsm was met moeite een half jaar oud.

Donderdagvoormiddag besloot ik dan om naar Telenet te gaan om mijn kaart te blokkeren en een nieuwe SIM-kaart en gsm te halen.  Uiteindelijk koos ik een nieuwer model van Huawei.  Hoe graag ik ook een iPhone zou willen, ik heb er geen 700 euro voor over.  Hondervijftig euro en alle nummers van mijn contacten minder kwam ik thuis.  Een oproep op Facebook zorgde voor enkele gsmnummers, maar de meesten zijn nog steeds spoorloos.

Om 16u krijg ik telefoon van Pieter.  Iemand had hem opgebeld om te melden dat ze mijn gsm hadden gevonden en contact opnamen met de persoon die geregistreerd staat als “Liefje Gsm Werk”.  De baas van de beller had mijn gsm gevonden in de buurt van mijn ouders hun huis, het was een beetje onduidelijk hoe of wat.  Die baas kon niet werken met een smartphone en die kerel die voor hem werkte nam hem mee naar de Proximus-winkel waar zijn vriendin werkt.  Ze konden op de één of andere manier binnengeraken in mijn contactenlijst (vraag me niet hoe dat allemaal in zijn werk ging, ik snap er niks van, de simkaart was geblokkeerd).  Hij was zelfs zo vriendelijk om hem tot aan mijn deur te brengen omdat hij toch in de buurt moest zijn.  Ik ben een chansard, dat besef ik!

img_20160708_144521.jpg

Ik gaf de vriendelijke vinder als bedanking een fles wijn, er bestaan nog eerlijke mensen op de wereld!

Tegelijkertijd vraag ik me af: zou die kerel al mijn mislukte selfies bekeken hebben?:-) Of de smsjes met Liefje Gsm Werk gelezen hebben?  Ik weet dat ik het alleszins wel zou doen moest ik een gsm vinden.  Zo’n lurker ben ik wel….

En jij?  Zou jij de smsjes lezen of de foto’s afmuizen?

De Rem en Het Tandvlees.

Het zit in de kleine dingetjes bij mij.  Zoveel meer zuchten.  Een half uur eerder dan anders in slaap vallen in de zetel.  Bergen was die op miraculeuze wijze torentjes vormen in de hoekjes van het washok en de badkamer.  Te hoog om het nog door de kabouters te laten doen.  Ik zei een beetje teveel “ja” de laatste weken.  Op alles wat me werd gevraagd namelijk.  Het wordt tijd om op de rem te gaan staan.  Twee weken geleden zegde ik een vriendinnendate af omdat mijn hoofd op ontploffen stond.  Ik zit erop: mijn tandvlees.  Er gebeuren dingen thuis die ik begin te verwarren met gebeurtenissen op het werk.  Zo zag ik batterijen liggen op de keukentablet en dacht ik “ah, dat zijn die batterijen voor in onze draagbare telefoon, die zijn plat”.  De draagbare telefoon was echter die vanop het werk.  Nog een tiental dagen op mijn tandvlees bijten en dan is het eindelijk zo ver, drie weken de boeken toe.

Toch is het niet allemaal kommer en kwel: vorig weekend wisselde ik een dienst om naar Dinos Alive te kunnen gaan in Oostende.  Via Heidi en op uitnodiging van de dienst toerisme Oostende mocht ik ontbijten in het Hotel Mercure  en daarna met mijn gezin de tentoonstelling bezoeken.  I’m a real blogger now! (riep ze ironisch en Pinokkio-uit-Shrek-gewijs)  Bedankt aan allen trouwens hiervoor.  Een 5-jarige zoon en een 6-jarig metekindje leken me hiervoor een uitstekend publiek.  Het evenement is ook interessant voor oudere kinderen die geen moeite hebben om “Triceratops” te spellen, zelf breek ik daar mijn tong over.

IMG_8681IMG_8691

Levensgroot en creepy bewegend, mijn stoere zoon was er in het begin niet te tuk op, maar toen hij tegen een T-Rex mocht racen op een groot scherm was het enthousiasme al serieus de lucht in gegaan.

IMG_8685

Met eigenaardige 3D-brillen begeef je je in een Dino-domein waardoor je SimCity-gewijs je weg kan zoeken.  Best wel grappig om die handjes voor die brillen te zien grijpen naar de beelden.

De expo is nog tot 4 september te bezoeken in het Kursaal van Oostende.  Meer info vind je hier

En anders?  We doen altijd voort.

Linus droegen we de vorige week rond in de rugzak bij het bezoeken van de rally in Ieper.    In de buggy moet het altijd vooruitgaan, stilstaan is achteruitgaan volgens mister Ruskabus, en dat bevestigt hij steevast met een concert.  In de rugzak lijkt alles interessanter, op hoogte van een volwassene en nu en dan eens in moeders’ haar wrijven of aan papa’s oren prutsen.

img_20160626_071622.jpg

Elf kilo en half weegt hij.  U-huh, serieus baasje, nog steeds.

Deze middag ging ik nog eens gaan zwemmen met mijn oudste pagadder.  Veel entertainment was er niet nodig toen ik een vriendin tegenkwam met een deel van haar kroost:  kinderen content, moeders tateren in het warme peuterbad.  Achteraf hadden we “verkrompelde handen” aldus Ilja.

img_20160705_170226.jpg

Ik ben ook nog steeds braaf bezig in mijn bullet journal.  De verlofweken worden reeds mooi uitgeschreven, nu stoppen met plannen, want hoe graag ik ook “neen” wil zeggen op dingen, soms moet ik daar echt werk van maken.

img_20160705_200635.jpg

Leren banners uittekenen, dat biedt wel rust moet ik zeggen.  Er is nog werk aan de winkel maar ik vind het alvast heel ontspannend.

 

 

 

To tutje or not to tutje

Linus is een kindje van extremen.  Extreem content, extreem boos, extreem stil (als hij slaapt), extreem luid.  Hij kan ook extreme uurtjes hebben.  Zo’n uurtje waarbij het kot op stelten staat en hij weent voor alles wat in de categorie “bleitbaar materiaal” is.  Niet bij mama op de arm kunnen, niet geraken aan het speelgoed dat hij nodig heeft, niet met moeders’ gsm mogen spelen, moeten in het park zitten omwille van de veiligheid, honger hebben, moe zijn.  Vooral dat laatste is een moeilijk bleitmomentje.  Hij is moeilijk te troosten als hij moe is, het is ook soms gewoon echt nog te vroeg om hem in bed te stoppen, hij gaat nu al om 18u gaan slapen.  Op de arm, van de arm wrikkelen, op de schoot, eraf willen, nergens goed zijn.  Het gebeurt dat ik zijn blauwe beertje neem om hem te troosten want een tutje heeft hij niet.  Ik kocht verschillende soorten en bood hem al een aantal keer één aan, maar nooit houdt hij een tutje in zijn mond.  Hij sabbelt eventjes en keilt ze dan keihard weg.  Of hij komt het mij gewoon teruggeven met zo’n blik van “ik kan hier niets mee doen”.  Ook bij het slapengaan heeft hij geen tutje, het blauwe beertje is zijn bedpartner.  Hij duwt het tegen zijn mondje en “flokt” daaraan.  Het is niet zo dat ik tegen tutjes ben, Ilja had er ééntje.  Eerst overdag en ‘s nachts, later enkel ‘s nachts.  Hij stond het af aan de sint toen hij 3 jaar was.  De schade aan zijn tandjes was wel zichtbaar en herstelde zich gelukkig achteraf.  Dus in feite ben ik aan een kant wel blij dat Linus geen tutje heeft, zo hoef ik ook de strijd niet aan te gaan om dat dingetje ooit af te schaffen.  Aan de andere kant is een tutje wel handig als troost tijdens moeilijkere momenten.  Bij Ilja kon ik met het tutje ergens aangeven dat het tijd was om te kalmeren, het hielp hem ook om in slaap te vallen, ook bij langere autoritten was dit een heilig middel.

img_20160629_084827.jpg

Eén van de zeldzame momenten waarop hij het net lang genoeg in zijn mond houdt om er een foto van te nemen

 

Het lijkt me nu ook wel laat om nog een andere serie tutjes aan te schaffen, in feite lukt het wel zonder al moet ik altijd zorgen dat één van de drie blauwe duiven proper is.

Hebben jullie kind(eren) een tutje?  Ging het ook mee met zwarte piet op de boot terug naar Spanje?

 

 

Geluk zit in een klein notitieboekje

  • In de ene winkel horen dat iets totaal uit de mode is en “ze eens langsachter zal moeten gaan kijken of ze er nog hebben!”  (duidelijk geen fashionqueen ik!)  en in de andere winkel een volledig rek vinden – inclusief je eigen maat!
  • Dat gevoel dat je hebt, als je iets in je vuilnisbak gooit, en je hoeft niet te proppen.  Het valt gewoon netjes in het vuilnisbakzakje zonder meer. Extra credits als je nog een “tonk” hoort bij een superlege vuilbak.
  • Het moment dat je de afwasmachine gaat ledigen.  Je denkt “ik begin er gewoon aan”.  En wat blijkt?  Op de één of andere bizarre manier had je dat al gedaan.  Waarschijnlijk terwijl je met je hoofd ergens anders zat.  Of bestaat dat parallel universe toch?
  • Het eind van de maand, je opent je online banking en klikt met een verwrongen gezicht richting zichtrekening.  En hey, het valt precies nog goed mee deze maand.  Extra credits voor onverwachte stortingen.
  • Een zakje zoeken in je Marie-Kondo-zakken-zak.  Te groot, te klein, te plastic, te papier, te mooi om weg te geven….en dan uiteindelijk: een perfect zakje vinden.  Qua maat, qua uitvoering.  Perfect.  img_20160614_080850.jpg
  • Een beetje moeten rushen om op tijd je kinderen te kunnen ophalen in hun opvang.  Beslissen om een langere route te nemen om zo een heikel kruispunt te vermijden en onderweg beseffen dat je de juiste keuze hebt gemaakt.  Mooi, rustig kunnen doorsjeezen en netjes op tijd arriveren.
  • In een vers notitieboekje beginnen.  In dit geval het notitieboekje tot een hoger niveau tillen en effectief met een Bullet Journal starten.  Thuiskomen nadat je een andere papierlover tegenkwam tussen de rekken bij Hema, dat verhaal doen en dan niet uitgelachen worden door je echtgenoot.  Want eigenlijk heb je nog maar eens een boekje gekocht.  img_20160623_134720.jpg
  • ‘s Avonds nog een kuisuitspatting krijgen en beginnen poetsen.  De volgende ochtend beneden komen op blote voeten en zien dat het nog heel eventjes proper is.  Dat je lekker kan doorwandelen zonder dat er een stukje boterham aan je hiel plakt, je hoeft geen dinosaurus te ontwijken en er wentelt geen babykousje onder de chauffage.  Ja, dat uurtje is goud waard.

 

“Ik heb dat nu nog nooit gehoord!”

Kelly schreef deze week blogpostje over hoe haar Flo Flo werd.  Toen we Ilja’s geboorte aankondigden heb ik voor de zekerheid “een zoontje” gezet op het kaartje.  Ilja is namelijk een jongens èn meisjesnaam.  In Nederland wordt Ilja regelmatig aan kleine juffrouwtjes gegeven.  Hoe we erbij kwamen?

We gaan terug naar het jaar 2006.  Mijn lief en ik zijn ongeveer 3 maanden samen, het is zomer, het is warm er is niets te doen behalve uitgaan, lanterfanten, slenteren en in zijn geval: muziek gaan spelen.  Het was de meest onbezorgde tijd, ik zou er wel eens een paar daagjes naar willen terugkeren.  Op een beachfestival in één of andere Belgische badstad, die details ben ik helemaal kwijt, wandelen we over het festivalterrein als iemand mijn lief goeiedag zegt.  Hij zegt mooi “goeiedag” terug, achter zijn rug richt hij zich tot mij “verdikke, ik ken die kerel wel maar ik ben zijn naam vergeten.  Ik weet wel dat hij een heel mooie naam heeft”.  Ik reageer langs mijn neus weg: “Het is toch nooit geen Ilja zeker?” waarop hij verbaasd uitroept:”Jawel! Hoe weet jij dat?” Gewoon, omdat ik dat ook een heel mooie naam vind.  Daar op dat moment werd beslist: als we ooit een zoon gingen krijgen dat we het kindje Ilja gingen noemen.

Toen ik weer zwanger werd was het moeilijk.  We hadden nooit echt moeten zoeken naar namen gezien we redelijk vlug wisten dat de boreling een zoon ging zijn en die naam dus al 5 jaar vastlag.   Als mama van een zoon was ik uiteraard een klein beetje gebrand op een dochter.  De eerste 18 weken wisten we nog niet wat het ging zijn.  De namen waren ook nog niet beslist, verre van zelfs.  Op een avond in oktober was er op deze streek “Lichtfront” Mijn lief was die avond een fakkeldrager en ik volgde het spektakel op WTV  vanuit de zetel thuis, met Ilja slapend in zijn bed.  Er werden interviews afgenomen op de verschillende locaties waar iets werd georganiseerd voor dit evenement.  Op een gegeven moment gaat men vanuit de studio over naar de reporter ter plekke: Lauwke Vandendriessche en dan werd ik een klein beetje koekoek in mijn zetel.  Hoe mooi was de naam Lauwke? en hoe goed paste die bij Ilja?  Mijn fakkeldrager kwam thuis die avond en toen hij de naam hoorde was hij ook meteen verkocht.

En dan bleek het een jongen te zijn…

Terug naar af.  Ik heb het lang niet geweten.  Maakte enkele lijstjes waar verschillende namen opstonden en weer sneuvelden.  Imre was een kanshebber, maar het zoontje van vrienden heet zo, ik moet altijd aan hem denken bij die naam, het paste niet in mijn hoofd.  Linus stond ook op mijn lijstje.  Ik gaf het aan mijn man hij zei meteen:”Neen, geen van heel die lijst, smijt maar weg, ik hoor niets graag!”  Terug naar af.  Hij ging zelf aan de slag, nam er een laptop bij en begon te zoeken naar namen.  Ineens roept hij: “Linus!  Dat vind ik nog een mooie naam!”  Mo wuk eigenlijk?? Toen ik zei dat die naam ook op mijn weggegooide lijstje stond kon hij dat moeilijk geloven.  Ik pikte die naam op in The Bridge.  Het is een Scandinavische naam die mooi past bij het Slavische Ilja.  Althans dat vind ik toch.  Ilja wordt nogal vlug Illievanillie genoemd.  Linus wordt soms Linus Bambinus genoemd.  Of ik verwar ze met elkaar, dat gebeurt ook regelmatig “Ik ben wel Ilja hé mama”, sorry Linus.  Euh Ilja.

en jij?  Hoe komt jij aan de naam van je kind?  Ga je je misschien je dochter Lauwke noemen?  Laat het mij zeker weten dan:-)