Watskebeurt?

Aan het zebrapad bij de schoolpoort hoorde ik vanmorgen loeiharde muziek knallen uit een camionette.  Iemand had duidelijk het “Friyay”-gevoel door zijn lichaam stromen en liet de volumeknop volledig meegaan op die flow.  De voorbije week was er eentje met te weinig slaap en een irritante mug die de uurtjes die er wel waren kwam verpesten.  Het was zo erg dat we beiden midden in de nacht met muggenspray in de weer gingen.  Gelukkig stond de week ook nog in het teken van wat andere gebeurtenissen:

Muziek:

Met het werk ging ik naar Het Kustshlagerfestival in Plopsaland.  In het park zelf zat ik voor het eerst op Heidi The Ride.  Als rollercoasterliefhebber was het dan ook een hoogdag.  Tieren voor duust!  “Alles vol!”.  In de namiddag werden we verwend met een optreden van….

Blijft een geweldig nummer toch!?  Den Paul doet het dan ook nog steeds met de glimlach en de nodige uitleg.

Beweging:

Ik probeerde om voldoende beweging in te bouwen en mits wat schuiven en plannen lukte het wel om deze week twee keer te lopen en één keer te wandelen.  Bij het avondwandelen werd ik vergezeld door….

kelly

fotowerk door Kelly

Tateren en wandelen blijft een goeie combo en je bent geen geld kwijt op café! #gierigepinnedakben

img_6506

Ik probeer ook zoveel mogelijk om consequent de wagen wat verder te parkeren als ik de kinderen naar school breng.  De wandeling naar school zorgt ongetwijfeld voor de meeste informatie.  Het zijn niet de grootste vertellers als het over schoolstuff gaat maar tijdens die korte wandelingetjes lijken ze allebei wel in de sfeer.  Vandaag ging het echter weer over automerken.  Met als hoogtepunt: Linus die mij verbeterde toen ik “Renault” antwoordde bij het aanwijzen van een Peugeot.  “Neen, dat is geen Renoot, met dat leeuwtje!”.  Drie jaar oud en al zijn moeder overtreffen in autokennis.

Persoonlijkheidspsychologie

Zoals ik eerder deze week schreef ben ik me aan het verdiepen in die cursus.  Ik hoop ze verwerkt te krijgen tegen half oktober dus ik steek een tandje bij.  Het gaat redelijk goed omdat ik het razend interessant vind.  Wist je dat de psychologen in den ouden tijd dachten dat de vorm van je schedel te maken had met de hoeveelheid aan psychische eigenschappen die je op die locatie in je hersenen bezit?  Uiteraard ging ik daarna aan de slag met het aftasten van mijn schedel.  Is het normaal dat ik met putten zit zo net achter mijn oren?  Ben je ook aan het voelen ondertussen?

img_6507

ter info: dit onderdeel gaat over de historiek van de persoonlijkheidspsychologie

Better call Saul en Maxwell Sim

Althans 3/4e van Better Call Saul want tegen het eind lag ik meestal te ronken.  Ik las ook mijn bibliotheekboek uit: “De afschuwelijke eenzaamheid van Maxwell Sim” geschreven door Jonathan Coe.  Bij het kiezen was ik afgegaan op de titel en de cover en met succes!

img_6508

Mijn echtgenoot

Neen, die is er weinig tot niet aan te pas gekomen de voorbije week.  Het is al veel dat we het beseffen maar het combineren van het gezin met ons (bij)beroep, hobby’s en sportavonden, sociale kalender en weekendwerk….toch ergens wel blij dat het nu weekend is en we wat tijd voor elkaar zullen hebben….Dus Friyay inderdaad!  Volume op duust!

Have a nice weekend!

 

Pomodoar, pomohier

Die Pomodoro-techniek bracht me al het één en ander bij.  Ik reduceer mijn pomodoro’s naar simpelweg: 25 minuten werken, 5 minuten pauze omdat ik een cursus wil studeren.  Dus ik heb geen to-do-lijst die ik moet afvinken.  Gewoon lezen-samenvatten-studeren.  Ik schrik me elke keer rot als de timer afloopt omdat ik uit mijn concentratie word gehaald.  De verleiding is soms groot om gewoon verder te doen omdat ik dan meestal in een goeie flow zit.  Niettemin doe ik zoals het wordt aangeraden en stap ik weg van mijn bureau na elke 25 minuten.  Ik hou me 5 minuutjes (soms iets meer) bezig met iets anders.  Een klein huishoudelijk taakje of bladeren in een tijdschrift dat niets met mijn vak te maken heeft.  Na 4 X 25 minuten hou ik een langere pauze zonder scherm.  Deze middag was dat: 10 minuten op bed liggen en staren naar de wolken die passeerden boven de velux.

img_6475

De eerste keer dat ik 25 minuten werkte keek ik op mijn gsm bij het afzetten van de timer: één gemiste oproep (het werk), een voicemail (het werk) een whatsapp (gezinsbondgroepje) en een mail in mijn studentenaccount.  Had ik het geluid op laten staan dan ging ik nooit die 25 minuten kunnen doorwerken.  Ik werkte nu reeds twee halve dagen met de Pomodoro-techniek en ik ben enthousiast!  Niet alleen lijk ik sterk geconcentreerd, achteraf hou ik ook een goed gevoel over aan het verzette werk.  Het voelt alsof ik veel doe in die blokken van 25 minuten en ik lummel echt veel minder aan.  Misschien moet ik die techniek ook eens gebruiken bij mijn huishoudelijke taakjes?

Zijn er nog mensen die deze techniek gebruiken?  Nog andere tips om het te verfijnen?

Over dat verder studeren…

Splinternieuw is ‘ie!  Mijn nieuwe laptop.  Het voelt vreemd om erop te tikken.  De toetsjes geven precies nog goed mee, er ligt nog geen arsenaal aan vuiltjes onder zeker?  Niet dat ik zoveel eet aan mijn laptop maar hij staat toch regelmatig open.  Een nieuwe laptop, een nieuw begin, zo is dat gewoon.

Vrijdag ging ik voor het eerst naar school.  Met mijn curriculum mee en mijn etui vol stiftjes en stylo’s.  Ik was van plan om een les mee te pikken maar die bleek al last minute afgezegd, is dat het leven als student?  Flexibel zijn zeker?  In de intro-voormiddag werd me vanalles duidelijk.  Toch is het nog altijd zoeken binnen dat systeem van afstandsonderwijs, er zijn namelijk twee online platformen waar ik informatie kan terugvinden.  Het belangrijkste wat ik vandaag moet doen is mijn individueel studie plan opmaken.  Hoeveel vakken vraag ik aan om mee te starten?  Ik krijg wel regelmatig vragen over de opleiding Bachelor Toegepaste Psychologie zoals:

Hoe lang duurt die opleiding?

Ze duurt zo lang als je ze zelf maakt.  Het is de bedoeling dat je alle vakken afwerkt, het liefst in chronologische volgorde.  Een afstandsstudent zonder vooropleiding doet er 4 jaar over (180 studiepunten noemen ze dat blijkbaar nu).  Met mijn graduaat (geen bachelor wegens volwassenenonderwijs) orthopedagogie moet ik er 120 studiepunten voor afwerken.  Dat komt toch neer op ongeveer een schooljaar aan vrijstellingen.  Dit is uiteraard als je ongeveer 4 dagen kunt werken voor school per week.  Dit is in mijn 4/5e jobtime onmogelijk dus ik schat om toch minstens 4 tot 6 schooljaren bezig te zijn met deze opleiding.

Amaai jij ziet het zitten!

Ik denk niet dat je ooit moet denken om aan zoiets te beginnen als je twijfelt.  Ik zie het uiteraard zitten.  Maar ik ben ook heel realistisch.  Misschien zeg ik na drie vakken studeren al van “oh my god, dit wordt hier niet haalbaar”.  Misschien lukt het me wonderwel goed?  Ik kan het maar proberen, als ik het niet geprobeerd heb ga ik het mij beklagen.  Ik moet ook heel wat examens zien te doorspartelen en dat schrikt me wel af.  Het is 7 jaar geleden dat ik dat nog deed.  Uiteraard ga ik niet opgeven na een tegenslag.  Dat hoort erbij.  Ik werkte mijn orthopedagogie af in volwassenenonderwijs terwijl ik fulltime werkte.  Ik had toen weliswaar geen ménage maar het was toch ook zwaar.  Nu krijg ik veel minder tot geen les waardoor ik die tijd moet investeren in zelfstudie.  Er worden wel videolessen aangeboden, slides uit het dagonderwijs, extra informatie naast de cursussen.  Niettemin moet je deze ook allemaal zelfstandig verwerken.

Welke vakken krijg je zoal?

Heel veel soorten psychologie als ik het rooster bekijk.  Uiteraard was dat de reden waarom ik net voor deze richting koos!  Persoonlijkheidspsychologie, psychopathologie, medische psychologie, etc etc noem maar op.  Als het over breinwroetelen en gedrag gaat heb je mijn interesse.

Wat ga je dan doen als je ooit het diploma hebt?

Content zijn zeker?  Het is zeker niet mijn bedoeling om direct van werk te veranderen.  Integendeel, ik doe mijn job als opvoedster nog steeds met hart en ziel, maar ik besef wel dat ik dit niet kan doen tot ik 67 ben.  De flexibele uren met nachten, weekends, vroeg- en laatavonddiensten, ik ga niet ontkennen dat zo’n dingen doorwegen.  Het lijkt me goed meegenomen om dan nog een tweede diploma op zak te hebben waar ik in een iets ruimer werkveld terecht mee kan.

Ewel chapeau, ik vind dat straf!

Blijkbaar.  Ik krijg regelmatig deze opmerking.  Het stond al enkele jaren op mijn planning om nog verder te studeren.  Ik wachtte gewoon even af tot mijn kinderen oud genoeg waren om ze iets meer los te laten.  Niettemin ben ik heel verrast door de aanmoedigingen van vrienden en familie.

img_6442

Ik kreeg verschillende motivatiepakjes en -kaartjes.  Sommigen gingen los in de Hema om mij te voorzien van voldoende schrijfmateriaal.  Ook Kelly steunt me!  Zo lief allemaal en het helpt me wel om er mijn werk van te maken, ècht wel.

img_6468

Wanneer ga jij dat allemaal doen?

Als ik tijd heb.  Het flexibele uurrooster is misschien soms een pain in the … maar het biedt ook voordelen.  Zo ben ik bijvoorbeeld vandaag thuis en heb ik morgen een vroegdienst.  Dat betekent dat ik een volledige dag en een namiddag kan werken aan een cursus.  Ik besef ook wel dat ik geen tien uren aan een stuk kan studeren maar ik plan vandaag om drie uur te werken voor school en de rest van de dag in mijn huishouden.  Vandaag zou ik ook graag eens de pomodoro-techniek toepassen.  Zo kan ik eens zien hoe dramatisch het is met alle aanwezige verleiding tot afleiding.

Ga je niet superveel moeten opgeven?

Jawel, ik ga veel van mijn “vrije” tijd moeten opgeven.  Maar ik zie het als een investering, in mezelf en in mijn toekomst.  Je krijgt niets voor niets toch?

Nog een kanttekening bij het verder studeren misschien….

Ik ervaar dat studeren enorm duur is geworden.  Ook dat is vreemd genoeg een motivator om door te zetten, het is niet de bedoeling om al dat inschrijvingsgeld zomaar in de vuilnisbak te kieperen.  Mijn gierige aard kan hier niet mee om!  Toch schrok ik nog van de hoge studiekosten.  Als ik een volledig schooljaar zou afwerken kost mij dat iets meer dan 900 euro (per jaar!), ik betaal uiteraard per vak (kostprijs rond de 11 euro per studiepunt, een vak is ongeveer 3 tot 7 studiepunten) dus dat zal iets meer in aparte facturen zijn.  Toch vind ik het een dure affaire en wie dat wenst kan een studiebeurs aanvragen.  Ik weet nu al dat ik daar niet eens hoef voor te informeren met ons inkomen.  Het blijft een wrang gevoel, hoe gaat dat voor iemand die echt minder bedeeld is en ook geen aanspraak maakt op een studiebeurs?  De “ik ga eens proberen”-optie is al direct geminimaliseerd denk ik.

 

Ga jij ook (ooit) nog verder studeren?

 

 

 

De 7 ge’s

Gestart: Tjah, the obvious!  Linus trok strijdlustig richting eerste kleuterklas en Ilja gezapig – zoals altijd – naar het tweede leerjaar.

img_6327 Niettegenstaande de foto zagen ze het beiden geweldig goed zitten.  En zij niet alleen.   Ergens wist ik wel dat het een voordeel zou zijn om op de eerste dag van het schooljaar een dag verlof te nemen dus ik was de hele dag lichtjes euforisch met mijn herwonnen vrijheid.  Meteen een toertje gaan lopen en op mijn dooie gemak boodschappen gedaan.  Er moesten echt twee maanden zomervakantie van mij afglijden en dat is wonderwel gelukt die dag.

gespendeerd: teveel.  Bijna al mijn YNAB-potjes ging in het rood de voorbije maand met het potje “kledij” op kop.  Blijkt dat mijn kinderen tussen mei en augustus beiden twee kledingmaten zijn gegroeid.  Met een kort broekje aan valt dat minder op maar nu de lange broeken weer uit de kast komen staat er hier precies serieus water in de kelder bij mijn pagadders.  Ik kan het ook niet laten om van tijd tot tijd eens aan twinning te doen en dan gaat er wel eens iets extra in het winkelmandje en uit het YNABpotje.  Tel daarbij nog eens het onderhoud van de wagen en mijn inschrijving aan VIVES!  Jikes!

img_6077

gewist: Gigantisch veel foto’s op mijn gsm.  Toen ik gisteren een foto wou nemen van iets banaals (zoals 95% van mijn foto’s) gaf mijn smartphone gewoonweg de boodschap: neen, je gsm staat nu echt vol, je kunt geen foto’s meer nemen.  iPhone says no.  Hmmm.  Dus 4451 foto’s is blijkbaar de limiet.  Ik plaatste alles in de Orangecloud (het duurde toch zeker twee halve dagen tegen dat alles was geüpload).  Daarna wiste ik meer dan 2000 foto’s.  Kan ik het helpen dat er zoveel interessante dingen zijn om foto’s van te nemen?

img_5922

Zoals dit geweldige Cuberdon-ijs-schotel-ding!?

 

 

gewandeld: ik neem dezer dagen wandelen voor op lopen, het gaat in ups en downs met mijn loopgoesting.  Soms loop ik drie keer per week, soms maar één keer maar dan probeer ik wel om er zeker twee wandeldagen in steken.  Gisteren heb ik me serieus mispakt, ik had ingeschat om tussen de 6 en 8 km te wandelen terwijl mijn auto in de garage was voor onderhoud.  Toen ik het het laatste half uur precies wat lastig begon te vinden zag ik dat ik al 9 km op de teller had en ik was er toen nog niet!  De 7 km van de avond ervoor zaten echter ook nog in mijn benen dus dat zal er wel mee te maken hebben gehad!

img_4209

Zo blij als een klein kind:  #iseeanoctopusje of is het een kwalletje?

gemanaged: of moet ik het geménaged noemen?  Mijn vuile was is -net als die eeuwige kruimels opvegen- een neverendingstory.  Soms zijn hun kleren niet echt vuil maar ruiken ze naar warmemaaltijdkantinegeur.  Juk!  Vreselijk vind ik dat.  Niettemin klagen ze niet over de kwaliteit van het warme middagmaal op school dus ik blijf ervan profiteren!

geagendeerd: gewoonweg te veel.  In september heb ik bijna geen enkele avond waarop we gewoon samen thuis zijn.  Ofwel moet één van ons twee werken, is het niet voor mijn hoofdberoep het is voor zijn bijberoep.  Ofwel is er iets gepland met vrienden (ik) of spinning (hij).  Een shitty dinner met de buren of een familiefeest.  September staat simpelweg tjokvol.  Volgende week start mijn opleiding Toegepaste Psychologie met een intro-voormiddag waarop duidelijk zal worden hoeveel vakken ik zal kunnen opnemen en dan ga ik pas ècht aan het plannen moeten slaan.  Van de vakken die ik opneem moet ik meteen een examen kunnen afleggen in de examenweek.  Dus het wordt een zorgvuldige oefening van inschatten hoeveel ik aankan en hoe ik het zal voor elkaar krijgen in combinatie met mijn 4/5e jobtime als opvoedster.  Mijn drive zegt: vijf vakken, mijn verstand denkt drie.  Wordt vervolgd!  En vooral spannend!

ge-instagrammed: vroeger keek ik nooit naar die instagram-stories.  Ik begreep er de ballen van.  Als digi-leek moest ik zeker tien keer uitleg vragen aan verschillende mensen over hoe je in hemelsnaam zo’n story maakt.  Eens ik de basis van het systeem uitgevist had bleek het nog regelmatig voor te vallen dat ik geen idee had hoe het marcheerde om bijvoorbeeld die tekstjes boven elkaar te laten komen.  “Zoek dat op met Google” pfff, geen zin in, gelukkig heb ik enkele vriendinnen die met IG-stories goed overweg kunnen en kon ik te rade bij hen.  Dus nu post ik van tijd tot tijd wel eens een story op mijn profiel.  Veelal banale dingen aangezien mijn gsm daar vol mee staat maar het zorgt wel eens voor grappige interacties.

Misschien moet ik van de #neverendingstory genaamd “de kruimels onder mijn keukentafel” wel eens een instagramstory maken?  Doe jij van stories of blijf je er liever van weg?

 

“We ain’t all low carb honey” hoor ik ze miespelen.

Mijn kippen zijn arrogante fuckers.

…ik moet even nuanceren misschien….

Het zijn niet àltijd arrogante fuckers.  Het gebeurt wel eens dat ze in feite content zijn van mij te zien.  Dan kom ik aan de zijkant van ons huis aan hun draad staan en dan zijn ze best wel vriendelijk.  Hun kopje door de draad steken, een keer curieuzeneuzen.  Een occasionele “pok”. Als ze mij echter met een kom etensrestjes horen toekomen dan spurten ze gelijk bezetenen over het plein om als eerste te spotten wat er in de kom zit.  En dan komt het arrogante gedeelte….

…kom ik daar al met geraspte wortelen, een overschotje sla of wat tomaatjes die te lang in de frigo hebben gestaan dan draaien ze parmantig hun kont en trappelen ze terug van waar ze kwamen.  Had ik hen daarvoor uit hun stofbad laten komen?  Durf ik daar serieus te staan met rauwe groenten of gegrilde courgette?  Ik zie hen nog net niet hoofdschudden als ze op hun stappen terugkeren.

img_6340

Geen gekookte pasta of een restje aardappelen?  Geen kippengraan?  Talk to the wing bitch!

img_6338

 

Ik beken…

…dat ik geen zo’n fan ben van van tags.  Mij taggen in zo’n blogding heeft meestal een averechts effect en ik laat het negen van de tien keer aan mij voorbij gaan.  Bij Evi zag ik deze echter passeren en het sprak mij wel aan.  Niet teveel vragen en voldoende luchtig om de week mee te starten.  Dus here we go!

Hoe zag ik eruit als puber?

Tjah.  Wie terugkijkt op zijn puberjaren en vond dat hij er toen fantastisch uitzag mag nu zijn hand opsteken!  Ik alleszins niet.  Elke drie maand een andere haarkleur.  Brede skatebroeken en dito schoenen, gelukkig nooit op een skateboard gestaan want een klungel was ik toen ook al.  Ouderwetse trainingsjasjes uit de tweedehandsshop en zo veel mogelijk elke vorm van het lichaam bedekken.  Het moment zelf lag ik er echter niet van wakker van hoe ik eruit zag al was ik wel heel onzeker over de acné die zowat constant in mijn gezicht aanwezig was.  Dagen van slechts enkele puistjes waren goeie dagen maar eerder een uitzondering.  Op mijn 16e liet ik deze pasfoto maken voor mijn voorlopig rijbewijs:

img_6291

Dit was blijkbaar op een slechte dag genomen.  Vreemd genoeg is de acné blijven duren tot ik het begin mijn twintiger-jaren ècht kotsbeu was en bij de dermatoloog volle bak ging doorklagen nadat ik enkele keren met flut-oplossingen naar huis kwam.  Hij schreef me toen twee redelijk agressieve zalven voor.  Bij de vraag wat ik moest doen als de kuur gedaan was zei hij “niets meer, het zal wegblijven”.  “Yeah right” en ik dacht er het mijne van.  Maar kijk.  Sinds die kuur ben ik er zo goed als volledig vanaf.  Was ik maar enkele jaren eerder geweest!  Binnenkort misschien eens teruggaan voor een zalfje tegen mijn rimpels 😉

Van welke muziek hou ik?

De vraag is eerder: van welke muziek hou ik niet?  Jazz!  Miljaar dat steekt tegen.  Er zit geen ritme in, het is ronduit irritant.  Er is een aflevering van Sex And The City die ik niet meer bekijk omdat Carrie met een jazzmuzikant aan het daten is, ik word er toponnozelgedraaid van.  Geef mij een hele dag K3-songs, punkrock of loeiharde metal: geen probleem.  Tomorrowlandmuziek, trage ballades of golden oldies: waar is die spotify?  Maar wil je mij folteren: bind een koptelefoon met jazzmuziek rond mijn hoofd.

Waar ben ik fan van?

Ik dweep niet met helden of adoreer niemand.  Mensen zijn mensen en wie iets meer kan is daarom niet beter dan iemand met minder mogelijkheden.  Niettemin kan ik wel genieten van de kunsten van iemand.  Zo vind ik het zalig om met die ene vriendin te praten omdat ze altijd de juiste dingen weet te zeggen.  Een kunst!  Ik kan begeesterd geraken als iemand klaar en duidelijk voor een groep kan praten.  Of als ik moet lachen om een cartoon kan ik in mezelf denken: “Toch een gave als je zoiets kan maken”.  Laatst kreeg ik via Kathleen van Verbeelding de tip om “Burn-out Dagboek” te lezen en het was een schot in de roos.  Geweldig boek waarin kwetsbaarheid op een creatieve manier in beeld wordt gebracht.  Dit noem ik kunst.img_5667

Waar weet ik nu echt niks van?

Politiek, informatica, mechanica, economie, bijna alles waar “bio-” voorstaat, wiskunde en noem maar op.  Het interesseert mij ook voor geen meter dus ik ben er niet rouwig om.  Beter mijn hoofd vrijhouden voor de dingen waar ik iets mee ben en als ik iets moet uitrekenen dan pak ik wel de calculator op mijn iPhone.  Wat ik dan wel weer weet is bij wie ik terecht kan als ik een probleem heb in één van de bovenstaande onderwerpen.

Wat weten maar weinig mensen van mij?

Ik ben een vrouw van uitersten.  Zo kan ik hard werken maar ook uitgesproken schaamteloos lui zijn.  Ik ben een overdadige planner maar het loopt evenveel in honderd.  Ik kan heel pedagogisch verantwoord te werk gaan en aan de andere kant de oudste een uur op de Nintendo Switch laten spelen omdat ik op mijn gemak wil zijn.  Ik ben gereserveerd en rustig maar tegelijk kan ik compleet mijn shit verliezen over iets kleins.  Ik ben een trouwe vriendin maar wie in mijn rapen schijt kan het nooit meer helemaal terugwinnen.  Ik ben niet koppig maar kan wel volharden als ik 100% overtuigd ben van mijn gelijk (wat bijna nooit voorvalt).

Wat kijk ik stiekem op TV?

Niets eigenlijk.  Als ik naar iets kijk is het helemaal niet stiekem.  Ik ben er niet beschaamd om dat ik de digicorder programmeer voor Temptation Island of Blind Getrouwd.  Dat ik op Netflix naar Gossip Girl of Gilmore Girls kijk.  Ik ben er van overtuigd dat  zo’n lowbrain TV me helpt om te ontspannen.

Wie zin heeft om deze tag over te nemen: laat zeker een linkje achter in de comments, dan kom ik eens neuzen en vergeet ook niet om eens bij Evi te kijken!

 

Aan het gele strand met calypso-songs.

Terwijl Linus zijn erwtjes verorbert draait hij zich om, op het land achter ons huis zijn de duiven wormpjes aan het pikken nadat het omgeploegd werd.  “De duiven dansen!” roept hij, tegelijk vliegt een erwtje uit zijn mond.  Ik kan hem geen ongelijk geven, hun wiegelende staartjes doen me inderdaad terugdenken aan de dansvloer op het trouwfeest afgelopen weekend.  Via Spotify laat ik hem Het Duivenliedje horen.

De playlist speelt verder en ik word naar mijn jeugd terug gekatapulteerd.  “Het Gele Strand” en “Rose” zijn blijkbaar ook nummers die ik woord voor woord kan meezingen.  Ik wijs mijn moeders’ Dual platendraaier als de schuldige aan.  Marijn Devalck ken ik vooral van “Mijn Gedacht” en grappen over Bomaworsten maar het zat ver in mijn achterhoofd dat hij ook kan zingen (en dat hij ooit een zwaar verkeersongeluk had waarbij hij bijna zijn stem kwijt was!).  Ik blijf in mijn kindertijd hangen en zoek op Youtube naar dat andere liedje over vogels:

Hij is niet echt onder de indruk en begint om Samson te vragen.  Verwend met een simpele app als Spotify terwijl wij vroeger met onze oor tegen de box van de radio zaten om te horen wanneer ze ons favoriete liedje zouden spelen.  Afspreken onder elkaar om op het perfecte moment de cassetteopname te starten zodat de nummer 1 van de top 30 er volledig zou opstaan.  Soms kon je het vorige liedje nog door het liedje horen spelen omdat het bandje versleten was.  Met een vers pakje lege cassettes waren we content.

Hij laat een erwtjesspoor achter zich als hij gaat verder spelen en ik roeffel in de reclamefolders.  Doordat er een nachtdienst op het werkschema staat ben ik overdag thuis en kan ik me even neerzetten om eventuele aanbiedingen te spotten.  Bladeren door reclamefolders vind ik best wel relaxerend.  Mijn oog valt op de “Terug Naar School”-pagina’s.

img_6198-1 Ik vraag me af of er kinderen zijn die op school met zo’n hip brooddoosje toekomen.  Ik denk aan de moeders die hierbij misschien druk ervaren en denken: “Blijkbaar is een boterham met kaas niet meer genoeg?”  Mijn kinderen eten een warme maaltijd op school dus ik heb geen brooddoosstress.  Wie mij al een tijdje volgt of persoonlijk kent zal misschien wel weten dat een woord als brooddoosstress niet eens in mijn  (of ieder ander) woordenboek staat.  Maar als jij  komkommerschijfjes staat te rollen op 3 september: no offense, voel je zeker niet aangevallen, ik spreek alleen voor mezelf.

De kinderen spelen samen met het DUPLO-huisje dat ik uit onze slaapkamer haalde (ben ik de enige die voorraden speelgoed op zijn slaapkamer bewaart?).  De speelgoedwissels blijven nog even hun werk doen al is de laatste week vakantie er altijd teveel aan.  Note to self: als er een Kazoukamp is in de laatste week van augustus volgend jaar: inschrijven!  Gelijk hoe mag ik vandaag bitter weinig klagen.  Ze spelen zelfs een vol half uur samen.  Zonder ruzie, zonder elkaars’ ogen uit te prikken.

img_6215

Altijd een risico om je te  vertonen als ze flink aan het spelen zijn maar dit tafereel wou ik wel even op de gevoelige plaat leggen.

Dat ze daarvoor 8 weken gewacht hebben laat ik even terzijde.  Niettemin mag ik over het algemeen eigenlijk niet klagen.  Er zijn eens geen bezoekjes aan spoed geweest, mijn vakantieplanning viel niet in duigen door onverwachte ziekte op mijn werk en ik kon een relatief gevarieerd aanbod brengen aan de kinderen waarbij ze elk ook individuele tijd krijgen met één of twee ouders.  Linus had zelfs een volledige week zijn ouders voor zichzelf.  Gisteren nam ik een Ilja-mama-dagje in het gezelschap van Josefien en haar zoon Emil.  We bezochten het Play festival in Kortrijk.  Eén woord: aanrader!  De foto’s spreken voor zich:

ff9632de-9d4f-4a5a-a393-a44731ccccba

foto door Josefien

img_6115

The making of….

img_6150

Een kamer gevuld met 3000 groene ballonnen.  Zo simpel, zo cool.

img_6087

Een gezichtje dat voor zich spreekt.

img_6091

Kinderen op een gigantisch luchtbed op de Grote Markt in Kortrijk, een koffietje op het terras ernaast voor de moeders.

img_6189

Sommige kunst was enkel om naar te kijken.  Zou wel zonde zijn moest deze carrousel stuk gaan.

Toch kijk ik uit naar volgende week maandag.  Weliswaar zonder opgerolde komkommers maar met loopsessies die niet in de agenda moeten gewurmd worden. Met maaltijden waar al eens een gesneden ajuintje in mag voorkomen zonder dat de wereld daarbij vergaat en we allen in gemuteerde monsters veranderen.  Want ajuintjes zijn des duivels toch?  Op de planning in september: de start van mijn opleiding Toegepaste Psychologie in afstandsonderwijs, een optreden van Get Ready!, de tweedehandsbeurs van Gezinsbond en de eerste gitaarles van Ilja.  Ohja en deze expositie wil ik zeker eens bezoeken in Genk.  Let’s go!

Nog Tim Burton-fans in da house?