Shout your heart out

Hoe ouder ik word, hoe beter ik mijn lichaam leer aanvoelen. ’t Is te zeggen: hoe beter ik weet wat het draaiende houdt en wat het stil legt. Naast zorgen voor het lichaam is zorgen voor de inner peace minstens even belangrijk. De aanbevelingen om aan beide te werken zijn dan ook eindeloos.

• voldoende bewegen – minimum 8000 stappen per dag- en zorg dat je de juiste schoenen draagt. Krachttraining zorgt voor stevige botten!
• gezond eten – eventueel mealpreppen in gezond materiaal want je potten mogen zeker geen pfasdinges bevatten
• op tijd naar bed – elk uur voor 00h telt dubbel!
• schermtijd binnen de perken houden – er bestaan apps die bomen voor je planten in de tijd dat je je toestel niet aanraakt
• regelmatig met vrienden en familie afspreken – hou er rekening mee: kalenderplanning is een job apart
• het huis op orde houden – rommel zorgt voor afleiding
• stress vermijden – yoga, pilates of misschien mindfulness
• aan zelfzorg doen – regelmatig een me-day op die drukke kalender zetten
• alcohol met mate – tijdig overschakelen naar 0,0%
• het budget onder controle houden – You Need A Budget en dacht je al na over beleggen?
• mee zijn met de actualiteit – niet enkel binnenlands maar ook buitenlands nieuws volgen via de juiste kanalen wat die ook mogen zijn.
• jezelf verder ontwikkelen – van tijd tot tijd een opleiding, een lezing of een workshop volgen
• ultrabewerkte voeding uit je menu schrappen – labels zijn er voor een reden.
• leer je hormoonspiegel kennen – de perimenopauze lonkt
• enz enz enz….

Klinkt dit herkenbaar? Dan ben je waarschijnlijk net als ik een veertigplusser. De “ahja daar zou ik misschien ook wel eens voor moeten kijken”-lijst! Voor de twintigers en dertigers die meelezen (zijn er eigenlijk?): dit is waar ik met mijn veertigersvrienden over babbel. Ik trek het uiteraard een beetje op flessen maar veel van die lijst komt regelmatig aan bod in de gesprekken die we voeren. Als je dit opgelijst ziet dan zijn we eigenlijk met heel wat zogenaamde “moetjes” bezig. Hoe managen we dit en werken we daarnaast vijf dagen op rij? En moet dit eigenlijk echt allemaal?

Ik was 16 jaar toen mijn ouders mijn leeftijd hadden maar ik kan me niet herinneren dat ik hen ooit over zo’n dingen hoorde babbelen, laat staan dat ze daar acties rond ondernamen. Misschien waren zij daar op een andere manier mee bezig maar ik merk vooral onder leeftijdsgenoten dat die lijst veel van onze tijd inneemt. Is het omdat we ruimer geïnformeerd zijn over hoe we voor onszelf kunnen zorgen? In mijn geval heb ik al teveel mensen ten prooi zien vallen aan kanker en andere venijnige ziektes. Ik weet dat je het niet allemaal in de hand hebt maar alles wat ik kan vermijden op latere leeftijd daar wil ik nu wel stappen voor zetten. Dus het is dubbel. Ik ben zeker bezig met heel wat items op die lijst en tegelijkertijd draai ik met mijn ogen als ik mezelf soms bezig zie.

Uiteraard heeft de opkomst van de smartphone daar een groot aandeel in. Wij zijn de eerste generatie die zo uitgebreid geïnformeerd is. Voor zowat alles op die lijst vind je miljoenen tips en tricks en ze komen je op allerlei manieren tegemoet. Ik mag mijn Instagram niet openen of ik krijg filmpjes van sporters in strakke pakjes, gezonde recepten en lifehacks om je huis op orde te houden. Begrijp me niet verkeerd, ik weet maar al te goed dat er een algoritme zit achter de content die me wordt toegestuurd, het is ook omdat het mij ergens interesseert. Ik ben effectief bezig met heel wat zaken die hierboven staan!

Tegelijkertijd word ik wel eens moe van mezelf. Kan ik niet lekker schranzen op de zetel, uren aan een stuk scrollen en tegelijk The Real Housewives of Antwerp bingen? Dat lukt gewoonweg niet zonder me ietwat schuldig en enigszins nutteloos te voelen. Dat het oeverloos scrollen het gevoel in gang houdt, dat weet ik ook wel. Maar het voelt soms alsof de schaarse vrije tijd die er is toch ergens “gezond” moet besteed worden. Met vrienden afspreken? Graag! Maar we gaan wel eerst samen een grote wandeling maken voor we op de aperitief springen. Gezinsuitstap? Awel ja, een museum of een expo om ons brein te voeden. Uitgaan? Een keuze maken tussen alcohol of alcoholarm want anders is morgen misschien naar de vaantjes door een vreselijke nacht alcoholwoelen of nog erger: een kater bij het opstaan.

Dat constante onderhandelen met mezelf vind ik op dit moment het lastigste. Kies ik voor het moment (YOLO! Je leeft maar één keer!) of wil ik mijn future self dankbaar zijn?

Enkele jaren geleden kon je me regelmatig vinden op Instameets en in het pre-insta-tijdperk toen iedereen en zijn broer nog een blog had ging ik met veel liefde koffie slurpen op blogbrunches. Op korte tijd leerde ik toen veel mensen kennen waarvan sommigen ondertussen zeer goeie vrienden zijn geworden!

De laatste jaren zijn mijn social skills wel wat roestig geworden dus ik zou er misschien wel baat bij hebben om iets socialer in het leven te staan. De combinatie van mijn eerder strenge uiterlijk (lees: Bitchy Resting Face en voor de West-Vlamingen: lichtjes vizze toote) en het feit dat smalltalk niet mijn sterkste kant is, zorgt er wel voor dat spontane contacten minder vlot uitgroeien tot duurzame relaties.

Reken daarbij dat ik floreer als ik op mijn alleen over een strand vendel of aan mijn bureautje zit te tokkelen. Als introvert heb ik nood aan die momenten van solitude om op te laden. Zeker in mijn zeer extraverte job is deze wenteltijd essentieel om mijn energielevels weer op peil te krijgen.

Niettemin voel ik dat ik wel nood heb aan sociaal contact en het zou misschien verfrissend zijn moesten er wat nieuwe mensen in mijn leven komen. “Ga in het bestuur van een vereniging” zou je kunnen tippen. Bij een vereniging komen er al vlug verantwoordelijkheden aan te pas en dat is een engagement waar ik momenteel geen energie wil in steken. Ik weet het, ik ben een luie sociale doos. Het mag gerust gemakkelijk gaan voor mij.

Zoals altijd moet ik eerst een boek lezen over een onderwerp voor ik ermee aan de slag ga. In “How to talk to anyone” van Leil Lowndes las ik meer over het belang van eerste indrukken en hoe je die kan versterken. Ik vond ook wat tips om smalltalk net iets interessanter te maken, niet alleen voor de ontvanger maar ook voor jezelf. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik innerlijke onrust voel opborrelen als iemand een weerpraatje slaat waardoor de goesting tot het verderzetten van het babbeltje op slag de diepte in tuimelt. (Ja, nogmaals, ik weet het, het ligt echt aan mij. Ik ben goed op weg om een crazy cat lady te worden 😺).

Zoals altijd als ik iets probeer te veranderen pas ik de “1 procent beter-regel” toe. Die eenvoudige hack las ik dan weer bij James Clear in Atomic Habits. Als ik regelmatig een klein efforke doe en mezelf telkens één procent verbeter, dan gaat de bal misschien wel aan het rollen.

Dus ik zit in soort van testfase momenteel. Maandag ging ik al eens lopen met de lokale loopclub in plaats van altijd op mijn eentje. Ik kende enkelen maar het merendeel van de groep was nieuw. De gesprekjes waren aangenaam maar het babbelen tijdens het lopen verhoogde wel enorm mijn hartslag waardoor ik knalrood en zeiknat van het zweet terug arriveerde. Niettemin had ik wel een fijn uurtje sociaal contact èn ik had gesport. (Dat het zweet op mijn autostuur drupte toen ik naar huis reed nam ik erbij). Ik stelde me ook kandidaat om occasioneel een flexi-job te doen in de bar van de fitness, dat lijkt me ook een win-win want sociaal contact gegarandeerd en tegelijkertijd een extraatje in het laatje.

Zouden jullie deelnemen aan een Insta-meet? Nog andere low-effort-tips?

De voorbije weken noteerde ik enkele kleinigheidjes die me opvielen. Woorden, zinnen, kleine gedachtjes die in mij opkwamen. Zes pick-ups van de voorbije weken:

All the dogs’ names.

Het was de titel van een aflevering van Rooster met Steve Carell op Apple TV. Ik heb een bizarre interesse in dierennamen. Soms weet ik de naam van een hond maar niet eens van het baasje. Misschien doe ik er wel binnenkort eens iets mee hier op de blog. Zo’n dierennaam-reeksje ofzo. We zien wel. Het klinkt weer als een idee dat bestaat maar waar de uitvoering misschien wel op zich zal laten wachten. Een wannebidee.

Roddelen.

Er wordt weinig tegen mij geroddeld. Ik weet eigenlijk nooit van iets. Als ik dan al eens een nieuwtje hoor dan is het al keihard verschrompeld tegen dat het mij bereikt. Zou je je moeten openstellen om aanzien te worden als iemand die wel van een sappige roddel houdt? Then again: wil ik dat eigenlijk wel?

Ochtendmens vs avondmens.

In De column van De Standaard deze week -duidelijk geschreven door een avondmens – las ik over hoe ochtendmensen de wereld lijken te verslaan. Ik snap het. Als vollenbak ochtendmens begrijp ik avondmensen ook niet helemaal. Als ik een 7 zie op mijn wekker wanneer ik mijn ogen voor het eerst open dan ben ik echt laat op! Maar tegelijkertijd is afspreken om 21u voor mij echt laat, dan moet ik mezelf uit mijn zetel pellen om te vertrekken en is mijn goesting ver onder nul te vinden.

Terugschakelen

Sinds enkele weken rijden we niet meer met een handgeschakelde auto en daarbij valt het mij vooral op dat de handeling van het terugschakelen is weggevallen. Dat is het enige restletsel van het gebruik van de versnellingspook. In mijn dagelijkse leven heb ik mezelf juist heel sterk moeten aanleren om regelmatig terug te schakelen maar dat verloopt ondertussen gelukkig wel automatisch.

Sombr

Ik kan een tijdje een muzikale fixatie hebben op één bepaalde band (of zelfs op één bepaald nummer). Momenteel ben ik in de ban van Sombr. “You hit like a drunk cigarette!”

Speelkarper

Tijdens een wandeling met vrienden rond de vijver zag ik twee mannen een gigantische vis uit het water hengelen. Ik was altijd van de idee dat vissers zo semi-visjes hengelden, ongeveer de grootte van twee handen ofzo. Deze reusachtige karper moesten ze samen opheffen om hem te wegen (16 kg!). Het glibberige beestje lag te happen naar adem en water. De mannen noemden het een “speelkarper”. Blijkbaar worden deze erin gegooid voor het plezier van de vissers en gooien ze die dan gezellig terug in het water nadat ze er een foto mee genomen hebben. Ik wou hem nog van een naam voorzien maar volgens de visser kan zo’n diertje slechts 20 minuten overleven buiten het water. Ik had nog honderd en één vragen maar ik durfde ze niet meer te stellen want daar gleed de karper, naamloos terug het water in, zoekend tot iemand hem weer aan de haak slaat.

Een gemene deler is niet enkel een wiskundige term. Het is in mijn beleving vooral datgene wat mensen in eerste instantie bij elkaar brengt. Gedeelde interesses, gelijkaardige ervaringen, de gemeenschappelijke factoren. De gemene deler zorgt voor herkenning wat dan weer de verbinding verhoogt.

Maar we zijn zoveel meer dan wat ons met elkaar verbindt, onze individualiteit staat even ver van wat we gemeenschappelijk hebben met anderen. Ik vind het enorm aangenaam om met vrienden te babbelen over onze gemeenschappelijkheden maar onze priemgetallen mogen niet verwaarloosd worden. Die delen van ons die we enkel met onszelf gemeen hebben zijn minstens even belangrijk.

Net in die priemgetallen zit een groot deel van onze eigenheid en in mijn beleving is het soms net dát stukje dat ik op de achtergrond laat. Ik voel wel dat het geapprecieerd wordt maar toch is het bij mij een valkuil om te weinig van mezelf te delen in gesprekken. Luisteren is misschien net iets meer mijn ding.

Deel jij graag wat er in je om gaat of hou je het ook liever op de gemene delers?

“En zo geen goesting om te trainen voor een marathon?” Hmneeen.

“Een halve marathon misschien?” Hmmnnnaaah…

“De ten miles dan ?” Neenee.

Mijn lichaam is daar niet akkoord mee. Maar vooral: naast het fysieke aspect heb ik eigenlijk compleet geen goesting om dat te doen. Als ik trainingen zou moeten inplannen en er halve dagen voor moet uittrekken om het te doen slagen dan zou het voor mij vlug als een job aanvoelen. Het voelt raar om het neer te schrijven maar ik ben eigenlijk verre van een ambitieus persoon. (Gelukkig trek ik me daar niets van aan en schrijf ik het gelijk hoe neer.) Ik had het er laatst over met een vriendin tijdens een wandeling: ik vind mezelf eigenlijk best wel saai. Ik doe nooit spectaculaire dingen en als ik iets doe is dat veelal zonder hoger doel. Ook schrijven en in non-fictie duiken doe ik zonder dat ik daar ooit “iets mee wil doen”.

Maar ik begrijp ook wel waarom iemand dat wèl wil doen. De mens is een ondernemend wezen en een uitdaging in het leven, een doel om naartoe te werken, dat biedt houvast. Ik vind het ook ergens benijdenswaardig dat er mensen zijn die er in slagen om halve of hele marathons te lopen, het getuigt van kracht en uithouding. Die structuur aanhouden in een vooropgesteld schema getuigt ook van doorzettingsvermogen. Misschien put men er zelfwaarde uit?

Maar ik ben meer een kabbelend type. Ik probeer een beetje vanalles en wat goed voelt doe ik gewoon verder. Zo geraak ik ook wel een klein beetje vooruit op mijn eigen manier, traag maar zeker. Ik blijf schrijven, ik blijf lopen, ik blijf fietsen. Ik lees dagelijks, ik luister podcasts. Maar ik lig evengoed te schimmelen in mijn zetel met een serie die ik al 8 x gezien heb en de kat op mijn schoot. Gewoon. Omdat ik dat ook leuk vind.

En jij? Heb jij veel ambities of doelen? Zo ja, deel ze gerust! Zo neen: join the club!

• Ik ging laatst naar Brihang. Met zijn theater tournee brengt hij zijn muziek op een originele maar intieme manier naar een kleiner publiek. Het was best lang geleden dat ik kippenvel had bij een optreden. Brihang slaagt erin om pleisters op je ziel te leggen en ze daarna met zachte rukjes weer los te trekken zodat je slechts minuscule neepjes voelt bij elk nummer dat hij brengt.

• Linus had enkele opmerkingen gekregen van zijn leerkracht over het feit dat hij te snel (en daardoor te slordig) werkt. Zijn uitleg op mijn vraag waarom hij zo snel werkt? “Als ik gedaan heb mag ik lezen”. Moeilijk om mee om te gaan, hij kent ook mijn softspots, zeker als hij daarna zegt “Ja mama, wat kan ik zeggen, ik ben het kind van mijn moeder hé”. Soms vraag ik me wel af waar hij die spitsvondigheid vandaan haalt. Dus ik blijf hem duidelijk maken dat sommige dingen echt wel moeten gebeuren. Zoals leestekens gebruiken in een tekst.

• In tussentijd is hij ondergedompeld in Star Wars. Elke avond zie ik helmgedrochten, monsters en vreemde kostuums over het scherm passeren. Er doet wel een cutiepie “Grogu” mee die me wat aan onze kat Rudi doet denken. Immer present en altijd aan het schransen.

• Als Ilja me knuffelt kan hij perfect zijn armen over mijn schouders gooien zonder omhoog te moeten reiken. Hij is ondertussen bijna 15 en groeit elke week een centimeter in mijn beleving. Ik merk het aan het aantal broden dat ik wekelijks naar huis moet slepen om mijn hongerige jongens te spijzen.

• Deze week zag ik een pomeranian met een trouwjurkje aan. Het hondje kom ik wel eens meer tegen met haar baasje, ze draagt telkens een andere tenue. Op mijn vraag of ze het haar van het hondje veel moet kammen trekt het baasje haar schouders op. “Niet veel hoor, twee keer per dag. En om de twee maanden ga ik er mee naar de kapper”. Gesoigneerd wordt ze wel. Dat kun je niet ontkennen.

• Een penetrante AXE-geur verspreidde zich over het zwembad. Een stuk of 25 jonge mannen bezetten drie zwemstraten. Ik vermoed dat het studenten waren. Ik had tijd om erover na te denken, het repetitieve van baantjes zwemmen zorgt wel voor een goeie flow in mijn hoofd. Misschien waren het kadetten van de militaire school enkele gemeentes verderop want er werd wel wat actie verwacht van die kerels. Watertrappen, duiken naar de bodem en dan verder watertrappen. Ze zorgden ook best wel voor veel deining in het water met hun spurtjes crawl. Ik bekeek het allemaal van op een afstandje en liet me meedrijven op het ritme van mijn schoolslag. Kijken mag hé. Hoewel ze allemaal relatief goed in shape waren vond ik er maar weinig aan. Hun lichamen nog te jongensachtig om het al mannen te noemen en in hun gedrag nog iets te weinig maturiteit. Tjah, persoonlijke smaak verandert blijkbaar mee met het ouder worden.

• Ik vond een zeehond toen ik op solotrip was vorige week. Het beestje zag er maar mottig uit, het hoestte, proestte en schokte erbij. Omdat het geen al te gezonde indruk gaf besloot ik om Sea Life Center te contacteren. De telefonist wou dat ik het gedrag van de zeehond beschreef en vroeg me toen om enkele foto’s en filmpjes te sturen naar hun WhatsAppnummer. Daarna hoorde ik niets meer van de zeehond. Hij liet me “on read”. Geghost door een zeehond, ik zal het maar niet te persoonlijk nemen zeker?

Gisteren zag ik op de tram een rolwagen met het label “Quickie” op de rug, zelfs onder de hulpmiddelen bestaat er snel en sneller dus. Het past wel in deze tijdsgeest vind ik. Vooruit! En liefst zo vlug mogelijk! Het is een torenhoog cliché maar hoe ouder ik word, hoe sneller de klok lijkt te tikken. Sommige clichés zijn simpelweg ook waar, anders zouden ze geen cliché zijn. Alles rond me gaat zo snel. Zowel vooruit als achteruit.

Ik probeer heel regelmatig te vertragen maar ik moet toegeven dat het niet lukt. Ontspannen is zo moeilijk, ik moet er echt het huis voor verlaten, hoe erg dat ook klinkt. Niet dat mijn thuissituatie geen rust biedt, dat bedoel ik niet, ik ben zeer graag thuis. Maar ik kan zo moeilijk stil zitten. En als het werk dan eens opgeplooid blijkt dan kloppen er andere zaken aan de deur. Althans zo voel ik het toch aan. Ook al kan iets wachten, dat betekent daarom nog niet dat ik het ook laat wachten.

Zelfs nu – ik ben er even tussenuit alleen – voel ik die regeldrang in mij opborrelen. Alsof ik mijn lege dag toch ergens moet gaan indelen want ik wil die kostbare “alleen-tijd” niet verkwanselen aan onbenulligheden. Maar dat is net wat ik wèl van plan was. Mijn neus volgen, niets doen, het hoofd vrij laten voor mijn ikkigheden. Ik voel het wringen in mij. “Ik moet iets doen! Ik moet iets bezoeken, ik moet een prikkel ontvangen en verwerken!”. “Wanneer ga ik lopen? Is het nu kalm in het zwembad of ga ik beter later? Ik ben aan zee, zou ik niet naar het strand moeten voor een lange wandeling?”. Ik zit continu op die wipplank tussen “ik wil prikkels, ik wil iets nieuws ontdekken,…” en “ik wil eigenlijk helemaal niets, mijn hoofd zit nu al boordevol!”. Dat balanceren tussen die hoogtes en laagtes is eeuwig in strijd met mijn tijd en energie.

Ergens tussen alle aspecten van het dagelijkse leven liggen flarden creativiteit. Het jeukt een beetje en ik moet scharten om net die delen van mezelf te gaan vinden. Ook al heb ik op dit eigenste moment geen verplichtingen, geen verantwoordelijkheden: er zit restgruis van het dagdagelijkse in mijn hersenpan. Ik krijg het moeilijk weggekrabd.

Misschien moet ik stoppen met vergelijken met de periodes waarin ik wekelijks gewoon de handen op het klavier kon leggen om woorden te doen stromen. Alles wat ik toen dagelijks beleefde kon ik tokkelend verwerken. De flow zat gewoon beter.

Maar zo fit en quickie mijn echte spieren momenteel zijn, zo stram en lazy is mijn schrijfspier.

Bij het doorlopen van de eerste koffie voelt de ochtend kraakvers. De stilte wanneer alle huisgenoten nog onder hun deken liggen te snorren voelt anders dan wanneer iedereen het huis uit is.

Gisteren was het doorperen. Op zaterdag kunnen verhakkelde huistaken afgewerkt worden. Tijdens de week kan ik veelal kleine taakjes opstarten ’s morgens en ze na het werk verder afwerken maar er lijkt nooit echt tijd en ruimte om dat eens te skippen. Of de boel loopt in een huishoudelijke soep waarbij we moeten bijbenen om alle apparaten die het werk voor ons doen te gaan hanteren. De jongens doen hun deel maar ook dat moet gecommandeerd en opgevolgd worden.

’s Middags kregen we dan ook nog bericht dat de lekkende droogkast enkel te herstellen was in ruil voor hoge kosten. De wegwerpmaatschappij dwingt ons om te investeren in een nieuw toestel. De technische uitleg van de A-label droogkast heb ik met een half oor gehoord van de verkoper. (Iets met “twee kleppen”, “geavanceerde technologie” en “de meest zuinige”). Een half uur later biepten we alle eco-cheques en een deel van ons budget voor “onverwachte kosten” over aan de elektrozaak. En is dat wel echt nodig? Die vraag stellen wij onszelf continu bij elke grote aankoop. Maar we doen het nu een week er zonder en het is pijnlijk duidelijk hoeveel we dat ding gebruiken met twee opgroeiende tieners in huis.

Ik mag er niet teveel bij stilstaan hoeveel al die machines onze aandacht vragen. Een scherpe piep en een melding op een app “Uw wasgoed is gereed”. Neen dat is het niet. “Uw wasgoed is gewassen, nat en het vraagt of je het er dringend uit wil komen halen anders verkreukelt heel de boel”. Mijn wasgoed is pas gereed als het opgevouwen in de kast ligt. Het eerste werk ’s morgens is de vaatwasser legen. Ik weet dat er een term bestaat als “de vaatwasser inruimen” maar ik kan nooit onthouden wat dat juist betekent. Is het nu vullen of legen? Dat ding draaide gisteren overuren nadat ik besloot om verse groenten en fruit te verwerken in soep, fruitsla en appelflapjes. Ook weer dat gepiep als ie klaar is. Eerst vijf keer gewoon en dan twee keer kort. Morsetaal voor “Je hebt weer iets te doen”. Gewoon afwassen en meteen wegzetten voelt dan misschien wel als meer werk, verkiezen we dan niet beter de korte pijn?

En vandaag? Vandaag doe ik niets.

Eerst de vaatwasser inruimen.

Schermtijd. Of noem ik het misschien beter schermstruggle? Met een veertienjarige en een schoolkind is het meer dan “gewoon maar een aandachtspunt”. Schermen zijn simpelweg een onderdeel van de opvoeding. Soms loopt het vlot, soms is het een strijd net zoals alle andere delen van de opvoeding.

Er zijn mensen die ervoor kiezen om hun kind tot op een bepaalde leeftijd schermvrij op te voeden. Ik ben enorm nieuwsgierig wat het effect daarvan zal zijn. Moest ik kunnen terugkeren in de tijd dan zou ik het misschien ook zo aangepakt hebben al is dat gemakkelijk gezegd achteraf. Ik ging er alleszins bewuster mee omgegaan zijn denk ik.

Mijn non-fictie stapel was de voorbije maanden vooral gevuld met boeken over schermtijd en de effecten ervan op ons en onze kinderen. Sommige boeken waren best intens. Zo vond ik “Generatie Angststoornis” echt pittig, ik smeet het enkele keren paniekerig opzij. Tegelijkertijd kan ik het ook nuanceren: een boek is maar een boek en het is even vlug achterhaald als het is geschreven. De realiteit is veel ruimer al kan het nooit kwaad om je te informeren. Elk kind, elke jongere is ook anders, als je meerdere kinderen hebt kun je je waarschijnlijk wel herkennen in de uitspraak “Je hebt nooit twee gelijke”.

Zoals ik al eerder schreef is Instagram mijn grote liefde. Het zal misschien eigenaardig klinken voor de volgers die zien hoeveel ik post in stories maar ik ben helemaal niet zo sociaal op mijn social media. Ik ben vooral iemand die haar eigen content brengt maar ik ga weinig reageren of liken bij anderen. Dat heeft helemaal niets te maken met de inhoud, ik zie het wel maar ik vergeet gewoon heel vaak dat ik hartjes kan duwen. Dan doe ik ineens een inhaalmanoeuvre en ga ik in één scrollbeurt strooien met bakken liefde, mijn dichtste vrienden weten alleszins al hoe dat werkt bij mij. Instagram is zeker niet de plek om afspraken te maken, want die worden ondergesneeuwd door de vele catmemes en dadjokes die ik doorgestuurd krijg. Als je me wil vast stekken dan moet je het via WhatsApp doen. Dat is de enige app die ik consequent opvolg als het over afspraken gaat.

Ik merk wel dat apps me ook kunnen opjagen. Dat appgejaagde gevoel als er iets wordt gepost in de WhatsApp-groep van het werk bijvoorbeeld. Jawel, die staan op gedempt, maar ik weet niet hoe dat bij jou zit, als ik zie dat daar activiteit in is dan wil ik weten wat er gaande is. Zo werd ik al verschillende keren afgeleid tijdens mijn vakantie over zaken die me helemaal niet aangingen. Ik kan moeilijk “niet lezen”. Als ik tekst zie wil ik weten wat er staat.

Verandering voer je niet in één-twee-drie door, het zit hem in kleine microstapjes. In “Scroll-a-holics” las ik dat het enorm opvalt hoe fel iedereen met de neus in de smartphone zit als je zelf probeert te minderen. (Ik heb een jaar geen alcohol gedronken en toen merkte ik ook ineens hoeveel er effectief werd gedronken….). Wachtzalen, perrons, de supermarktrij, het voelt alsof we niet meer schermvrij kunnen wachten. En ja: dat zijn zuivere observaties, ik ben er even schuldig aan want: zien schermen doet schermen.

Dus ik probeer bij mezelf wat bewustzijn te creëren. Eerst een tiental boeken lezen uiteraard om het te laten doordringen. De eerste stap was nagaan wat niet goed voelt. Ik besprak het WhatsApp-verhaal met mijn verantwoordelijke. Er geldt sinds 2023 een “recht op deconnectie” en ik voelde sterk aan dat ze heel goed begreep waarom ik dat aanhaalde. Ik verliet dezelfde dag nog de WhatsApp-groep. De dag erna ben ik via een smartphone van het werk wel terug lid geworden, zo kan ik die groep checken als ik effectief aan het werken ben en hoef ik er in mijn privé niets meer van aan te trekken omdat de gsm op het werk blijft liggen. Stel je maar eens voor dat ik de datum van het nieuwjaarsfeestje zou missen ;-). Ik heb de social media-accounts van het werk ook van mijn eigen gsm gehaald en werk deze alleen maar bij tijdens mijn werkuren. Kleine stapjes dus maar voor mij zeer belangrijk.

Het zal dan ook geen verrassing zijn dat ik een grote voorstander ben van het smartphoneverbod op scholen. Waarom werd daar eigenlijk zo lang mee gewacht? Ook thuis voeren we sinds vorig jaar “schermvrije avonden” in. Op die avonden mogen de jongens niet op de tablet of gamen. Ze mogen hun schoolwerk doen op de laptop en samen kijken naar een serie of film, maar social media, YouTube, TikTok, Snapchat en games mogen niet. Linus (tien jaar) is sowieso nog niet actief op social media. Hij is momenteel ook geen vragende partij dus laat ik het zo. Schermen zijn ook niet toegelaten bij het slapengaan, alles blijft beneden liggen.

En wij? We doen zoveel mogelijk mee, het is even tricky voor ons als voor hen. Ik kocht alvast een nieuwe klokradio met de idee dat ik binnenkort mijn smartphone niet meer als wekker moet gebruiken, nu begin ik soms al te scrollen nog voor ik uit mijn bed stap. Microstapjes dus….

Een tijdje geleden verlootte ik de nieuwe roman “In het wit” van mijn broer onder alle mensen die me een interessante vraag toestuurden. De vragen heb ik verzameld om “ooit eens mee aan de slag te gaan”. Dat is het amusante aan deze blog, ik doe hier integraal mijn goesting. Dus de rubriek “Witte vragen” kan zomaar eventjes één blogpost beschoren zijn of het kan een reeksje worden. Wie zal het zeggen!?

Luc stuurde me via de mailfunctie een interessante vraag namelijk:

Wat doe je nu beter dan 10 jaar terug op vlak van zelfzorg ?

Eerst en vooral wil ik Luc bedanken voor zijn deelname, ook al won hij de prijs niet (die werd random verloot onder iedereen die meedeed, de vraag zelf deed er eigenlijk niet toe). Het is een uitdagende vraag omdat ze kan opgedeeld worden in verschillende nuances.

Eerst en vooral heb je het deeltje “wat doe je nu BETER”. Daarmee impliceert hij dat er überhaupt al verbetering is op dat vlak. Maar ook in zijn geheel vind ik de vraag intrigerend. Want tien jaar geleden was het woord “zelfzorg” veel minder gekend dan nu. Er zijn trouwens nog altijd zeer veel misverstanden over dit woord, ook dit werd de laatste tien jaar zeker duidelijk doordat het thema zo relevant werd. Het aantal depressies en burn-out (onder jonge mensen) is opvallend hoog en dan wordt het woord “zelfzorg” -of het gebrek daaraan- veel meer in de mond genomen. Niettemin is zelfzorg veel meer dan regelmatig in je zetel kruipen met een boek. Het is een ingesteldheid die je voor jezelf moet toelaten.

Luc stelt me de vraag of ik iets veranderde in de voorbije tien jaar. Misschien moet ik eens terugblikken op tien jaar geleden. December 2015. Ik was toen net terug aan het werk na mijn tweede zwangerschap. Linus ging als kleintje voor het eerst naar de crèche en Ilja zat met zijn 4 jaar in de kleuterklas. Het mooie aan al jaren een blog hebben: ik kan ook eens terugbladeren naar het jaar 2015 en aan de hand van wat ik schreef merk ik dat ik toen echt volop aan het zorgen was. Met een baby van 8 maanden in huis lijkt me dat ook logisch. Toch blijf ik erbij: het jaar 2015 is in een waas aan mij voorbij gegaan. Soms vraag ik me echt af wanneer en hoe ik dat allemaal heb gedaan: werken met twee kleine kotertjes in huis, iedereen op tijd klaar voor school, werk en de opvang. Pampers, flesjes, melk op mijn kleren, snot op mijn schouders. Zeulen met een maxi-cosi en een kleuter aan de hand. Om eerlijk te zijn: ik zou eigenlijk niet meer willen teruggaan. Of misschien wel, voor een weekje ofzo. Om daarna terug te springen naar nu. Ik vermoed dat het woord zelfzorg niet in mij opkwam in het jaar 2015. Of misschien wel ergens, want ik ging blijkbaar wel terug joggen gezien ik een foto had gedeeld van mezelf tijdens een urban trail run in Ieper. Ik ging vroeger zeer regelmatig gaan lopen, ik herinner me nog dat ik opbouwde tot ongeveer 10 km maar ineens was het gedaan. Ik was het beu? Ik heb zelfs jaren niet meer gekeken naar mijn loopschoenen. Voelde geen jaloezie als ik andere lopers zag, hoe dat ineens kwam: wie zal het zeggen? Het is pas sinds december 2023 dat ik weer ben gestart. Heel het jaar 2024 bouwde ik op, eerst met Start To Run en toen ging ik netjes toertjes van 5 km lopen, twee keer per week. In 2025 ben ik dan lichtjes beginnen verder opbouwen en nu loop ik wel alweer 10 km al vind ik dat zelf meer dan genoeg. Het lopen is voor mij nu een vorm van fysieke zelfzorg. Ik combineer het met één of twee keer per week krachttraining. Het schijnt dat je als veertiger meer moet inzetten op een sterk lichaam om klachten op latere leeftijd te voorkomen. Dus ik ben nu vooral bezig met mijn future self en daar plukt mijn huidige self wel al de vruchten van.

Maar ik zie zelfzorg niet alleen als letterlijk zorgen voor mijn lichaam al is het er onlosmakelijk mee verbonden. Zelfzorg zit volgens mij in veel meer facetten van het leven. Het zit in grenzen stellen om je eigen kunnen en aankunnen te bewaken. Het zit in “neen” of “dit wil ik niet meer” zeggen als iets je tegenstaat. Zelfzorg is volgens mij afstand nemen van wat je geen energie geeft net omdat die energie zo’n belangrijk onderdeel is van je hele zijn. Beseffen wat de waarde van mijn energie is, is voor mij een gamechanger geweest. Het is een graadmeter geworden voor zowat alles doorheen de voorbije jaren. Het liet me inzien dat ik soms veel tijd en energie in mensen stak maar omgekeerd onvoldoende energie genereerde waardoor sommige relaties zachtjes uitdoofden. Jawel, zoals ik eerder al schreef: daar ging ook vriendschapsverdriet mee gepaard.

Mijn zelfzorg is ook luisteren naar mijn lichaam. Wat gebeurt er met me als ik een vraag krijg waar ik het antwoord niet goed op weet: wat zegt mijn buikgevoel als ik een beslissing moet nemen zonder te weten wat nu de juiste is? Durven betrouwen op mezelf en beseffen dat dit veelal de beste keuze is heb ik moeten leren met vallen en opstaan. Door stil te staan bij mezelf leerde ik veel over hoe ik in elkaar zit en wat ik juist nodig heb. Nu ik iets ouder ben durf ik ook gewoon volledig te doen wat ik wil…

If it makes you happy….