Verwarde kabels

Gedachten malen molenwiekend door haar hoofd
ze wordt bruut van haar focus beroofd
ontwart iemand voor haar dat hersennest
of blijft ze voor altijd door verstrooidheid gepest

Vriespraatje

kort nadat hij me herkent keert hij zijn kar
dat ik hem op de foto wou vond hij geenszins bizar
handschoenhanden in de zij
lacht hij een beetje ongemakkelijk naar mij
een vriespraatje later loopt hij zonder pardon
op het paadje richting de ochtendzon

Schilt er iets?

Achteloos van zijn binnenste ontdaan

lag de sinaasappel mistroostig langs de baan.

Hij snifte geëmotioneerd: “Nu mijn organen zijn gedoneerd…”

“…was ik veel liever in het compostvat verteerd”.

Zonnebader

Ochtendstralen spinnen zich rond deze zonnebader

“Het is precies geen grote prater”

Gun hem wat respijt

Hij heeft enkel nood aan wat ontdooitijd

De 7 Ge’s

gestemd

Mijn lief werd door zijn zus genomineerd voor “Zorgkundige van het jaar”. Hij zit momenteel in zijn blok omdat hij verder studeert voor verpleegkundige. Toch namen we tijd om vrienden en familie te spammen om op hem te stemmen en uiteraard heb ik ook zelf gestemd. Het zou fijn zijn moesten jullie ook willen stemmen. Dit kan door HIER te klikken. Opgelet, er moet een bevestiging van je stem gebeuren via een mail die bij de meeste mensen in de spamfolder is terechtgekomen…(eeuwige Liese-dankbaarheid komt jullie toegewaaid…. 😉 )

gedronken

Bij onze eerste nieuwjaarsdate met de peter van Ilja dronken we kofferkoffie na een ijskoude wandeling. We volgden de Pietje Pinkelhoutroute in Langemark, een aanrader als je met kinderen wil gaan stappen.

gebabbeld

Tijdens het weekend ging ik naar mijn meme om een drempelpraatje te houden. Ze wou zo graag dat ik binnenkwam maar dat doe ik niet. Ze stond erop dat ik toch minstens één van haar wafeltjes at en even later stond ik te kruimelen op haar oprit. De gesprekjes zijn altijd kort en ze begrijpt me niet zo goed met mijn mondmasker maar ik neem liever geen risico.

gejammerd

Als ik in de spiegel keek de laatste tijd. Want aiaiai, mijn vel is een ramp. Door het veelvuldige mondmaskergebruik sta ik vol pukkels op mijn kin en kaken. Ik hoop maar dat ik er geen littekens aan overhoud want het is toch moeilijk om daar af te blijven vind ik. Ineens voel ik me weer 16, subiet probeer ik weer krampachtig sigaretten te scoren.

genachtbraakt

Toen Ilja donderdagnacht ineens opstond om iets te drinken kon ik de slaap niet meer vatten. Van 01u58 tot 5u was het van draaien en keren, ook al was ik niet echt aan het piekeren. De oorzaak: te vlug na mijn avonddienst in mijn bed gestapt. Ik had de tijd niet genomen om te unwinden van het werk waardoor ik de verwerking had overgeslagen met alle gevolgen van dien. Om 5u ben ik dan maar gefrustreerd en oververmoeid opgestaan en beginnen bloggen.

gewhatsappt

Door het veelvuldige spammen van vrienden, collega’s en familie met die verkiezingslink kon ik via Whatsapp de draad oppikken met sommigen die ik nog niet veel had gehoord het voorbije jaar. Er waren zelf mensen bij die nog niet eens wisten dat mijn man nu in het ziekenhuis werkt. Hoewel ik niet graag ongevraagd in groepjes word toegevoegd blijft het toch een geweldig medium vind ik.

gerold

Bij de afbraak van mijn kerstboom probeer ik elk jaar om de kerstlichtjes zo treffelijk mogelijk op te rollen. Ik had al gemerkt bij het opzetten in het begin van december dat er hier en daar toch een onvermijdelijk lichtjesnestje was ontstaan en ik vrees dat ik het niet meer recht heb gekregen. Maar ik kan ze toch al enkele jaren zo goed als mogelijk ophangen zonder dat ik van schier frustratie mijn haar uit mijn hoofd snak.

Jullie het jaar goed ingezet?

Van buiten zo brak maar van binnen zo mooi.

In één of andere talkshow hoorde ik gisteren dat je statistisch gezien gelukkiger bent op je 47ste dan op je 27ste. De (omgekeerde) U-boog gaat in een neerwaartse val vanaf je 18e en klimt pas vanaf je 47ste weer omhoog. Wel, dat is deprimerend als je er teveel bij stilstaat. Het is uiteraard maar een statistiek en we weten allemaal dat statistiek gemaakt is om iedereen te vervelen. Als ik dit op mijn leven zou toepassen dan heb ik nog een kleine 10 (alléégow, 8) jaar te gaan tot ik terecht kom op dat kantelpunt. Maar tussen ons gezegd en niet gezwegen vind ik het best confronterend dat ik 39 word in 2021. (Ja, ik voel sommigen van jullie oogrollen) Maar negenendertig is ook echt een aartslelijk cijfer. Achtendertig is meer symmetrisch, maar 39, juk, het is precies van willen en niet kunnen. In mijn vriendenkring variëren de leeftijden tussen de 34 en 42 met enkele uitschieters die al over de 50 zijn. Van sommige vrienden weet ik niet eens de exacte leeftijd (dus vriendjes, voel je niet geaffronteerd als je jonger bent dan 34) gewoon omdat hun leeftijd voor mij niet uitmaakt. Sowieso is het leeftijdsverschil tussen mij als 38’er en mijn vriendin van in de 50 best groot maar ik ervaar dat niet zo. We delen dezelfde interesses en ook al is zij veel matuurder, toch voelen we elkaar goed aan en vooral: er is zero judgement als wij met elkaar spreken. Dat trekt mij enorm aan in een relatie. Ik mag een moeilijk onderwerp aankaarten, we nemen elkaar zoals we zijn. Het is toegestaan om anders tegenover zaken aan te kijken en het maakt een vriendschap daarom niet minder sterk. Ik denk dat sommigen daar nog anders in zijn. Ze bitchen wel eens graag op iemand of ze jagen zich op in situaties waar ik helemaal niet van wakker lig. Als iets me stoort dan pak ik het aan zonder er te veel over te ertefretten. Als ik het niet kan veranderen dan aanvaard ik het in plaats van er de hele tijd in te wentelen. Ik vermoed dat dat ouder worden is? Samen met allerlei fysieke kwaaltjes waar ik vroeger moest mee lachen als iemand me dat vertelde. Mijn lichaam geeft veel vroeger aan dat het rust nodig heeft en dat klinkt echt zooo oud. Bezoekjes aan de osteopaat, de podoloog of de gynaecoloog staan -veel meer dan we zelf willen- op de planning en het wordt er precies niet beter op.

Brihang hoeft misschien nog niet het boxje 35-40 af te vinken, hij voorziet me toch regelmatig van treffende teksten zoals dit stukje uit het nummer “Binnenkant”.

“We worden ouder

Dat merk je aan de waarden van je vetten en je suikers

En dan die duuzd keer stuiken

Opstaan stuiken

Opstaan stuiken

Jammer voor de bloemen in de schaduw van de struiken”

Hoe oud ben jij? Voel je het ook soms kraken en spokken zoals ik?

De boeken van 2020

Op de valreep nog in het juiste jaar….

Het keert elk jaar terug: het boekenoverzicht van het voorbije jaar. Vorig jaar was eerder pover qua boeken lezen maar dit jaar maakte ik een serieuze inhaalbeweging. Aan wat dat ligt? Aan één ding….beschamend genoeg om het te zeggen: minder Instagram. Of moet ik zeggen: minder doelloos Instagrammen. Ik spendeer er nog meer dan genoeg tijd op…

Ik las beduidend meer non-fictie en de beste beslissing van 2019 was zonder twijfel het aanschaffen van een Kobo-abonnement.

Naar mijn bescheiden mening zijn dit aanraders:

  • Boek dat het meest onder mijn vel kroop: “Lieve Edward” – Ann Napolitano
  • Het boek rond gewoonteverandering waar ik het meeste aan heb gehad: “Elementaire Gewoontes” – James Clear
  • Snelst gelezen boek: “Dag liefje, met Mila is alles goed en ik klungel lekker verder“. Stefaan Degand in twee trekken uitgelezen, loved every page of it!
  • Meest intrigerende boek: “Als ik het leven over mocht doen” van Bronnie Ware. Deze palliatief medewerkster schreef een overzicht van wat ze het meest hoorde bij het begeleiden van mensen op hun sterfbed. Je moet het niet lezen voor de aantrekkelijke schrijfstijl maar misschien wel voor de boodschappen die erin te vinden zijn.
  • Beste gift voor iemand anders of voor jezelf: “De jongen, de mol, de vos en het paard“. – Charlie Mackesy. Maar dat kon de aandachtige lezer waarschijnlijk wel achterhalen aangezien ik er al verschillende keren naar refereerde in andere blogposts.
  • Boek waar ik geen herinneringen meer aan heb: geen enkele want het leven is te kort om door te lezen in een slecht boek.

Ik zit nog met een gigantische berg boeken waar ik in 2021 tijd voor maak. Allen (door)gekregen. Merci attente leesvriendinnen en merci lief leesschoonzusje hiervoor.

Bij het herlezen van de vorige jaaroverzichten komt hetzelfde altijd terug: “Ik heb niet veel gelezen want ik val ’s avonds altijd in slaap na een kwartier”. Dat was in 2020 dus niet anders maar ik las gewoon meer overdag. Problem solved.

De boeken van 2019 vind je hier.

De boeken van 2018 vind je hier.

De boeken van 2017 vind je hier.

De boeken van 2016 vind je blijkbaar niet hier, maar wel een soort van overzicht…

Die van 2015 kun je hier vinden maar daar zijn ook enkele foto’s verdwenen….

In februari 2021 baart mijn broer ook weer een boekbaby. Dat komt uiteraard bovenaan de stapel.

kaftontwerp: Sven Verhaeghe

Ik kan hier niet op publiceren drukken zonder jullie allen te bedanken voor jullie talrijke aanwezigheid hier op mijn blog. Het was mijn uitlaatklep in het turbulente jaar 2020 en dat is te zien aan de 87 gepubliceerde berichten. De reacties zijn altijd een fijn cadeautje en ik zou zeggen “keep ‘em coming!”. Je bent in 2021 zeker niet van mij af! Fijne oudejaarsavond!

Schrijven is altijd een goed idee

Alleen moet je weten wat, waarover en vooral: hoe je er aan moet beginnen. Ik weet ook niet altijd hoe het zal evolueren. Een tekst, een blogpost, een verhaal….een gedicht…Maar het werkt. Het is altijd een beetje loslaten als ik stukjes gedachten over een scherm laat dansen. Mijn vingertoppen razen over het toetsenbord, het typende geluid voelt meestal als thuiskomen.

En ja, er wordt enorm veel gewist, gebackspaced en ik word heel vaak gestoord door anderen of door mezelf. Maar ik blijf gaan. Hoe zeggen ze dat? “Schrijven is blijven”? Misschien is dat wel zo, maar voor mij werkt schrijven vooral verlossend. Ik heb verschillende manieren om mijn gedachten te ordenen en veelal worden teksten gevormd tijdens wandelingen of autoritjes. Soms zet ik me, ik open WordPress en het vloeit vanzelf.

Zoals nu…tokkelen…mijmeren…nu en dan eens op een velletje bijten langs mijn duim terwijl ik naar buiten staar. Het hoort erbij. Tekst moet tijd krijgen om te rijpen. Of soms wordt alles in één trek geschreven en publiceer ik zonder veel nadenken. Elk schrijfsel heeft zijn kantjes en misschien moet niet alles altijd even goed zijn. Misschien moeten we gewoon blijven schrijven?

Spontaan komt er een liedje in mijn hoofd van Koen Crucke “Blijven drijven“. Ik vervorm het graag naar “Blijven Schrijven”. Zo hoef ik niet ter plekke te blijven drijven maar kunnen mijn gedachten rustig verder kabbelen op een zee van woorden. Het vraagt soms wat overtuiging maar ik kan het alleen maar aanraden: lig je in de knoei, laat alles vallen, neem er een stylo of je laptop bij en begin te bazelen op het scherm. Als hersenspinsels broeien, laat dan de inkt vloeien. (Waar is die pinterest-tegel hier??) Train je geschrift door met de hand te schrijven, schrap, doorstreep, onderlijn. Het hoeven zelfs geen zinnen te zijn. Schrijven werkt.

De 7 ge’s

gewandeld

Voor mijn doen heb ik te weinig gewandeld. Ik zou het aan het weer kunnen wijten. Misschien moet ik dat maar gewoon doen want door de aanhoudende regen en wind zat mijn vendelgoesting onder het nulpunt. Toch had ik een fijne date met drie blogvriendinnen in Diksmuide voor een avondwandeling. Het ware mooi meegenomen als we achteraf een cava’tje konden drinken met een set veel te hete bitterballen maar het is alsof we het gehad hebben.

gewonnen

Eind november stuurde ik een gedicht in voor een wedstrijd in de gemeente. Het werd wat zwoegen op de opdracht “Schrijf een liefdesgedicht” maar uiteindelijk kon ik toch iets afleveren. Woensdag kreeg ik telefoon van de medewerker van de gemeente, mijn gedicht werd verkozen! Het zal gepubliceerd worden in de vernieuwde trouwboekjes. Dus: Woehoew! (Nogmaals zeg!)

geluisterd

Ik heb de radio herontdekt. In de wagen ben ik nogal een zapper tot ergernis van mijn lief die mijn vette vingers op het scherm ziet verschijnen. (Ik vergeet altijd dat ik dat ook kan bedienen aan het stuur). Tijdens de MNM1000-week hoorde ik heel wat machtige nummers die me terugkatapulteerden in de tijd. We installeerden het oude FM-radiootje van meme en sindsdien luisteren we nu thuis veel meer muziek dan anders. Ik streamde vroeger wel eens radio via bluetooth maar ik ervaar toch heel wat storingen op die manier en de batterij van mijn gsm wordt erdoor leeggezogen. Ik was vergeten hoe het is om een FM-radio te hanteren. De kinderen mogen het radiootje niet verplaatsen of het begint te ruisen.

gewachterd

Dirk De Wachter. You love him or you hate him. Dat is een beetje zoals met de Peter Adriaenssens. Sommigen vinden die kerels mediageil, ik vind dat niet. We hebben nood aan mensen die psychische problemen op een normale manier kunnen uitleggen en Peter en Dirk zijn daar sterk in. Ik volgde een online voordracht ten voordele van Te Gek. Dirk De Wachter had het in zijn lezing voornamelijk over “ikkigheid” en verbinding maken. Ik herkende wel een stuk van wat ik hier schreef in wat hij zei.

Moeilijk in deze pandemie-tijden maar toch zo belangrijk.

(Passe-Partout weet dat al jàààren 😉 )

gedagtript

We trokken deze week naar het bezoekerscentrum van Het Zwin. Door de coronablablabla mochten we de tentoonstellingen binnen niet bezoeken maar er was wel een mooi aanbod in openlucht. Bij het vertrek naar daar was het aan het hozen, maar eens we daar waren was het ineens toch zo goed als droog. We volgden het “huttenparcours” op de site van het bezoekerscentrum waar we in verschillende tuinhuisjes informatie kregen over de vogels in Het Zwin. Onder de microscoop werden pluimen en braakballen ontleed, er werden pakketjes uitgedeeld met materiaal om vogelvoer te maken en we mochten vogels spotten door extreem duur uitziende telescopen. Ik vond het echt een aanrader ook al was het voor ons best een stek rijden. Bij de wandeling in het natuurdomein viel het me op dat ik al lang niet meer zo’n uitgestrekt gebied had gezien.

“Ik volg de pootstappen!!”

gefeest

Kerstavond vierden we met de jongens hier thuis. Hoe anders? Zij mochten kiezen hoe we het invulden. Typisch kinderen: “Hetzelfde als vorig jaar” (aperitief, zelfgemaakte pizza en witte chocomousse). Ik koos vorig jaar de film Inside Out die we met ons vier samen bekeken. Ze hebben er blijkbaar sterke herinneringen aan overgehouden want Linus kon nog 5 van de emoties benoemen die aan bod komen in die film. Dit jaar koos ik voor de klassieker Home Alone (zoals de rest van Vlaanderen zeker?). Ilja lag krom van het lachen. Voor Linus hebben we regelmatig vertaald wat er gebeurde maar ook hij genoot er van. Gewoon al het feit dat wij met ons vier samen naar een film kijken, hoeveel gebeurt dat eigenlijk?

We moesten er zelfs onze grote eettafel niet voor uit te halen. (Al begin ik wel te verlangen tot ik weer een een aantal vrienden kan uitnodigen om de grote tafel vuil te maken!)

geknobbeld

Losse eindjes. Als in: ik deed een aantal kleine taakjes die al een tijdje aan het sluimeren waren terwijl de echtgenoot zich boog over grotere werken in de tuin samen met de hovenier. Ze plaatsten boordstenen naast het gras en installeerden het raam voor leilinden aan één kant van ons huis. Het voelt alsof 2020 alsnog het jaar van de afwerking zal worden….We kregen eindelijk ons tweede toilet boven, onze voordeurtrap werd afgewerkt drie jaar (!) na de plaatsing en nu geraakt de tuin ook eindelijk zoals we hem willen…

Een zaligen hoogdag lieve bloglezertjes van me!