It’s surprising, how inspiring it is to see you shining

In Knack las ik vorige week een artikel over kieskeurige singles, hoe ze zoveel eisen stellen aan een potentiële partner en de zoektocht daarmee onmogelijk maken.  Ergens kan ik die kieskeurigheid wel goed begrijpen.  Als ik bedenk hoe ik het zou aanpakken als ik alleen zou zijn, ik zou niet direct weten waar ik een man moet gaan vinden.  Ik schrik altijd als gescheiden mensen na enkele maanden alweer iemand anders hebben.  Blijkbaar is een nieuwe partner dan toch vlot te vinden?  Ok, het internet is nu wel een heel toegankelijke plek en misschien kun je daar wel iemand vinden die gelijkgestemd is als je het een kans geeft.  Niet dat ik van plan ben om van man te wisselen.  Neeneen, deze kanjer blijft van mij.  Ik zou al goed gek moeten zijn om zo’n prachtkerel te laten schieten.  Niet alleen ziet hij er goed uit, excuseer: supergoed ;-), hij heeft nog eens heerlijk karakter.  En je gaat zeggen: ze is daar weer met haar gestoef over haar verrukkelijke man.  Maar verdikke zeg, ik ben content dat ik zo’n man heb.  Eén die er is voor mij als het nodig is.  Eén die mij gerust laat als ik daar nood aan heb.  Ik veronderstel dat het niet simpel is om met zo’n karakter als het mijne samen te leven, maar hij slaagt erin om dat te doen werken.  Omgekeerd aanvaard ik ook veel van hem en zo blijft het tandwiel draaien.  Dit, waar je voelt dat de basis van je relatie zo’n sterke fundering is voor alles wat rond je draait, is zo kostbaar.  Vandaag is hij jarig.  Van zijn 35 jaar mag ik al 11 jaar meevieren.  En daar ben ik best heel trots op.  Gelukkige verjaardag keptje!

I’ll stare here, in the distance

Het moet al zeker vijf of zes jaar zijn nu.  Dat ik van mezelf niets moet.  De persoon die ik ben zorgt ervoor dat ik doorbol, dat mijn leven zijn leven gaat.  Ik hoef daar geen extra inspanningen voor te doen wat de druk aanzienlijk verlaagt.  De introvert in mij maalt de dingen zelfstandig weg.  De pragmaticus lost problemen op als ze zich voordoen en de planner bekijkt hoe het in de dichte toekomst eraan toe zou kunnen gaan.

Vandaag is geen goede dag.  Het wegmalen lukt me niet, problemen zijn er altijd en voor plannen heb ik weinig zin.  Het is het hoogtepunt van een langere periode waarin dit zichzelf al een tijdje opstapelt.  Waarbij sommige dingen maar niet afgewerkt geraken, waarin de oneindigheid van andere zaken niet te  relativeren is en waarbij elk prikje in die luchtballon teveel is.  Ik voel hoe de spanning niet meer mag toenemen en moet dringend de overbodige stoom aflaten.

Ik wil knutselen met mijn zoon, neen, knutselen dat doe ik eigenlijk niet graag.  Omdat ik het nooit doe, en zo nooit zijn gezicht zie als hij bezig is.  “teveel rommel”

Ik wil uit gaan eten met mijn man, maar ik ontzie mij de rompslomp met thuiswachters of rondrijden om de kinderen weg te brengen “we blijven gewoon thuis”

Ik wil boekjes lezen met mijn peuter, maar tegelijk staat het eindeloze huishouden in de weg  “ik plooi eerst wat was”

Ik wil een date met mijn 4 schoolvriendinnen.  “geen courage om een doodle te starten”

Ik wil declutteren “verdikke die kapaza-mensen kunnen zagen, een Bumba-bus van 3 euro, moet je daar serieus de afmeting van weten?”

Ik wil onze garage opgeruimd zien “maar waar moet ik hier eigenlijk beginnen?  En waarom hebben wij eigenlijk drie boormachine-achtige dozen?”

En één telefoontje later is alles anders.  Er moet eigenlijk helemaal niet gememd worden over hoe de dingen soms allemaal teveel zijn.  Voor sommige mensen is hun leven uitzichtloos, lijden ze pijn, zoveel dat de uitzichtloosheid ervan ondraaglijk is.  De mensen die achterblijven moeten nu omgaan met een verlies, met de idee dat hun dierbare wou afscheid nemen van zijn leven en tegelijk kaderen dat dit zijn wens was.  Dat zijn pijn dit leven oversteeg.

Ik her-evalueer.  Alles baadt ineens in een ander licht.  Wat wij hebben is geweldig.  Hoe kunnen drie volle wasmanden nu ineens een last zijn?   Hoe kan ik me ergeren aan iets waar ik gewoon zelf een oplossing voor kan zoeken.  Wat is dat nu eigenlijk, een beetje kruimels vegen en een opvangplanning voor de paasvakantie maken?  Alles is zo relatief.  Mijn gedachten gaan uit naar hen in die rare periode.  Ik glimlach naar mijn zoon en bekijk zijn lijfje, dansend, gezond.  We zijn de gelukkigste mensen op de wereld wij.

Ons huis…#2

 

…waar Spotify sinds deze week ten volle wordt benut met deze speaker

img_20170313_140134.jpg

…waar men niet weet waarom men eigenlijk al die rostjes ooit heeft gespaard.

…waar kousen en vieruurtjes kleurrijk zijn

img_20170304_085640.jpg

…waar het moeilijk is om iets af te leren

img_20170304_210837.jpg

…waar de vader met de kinderen op pad gaat in het weekend dat de moeder werkt

 

…waar gelachen, gegierd en gebruld wordt

img_20170313_135440.jpg

…waar ook ernstige conversaties worden gevoerd, op de zulle, met gaatjes in de broek en in de kaak.

img_20170304_091537.jpg

…waar gekruimeld wordt.  Elke dag opnieuw.

img_20170313_134948.jpg

…waar mini-gsmpjes uit peuteroortjes worden geprutst

…waar geweekmenuut wordt

img_20170227_133041.jpg

…waar het zo moeder zo zoon is in sommige gevallen

screenshot_2017-03-04-15-19-09.png

…waar niet altijd evenveel wordt geslapen

 

Over ècht luisteren

Het lijkt een beetje alomtegenwoordig of misschien denk ik dat alleen maar.  Ik volg een aantal mensen online (en irl) die te kennen gaven dat ze problemen hebben om zwanger te worden.  Vele keren lees of hoor ik in hun verhaal dat de druk hierrond heel hoog ligt.  Voor veel mensen is zwanger worden ook gewoon een eitje (en een zaadcel, padum!).  Maar er wordt bij bevruchte eitjes niet altijd stilgestaan bij het feit dat het voor veel koppels (of singles) niet van een leien dakje loopt.  Laatst schreef Kelly dat het bij hen ook niet zo eenvoudig is verlopen en dat ze daar weinig over sprak of schreef.  Eva doet dan weer het omgekeerde en gebruikt haar cartoons en (sociale) media om hierover te ventileren.  Als reactie op de post van Kelly schreef ik dat ik maar al te goed begreep waarom ze hier geen ruchtbaarheid aan gaf.  Het valt me op dat in veel reacties mensen hun eigen verhaal willen brengen.  Daarbij wordt niet altijd gereageerd op wat gezegd of geschreven wordt, maar staat er alleen wat ze zelf meegemaakt hebben.  Ik begrijp dat volkomen, een verhaal roept een ervaring op en die wil je delen.  Of iemand voelt zich aangesproken of verdrietig rond een thema en wil dit delen met de persoon die het thema aankaartte.  Sommige mensen reageren misschien ook wel heel ongepast.  Eva tekende zelf een goeie cartoon waarbij ze perfect illustreert wat ik bedoel:

handige tips eva mouton

bron: Facebook Eva Mouton

De cartoon is grappig maar tegelijk ook schrijnend vind ik.  En het is een oefening die ik heel vaak voor mezelf maak als iemand een probleem aankaart: zo gepast mogelijk reageren.  Ik ben er zeker van dat je zoiets kan trainen.  Ik probeer niet vanuit mezelf te vertrekken op dat moment maar vanuit de persoon die voor me zit.  Moeilijk!  Echt moeilijk om niet in het “bij ons was het….” of “je moet eens dit of dat…” te vervallen.  Om niet met tips te strooien of standaard peptalks.

handige tips deel 2

bron: Facebook Eva Mouton

Als er skills zijn die ik me wil aanmeten dan is het wel zoiets.  Erkenning bieden, niet veroordelen, luisteren en gepast reageren.  Ik heb nog een lange weg te gaan…

Onderwijl

on·der·wijl (bijwoord) : ondertussen

Ik wou het de titel “binstwille” geven.  “In tussentijd” kon ook.  Maar “binstwille” is zo’n lekker West-Vlaams woordje.  Zo ééntje dat onder mijn vel zit.

Ik scrol soms door mijn foto’s, hier en daar een shotje waar ik misschien iets mee wil doen op de blog.  Misschien ook niet.  Zes foto’s, met zes verhalen van wat er binstwille aan de hand is.

img_20170219_161358.jpg

Er werden poffertjes gesmuld op een druilerige zondagmiddag bij mijn schoonbroer.  Als het van mijn klein baasje afhangt eten we de hele dag poffertjes.  Hij was dan ook als eerste paraat om voor te proeven.  Little boy, big table.

img_20170218_170310.jpg

Carnaval kwam voorbij.  In Fun verkochten ze pakken aan 4,99 euro.  Het lief stond op Batibouw terwijl ik met peuter en kleuter op een helse zaterdagvoormiddag de zoektocht startte.  Waarom koop ik nooit iets op voorhand eigenlijk?  De pakken van 4,99 euro bleven uiteraard in de winkel en de kassa van Studio 100 werd voor 6 keer meer gespijsd.  Let’s face it: als het rap moet gaan varen de principes al eens vlug de deur uit.  Laat ons zeggen dat de mama met de brullende peuter gewoon vlug buiten wou zijn uit die drukke Fun.  En voor die prijs zat er dan geeneens een masker bij.  Gelukkig heeft zijn lieve meter dit opgepikt en de outfit compleet gemaakt.

img_20170214_095048.jpg

Zoals ik reeds in mijn vorige post schreef: aan ons middagmaal zit wel eens een zwart randje.  Om aangebrande potten proper te krijgen heb ik al menig wondersponsjes en allerhande sprays geprobeerd, maar een simpel suikerklontje doet sinds enkele jaren dienst als pottenschrobber.  Die tip pikte ik ergens op van een bewoner tijdens één van mijn stages.

img_20170227_133637.jpg

De husband en ik trokken een drietal weken geleden een dagje naar Sluis.  In het begin van de winkelstraat word ik altijd binnengezogen in de interieurwinkel om naar deze serviezen te gluren.  Pip Studio vind ik geweldig mooi maar door de combinatie van mijn onhandigheid en een beperkt budget is het niets voor ons.  Blijft mooi om naar te kijken, dat dan wel weer.

img_20170213_092225.jpg

Mijn grootmoeder verhuisde naar het rusthuis in diezelfde periode.  Met haar 99 jaar heeft ze teveel zorgen nodig.  Toen de verhuisstorm was gaan liggen ging ik op bezoek.  Ze zei niet veel, maar was wel vol lof over het uitzicht.  Terecht.

img_20170218_164443.jpg

Het ruskabusje werd genaaid onder zijn oog op een zondagmiddag.  Na een sliding met zijn pantoffels landde hij op de salontafel.  En te zeggen dat ik nog even getwijfeld heb om naar de dokter te gaan met het wondje.  Het kwam niet echt in mij op dat hij direct zou genaaid moeten worden, ik dacht “misschien best steri-strips op plakken”, met een briefje geld in mijn achterzak, zonder papieren zonder niks vertrok ik naar de dokter van wacht waar we met twee volwassenen het krijsende kindje in bedwang hielden terwijl hij vliegensvlug zijn werk deed.  Laat ons zeggen dat mijn maag noch mijn hart gemaakt is voor onvoorziene pikuren in kinderkaakjes.

En hoe is het met jullie?  Long time no see!

Worst Housewife Ever part how much?

Het kan gebeuren dat ik op middagen alleen thuis wel eens voor de TV eet en mijn honger naar reality-tv stil in combinatie met een portie verse spaghetti of in deze tijden een weightwatchers-gerechtje.  Ik neem het er wel eens van na een voormiddagje met een hyperactieve peuter in huis.  De hele voormiddag ben ik bezig tussendeuren dicht te doen, legomannekeshelmpjes uit zijn handjes prutsen, de droogkast weer af te leggen en het kleine spook achterna te zitten als hij mijn gsm nog maar eens steelt.  Dan profiteer ik wel eens om tijdens zijn middagdutje even tijd te nemen voor mezelf.  Me opladen voor de volgende shift waar hij om appeltjes smeekt, bekers water laat vallen of er met een alcoholstift vandoor gaat.  Ik ga er niet om liegen, hoe graag ik ze ook zie, thuis zijn met mijn kinderen, ik vind dat vermoeiend.  Wat het er niet gemakkelijker op maakt is omgaan met mezelf en mijn slordigheid.  Ik probeer het, maar het blijft steeds een strijd met net diè persoon die er iets aan kan veranderen: mezelf.  Eén die ik nooit lijk te winnen.  Mijn slordigheid verslaat mij.  Ik win niet van de slechte gewoonte om niet achter mijn eigen gat op te ruimen.  Thuis vind ik het moeilijk om mijn focus op één iets te leggen, ook al omdat ik steeds weer onderbroken word door een pamper, een e-mail, een playmobilpoppetje dat vastzit in een camion of gewoon 15 keer “mamaaaah?”.  Als ik aan het koken ben gebeurt het minstens één keer per week dat ik iets laat aanbranden.  Was plooien gebeurt in verschillende shiften.  Regelmatig moet ik een gewassen keukenhanddoek uit de peuter zijn handen redden of er loopt al eens een kleuter rond met een verse onderbroek op zijn hoofd.  Toen ik me vandaag neerzette met mijn “kleurige kalkoenschotel” was het weer om zeep, tussen telefoneren en kijken naar Mijn Pop-Up Restaurant door was ik enigszins “vergeten” dat de keuken nog moest opgeruimd worden.  Met mijn bord leeg, mijn maag gevuld, Linus stemmetje door de babyfoon taterend, kom ik terug in de keuken:

img_20170224_134144.jpg

Shit.  Een catastrofe.  Elke vrije dag opnieuw ziet mijn keuken er ’s middags zo uit.  Hoe is het mogelijk?  Ik word er moedeloos van.  En het is puur mijn eigen schuld.

Na een koffietje en een tandje bij ziet het er zo uit:

img_20170224_144931.jpg

Toch stukken aangenamer om in te vertoeven, al zeg ik het zelf.  Ik hou dat beeld voor mij als ik de chaos creëer, het is vaak in mijn gedachten, maar toch lijk ik mijn slechte gewoontes niet te overwinnen.  En de kinderen maar stimuleren om op te ruimen!

Het potje

“Mama, kun je mij helpen, ik wil het Simpsonspotje voor mijn cornflakes”.  Ik ben een grote voorstander van zelfstandigheid en ik verwacht van mijn 5-jarige dat hij op zijn ééntje zijn ontbijt klaarmaakt.  Hij houdt zes andere soeppotjes tegen zijn borstkas terwijl hij het befaamde Simpsonspotje in de andere hand houdt.  Ik kan net op tijd de zes gebloemde potjes uit zijn handen helpen om alles in veiligheid terug te plaatsen.  Kinderen hebben – net als heel veel volwassenen- toch een voorkeur voor bepaalde tassen of kommetjes.  Zelf hou ik ook het liefst van de Suske en Wiske-tas op het werk, hier zijn dat mijn Douwe Egbertstassen met de dikke boord.  Ik laat hem dan ook klungelen om dat Simpsonspotje te krijgen.  “Dat is van nonkel Roderik hé” zegt hij soms.  Inderdaad, in onze tienerperiode waren The Simpsons de Minions van die tijd.  Overal doken ze op en de merchandising errond was gigantisch.  Vermoedelijk ging het Simpsonspotje ook mee naar ons kot.  Ik kan me alleszins herinneren dat het altijd in één van onze kasten stond.  Er werden cornflakes uit gegeten, chips in geserveerd, pudding in gemaakt.  Bart, Lisa, Maggie, Homer en Marge waren er altijd bij.  Hoewel Ilja nog maar weinig snapt van The Simpsons vindt hij ze alvast geweldig en het is dan ook goed te begrijpen dat dit zijn lievelingscornflakespotje is.

Vijf seconden later hoor ik een plof.  Van over de keukentablet zie ik zijn verschrikte gezicht, als ik dichterbij kom zie ik hem blootvoets staan tussen de scherven.  Samen met het potje is ook een klein stukje van mijn hart gebroken maar dat probeer ik te maskeren.  De tranen staan in zijn ogen.  Compassie vervangt mijn ontgoocheling.  Ik ruim het op.  Zeg hem dat het niet erg is.  “Zo’n dingen gebeuren”.

“Maar ga ik dan vandaag toch nog mijn nieuw carnavalspak krijgen mama?”

We knuffelen, ik vraag hem of hij geschrokken is en verzeker hem dat alles blijft zoals het was.  We kopen vandaag een carnavalspak en een nieuw potje.  Homer Simpson blijft -zelfs met een stuk uit zijn hoofd – grijnzen.

img_20170218_080246.jpg