Review: Bullet Journal de handleiding

IMG_20170721_183742

Bullet wuk?  Of voor diegenen die ondertussen wel weten wat het is: jij ook al??  Ohja.  Ik ook.  De start van mijn verlof kwam als een ideaal moment om eens “voor echt” met een Bullet Journal te beginnen.  Ik had wel een systeem met een notitieboekje waarbij ik allerlei lijstjes combineerde maar echt overzichtelijk was dat niet.  Sommige lijstjes vergat ik gewoon en bleven maar slingeren in het boekje.  Naar aanleiding van de lancering van de handleiding die Kelly schreef besloot ik om ook het youtube-filmpje van Ryder Carroll -de soortement van uitvinder van het systeem- goed te bestuderen.  De handleiding die Kelly erbij maakte vervolmaakten het systeem voor mij.

Wat een Bullet Journal juist is kun je zien in bovenstaand filmpje.  Half bloggend Vlaanderen weet het ondertussen ook.  Het systeem blinkt uit in zijn eenvoud.  Een paar basislijnen en je bent vertrokken voor iets wat je volledig naar je hand kan zetten.  Bullet Journals moeten helemaal niet fancy, volgekleurd of zelfs netjes zijn, maar het is wel mooi meegenomen.  De handleiding van Kelly kwam van pas omdat ik toch nog een aantal extra’s wou van dichter bekijken.  Ik heb zelf niet de tijd om me met handlettering en banners bezig te houden, ik heb er ook geen geduld voor.  Op een ander vind ik het dan weer geweldig oogstrelend.

IMG_20170721_074112

 

* Aspecten die werken voor mij

  1.  De future log –> plannen voor de iets verdere toekomst reeds noteren per maand
  2.  Het krachtige van daily logs –> enkel wat puntjes waar ik die dag zeker werk van wil maken
  3. Het feit dat ik gewoon alles samen kan brengen in één boekje.  Ook dingen die ik anders niet eens zou noteren maar gewoon eens over zou nadenken en het dan weer zou laten aanmodderen  –> Plannen worden veel vlugger concreet als ik tijd neem om ze neer te schrijven.  Al is het maar omdat ik ze zwart op wit zie staan.
  4. Ik moet er niets van. Het moet niet mooi zijn, het moet niet volledig volgens de regels, het moet niet overal gelijk zijn.  Ik moet al zoveel heelder dagen dat ik mezelf niet wil klemzetten.
  5. Mijn blogideetjes staan nu allemaal samen en zijn geïndexeerd, niet meer “ergens op een blaadje in een notitieboek”.  
  6. Na een maand intensief gebruik kan ik toch wel zeggen dat ik rust ervaar maar ik kan het nog niet expliciet beoordelen aangezien ik nu in verlof ben en het dan sowieso rustig is in mijn hoofd. 
  7. Schrijven –> niet alleen onthou ik veel beter als ik het neerschrijf, ik schrijf ook gewoon heel graag, ik kreeg vorig jaar een gepersonaliseerde balpen van mijn liefje cadeau en die is momenteel mijn partner in crime.

* Zaken die ik niet gebruik of niet van plan ben om te doen:

  1. De moodtrackers, mandala’s en die ingewikkelde dingen om op te stellen
  2. Banners en andere krullewietjes wegens teveel werk en te weinig courage.
  3. Mijn werk BuJo in mijn privé BuJo combineren.  Ik hou deze strikt gescheiden omdat ze volledig naast elkaar lopen.  Nu het nieuwe werkjaar er in september aankomt ga ik ook voor het werk volledig over op systeem BuJo om duidelijkheid te scheppen in mijn notities. Al was het maar om te voorkomen dat iemand totaal niet aan mijn notities zou uitgeraken in het geval ik het werk zou moeten doorgeven.  Het is niet de bedoeling maar you never know.IMG_20170718_093534
  4. Mijn financiën bespreken in mijn BuJo.  Uiteindelijk blijft het een notitieboek en het kwijtspelen lijkt me wel iets dat zou kunnen gebeuren.  (ik weet nu al wie er deze opmerking oogrollend keihard zal bevestigen!)

* Wat ik in mijn volgende BuJo anders ga aanpakken:

  1. Ik ga meer pagina’s voorzien voor mijn index.  Ik begon mijn eerste BuJo in een fijn schriftje, eerder om eens te zien hoe ik het zou ervaren.  Nu ik binnenkort overga op een dikker exemplaar ga ik toch wat meer ruimte inplannen hiervoor.  De index vind ik één van de grootste kwaliteiten van het systeem dus dat is voor mij heel belangrijk.
  2. Ik gebruik washi-tape om de pagina-titels te ondersteunen.  Misschien kan ik voor elk onderdeel een verschillende kleur tape gebruiken.  Zo komt er wat structuur in het geheel.  Aan de andere kant is bonte sterren meets lijntjes meets spikkels ook niet lelijk om op te kijken eigenlijk.
  3. Mijn attitude zal nog een beetje moeten aangepast worden.  Ik noteer veel in mijn BuJo maar ik zou er nog meer eens moeten in kijken overdag.  Of ben ik teveel met mijn hoofd in verlofsfeer?

* I’m intriged!  Waar kan ik meer lezen?

In het boek uiteraard.  Er wordt op Talesfromthecrib ook heel wat uitleg gegeven, maar ook andere bloggers gebruiken dit systeem of zijn er mee van start gegaan:

Miss Pixie is er echt wel een krak in.

Renilde is crazy in love.

Ik weet niet of Bert er al dan niet mee bezig is, maar hij klonk wel overtuigd.

Binnen enkele maanden plan ik een her-evaluatie van het systeem.  Ik zet het alvast in mijn future log en bij mijn blogideetjescollectie.  You see: I already speak Bullet Journals.

IMG_20170721_193236

 

Engeland: wat niet op de foto staat

  • Mezelf.  Gezien ik alle foto’s heb genomen.  Hier en daar een verfrommelde selfie, haren voor de ogen of een blik volledig toegenepen.  Nee, dat is het niet.
  • Mijn koffiegepruts om 5u ’s morgens.  Elke ochtend schoot ik om 5u klaarwakker.  Damn you uurverschil.  Tegelijk kreeg ik dan toch minstens nog een uurtje voor mezelf, ik spendeerde het met het mij eigen maken van het systeem van een cafetière.  Ik besloot er geen youtube-filmpjes voor op te zoeken maar zelf na te denken over wat de beste manier zou zijn om dit systeem te hanteren.  Het deed me nog maar eens stilstaan bij het feit dat ik -als koffieliefhebber- totaal niet gedocumenteerd ben over die dingen.  Uiteindelijk kreeg ik er koffie uit.  Soms al eens sterke, soms al eens prut.  Ik moet dringend een koffie-workshop zien te volgen.
  • Hoe creepy een National Park ook kan zijn, zeker als je er ’s morgens vroeg alleen doorloopt met enkel uw gsm als wapen.  Alsof ik er overstekende herten mee zou kunnen wegsmsen tijdens het lopen.
  • Wij twee, die naar elkaar maneuvers doen om te tonen dat de twee karwaten op de achterbank in slaap zijn gevallen.  Voor de eerste keer in heel de vakantie!
  • Wij twee, stiekem in de keuken aan het genieten van een simpele geroosterde boterham met een laagje boter en een sneetje kaas terwijl de kroost naar “Oggy & De Kakkerlakken” kijkt.  Netflix ftw!
  • De grootte van mijn wallen, misschien maar best dat ik niet veel op de foto’s sta, het slaaptekort door het uurverschil stapelde zich op, surtout op mijn gezicht.
  • Mijn ruziënde kinderen.  Elk moment waar er speelgoed aan te pas kwam ontstond er ruzie.  Mijne!  Nee, mijne!  *Zuchterdezuchtzucht*.
  • Wij twee als eenheid.  We hebben elkaar weinig echt gesproken de vorige week.  De stuiterbal genaamd Linus en taterval Ilja waren maar wat blij dat ze ons voor zich hadden.  Dit lieten ze voldoende blijken door elk mogelijk gesprek te onderbreken al dan niet door met een dinosaurus op iemands’ hoofd te kloppen.  Is dat op een ander ook zo?  Please zeg me van ja.
  • Groenten.  Tot mijn scha en schande moet ik toegeven dat onze eetgewoontes op reis altijd net iets minder gezond zijn dan tijdens het jaar.  En op het gebied van groenten loopt het anders ook al niet echt over.  Ze aten wel veel druifjes.  En een appeltje.  Gelukkig maakte onze moeder een geweldige koude schotel voor de avond dat we terugkeerden.  Ik deed een poging om een groentje op de foto te zetten nl.  een wortel die ze vers uit de tuin van de eigenaars van het huisje haalden.

IMG_20170714_182959

Ik zeg het u: een stuiterbal.

  • Hoe ik mezelf regelmatig voor het hoofd sloeg toen ik besefte dat ik maar voor één kind iets voorzag en niet nadacht over het effect op het andere kind.  Vanaf 2 jaar beginnen ze daar precies toch gevoeliger voor te worden en het “mijne, mijne!” wordt er niet door gereduceerd.  Niet dat ik standaard alles in tweevoud aankoop, maar als ik een strip krijg bij mijn Libelle moet ik misschien eerst eens nadenken voordat ik hem achteloos in Ilja’s handen stop en zeg “kijk, ik kreeg een Jommeke bij mijn boekskes”.  Hoewel Linus wel al begrijpt dat er moet gedeeld worden is het voor hem nog altijd moeilijk om daar direct mee om te gaan.
  • De keren dat ik gedacht heb: ik moet hier nog eens terugkomen om dit beter te bekijken, om hier rustig te wandelen of om hier nog verder door te rijden.  Maar de kliffen in Tintagel of het kasteel van Okehampton bezoeken met een peuter is nu niet bepaald een veilige activiteit, dus probeerden we de rugzak. IMG_9683Alleen was dit niet altijd naar zijn gedacht. Bovenop zo’n kasteelruïne is het nu niet bepaald de meest geschikte plek om met peuterpuberteit om te gaan.  Inderdaad, je kunt zeggen:”Ga daar niet met zo’n kind”.  Maar Ilja vond het geweldig, net als wij en moeilijk gaat ook wel eens.  Ik nam geen foto van de vele keren waarop ik voor me uit tuurde, wachtend terwijl de weerbarstige jongen voor mij op de grond klaar was met wenen, want redeneren heeft op zo’n moment weinig zin, even laten uitrazen en weer doorgaan wel.  Dat is thuis trouwens niet anders dan op reis.  Het liefst valt hij wanhopig op zijn knietjes met zijn gezicht in zijn handjes tegen de grond.  Op een gegeven moment kwam een mevrouw me zeggen:”Is it that age, is it?”  “It is.  It really is” zei ik haar dankbaar terug.  Of is dat enkel bij ons zo dat ik dagelijks zo’n drie keer peuter-tranenkwijl van de grond moet drogen?
  • Mijn smeltend hart als Linus volle bak meezingt met “Zo gaat het goed, zo gaat het beter, alweer een kilometer!” want meestappen met grote broer, dat werkte meestal goed.  “….en mijn voeten zijn versleten, en mijn moeder mag het niet weten”.  

Misschien lees je tussen de regels door dat ik met niet geamuseerd heb.  Misschien vind je dat ik een grote moederzaag span.  Maar de reis was vermoeiend voor ons beide en geen opsteker voor onze relatie.  Toch vond ik het een fantastische week waarbij we echt een gezin waren, waar ik het gevoel had dat ik me meer dan ooit verbonden voelde met mijn kinderen, in al hun glorie.  Ik genoot.  Want deze periode – met zijn kleutergrillen en peutertranen- gaat voorbij.  En voor ik het weet denk ik er met weemoed aan terug.

Naar Engeland? Mo gow!

Jimmy de krantenboer zei dat hij nog maar weinig “Engeland” als antwoord had gekregen op de vraag die hij waarschijnlijk dagelijks stelt.  Zijn vrouw bevestigde het zelfs, niemand blijkt naar Engeland te gaan deze zomer.  We hebben het gemerkt.  Waar je op vakantie onvermijdelijk West-Vlaams hoort klateren bij de waterval die je bezoekt bleken wij altijd de weinigen met het stuur links en de geterroriseerde passagier rechts (“Djeezes, die auto’s komen hier recht op mij af!”).  Maar kijk, de afwezigen hebben ongelijk.  Ik ben altijd al fan geweest van het gestructureerde Londen, de taal en geweldige Britse uitspraken “cheers mate!”  maar nu ik de natuur van het land heb mogen ervaren ben ik verknocht.  “Je kan juist zien dat het niet regent!” riep ik mijn lief toe terwijl hij op booking.com dit huisje reserveerde voor ons.  Alsof hij er ooit iets aan zou kunnen doen dat het regent.  En heeft het geregend?  Minder dan in België alleszins.  Slechts één halve dag hadden we echt onze regenjas nodig.  Ik kon er mee leven.  Zeker als ik nu nogmaals naar de foto’s kijk en zie dat het echt een mooie reis was.  Kijk gerust eens mee anders?

De vakantiewoning kon niet meer in Engelse stijl zijn dan ik hem wou.  Elk detail, elk extra deurtje “Mind Your Head” , tot de theepot in de vitrinekast toe.

Een tuin vol bloemenpracht waar de kinderen eindeloos ontdekkingen deden en ze samen met de dieren in het middelpunt van de belangstelling stonden.

IMG_9839

IMG_9606 Elke ochtend en avond mochten we de lammetjes een flesje gaan geven.  Too cute toch?

Op film klink ik toch echt wel dwaas vind ik.  In het echt misschien ook, wie zal het mij komen zeggen? 😉

IMG_20170714_144108

Uiteraard stemden wij onze vakantie af op onze kinderen.  Haldon Forest Park is hiervoor perfect met een uitgestippelde Gruffalospotters-route.   De liefde voor het vreemde bosmonster was dan ook extreem aan het einde van de tocht.

IMG_9720

In Cornwall bezochten we het Kasteel van Tintagel.  In een volgende blogpost kun je lezen waarom wij dit als koppel later nog eens op ons tweetjes gaan herdoen, maar het was alvast iets dat mij zal bijblijven.

IMG_9726

IMG_9758IMG_9774

De steile helling opklimmen wordt beloond met een wafel, zo zijn we wel.  Omkopen werkt meestal.

IMG_20170713_154128

De natuur in Engeland heeft me verrast.  Dartmoor National Park is echt wel de moeite en ik vond  vijf dagen eigenlijk te kort om het te ontdekken.

 

IMG_20170713_153758

Kilometers ver kijken, zonder één gebouw in het vizier, met wilde paarden en ongeïnteresseerde schapen die je de weg blokkeren.  Oostenrijk was drie jaar geleden mooi, maar dit was toch ook ècht wel de moeite.

IMG_20170714_133529IMG_20170716_124251IMG_20170714_081016

en wij?  Wij waren versleten.

IMG_20170712_142626

Net als zij soms.

IMG_9851

Hun totjes zoals ze op deze foto staan, zo ken ik hen.

Hoe wij als koppel de reis ervoeren, daar schrijf ik later deze week wel nog eens over.  Jolly on now!

 

the 7 year itch?

Ik moest een trui retourneren naar ZEB deze week.  Ik ben zo’n vrouw geworden die kleren meebrengt voor haar echtgenoot. Jawel.  Was ik even vergeten dat hij ellenlange armen heeft en dat gewoonlijk een issue is bij het passen van meestal rond de 8 truien als we samen gaan shoppen.  Ik dacht na 11 jaar te weten hoe zijn grote lichaam eruit zag, hoe lang die armen zijn, hoe breed die schouders.  Verkeerd dus.  Gelukkig weet ik veel andere dingen.  Wat zijn lievelingskleur is en dat hij de smaak van puree niet mis vindt maar het een vieze substantie vindt.  Dat hij zenuwachtig wordt van teveel drukte en dat hij straks bij het pakken van zijn valies gerust moet gelaten worden.  “Ik ben bezig!”.  Ik weet dat hij mij overdag tussen twee klanten door opbelt om niets te vertellen maar om te horen of ik iets weet.  Of om gewoon te luisteren hoe het met ons is thuis.  Hij vindt honden mooie dieren maar ergens is hij er ook schuw van.  Ik weet dat zijn kinderen zijn oogappels zijn en hij het moeilijk vindt om hen los te laten.   Een extra motivatie om het gras af te rijden is zien dat de buurman het ook doet “want dan is het niet meer op gelijke hoogte met het zijne”.  Het duurde even voor ik doorhad waarom hij pas zijn hemd aantrekt als laatste kledingstuk.  Ik ken hem lang genoeg om te zien dat hij lief en betrokken is, onzeker over zichzelf maar ook ambitieus en boordevol plannen.  Dat hij ervoor gaat als hij iets in zijn gedachten heeft, maar tegelijk elke stap in het proces bij mij af toetst.

Ons huwelijk draait al 7 jaar op volle toeren.  Twee kinderen eisen constant onze aandacht op, soms draaien we eens met de ogen, want: “mama en papa willen praten“, er is echter weinig tijd hiervoor En als dat gebeurt, dan gaat het nog dikwijls over hen.  Toch blijft het een goed draaiende machine.  Soms kap ik er een extra bidon olie bij, soms doet hij dat, er zijn momenten dat het niet eens nodig is.  Maar altijd checkt er wel iemand of we niet verroesten.  Of er geen slijt op de onderdelen komt.  Met veel trots kan ik na 7 jaar huwelijk zeggen dat we er ieder jaar beter voor staan.  In tijden waarin mensen rondom ons uit elkaar gaan, scheiden of hun woning verkopen beseffen wij des te meer dat alles zo broos is, dat wij het zelf gaan moeten waarmaken.

En een bidon olie, dat kost nu het einde van de wereld niet.  Je moet wel tijd maken om er achter te gaan.

 

 

Neen.

Neen, dat was niet de afspraak.  Het was niet zo voor jou gepland.  Dat je dit leven zou laten zoals je het zelf zag.  Je moest beter worden.  De kleur weer in het leven gaan zien. Het ongeloof primeert.  En ergens, ergens was ik er altijd bang voor.  Dat het deze keer ging lukken.  Dat je erin zou slagen om alles achter te laten.  In jouw zwart, in jouw vermoeide zwart.  Had ik maar.  Kon ik maar.  Was ik maar.  Hoofdschuddend staan we te praten.   Je laat ons achter in verwarring.

“Death suits you dear , like a beautiful coat but then without all the fur” (Tamino, “Cigars”)

Voor jou geldt dit niet, die dood staat jou niet.  Die felgekleurde flamingorok, jouw glimlach en de kwinkslag waarmee je zo vaak het werk kwam verblijden, zo zag ik jou.  Was die glimlach jouw tweede gezicht?  Was er zoveel dat we niet zagen?  Ik weet dat je vaak kwam meelezen hier.  Mijn eindejaarswens: “dat je het zelf goed hebt, dat je je goed in je vel mag voelen en content kan zijn met de dingen die je hebt en reeds bereikte.  Want onder je eigen vel, daar start het allemaal …”  dit was onder meer tot jou gericht.  Maar onder jouw vel vond je het niet fijn wonen.  Zo in de knoop met jezelf dat je er niet meer uitgeraakte.

Neen, de dood staat jou niet.

Doodgewone dingen

Kelly schrijft deze rubriek wekelijks in de weekendbijlage van De Standaard.  

Kijken hoe de vloer droogt

Ik ben niet de grootste poetsvrouw, dat is geen geheim.  Maar nu en dan kun je er toch niet onderuit.  Kijken hoe de natte vloer zichzelf droogt onder een zuchtje wind, daar word ik rustig van.

IMG_20170613_153547

De geur van het huis als mijn echtgenoot gedoucht heeft

Iets met frisheid, start van de dag.  Het voelt nooit meer als thuis op dat moment.

Het geluid van donder in de verte.

Niettegenstaande dat ik dan een beetje bang ben vind ik het stiekem ook altijd spannend als ik het hoor donderen.

Yoghurt die verkleurt onder het roeren

Als ontbijt eet ik graag Griekse yoghurt met verse aardbeien.  Ik vind het geweldig om die yoghurt roze te zien worden bij het roeren.

IMG_20170607_100529

In dezelfde categorie als “wachten tot de vloer droogt”: wachten tot de koffie is doorgelopen en ondertussen verlekkeren op de aroma’s.

Ik hou het meest van ouderwetse, gewone, normale, dagelijkse koffie en ik giet de mijne ook elke morgen op.  Iemand zei ooit dat je de filter telkens volledig moet laten leeglopen alvorens vers water op te gieten.  Als koffieliefhebber zou ik er echt eens moeten werk van maken om me hier in te verdiepen.

Een koude Ferrero Rocher:

…om eerst het notenchocoladekorstje eraf te knabbelen, daarna het dunne koekje door te bijten en dan de noot te kraken.

Koppels in de supermarkt

De gesprekken die ze voeren.  De ene die de andere op pad stuurt achter iets.  De andere die terugkomt en het verkeerde meebracht.  Samen kijken naar artikels in promotie.  Het heeft iets intiems vind ik.

Een lege tafel in de leefruimte

Hoe contradictorisch het ook klinkt: leefruimte en leeg.  Eén keer om de zoveel tijd is die tafel volledig leeg op een bloemetje na.  Dat is een mooie, kleurrijke dag.

IMG_20170513_071807_380

Een bagagelijst waar als laatste item staat: “je goed humeur!”.

of “veel zonneschijn!”

 

…en wat doet jouw hart zingen?

Over zwaaien en koken

Zondag 10u15: na een langdurig aankleedritueel vertrekken ze.  De drie mannen van mijn leven gaan barbecueën bij oma en opa, ondertussen maak ik me klaar om te gaan werken.  Terwijl de wagen de oprit afdraait vormt de oudste zoon met zijn vingers een hartje naar me.  Dries-Mertens-gewijs.  Ik hart hem terug want dit is te lief.   Na al die jaren went het wel, maar het blijft soms pijn doen om hen te zien vertrekken.  Ik duw nog vlug hun zomerhoedjes en zonnebrillen door het raam van de wagen en roep een luide “love you!!” naar alle drie.  De laaiende airco overheerst mijn stem.

Gisterenavond lachte ik luidop in bed met  “Gelukkig heeft je moeder twee oren” van Wouter Deprez.

IMG_20170620_074129_961

Hij schrijft het zo kort en bondig maar met deze zes lijntjes typeert hij die en vele andere ochtenden in ons huis.  De herkenbaarheid kaatste in mijn gezicht.  Ik wou dat ik zo mooi de dingen kon neerschrijven.   De momenten vastgrijpen in tekst.  Een woordenkooksel net voldoende laten borrelen tot het een sprankelend, perfect-op-punt-gekruide zinnenmassa vormt.  Roerend zodat het niet aanbakt.  Even later de dansende zinnen uitscheppen op een blad, een scherm, de bovenkant van mijn rechterhand.

Ja, koken is een kunst.