Doodgewone dingen

Kelly schrijft deze rubriek wekelijks in de weekendbijlage van De Standaard.  

Kijken hoe de vloer droogt

Ik ben niet de grootste poetsvrouw, dat is geen geheim.  Maar nu en dan kun je er toch niet onderuit.  Kijken hoe de natte vloer zichzelf droogt onder een zuchtje wind, daar word ik rustig van.

IMG_20170613_153547

De geur van het huis als mijn echtgenoot gedoucht heeft

Iets met frisheid, start van de dag.  Het voelt nooit meer als thuis op dat moment.

Het geluid van donder in de verte.

Niettegenstaande dat ik dan een beetje bang ben vind ik het stiekem ook altijd spannend als ik het hoor donderen.

Yoghurt die verkleurt onder het roeren

Als ontbijt eet ik graag Griekse yoghurt met verse aardbeien.  Ik vind het geweldig om die yoghurt roze te zien worden bij het roeren.

IMG_20170607_100529

In dezelfde categorie als “wachten tot de vloer droogt”: wachten tot de koffie is doorgelopen en ondertussen verlekkeren op de aroma’s.

Ik hou het meest van ouderwetse, gewone, normale, dagelijkse koffie en ik giet de mijne ook elke morgen op.  Iemand zei ooit dat je de filter telkens volledig moet laten leeglopen alvorens vers water op te gieten.  Als koffieliefhebber zou ik er echt eens moeten werk van maken om me hier in te verdiepen.

Een koude Ferrero Rocher:

…om eerst het notenchocoladekorstje eraf te knabbelen, daarna het dunne koekje door te bijten en dan de noot te kraken.

Koppels in de supermarkt

De gesprekken die ze voeren.  De ene die de andere op pad stuurt achter iets.  De andere die terugkomt en het verkeerde meebracht.  Samen kijken naar artikels in promotie.  Het heeft iets intiems vind ik.

Een lege tafel in de leefruimte

Hoe contradictorisch het ook klinkt: leefruimte en leeg.  Eén keer om de zoveel tijd is die tafel volledig leeg op een bloemetje na.  Dat is een mooie, kleurrijke dag.

IMG_20170513_071807_380

Een bagagelijst waar als laatste item staat: “je goed humeur!”.

of “veel zonneschijn!”

 

…en wat doet jouw hart zingen?

Over zwaaien en koken

Zondag 10u15: na een langdurig aankleedritueel vertrekken ze.  De drie mannen van mijn leven gaan barbecueën bij oma en opa, ondertussen maak ik me klaar om te gaan werken.  Terwijl de wagen de oprit afdraait vormt de oudste zoon met zijn vingers een hartje naar me.  Dries-Mertens-gewijs.  Ik hart hem terug want dit is te lief.   Na al die jaren went het wel, maar het blijft soms pijn doen om hen te zien vertrekken.  Ik duw nog vlug hun zomerhoedjes en zonnebrillen door het raam van de wagen en roep een luide “love you!!” naar alle drie.  De laaiende airco overheerst mijn stem.

Gisterenavond lachte ik luidop in bed met  “Gelukkig heeft je moeder twee oren” van Wouter Deprez.

IMG_20170620_074129_961

Hij schrijft het zo kort en bondig maar met deze zes lijntjes typeert hij die en vele andere ochtenden in ons huis.  De herkenbaarheid kaatste in mijn gezicht.  Ik wou dat ik zo mooi de dingen kon neerschrijven.   De momenten vastgrijpen in tekst.  Een woordenkooksel net voldoende laten borrelen tot het een sprankelend, perfect-op-punt-gekruide zinnenmassa vormt.  Roerend zodat het niet aanbakt.  Even later de dansende zinnen uitscheppen op een blad, een scherm, de bovenkant van mijn rechterhand.

Ja, koken is een kunst.

Zes!

We hebben er nog maar eens een jaar doorgehaald!  Het is de laatste keer dat hij zijn verjaardag viert in de kleuterklas.  Binnen enkele maanden ga ik een kind hebben dat in het eerste leerjaar zit.  Het klinkt zo surrealistisch.  De laatste maanden kreeg hij weer een serieuze groeischeut, zijn witte stokkebeentjes worden alsmaar langer.  Op zijn tengere lijfje kan ik de ribben met mijn vingertoppen tellen.

image

“Kalinne” noem ik hem de laatst tijd.  Hoe hij zijn hoofd regelmatig tegen mij komt wrijven, landend op mijn schouder.  Hoe hij zoentjes geeft met zijn droge lippen op mijn bovenarmen en daarbij “aaahh” flokt.

Maar het moment dat hij de camera ziet ontpopt hij zich als een echte derdekleuter-klasser.  Show, muilen trekken en zo min mogelijk normaal doen.

image

De peuterpuberteit is verdwenen maar er kwam een mannetje met een sterk willetje voor in de plaats.  Eéntje dat goed beseft hoe ver hij kan gaan en als zijn moeder zegt “ik ga boos worden” weet dat het randjekantje is.  Hij kan nog steeds volle bak in overdrive gaan maar tegelijk ook zo rustig zijn.

IMG_20170607_210828

Tijd apart met één van ons, of met ons samen, dat is voor hem het uitgesproken moment om volle bak te genieten, want de kleine broer is all over the place.  Hoewel hij hem heel goed tolereert kan hij zich ook enorm frustreren in het feit dat zijn bouwwerken nergens veilig zijn, zijn stiftjes altijd terug in de pennenzak moeten of zijn spinner tot het favoriet steelgoed van zijn broer behoort.

IMG_20170613_191135

En toch vindt hij het vreselijk amusant als hij zijn broer dingen kan voordoen -al dan niet zaken die zijn ouders mogen zien- en die kleine rebel hem volledig na-aapt.  “Linus is zo schattig” roept hij meerdere keren per week.

IMG_20170604_122821

Er zijn gelukkig nog zekerheden: bij pijntjes of verdriet is een knuffel altijd de oplossing.  Ik besef dat ik er niet altijd zal zijn om dit voor hem te doen.

IMG_9360 (2)

Met wat gel in het haar en ondertussen al een nieuwe tand in de mond ziet hij er toch ineens wel veel groter uit.  Dat er ons nog mooie tijden te wachten staan.  Daar kijk ik naar uit terwijl ik van deze grote-kleuter-periode intens geniet.

Proficiat met je 6e verjaardag Ilja!

Hoe ik 8 kg vermagerde zonder daar een chiptje voor te laten a.k.a. mijn moeder vreest dat ik anorexia heb.

Er was een moment nadat ik op mijn kop gekletst was dat ik niet durfde te gaan lopen.  Er was ergens iets mis aan mijn rug maar tot ik daar meer over wist nam ik geen risico’s.  In die periode stond er een date met vrienden die we al een hele tijd niet meer hadden gezien gepland.  Bij het blije terugzien merkten we meteen op dat zij allebei ferm vermagerd waren.  “Door de weightwatchers-app” klonk het lovend.   Mijn lief pruttelde ook al een hele tijd dat hij eigenlijk wel wou vermageren maar dat hij er de courage niet voor vond.  Zelf was ik toen ook nog niet terug aan het sporten en de vrees om weer over de 80kg (kid you not, we spreken zomer 2014) te wegen was niet ongegrond.  Ik ben een enorme smoefelbeer.  Je kunt me geen groter plezier doen dan met chips en taartjes.  Of een zakje M&M’s (van die gele).  Een aperitief, daar horen ook hapjes bij.  Toch?  Gow!  Eén ding wil ik duidelijk stellen: ik heb mezelf nooit te dik gevonden.  Ok, ik ben geen slanke deerne die feilloos in elke broek past, het is een serieuze struggle om iets te vinden dat mij flatteert en dan nog kies ik heel vlug voor zwart.  Mijn grootte (1m78) werkt ook niet in mijn voordeel, ik heb lange benen maar ook brede schouders, daardoor zie ik er al vlug zwaarder uit met zo’n breed bovenlichaam.  Dus, de weightwatchers-app.  Daar werden we vriendjes mee, mijn lief en ik.  Samen gingen we ervoor.  Ik schrok mij een accident van wat ik allemaal binnenstak op een dag.  De punten die ik moest ingeven tikten volle bak aan.  Na een maand gaf ik de app al op, maar ik was wel enigszins overtuigd van bepaalde dieet-formules.  Die combineerde ik automatisch doordat ik inzag hoe vettig wij aten/eten.  Gehakt, room, grote porties puree, njammie!  Ik lach wel eens met Pascal Naessens op mijn instagram   Toch volg ik wel enkele principes.  Ze is geen fan van aardappelen en brood.  Ik wel.  Ik vind een witte boterham met een laag choco to die for.  Dus ik eet nog altijd brood en aardappelen.  Gewoon minder.  ’s Morgens vervang ik de broodmaaltijd door Griekse yoghurt met vers fruit.  Ja, die Oikos en dinges, dat is vettig, maar ik vul er mijn maag mee tot ’s middags.  Weightwatchers laten je punten omhoog gaan hoe meer iets weegt, ik eet hetzelfde als daarvoor.  Gewoon een kleinere portie.  In een ander opzicht gebruik ik simpelweg mijn gezond verstand.  Gefrituurde gerechten vermijd ik, maar als ik op een feestje een vettige garnaalbal voor mijn neus krijg dan steek ik die zonder schroom binnen.  Mmmm vettige garnaalbal.  Ik maak meer overwegingen: heb ik echt zin in frietjes of is het maar “gewoon voor het gemak”?  Bij echt vettige frietengoesting dan gaan we naar de frituur.  Bij “bwahja” maak ik vlug iets klaar.  En ik loop.  Geen afstanden meer van 10 tot 12 km zoals vroeger omdat deze teveel tijd roven.  Door mijn trage looptempo was ik al vlug twee uur bezig (lopen + douchen + haar drogen + bekomen) en daardoor was de frequentie minder.  Nu ga ik minstens 2, heel vaak 3 keer per week gaan lopen, een kortere afstand (5,5km).  Ik ben vlugger over en weer en ik blijf het graag doen.  Door het gebruik van mijn Fitbit ben ik ook wandelen op een andere manier gaan bekijken.  Blijkbaar verbrand ik met wandelen gigantisch veel calorieën, niet gezeverd: meer dan bij lopen.  Ons ma zegt dat ik moet stoppen met vermageren.  Ik ben veel te mager volgens haar.  Zelf ben ik nu op een mooi gewicht van 70kg gekomen.  De eerste keer dat mijn weegschaal dit aangaf was ik echt geschrokken.  Door minieme veranderingen kon ik toch vermijden dat mijn BMI de hoogte in ging.

IMG_20170609_122323

Ik weet dat ik niet mag overdrijven.  Mij zul je geen honger doen lijden hoor, ik eet meerdere keren per week chips of ijsjes in warme dagen.  Als er taart is smul ik gretig mee.

IMG_20170523_132152_899

Maar er zijn ook hele brave momenten waarop ik koude schotels prepareer en mijn aardappelenhoeveelheid aanpas.  Dagen waarop ik minder wild met pasta in het water strooi en een witte boterham als een delicatesse wordt beschouwd.  Gezond verstand in een gezond lichaam heet dat zeker?

 

IMG_20170609_125456

Filters op mijn foto’s en zwarte kleren.  Dat zal er altijd een beetje in blijven zitten.  Ik ben nooit ontevreden geweest over mijn lichaam, zelfs al is het bezaaid met striemen, putjes en overschotjes hier en daar.  Ik hou van mezelf.  Onzekerheden zullen er altijd zijn, met of zonder 8 kg extra vlees.

(ohja, het lief is trouwens succesvol vermagerd, daar is het verhaal eigenlijk mee begonnen, tot ik het weer op mezelf betrok 😉 )

 

De sprong

In het reactieluik op mijn log “Op een dag…vind je de job van je leven” kreeg ik volgende reactie van Ellen:

Hier sinds vorig jaar mijn man gevolgd en nu ben ik landbouwster. ’t zat in mijn genen en al van kinds sterk in mijn hart. Maar als dochter zien de ouders die graag verder studeren en een job vinden. Ik heb zeer graag mijn job gedaan. Dat ik een man heb die deze job doet is toeval maar voor mij super. Hard werken maar ik wil niet meer ruilen.
Ik zou wel eens archeoloog willen zijn en het liefste spitten naar WOI of romeinse dorpen bovenhalen.
Zelve dus 13 jaar ‘boekhouder’ geweest, al nuanceer ik jouw visie 🙂 Was meer dan tabelletjes bekijken. Is ook meedenken, uitdokteren, gaan we er raken? Afvoeren? Investeren? Veel geld mogen uitgeven dat niet van jou is 🙂 Was van mij alvast vrij gevarieerd en mij moest je ook geen job geven in een accountantskantoor om klant per klant zijn boekhouding te doen. Ook hier klopte mijn eigen (familiale) balans niet meer en doe ik nu (in mijn ogen) een zalige job.

Iemand die van een 9 to 5-bureaujob overgaat naar een volledig ander leven: daar wou ik wel eens meer over horen.  Ik stuurde Ellen een mailtje en deze week kon ik haar ontmoeten op hun landbouwbedrijf in Vleteren.

 

bedrijf

Ellen en haar man baten dit landbouwbedrijf uit waar vooral heel wat koeien te vinden zijn.  Ik ontmoet haar op deze mooie locatie, het huis links zijn ze aan het verbouwen maar is reeds 300 jaar oud en een familiestuk.

Ellen, je besliste om te veranderen van job, was dit steeds zo gepland? Had je reeds het doel om in de boerderij te stappen?

“Nee, dit was niet steeds zo gepland. Ik deed mijn job als boekhoudster al een goeie 6 jaar toen ik mijn man leerde kennen.  Ik studeerde “accountancy-fiscaliteit”  aan de hogeschool.  Na een tijd samen sta je er wel eens bij stil om de stap te wagen, maar het bleef altijd bij “misschien” of “ooit”. Omdat ik er mijn jeugd in heb beleefd (Ellen groeide zelf op op een boerderij) en de interesse in het vak nooit ben verloren bleef die microbe wel ergens zachtjes kriebelen, dat wel.”

“Omdat het na de geboorte van onze kinderen voor mij familiaal te veel spaak liep heb ik de kriebels begin vorige zomer laten spreken. Het maalde al een goeie 2 jaar in mijn hoofd maar ik kon of durfde die stap precies niet nemen. Ik hield van het werk dat ik vroeger deed en langs andere kant wou ik zo graag die nieuwe switch. Maar als je van werknemer naar zelfstandige gaat geef je toch ook een stuk zekerheid op. Je vaste wedde valt weg. En ook na al die jaren wou ik niet zomaar alles overboord gooien. Zou ik het ook wel redden als landbouwster?  Er zijn verschillende nachtjes overgegaan.”

ellenaanhetwerk

foto: persoonlijk archief van Ellen.

Wat zijn de grootste verschillen tussen de twee jobs?  Kun je deze twee uitersten eigenlijk vergelijken?

“Gelukkig vraag je de “grootste” verschillen, want er zijn enorm veel verschillen. De allergrootste is het fysieke. ’s Avonds ben ik fysiek moe, vroeger was dat mentaal moe. Nu leg ik echt kilometers af en is het vaak met iets sleuren of duwen. Op mijn vorige job haalde ik zeker geen 10 000 stappen, als het al de helft was en was het meestal van ’s morgens tot ’s avonds aan de bureau. Met daarbij nog de nodige mentale hoofdbreking.”

“Een volgend verschil is het samenwerken met mijn man, en dat is o.a. ook één van de redenen dat ik stap wou zetten. Nu zie ik hem 90% op de dag (hangt een beetje van seizoen af) Vroeger was dat iets van 5% of zo. Onze levens liepen verre van gelijk. We moeten samenwerken, hebben ook wel onze eigen taken waardoor we af en toe gescheiden zijn. Maar we leven nu wel heel dicht bij elkaar. Iets waar ik en hij geen problemen mee hebben.  Andere mensen zeggen wel eens “dat zou ik nooit kunnen” of “we slaan elkaar de kop in” maar dat valt heel goed mee, het is best leuk samenwerken.”

“Ohja, en mijn klederdracht overdag, dat is ook een gigantisch verschil” zegt ze lachend.

Mis je iets aan je vorige job? Zo ja, wat?

“Het werk zelf mis ik wel, ik deed mijn job graag. De personen die dicht bij mij stonden en waar ik 13 jaar lang toch ook wel het één en het ander mee beleefd heb, sommigen waren toch meer dan gewoon collega’s. Maar keuzes moeten gemaakt worden en mijn leven nu weegt niet op aan alles wat ik achterliet.”

Van welk aspect hou je het meeste? Welk onderdeel van het werk doe je het liefst?

“Het leukste aspect: buiten zijn! Iedere seizoen heeft zijn charmes. Bezig zijn met dieren, natuur,…

We hebben eigenlijk 3 onderdelen.

  • Koeien: dat gaat van de geboorte van het kalfje tot het opfokken van stieren of indien vrouwelijk tot opfokken tot zoogkoe (dit is dus de volgende generatie die terug kalfje krijgt, etc.) We hebben geen melkkoeien.
  • Varkens: dat gaat van biggetjes die bij ons aankomen (we laten zelf geen zeugen bevallen) tot deze vertrekken als slachtrijp varken
  • Akkerbouw: we telen aardappelen, bieten, maïs, tarwe en gras. De aardappelen en de bieten zijn voor de menselijke consumptie. De laatste 3 zijn voor onze eigen voorzieningen aan voedsel voor het vee.

 

kalveren

Deze kalveren krijgen vanaf nu geen moedermelk meer en moeten leren droge voeding eten.  “Een beetje zoals je baby’s leert groetenpap eten”

Van deze 3 zaken staat de koeien verzorgen op 1. Dit is ook één van mijn dagelijkse taken, 7/7. Iedere morgen en avond de kalfjes verzorgen en alle andere dieren moeten de nodige maïs of gras en granen hebben, vers stro…

Naast de dagelijkse taken moeten ze ook van of naar de weide gebracht worden, behandelingen (verplichte inentingen), in de winter moeten ze geschoren worden, er worden kalveren geboren, …

 

varkens

Bij varkens neem je best het geurtje erbij , maar er is ook bij ons hier wat minder zorg aan. 

En de akkerbouw, dit is vooral in seizoenen. Tijdens de voorjaarswerken, die nu ten einde zijn gekomen, moet de merendeel in de grond. Dan word ik wel op een tractor geduwd van mijn man en moet ik even het knopje omdraaien als vrouw.  In volle zomer gaat de tarwe af, dan is het stro verzamelen, vanaf september halen we al de aardappelen binnen, de bieten en de maïs.”

aardappelen

In de loods waar de aardappelen liggen is het lekker koel.

 

Genoot je dan een landbouwersopleiding?  Het lijkt me helemaal niet evident om dit allemaal te weten.

“Doordat ik reeds opleiding bedrijfsbeheer had kon ik starten als zelfstandige.  Ik moet echter wel  – om in regel te zijn met de wet – een landbouwersopleiding volgen.  Er zijn zoveel richtlijnen die gevolgd moeten worden, alleen al om sproeistoffen te mogen gebruiken moet je licenties hebben.  Het is ook noodzakelijk om alle wetgevingen en paperassen onder de knie te krijgen.  Dit staat op de planning in het najaar.  Voor mijn stage moet ik een bepaald segment kiezen.  Het is logisch dat ik het segment kies waar wij op ons bedrijf werkzaam in zijn, maar ik mag mijn stage niet op mijn eigen bedrijf volgen of bij een bedrijf van familieleden.”

Wat vonden je geliefden van je keuze?

“In mijn keuze ben ik steeds vrij geweest van mijn man, als ik de stap wou maken dan was ik welkom voor hem maar ik mocht gerust mijn eigen job verder doen. Hij zag wel dat ik het zwaar had om alles klaar te krijgen en dat ik twijfelde maar pushte me nooit om mijn job op te geven. Hij was natuurlijk zotcontent toen ik de beslissing had genomen.

De omgeving rond mij reageerde verdeeld, sommigen gaven mij gelijk , anderen waren verbaasd dat ik het gedaan had.

Mijn kinderen, 4J en 2,5J, beseften het misschien nog te weinig. Maar toen ik het de oudste vertelde, sloeg ze toch haar armen rond mij met een “joepie!” erbij.”

Welke tips heb je voor mensen die een carrière-switch maken?

“Als je er nog niet uit bent of je het zou doen: zeker je hart en gevoel ook volgen.   Je moet natuurlijk wat beredeneerd te werk gaan (lukt het financieel? praktisch? …), maar als je hart sprongetjes maakt bij de gedachte aan die andere carrière dan moet je het laten spreken!”

 

bieslook

“Ik deed dit niet direct en eerlijk, ik deed het beter een paar jaar eerder. Raad vragen bij iemand anders is zeker oké, maar het is jij die het moet willen doen.”

Bedankt Ellen en haar man om mij te ontvangen, de mooie rondleiding en de vele informatie.  Veel succes in de toekomst!

Waagde jij (of iemand die je kent) ook een grote sprong?  Laat het mij zeker weten!

Life, lately

Na een periode van woordendroogte kan ik er precies weer tegenaan.  Het is zoals sommigen reageerden: het gaat wel voorbij.  En kijk, de inkt is nog niet droog of het is al beter.  Wat ik uitstak in de laatste weken?  Kijk anders eens mee.

IMG_20170527_132107

Jawel, ik ben er gisteren eindelijk aan begonnen.  Een update van mijn blog.  De header en de “about”-pagina kregen een likje verf en een nieuw woordenpalet.  Het was wat zoeken naar de juiste kleurencombinaties.  Hierboven zie je hoe ik aan het prutsen ben geslagen met het materiaal dat ik rond me vond.  Mijn Facebookpagina besloot keihard tegen te werken waardoor ik gefrustreerd de boel de boel liet.  Soms ga ik in denial en hoop ik dat computerproblemen zichzelf oplossen.  Misschien heeft mijn computer een slechte dag en is het morgen beter?  Serieus, dat helpt soms.

IMG_20170516_111257

Linus ging voor het eerst mee naar Plopsaland.  Ik ga daar nooit naartoe op weekend-of vakantiedagen omwille van de drukte, toch nog een voordeel aan een flexibel uurrooster.  Omwille van het leeftijdsverschil tussen de twee zonen ging ik alleen met het kleintje.  Hij houdt het ook bijlange nog niet zo lang uit als zijn broer maar kon toch gemakkelijk een 4-tal uur rondtjaffelen.  Vooral die blik in zijn ogen waarbij hij dingen voor het eerst ziet, die is goud waard.  Waar ik dacht dat hij misschien nog te klein ging zijn om er echt van te genieten bleek dat totaal fout.  Toen we in de vroege namiddag naar huis trokken had hij maar anderhalve minuut nodig om keihard in slaap te bonken in de auto.

 

IMG_20170520_152817

Mijn broer en schoonzus waren in het land.  Hij mocht voor zijn boek “Val” de Prijs Letterkunde Proza van de provincie West-Vlaanderen in ontvangst nemen.  Ook later in de week stonden er nog “Boekenbabbels” met Ann De Bie en de andere winnaars in verschillende boekhandels op het programma.  We gingen meevolgen in mijn geliefde Theoria in Kortrijk.  Tommie de kat van het boekenhuis stond erbij en bekeek het niet eens.

IMG_20170513_120305

Op de foto waren we duchtig aan het aperitieven op kosten van de provincie na de uitreiking.  De Fitbit rond mijn pols bracht ik vandaag terug naar de winkel.  De batterij begaf het deze week, hij is nog geen jaar oud.  Volgens de baliemedewerker van MediaMarkt zal hij waarschijnlijk gewoon gewisseld worden voor een nieuw, recenter exemplaar.  Ik voel me wel naakt er zonder.  Ik wist niet dat ik zo verknocht was aan dat ding tot het kapot ging.

De laatste dagen werd er gewandeld, gelopen, geslenterd, getjaffeld.  Ik probeer om Linus nu een beetje te trainen om langere afstanden te wandelen zodat hij in het najaar vlot de afstand tussen de school en de buitenschoolse kinderopvang kan stappen. Deze week ging ik ook al voor dag en dauw lopen omdat ik moeilijk tegen de hitte kan overdag.

IMG_20170521_150634

IMG_20170525_062033

Ik ben consequent in mijn lazy housewife-ness.  Ik heb wel mijn auto gewassen deze week 😉

IMG_20170527_132412

Het blijft een smerig ding, want na enkele dagen zie je er niets meer van.  Ik zit veel korte eindjes in de auto: naar school, naar de winkel, naar oma, naar de bib, het werk… Hemelvaartdag besloot ik wat extra beweging in te schakelen in combinatie met het scheiden van de twee broers omwille van hun vele geruzie.  “Mijne!” en “Dat mag niet!” en “Neee-heee!”.  De hele dag door.  De geplande 5 km-wandeling heb ik hem niet doen stappen, hij is tenslotte nog maar twee jaar.  Samen deden we een rustig toertje naar “de platse” en terug, best dat ik wat water had voorzien en ons had ingesmeerd want het was toch een serieus hete middag daar tussen de velden bij ons.

IMG_20170527_132210

…de rest van het weekend gaan we vooral ijsjes eten, ons niet teveel vermoeien en misschien nog eens den bbq in vuur zetten.  En bij jullie?  Nog wilde plannen?

No waves waiting

Het ijle niets.  Waar meestal honderden gedachten gretig en aan speedtempo door mijn hersenpan razen is er nu al enkele weken: niets.  Geen openstaande tabbladen bij mij.  Als de stilte neerdaalt en er tijd is om de gedachtestroom te volgen, als het lukt om mistroostige gedachten af te couperen of om ideeën uit hun ei te laten breken, dat zijn zalige momentjes in de dag (of in de week, laat ons eerlijk zijn, als ouderfiguur wordt mijn gedachtegang wel meerdere keren onderbroken, als het niet constant is als we allen samen zijn).  Het is iets dat ik echt mis sinds ik moeder ben: dat mijn gedachten de mijne zijn.  Dat ik niet eerst honderd vragen moet beantwoorden van “waar ligt die blauwe robot die ik op vakantie gekregen heb bij de frietjes” tot “Mama!  Komen!” en “Mama, kijk!” (57X per voormiddag).  Ik moet dan soms een moment afdwingen om even mijn hoofd te kuisen.  De gedachtengolven te trotseren.  En nu merk ik het soms als ik alleen ben in de wagen of op de momenten dat de kinderen in de opvang/op school zijn en ik tijd heb om zelf mijn dag te organiseren.  Niets.  Geen gedachtestroom.  Ik zie alles rond me maar er komen geen ideeën.  Er komen geen opmerkingen.  Geen commentaren.  Weinig te zeggen, nog minder te verkondigen. Reflecties die ik vroeger uit mezelf maakte moet ik nu forceren, het lukt me wel, maar het komt niet meer onaangekondigd.  Ik nam de laatste weken voldoende rust, bouwde bewust enkele activiteiten af.  Is deze periode een keerpunt?  Word ik wel nog genoeg getriggerd?  Moet ik meer buitenkomen?  Is het tijd voor iets nieuw?  Of moet ik juist genieten van deze tijd waarin het veel te kalm is in mijn hoofd.  De ergernis die ik anders voel als ik mijn gedachten geen kansen kan geven is nu omgezet in een soort angst: wat als de molen niet meer op gang komt?  Ik voel me momenteel nogal saai eigenlijk, ik zou mezelf niet willen tegenkomen op een feestje.  Tegelijkertijd weet ik wel ergens dat het zal keren, en de idee dat ik dit zelf kan aanpakken is voor mij momenteel voldoende.