Do you often ask “why?”

Al geruime tijd volg ik Gretchen Rubins’ podcasts en ik ben nu ook haar boeken beginnen lezen.  Je mag me wel een beetje befreakt noemen momenteel.  Is het nu geen ideaal weer om met een boek in de zetel te kruipen?  Ze beschrijft zichzelf als “A writer who studies happiness, good habits en human nature”.   Gretchen bespreekt verschillende thema’s in de podcast en veel van die onderwerpen worden ook aangehaald als voorbeeld in haar boeken.  Podcast en boek steunen dan ook goed op elkaar.  Ik sta nog 100 afleveringen achter van de podcast “Happier”, aan ongeveer 35 minuten per podcast heb ik er dus nog enkele maanden werk om alles te beluisteren.

Ondertussen hoorde ik hen al verschillende keren over The Four Tendencies spreken.  In het boek “Better Than Before” (Nederlandse vertaling: Steeds beter)  worden “De Vier Neigingen” (dat klinkt voor geen meter in het Nederlands) reeds aangehaald.  Gretchen Rubin beweert dat iedereen kan onderverdeeld worden in vier types mensen:  Obligers (Plichtsgetrouwen), Upholders (Volhouders), Rebels (Rebellen) en Questioners (Vragers).  Ze baseert zich op hoe mensen omgaan met verwachtingen.  De verwachtingen die je aan jezelf stelt en hoe je omgaat met de verwachtingen die anderen aan je stellen. (Inner expectations en outer expectations, het bekt toch allemaal mooier in het Engels).  the four tendencies

bron: pinterest Gretchen Rubin

Misschien klinkt het voor jullie wel als huis-tuin-keuken-psychologie (of verwar ik dat woord met iets anders?), maar ik vind het in feite wel heel interessant.  Niet alleen geeft ze mee hoe de verschillende “neigingen” zich manifesteren, ze geeft ook tips mee om om te gaan met mensen binnen hun specifieke “neiging” (“neiging” vind ik trouwens iets fout klinken hebben).

Hoe kan ik een Rebel overtuigen om toch iets te doen?  Waarom wil deze persoon alsmaar meer informatie?  Ik maak altijd voornemens maar na enkele maanden hou ik me er niet meer aan.  

Je kunt uiteraard ook een vragenlijst invullen en zien wat jouw tendency is.  De mijne is “Questioner”.  Gezien mijn vorige post lijkt me dat  op het eerste zicht eigenlijk niet zo raar maar in het boek haalt ze verschillende aspecten aan die hier en daar wel voor mij typerend zijn:

  • “Vragers zetten vraagtekens bij elke verwachting en ze reageren er slechts op als ze besluiten dat het zinvol is”
  • “Vragers verzetten zich tegen regels om de regels”
  • “Vragers nemen graag weloverwogen beslissingen en daar willen ze hun eigen conclusies uit trekken”
  • “Als ze besluiten dat een verwachting terecht is zullen ze die volgen, zo niet, dan doen ze het niet”.
  • “Vragers hebben nooit genoeg informatie”
  • Ze komen in twee “smaken” (nog zo’n foute vertaling): sommige Vragers neigen meer naar Volhouders en andere naar Rebellen.
  • Als een Vrager gelooft dat een bepaalde gewoonte de moeite waard is, dan houdt hij zich daaraan, maar alleen als hij ervan overtuigd is dat het zin heeft.

Vooral dat laatste is iets wat heel sterk op mij van toepassing is.  In “Better Than Before” gaat het ook voornamelijk over hoe je gewoontes kan veranderen.  Meestal wil ik geen gewoontes veranderen.  Ik hou van mijn gewoontes, ze maken me tot wie ik nu ben.  Als ik dan toch ooit een nieuwe gewoonte wil installeren dan merk ik vanzelf wel als het iets is dat ik zinvol vind of niet.  Heel simpel: als ik het blijf doen dan is het voor mij zinvol.  Valt het weg of slabakt het, dan komt het erop neer dat ik het in mijn onderbewustzijn niet zinvol vind.  Heb ik dan geen slechte gewoontes waar ik vanaf wil?  Bwahja.  Vroeger was ik een nagelbijter.  Dat resulteerde in stompjes en zwakke nagels die gewoon overplooiden.  Toen ik begin dit jaar op mijn tanden viel kon ik ineens niet meer nagelbijten en dan leerde ik het automatisch af.  Ik vind mooie gelakte nagels prachtig op een ander maar nu ik zelf langere nagels heb doe ik dat nog steeds niet, het is gewoon niet iets dat bij mij past.  Als ik zelf de ervaring heb dat iets goed is, is het voor mij al voldoende om het vol te houden.  Na het flauwvallen-verhaal besloot ik dat ik mijn lichaam beter moest verzorgen en dat bleef ik doen omdat ik er de resultaten van zag en voelde.  Zelfs de dokter bevestigde recent dat mijn longcapaciteit er sterk op verbeterd is doordat ik regelmatig ga lopen.  Ik voelde dat ik genoot van het ontmoeten van gelijkgestemde zielen via de blog of instagram dus ging ik naar instameets of sprak ik af met verschillende andere bloggers.  Ik merkte dat ik me beter in mijn vel voelde als ik ’s morgens fruit at in plaats van brood dus eet ik al heel het jaar fruit als ontbijt.  Het systeem van de Bullet Journal: er wordt soms honend over gedaan (soms lovend ook), maar voor mij werkt het en dat is ok.  Ik hoef geen verantwoording af te leggen tegenover andere mensen over wat ik wel of niet doe.

In het boek staat ook:”Vragers wachten niet tot 1 januari om een goed voornemen op te starten, als ze het nuttig vinden doen ze het meteen”.  Ook dit is heel herkenbaar.  Ik doe niet aan “goede voornemens” of “een maand lang niet drinken of geen vlees eten”.  Als ik vind dat ik teveel alcohol drink, dan drink ik gewoon minder alcohol.  Als ik veggie wil eten, dan koop ik geen vlees.  Als ik iets wil veranderen, dan verander ik het.

en jij? Heb jij een stok achter de deur nodig?  Doe je aan goede voornemen?  Deed je die quiz?  Zo ja, wat is jouw “tendency”?

Dingen die ik niet begrijp #2

…kasseien.  Ja.  Ze zijn mooi.  Maar dat is toch echt het enige positieve aan kasseistroken?  In de winter spiegelglad en de rest van het jaar luidruchtig.  Als je erover rijdt worden je maagsappen gecentrifugeerd.  Veelal stap ik met een podcast een toertje door Boezinge centrum als ik een half uurtje wacht terwijl Ilja logopedie krijgt en elke week opnieuw denk ik: “Zwijgt vorte kasseien, ik begrijp niets van het gepratel in mijn oortjes!”

IMG_20171205_190722.jpg

…waarom veel latten een gaatje hebben aan het uiteinde.  Is het om ze ergens te kunnen ophangen?  Geen enkel gaatje in een lat is groot genoeg om over een haakje of kapstokje te hangen.  Is het een verluchtingsgat?  Is het een kijkgat?  Wie o wie weet het antwoord?

…waarom het gat om te tanken in de auto bij de ene auto aan de passagierskant zit en bij de andere auto aan de kant van de bestuurder.  Telkens weer moet ik denken “waar zit mijn tankgat?” omdat we natuurlijk van elke soort één hebben bij ons thuis.

IMG_20171205_191929.jpg

…waarom bepaalde tankstations gewoonweg ’s nachts niet open zijn.  Zo passeerde ik laatst met een vriendin bij een tankstation om 23u en dat bleek gewoonweg gesloten te zijn.  Ik was zo dom om mijn “range” te laten openstaan toen ik verder reed en die bleek ineens op “23km” te staan.  Met nog een 12-tal kilometer te gaan tot bij het volgende tankstation was dat precies toch op het nippertje.  En ik moet zeggen:  never again want stranden ergens langs the middle of nowhere zonder naft, dat lijkt me toch niet echt een avontuur dat je wil beleven.  Of moet ik leren om een beetje meer on the wild side te leven?

…hoe ik nog altijd onder de indruk kan zijn van De Menenpoort.  Ze slagen er altijd in om iets speciaals te doen en altijd weer opnieuw ben ik onder de voet van de schoonheid.

IMG_20171205_185652.jpg

…waar al mijn geld naartoe vliegt.  Serieus, deze maand schrijf ik gewoonweg alles op en binnenkort denk ik serieus na over  het YNAB-programma.  Het is simpelweg niet te doen.  Vandaag trouwens 94 euro gespendeerd.  Op één dag.  Slik.

 

 

Maar met “veel liefde” ben ik ook al content hoor!

Jaloezie is mij vreemd.  Zeker als het om materiaal of gadgets gaat begrijp ik niet waarom ik afgunstig zou zijn van iemand.  Ik kan wel heel hard denken van: “Hmm, dat zou ik wel kunnen gebruiken”.  Uiteraard bevind ik me in een bevoorrechte positie want ik hoef het brood niet uit mijn mond te sparen als ik eens iets voor mezelf of mijn geliefden wil kopen.  Handig.  Maar ik ben geen big spender, als het over mezelf gaat zit ik regelmatig op mijn geld.  Gelukkig ben ik vlug content, dus waarmee kun je mij plezieren?  Met veel en ook met weinig.  Sinds ik een Bullet Journal hanteer hou ik voor het eerst echt een wishlist bij.  Die wordt wel nu en dan eens bijgewerkt want ik kijk ook uit naar de items die erop staan of ik ze niet ergens in promo spot.  Ik ben namelijk de soldenqueen.  You name it: I bought it on sale.  Maar met de kerstperiode voor de deur komt de vraag wel eens:  Wat wil je nu ècht?

Ewel, als je naast “veel liefde” en “vrede op aarde voor iedereen” ook nog eens een andere cadeautip nodig hebt:

Parfum Dot – Marc Jacobs

wpid-dsc_1082

Parfum koop ik bitter weinig.  Ik heb een drietal parfums (waarschijnlijk al meer dan drie jaar), meestal spray ik die zelfs helemaal leeg alvorens een nieuw te kopen.  Deze Marc Jacobs staat al een hele tijd in mijn BuJo onder mijn verlanglijstje, het gebeurt dat ik een parfumerie binnenloop om nog eens te gaan ruiken of ik wel zeker ben van mijn stuk.  Parfum vind ik eigenlijk heel duur voor wat het maar is (gierig, told you so) maar toch ga ik weinig buiten er zonder.

 

 

Een jaarabonnement op Charlie Magazine

Abo-Visual-2017

De bookzines van Charlie zijn helemaal niet zo gemakkelijk te vinden.  Althans toch niet in de verre westhoek.  Ik weet een boekhandel die ze verkoopt maar ik vergeet altijd om daar te stoppen.  Dus een abonnement ware heel fijn, zeker ook omdat ik zo de online content voor abonnees kan volgen.

 

 

 

 

HP Sprocket White

9200000069127823

Dit staat echt helemaal bovenaan mijn verlanglijstje.  Ik zag dit cool ding voor het eerst op een reclame op instagram en dacht echt “waw, me want this!”.  Jawel, ik ben een sucker voor reclameboodschappen.  Het ziet er zo handig uit en hoeveel keer moet ik niet zitten uploaden naar Smartphoto om mijn foto’s geprint te zien.   En de keren dat ik denk: deze foto moet ik ooit eens geven aan die of die persoon als ik ze nog eens tegenkom…

 

Bon Obelisk Fashion Ieper-Poperinge

De outfits uit deze winkel in Ieper en Poperinge kunnen me telkens wel bekoren.  Vooral bij de zoektocht naar een toffe trui of een speciaal kleedje kan ik daar altijd wel mijn ding vinden.  Ze doen in de solden ook altijd hele mooie acties.  You say: “Solden”, I say: “What?!”

Bon So Baggy webshop

Cadeaubon_so_baggy_smaragd_ccc0860e-c7ec-462b-8ac6-9e48997e4f49Ik ben wat secuurder geworden in het aanschaffen van mijn handtassen.  Laatst zeiden “oude” vrienden (als in: vrienden die ik al heel lang ken, we zijn even oud dus jonge dartele hindes 😉 ) “jaja, jij bent handtassenverslaafde hé.”  Maar dat is bijlange niet meer zo.  Ik koop misschien één handtas om de twee jaar, met sommige tassen doe ik langer.  Dat kan misschien ook veel klinken, maar ik betaal dan ook geen stukken van mensen.  Mijn huidige tas is er één van NICA.  Een nieuw exemplaar zou in de loop van 2018 misschien wel welkom zijn maar het is niet dringend.  Ik kan daarbij dan ook meteen een toffe webshop steunen die gerund wordt door een gedreven dame.

Bon Paperie Webshop

Processed with VSCO with hb1 preset

Ik ga daar niet gaan kijken.  Niet.  Het is vragen om miserie.  Alles wat ik reeds via reclame zag passeren deed mijn ogen twinkelen.  Kaartjes, boekjes, prutsgerief om kaartjes en boekjes mee te vullen.  Helemaal mijn ding.  Dus met een cadeaubon voor die webshop zou je mij echt blij maken.

 

 

Boek: Het labyrint der geesten – Carlos Ruiz Zafon

9200000079416406

 

Het vierde boek om het vierluik af te sluiten.  Ik genoot zo hard van “Het spel van de engel”, “De gevangene van de hemel” en “De schaduw van de wind” dat ik echt triest was toen het derde boek uit was.  Zo briljant om die boeken door elkaar te laten lopen zonder dat je iets mist als je er één niet las.

 

 

 

 

(bron foto’s: parfum, boek en HP sprocket: bol.com, bon So Baggy: So Baggy webshop, bon Paperie: Paperie Webshop,  foto Charlie: Website Charlie Magazine.

Flexibel uurrooster: pain or gain?

Vanavond ga ik mijn vierde inslaapdienst tegemoet.  Ik moet toegeven dat ik absoluut niet meer weet welke dag we vandaag zijn en als ik het wel weet trek ik het de seconde erna weer in twijfel.  Gaan slapen op het werk en daar opstaan kan voor verwarring zorgen.  Regelmatig krijg ik de vraag of dat eigenlijk wel te combineren is met mijn gezin zo’n job in de sociale sector.  Wel….soms moeilijk, soms vlot.  Het heeft zijn voor- en zijn nadelen om een flexibel uurrooster te hebben.

  • ik heb weinig structuur in mijn leven.  Pas op: MIJN leven.  Dat van mijn kinderen is redelijk gestructureerd, alleen ben ik niet altijd degene die de structuur hanteert.  Doordat ik vroegdiensten en laatdiensten combineer gebeurt het dat ik de kinderen naar school breng maar ze niet kan oppikken.  Of omgekeerd, ik kan ze niet brengen maar kan wel om 16u aan de schoolpoort staan om die twee vermoeide loebassen in mijn armen te sluiten.  Mijn echtgenoot heeft een relatief normaal ritme en staat er ’s avonds regelmatig alleen voor met de kinderen.  De hulp van mijn ouders is onbetaalbaar in de wervelwind-uurtjes tussen 16u en 18u op de dagen dat ik ’s avonds werk.
  • ik kan afspraken plannen midden in de dag in de week.  De kapper, de pedicure, de bank…handig.
  • afspreken met mensen met een vast uurrooster is soms een ramp.  Afspreken met mensen die ook in een flexibel rooster werken is zowaar nog een grotere ramp. Als we met de vriendinnen uit de opleiding willen daten (allemaal opvoedsters ondertussen) moet ik soms weken op voorhand aan het plannen slaan en er is altijd wel iemand die nog geen uurrooster heeft.
  • de kinderen hebben wekelijks een verschillend opvangplan.  De ene keer moeten ze mee naar de buitenschoolse opvang, de andere keer komen oma en opa, soms haal ik hen op, maar Ilja is het gewoon en Linus volgt hem.
  • het is niet milieu/portemonnee-vriendelijk om verschillende uurroosters te hebben.  Zo brandt de chauffage hier vandaag al de hele dag omdat ik overdag thuis ben.
  • doordat ik in perioden regelmatig aan de schoolpoort te spotten ben wordt er waarschijnlijk vanuit gegaan dat ik niet veel werk.  Ik doe toch 32u wat gelijkstaat aan een 4/5e.  Fulltime werken is geen optie momenteel.  In september en oktober (de periode van de bouwbeurzen waar mijn man zijn steentje moet bijdragen) moest ik voor heel wat avonden een babysit zien te vinden of mijn ouders/schoonouders aanspreken om tot ’s avonds laat op de kinderen te passen.  Uiteraard valt zowat elke beurs samen met mijn laatavonddiensten.  Karma is a bitch.
  • ik kan al eens instaan voor iets.  Eens rijden voor een bosklas of een taakje voor mijn vrijwilligerswerk doen.  Als er rapportbespreking is, valt dit echter 8 op de 10 keer samen met een avonddienst.  Sorry karma, you’re still a bitch.
  • als ik nachten doe voel ik mij geen part of the gang.  De mannen regeren thuis en ik kom even binnen en ga dan weer weg ’s avonds om verder te werken.  Ik ben er ook met mijn gedachten niet volledig bij dan.  Deze week ben ik 5 ochtenden niet thuis, zo weet ik maar half wat er speelt bij mijn kinderen.  Ja, soms steekt dat wel eens.
  • ik hoef niet tijdens het rush-uur nog eens te staan koken (of nog boodschappen doen, dat lijkt me de hel!).  Ze kunnen warm eten op school en als ze thuiskomen van school kan ik tijd maken voor huiswerk, badjes en dergelijke.
  • soms ben ik er niet bij.  Zo komt Sinterklaas zondag bij oma en opa op bezoek en moet ik werken.  Dat is zo.

Ja er zijn momenten waarop ik denk: zo’n dienst van 8 tot 17u, elke avond thuis, elke ochtend hen kunnen wegbrengen, lijkt me zalig.  Aan de andere kant heb ik nog nooit zo gewerkt.  Als ik al eens om 17u gedaan heb rush ik als een halve gek om die pagadders tijdig aan tafel/bad/bed te krijgen.  Ik vind daar eigenlijk maar niets aan.  En dan zijn er momenten waarop ik op zondagavond nog moet vertrekken om te gaan werken.  En het regent dat het giet.  En ik heb een beetje koud en de zetel lonkt.  Ja daar is ook niet veel aan.  Maar kijk.  Het is nu zo.  En voorlopig blijft het zo.  Zo’n job moet je wel graag doen om dit te blijven doen, gelukkig ga ik altijd graag werken.  En wat de toekomst brengt dat zullen we wel zien.  Een dag met een keer.

 

 

The 7 myths of Happiness #3

Nog altijd volg ik de podcast “Happier” van de Amerikaans Gretchen Rubin en haar zus Elizabeth Craft.  Vorige maand schreef ik ook al een stukje over de ene aflevering waarin ze 7 mythes rond geluk bevestigen of ontkrachten…

Happiness Myth #3: A treat will cheer you up.

“When you’re feeling blue or overwhelmed, it’s tempting to try to pick yourself up by indulging in a guilty pleasure, but unfortunately, the pleasure lasts a minute, and then feelings of guilt, loss of control, and other negative consequences just deepen the blues.” (bron: website Gretchen Rubin)

Uiteraard gaan Gretchen en Elisabeth niet volledig akkoord met de stelling dat een verwennerij je zal oppeppen.  Of anders zouden ze deze mythe niet bespreken veronderstel ik.  Ze maken in hun podcast het onderscheid tussen een traktatie waarbij je een shot geweldigheid zal krijgen of een traktaat waarbij je je over een langere periode beter zal voelen.  Sommigen keren waarin ik mezelf een verwennerij geef voel ik me achteraf slecht.  Ik maak mezelf er regelmatig schuldig aan.  Zo weet ik al dat ik eigenlijk geen zak gele M&M’s moet kopen omdat ik die van de eerste tot de laatste M volledig opeet zonder limiet “omdat ik het verdiend heb“.  De laatste jaren hoef ik ze zelfs niet van mezelf te verdienen.  Veelal denk ik “oh, als kind had ik dit nooit gemogen, nu ben ik mijn eigen baas, nèh!” of “ik sport en beweeg veel, die komen er toch niet bij“.  Dus neen, ik ben niet goed in het kanaliseren van mijn “treats”.  Er wordt aangeraden om -bij elke keer dat je jezelf  wil belonen- eens stil te staan bij “ga ik me hier beter bij voelen achteraf of doe ik dit nu enkel omdat ik het zelf nu echt wil?” Uiteraard ben ik niet blij met mezelf als ik 500gr M&M’s naar binnen heb gesmikkeld. Het moment zelf is het zalig, maar achteraf lig ik met mijn maag en mijn schuldgevoel in de knoop.  Soms zijn er momenten waarop ik denk “mijn kinderen zouden dit moeten weten….”.

Maar het blijft soms moeilijk om te weerstaan aan de gedachte van “pfff, ik heb dat verdiend“.  Na een moeilijke dag met twee hangerige kinderen in de zetel ploffen en een zak chips opensnakken, het voelt soms echt geweldig.  De dag erna liggen de chipskruimels mij soms wel veroordelend aan te staren.  Soms hoor ik ze fluisteren: “jaja, heel die zak is op!”.  En dan prop ik hem ietwat beschaamd de vuilbak in. Aan de andere kant is die kleine shot geweldigheid wel een opsteker op dat moment van de dag.  Ik kan er zelfs naar uit kijken.

De zussen zijn voorstander van het opmaken van een lijst met “healthy treats”.  Healthy treats?  Pfft.  Saai.  Ik weet het.  Het gaat over dingen die je op langere termijn zullen gelukkig maken en niet voor een acute shot awesomeness zorgen.  Zelf vind ik het moeilijk om zo’n lijst op te maken.  Ze stellen voor om jezelf bijvoorbeeld op een lange wandeling te trakteren, of een koffie met een vriendin.  Maar mijn koffie smaakt altijd nog dat tikkeltje beter met een potje gele M&M’s.  En mijn wandeling is nog amusanter met de gedachte dat ik daarna mijn koffie met mijn M&M’s ga nuttigen bij een vriendin.

Weet je, het gaat allemaal over kanaliseren en zelfbeheersing denk ik.  Ik weet van mezelf dat ik weinig grens ken als het over smoefeling gaat dus ik koop er geen.   Ik weet dat ik niet “een klein beetje kan roken”.  Neen, als ik er (terug) aan begin is het om zeep.  Dan ga ik all the chimney way.  Als er geen verleiding is hoef ik er niet aan te weerstaan, dus neen, één sigaretje en dan stoppen, dat zou voor mij niet werken.  En dat heeft niets met mezelf trakteren te maken.  Met eten is dat net hetzelfde.  Doe mij dus geen 10 gele M&M’s eten en dan stoppen en het zakje in de kast bewaren tot morgen.  Maar het feit dat ik dat weet is veel.

 

En jij?  Waarop trakteer jij jezelf wel eens?  En moeffel je ook soms vlug een lege zak chips weg in de vuilnisbak?

 

Moeilijke oefening

Er is voor mij weer een wereld open gegaan.  Ineens heb ik een bepaalde….vrijheid.  Of hoe moet ik het schrijven.  Het voelt als een luxe eigenlijk.  Een ( gezond jaloerse?) vriendin whatsappte me om te vragen hoe het kinderloze leven overdag me bevalt.  Ewel ja, wreed goed.  De aandachtige lezer weet dat ik in de sociale sector werk en daarbij een flexibel uurrooster heb (vroeg, laat, dag, nacht, weekend, noem maar op).  Met de peuter in huis bereik ik niet altijd wat ik vooropgesteld heb om te doen.  Een mand was naar boven brengen is al een uitdaging, het vraagt een uitleg met handen en voeten om te vermijden dat hij me achterna komt en zichzelf alleen op de trap riskeert.  Dus de wasmand bleef staan.  Linus is nu ook niet bepaald een rustige peuter te noemen.  Hij is overal graag aan en bij.  Dat betekent dat ik er niet eens aan moet denken om een boek te lezen als hij aan het spelen is “mama voorlezen?”, laat staan dat ik een volledige blogpost kan typen zonder onderbreking.  Je kunt ook niet aandachtig naar een podcast luisteren met een kwebbelkontje dat hele tijd rond je benen draait.  En nu is het hier stil.  Heel stil zeg maar.  De kinderen zijn weg, ik start pas om 13u met werken en ik moet mezelf tegenhouden om niet de hele tijd in de weer te zijn met vanalles.  Er komen drukke tijden aan en ik weet dat ik altijd voldoende rust moet nemen op voorhand en achteraf.  Toch heb ik weer allerhande “projectjes” die ik wil doen tijdens mijn vrije uurtjes.  Zitten en lezen is er geen van.  Zitten en kijken naar TV wat ik wil volgen is er ook geen van.  Ik vind het soms vreemd om mijn “rust” te nemen voor mijn werk.  Als ik om 22u20 thuiskom probeer ik zo vlug mogelijk naar bed te gaan.  En toch jeukt het nu alweer om werk te maken van de opleiding bachelor psychologie die ik nog wil volgen.  Ik vind het een moeilijke oefening want een opleiding volgen brengt sowieso stress en drukte met zich mee, maar tegelijk (hopelijk) meer inzichten en vernieuwde energie om ermee aan de slag te gaan.  Aan de andere kant wil ik nu ook weer genieten van de dingen die ik twee jaar en half niet heb kunnen doen: een boek lezen, mijn foto-albums maken, eens rustig iemand bezoeken zonder rekening te moeten houden met slaapuurtjes of gezeul met vochtige doekjes.  Bloggen, lopen en wandelen.  Tijd zal wel raad brengen.  En eens rustig uitkijken hoe die opleiding in zijn werk zou kunnen gaan kan geen kwaad denk ik?

De 7 Ge’s #3

Gestart: Ik heb er zo lang naar uitgekeken, Linus zijn eerste schooldag.  Er waren wat traantjes toen we hem afzetten maar na enkele dagen zijn die reeds verdwenen en roept hij volle bak “Juffrouw Jonanna!!!” De foto’s op de website van de school liegen er ook niet om:

IMG_4560 (2)

bron: website school

Gehaald: mijn paspoort.  Afhankelijk van welke gemeente of stad je woont verschilt de kostprijs hiervan.  Ik betaal liever €84 aan iets anders dan aan dit gedrocht maar kijk, wie graag een mugshot van mij wenst: ik heb nog 4 van die pasfoto’s over.  Ze worden vermoedelijk nooit meer gebruikt.  Binnenkort trekken we naar New York, ik wijd er wel eens een blogpost apart aan maar wie graag tips doorstuurt mag dit via mijn contactpagina doen.  Jawel, ik heb een contactpagina.  Echt, nu ben ik een blogger.

IMG_20171025_101130.jpg

Serieus zeg, die kop.

Geëmotioneerd:  Er zijn verschillende dingen gebeurd de laatste weken die van grote invloed waren op de mensen rond ons.  Ziekte, overlijden, scheidingen.  Neen, het is niet overal rozengeur en maneschijn.  Ik zou goesting krijgen om onder een dekentje te kruipen en een beetje op de velletjes rond mijn duim te sabbelen.  Dit kaartje vond ik wel herkenbaar om alles even op pauze te zetten:

IMG_20171104_142417_100.jpg

Gelezen: Ik blog te weinig over de goeie boeken die ik gelezen heb. (Eind 2017 maak ik wel weer een lijstje).  Niet dat ik er zoveel lees maar boeken zijn eigenlijk een constante in mijn leven.  Ik heb altijd een boek gaande.  Wat zeg ik: zonder boek word ik rusteloos.  Niet dat dat ooit zou gebeuren, in mijn boekenkast staan genoeg boeken die ik nog eens wil herlezen of zelfs nog niet heb gelezen.  Ik bezoek regelmatig de lokale bibliotheek.  In feite ligt ons huis tussen twee bibliotheken in en ik ben uiteraard van beide lid.  Net zoals mijn echtgenoot Ilja soms motiveert om muziek te luisteren en te spelen probeer ik hem warm te maken voor boeken.  Hij is nu ook lid van de Kinder en Jeugdjury Vlaanderen wat onze liefde voor boeken alleen maar aanwakkert.  Via Evi kreeg ik ook een bestseller opgestuurd, zij kreeg hem dan weer van Fieke.  Wie is de volgende die dit boek wenst te ontvangen? Contacteer me via….jawel, de contactpagina!

IMG_20171013_095302_847.jpg

Gezet: onze schoenen uiteraard.  Vorig weekend was Sint-Maartens-weekend.  We zijn overladen met picknicken en chocolade.  We hielden het cadeautjesgedeelte eerder beperkt, onze kinderen hebben al zoveel speelgoed en ze delen overal in de brokken.  Sinterklaas komt er dan ook nog eens aan: ahja, met een moeder uit De Westhoek en een vader uit het midden van West-Vlaanderen.  Niemand begrijpt het Sint-Maarten/Sinterklaas-verschil, maar de kinderen zijn content en voor ons is het duidelijk.  (en Sint-Maarten blijft keihard mijn homeboy)

IMG_20171110_162335.jpg

Gefamiliefeest: Ik wou schrijven “gevierd” maar het is eerder “herdacht”.  Acht jaar geleden stierf mijn grootvader en dit wordt herdacht tijdens een misviering en een familiemaaltijd. Elk jaar zijn we met meer en meer gezien ik één van de oudste nichten ben en iedereen die na mij komt maar kindjes blijft maken.  Ilja en zijn achterneefje Dauwe zijn samen met Dauwe’s zusje de oudste achterkleinkinderen bij mijn grootmoeder.  Het filou-gehalte zit duidelijk in de familie.

IMG_20171114_062650.jpg

foto: doorgestuurd via mijn nichtje.