Onbespreekbaar

Ok, ik ga misschien klinken alsof ik onder een steen leef maar waarom heb ik nog nooit gehoord van de podcast “Onbespreekbaar” van Jef Willem, Nicolas Overmeire en Bram Steenbrugge? In 2020 heb ik een 30-tal boeken gelezen over mentale gezondheid maar deze podcast kende ik tot op heden niet. Ik herinner me wel dat er een filmpje viraal is gegaan waarin Jef “Eagl” Willem een noodkreet slaakt omdat er gigantisch veel zelfdodingen zijn geweest in de eventsector tijdens de coronacrisis. Bij een doorklik op Instagram blijkt het wel degelijk aan mij te liggen want minstens 42 van mijn IG-contacten volgen het account van “Onbespreekbaar”. Dan toch onder een steen misschien?

De eerste aflevering die ik hoorde was de laatste die ze hebben opgenomen met Average Rob. Daarna was ik hooked en werd het bingen for life. Aangezien ik deze week geforceerd in de zetel belandde met een probleem aan mijn binnenwerk* kwam het goed van pas. Hosts Jef en Nicolas (na 4 episodes bingen noem ik ze bij de voornaam) bespreken op een heel kwetsbare manier de dingen des levens. Daarin schuwen ze niet om zichzelf compleet bloot te geven en over hun eigen ervaringen te reflecteren. Jef en Nicolas voelen aan als vrienden die ik bij mij in de zetel wil hebben met een drankje en een chipke. (Altijd welkom in De Westhoek trouwens gasten, na ’t corona 😉 ) Ik vermoed dat we het heel goed met elkaar zouden kunnen vinden aangezien ik regelmatig met mijn hoofd zat te knikken als een enthousiaste kerkganger die de preacher vooraan het geloof hoort verkondigen. “Hear hear!!”

Als ik dan een episode moet aanraden zou ik voluit voor de eerste gaan. Voor mij is het waardevol dat de podcasthosts mannen zijn. Ik denk dat er een wezenlijk verschil is in hoe mannen en vrouwen in het leven staan als het gaat over het bespreken van emoties, nare gevoelens en de hele shizzle die daarmee gepaard gaat. Daarom is het verfrissend dat deze twee mannen het op zo’n naturelle manier doen, zonder barrières. Ik ken wel mannen die zich durven kwetsbaar opstellen maar dat is voornamelijk omdat ik ook durf door te vragen, niet omdat ze dit uit zichzelf gaan doen. In één van de afleveringen hoorde ik ook hoe jammer het nu is dat we geen feestjes meer hebben omdat dat soms de momenten zijn dat we eens halfweg de avond op een bankje met iemand kunnen doorpraten over iets moeilijkere thema’s. Ze promoten dan ook om tijdens lockdowntijden te gaan wandelen met een vriend. Je moet hier nog niet lang meelezen om te weten dat ik daar ook een grote voorstander van ben, maar mannen doen dit toch niet zo gemakkelijk denk ik. (Of zie ik dat fout?) Mijn eigen husbando gaat nu sinds kort soms wel eens met iemand wandelen en komt achteraf helemaal ontspannen terug. Het enige verschil is dat hij en zijn maat er een blik Jupiler bij drinken, dat zie ik mezelf nog niet direct doen met mijn wandelvriendinnen al kunnen we het altijd eens proberen natuurlijk. Who’s in?

Dus luister naar “Onbespreekbaar” als je een recente podcast zoekt over psychologie, mentale gezondheid en kwetsbaarheid. Hun persoonlijke inzichten worden overgoten met een sausje van de dingen des levens. Het rauwe Gentse accent past bij de natuurlijke manier waarop het wordt gebracht.

( *hmja, mijn binnenwerk speelt mij het hele voorbije jaar al parten en deze week moest ik er voor de tweede keer ziekteverlof voor opnemen. Ondertussen is het al beter en kan ik morgen weer netjes aan de slag, maar laat ons zeggen dat ik het hartgrondig beu begin te worden om me fysiek niet 100% in orde te voelen.)

De instasneeuwpop.

Blue monday. De derde maandag van januari is statistisch gezien de meest deprimerende dag van het jaar. De goeie voornemens beginnen af te brokkelen en een nieuwe vakantie is ver uit zicht. Hierdoor voelen veel mensen zich specifiek nu neerslachtiger dan anders. Een beetje populaire praat vind ik maar ik weet uit mijn omgeving dat veel mensen echt slecht in hun vel zitten, blauwe dagen of niet. Met mijn eigen gemoed gaat het de laatste tijd eigenlijk de goeie kant uit. Het schiet niet in hoogtes en laagtes zoals het soms wel eens kan doen en dat is voor mij de beste manier om door het leven te stappen. Uiteraard zijn het kakdagen, maar ik troost mij ergens met de gedachte dat dat voor iedereen zo is. Jawel, ik kan me ook ergeren aan hoesters in de Aldi of mensen die persé hun 91-jarige pepe in de rolwagen moeten meebrengen om een vers brood te kopen. Dan foeter ik wel eens in mijn binnenste maar ik spreek mezelf ook toe: “Laat het los, je kunt er niets aan veranderen”. Het heeft geen zin om daar energie aan te verspillen. Blue monday wordt ook op sociale media uitgespeeld, net dè plek waar mensen beter van weg blijven als ze niet 100% goed in hun vel zitten. Want wat geeft een meer vertekend beeld van de werkelijkheid dan iedereens’ mooiste foto’s? “Ik zie veel perfecte gezinnen” hoor ik wel eens. Ik zie geen perfecte gezinnen. Ik zie een perfecte shot van een gezin dat ook dealt met ups en downs. Misschien werd er wel veel rommel weggeduwd voor de foto werd genomen. Misschien houdt de moeder haar hand wel voor een melkklodder op haar kleren. Doe die “misschien” maar weg met een dikke laag tipp-ex want het is gewoonweg zo. Het leven is niet zoals op social media dus spiegel ik mij er ook niet aan maar kijk ik daardoor. Het is pas als je met mensen spreekt dat je hoort hoe het echt zit.

Dat in het echte leven de sneeuwpoppen ook dooien.

“Eergisteren nog statig en recht,

maar tegen de dooi verloor ik een oneerlijk gevecht.

De foto van mij op mijn best, werd alle chance tijdig op Instagram gezet”.

Days of our lockdownlife

Onvoorstelbaar dat ik nog altijd “days of our lockdownlife” als titel kan gebruiken. Misschien moet ik het veranderen in “days of our outdoorlife” want daar speelt het meeste van mijn sociaal leven zich af. Ik ga wekelijks vele kilometers gaan wandelen maar nu combineer ik ze meer dan ooit met sociale contacten. Elke week heb ik minstens één walk & talk-afspraak, al dan niet gepland. Dinsdag laatst bracht ik mijn kleuter naar het zwembad en daar parkeerde ik onverwacht vlak naast Kim. Ik ken Kim sinds de boost-your-positivity-blogbrunch in Gent 5 of 6 jaar geleden en sindsdien zijn we elkaar blijven volgen, deze keer tot op de parking van het zwembad dus. Aangezien we beiden een uur te overbruggen hadden werd een eenzame avondwandeling spontaan een walk & talk. Zalig!

Ik kwam vorige week ook bij het kasteel van Aartrijke waar tevergeefs naar The Duke werd uitgekeken door mijn medewandelaarsters. Het was pas toen ik later op de Bridgerton-kar sprong dat ik besefte dat ze keihard gelijk hadden.

foto door Tiny

Ik werd nogmaals in de neus geboord voor een Covid-test deze week. De corona-alert-app gaf me anderhalve dag later het nieuws dat ik negatief testte. Nu de nieuwe variant en masse opgedoken is in een WZC en een voorziening in onze buurgemeente ben ik extra waakzaam. Dat mijn wederhelft op een Covid-afdeling werkt is ook geen voordeel, maar we willen het echt niet rapen!

Terwijl mijn oudste zoon gisterenavond naar de filmavond van de Chiro ging gleed ik rustig aan met de prutbak terug naar huis door de sneeuw. Op onze steile oprit ging het fout en ramde ik net niet onze brievenbus. Uiteindelijk kon ik toch deftig parkeren al blijf ik geen grote fan van sneeuw. Op mijn verlanglijstje zet ik dit jaar dan ook “een slipcursus” aangezien ik zo’n schijtluis ben als het vriest.

Ik ben als een razende zottin aan het schrijven. Er komt geen einde aan mijn schrijfdrang, integendeel, die lijkt alleen maar extreem toe te nemen. Op Instagram (of ook hier) post ik nu ook regelmatig een klein gedichtje gebaseerd op een foto uit de galerij op mijn gsm. Zo komen sommige van de 8018 foto’s nog eens van pas. Ik kreeg ook de proefdruk doorgestuurd van het trouwboekje waar mijn gedicht in gepubliceerd zal worden. Gelukkig was het maar een proefdruk want er stond een fout in de tekst waardoor het hele versje als een pudding in elkaar zakte. (Ter info: ik had hem correct ingezonden 😉 )

Straks luister ik nog naar de tweede aflevering van Blogcast. Een podcast gemaakt door de Blogboost-dames Evi en Nina. Met de challenge ben ik niet meer doorgegaan, zoals je hier wel kan merken heb ik echt geen blogboost nodig momenteel. Ik heb eerder iemand nodig die zegt “Gow zeg, hou je eens in!” al zou ik daar onder geen enkele voorwaarde ooit naar luisteren.

Jullie zotte plannen de komende week?

Verwarde kabels

Gedachten malen molenwiekend door haar hoofd
ze wordt bruut van haar focus beroofd
ontwart iemand voor haar dat hersennest
of blijft ze voor altijd door verstrooidheid gepest

Vriespraatje

kort nadat hij me herkent keert hij zijn kar
dat ik hem op de foto wou vond hij geenszins bizar
handschoenhanden in de zij
lacht hij een beetje ongemakkelijk naar mij
een vriespraatje later loopt hij zonder pardon
op het paadje richting de ochtendzon

Schilt er iets?

Achteloos van zijn binnenste ontdaan

lag de sinaasappel mistroostig langs de baan.

Hij snifte geëmotioneerd: “Nu mijn organen zijn gedoneerd…”

“…was ik veel liever in het compostvat verteerd”.

Zonnebader

Ochtendstralen spinnen zich rond deze zonnebader

“Het is precies geen grote prater”

Gun hem wat respijt

Hij heeft enkel nood aan wat ontdooitijd

De 7 Ge’s

gestemd

Mijn lief werd door zijn zus genomineerd voor “Zorgkundige van het jaar”. Hij zit momenteel in zijn blok omdat hij verder studeert voor verpleegkundige. Toch namen we tijd om vrienden en familie te spammen om op hem te stemmen en uiteraard heb ik ook zelf gestemd. Het zou fijn zijn moesten jullie ook willen stemmen. Dit kan door HIER te klikken. Opgelet, er moet een bevestiging van je stem gebeuren via een mail die bij de meeste mensen in de spamfolder is terechtgekomen…(eeuwige Liese-dankbaarheid komt jullie toegewaaid…. 😉 )

gedronken

Bij onze eerste nieuwjaarsdate met de peter van Ilja dronken we kofferkoffie na een ijskoude wandeling. We volgden de Pietje Pinkelhoutroute in Langemark, een aanrader als je met kinderen wil gaan stappen.

gebabbeld

Tijdens het weekend ging ik naar mijn meme om een drempelpraatje te houden. Ze wou zo graag dat ik binnenkwam maar dat doe ik niet. Ze stond erop dat ik toch minstens één van haar wafeltjes at en even later stond ik te kruimelen op haar oprit. De gesprekjes zijn altijd kort en ze begrijpt me niet zo goed met mijn mondmasker maar ik neem liever geen risico.

gejammerd

Als ik in de spiegel keek de laatste tijd. Want aiaiai, mijn vel is een ramp. Door het veelvuldige mondmaskergebruik sta ik vol pukkels op mijn kin en kaken. Ik hoop maar dat ik er geen littekens aan overhoud want het is toch moeilijk om daar af te blijven vind ik. Ineens voel ik me weer 16, subiet probeer ik weer krampachtig sigaretten te scoren.

genachtbraakt

Toen Ilja donderdagnacht ineens opstond om iets te drinken kon ik de slaap niet meer vatten. Van 01u58 tot 5u was het van draaien en keren, ook al was ik niet echt aan het piekeren. De oorzaak: te vlug na mijn avonddienst in mijn bed gestapt. Ik had de tijd niet genomen om te unwinden van het werk waardoor ik de verwerking had overgeslagen met alle gevolgen van dien. Om 5u ben ik dan maar gefrustreerd en oververmoeid opgestaan en beginnen bloggen.

gewhatsappt

Door het veelvuldige spammen van vrienden, collega’s en familie met die verkiezingslink kon ik via Whatsapp de draad oppikken met sommigen die ik nog niet veel had gehoord het voorbije jaar. Er waren zelf mensen bij die nog niet eens wisten dat mijn man nu in het ziekenhuis werkt. Hoewel ik niet graag ongevraagd in groepjes word toegevoegd blijft het toch een geweldig medium vind ik.

gerold

Bij de afbraak van mijn kerstboom probeer ik elk jaar om de kerstlichtjes zo treffelijk mogelijk op te rollen. Ik had al gemerkt bij het opzetten in het begin van december dat er hier en daar toch een onvermijdelijk lichtjesnestje was ontstaan en ik vrees dat ik het niet meer recht heb gekregen. Maar ik kan ze toch al enkele jaren zo goed als mogelijk ophangen zonder dat ik van schier frustratie mijn haar uit mijn hoofd snak.

Jullie het jaar goed ingezet?

Van buiten zo brak maar van binnen zo mooi.

In één of andere talkshow hoorde ik gisteren dat je statistisch gezien gelukkiger bent op je 47ste dan op je 27ste. De (omgekeerde) U-boog gaat in een neerwaartse val vanaf je 18e en klimt pas vanaf je 47ste weer omhoog. Wel, dat is deprimerend als je er teveel bij stilstaat. Het is uiteraard maar een statistiek en we weten allemaal dat statistiek gemaakt is om iedereen te vervelen. Als ik dit op mijn leven zou toepassen dan heb ik nog een kleine 10 (alléégow, 8) jaar te gaan tot ik terecht kom op dat kantelpunt. Maar tussen ons gezegd en niet gezwegen vind ik het best confronterend dat ik 39 word in 2021. (Ja, ik voel sommigen van jullie oogrollen) Maar negenendertig is ook echt een aartslelijk cijfer. Achtendertig is meer symmetrisch, maar 39, juk, het is precies van willen en niet kunnen. In mijn vriendenkring variëren de leeftijden tussen de 34 en 42 met enkele uitschieters die al over de 50 zijn. Van sommige vrienden weet ik niet eens de exacte leeftijd (dus vriendjes, voel je niet geaffronteerd als je jonger bent dan 34) gewoon omdat hun leeftijd voor mij niet uitmaakt. Sowieso is het leeftijdsverschil tussen mij als 38’er en mijn vriendin van in de 50 best groot maar ik ervaar dat niet zo. We delen dezelfde interesses en ook al is zij veel matuurder, toch voelen we elkaar goed aan en vooral: er is zero judgement als wij met elkaar spreken. Dat trekt mij enorm aan in een relatie. Ik mag een moeilijk onderwerp aankaarten, we nemen elkaar zoals we zijn. Het is toegestaan om anders tegenover zaken aan te kijken en het maakt een vriendschap daarom niet minder sterk. Ik denk dat sommigen daar nog anders in zijn. Ze bitchen wel eens graag op iemand of ze jagen zich op in situaties waar ik helemaal niet van wakker lig. Als iets me stoort dan pak ik het aan zonder er te veel over te ertefretten. Als ik het niet kan veranderen dan aanvaard ik het in plaats van er de hele tijd in te wentelen. Ik vermoed dat dat ouder worden is? Samen met allerlei fysieke kwaaltjes waar ik vroeger moest mee lachen als iemand me dat vertelde. Mijn lichaam geeft veel vroeger aan dat het rust nodig heeft en dat klinkt echt zooo oud. Bezoekjes aan de osteopaat, de podoloog of de gynaecoloog staan -veel meer dan we zelf willen- op de planning en het wordt er precies niet beter op.

Brihang hoeft misschien nog niet het boxje 35-40 af te vinken, hij voorziet me toch regelmatig van treffende teksten zoals dit stukje uit het nummer “Binnenkant”.

“We worden ouder

Dat merk je aan de waarden van je vetten en je suikers

En dan die duuzd keer stuiken

Opstaan stuiken

Opstaan stuiken

Jammer voor de bloemen in de schaduw van de struiken”

Hoe oud ben jij? Voel je het ook soms kraken en spokken zoals ik?