And all that glitters is gold

Terwijl ik de ontplofte keuken onder handen neem na het avondmaal galmt de 90’s rock anthem lijst van spotify door de Bose box.  Bush verwent mijn oren met “Glycerine”.  Ik word ineens naar de weide van Pukkelpop ’97 gekatapulteerd.  Mijn allereerste festival, ik werd 15 jaar dat weekend.  Drie dagen geleefd op cornflakes!  Terwijl ik de koekendoosjes van de kinderen in de schuif mik merk ik hoe ze er ietsje rommelig bij ligt.  Ik denk terug aan de tent die we deelden met tien andere Pukkelpop-gangers dat weekend.  Ik wil niet weten hoe diè er indertijd bij lag.  Ik kan het mij niet herinneren.  Binnen 20 jaar ga ik vast ook niet meer weten of mijn potjesschuif er in 2018 rommelig bij lag waarop ik de rest van de gelabelde doosjes erbij smijt.

Na Glycerine gieren Beck, Blur (“Woehoew!) en Pearl Jam nog door de box.  Placebo zingt “Every you and every me”.  Het is frappant hoe ik elk woord kan meezingen van zowat elke 90’s rockhit maar me niet kan herinneren wat ik gisteren gegeten heb.  Hoe vol mijn hoofd nu zit, zo leeg moet mijn hersenpan indertijd geweest zijn.  Er was tijd om me op mijn bed te zetten met het CD-boekje van de laatste van The Offspring, de teksten mee te lezen, mee te zingen, over te schrijven.  Het is zelfs zo dat ik hele nummers van The Beastie Boys kan meerappen.  I like my sugar with coffee and cream!  Terwijl ik mijn vinger probeer te stelpen nadat ik me sneed aan mijn keukenrobotmes hoor ik een bedwelmende Courtney Love “When I wake up, in my make-up”.  

Het weekend als 15-jarige bestond in “screenen waar de beste fuiven waren”, “ietsje teveel pintjes drinken” en “lobbyen bij de jongens wie er wel of niet ging aanwezig zijn om ons daarbij te helpen”.  Het weekend als 36-jarige is nu gevuld met rust, koffietjes drinken in de nieuwbouw van mijn kotvriend en een babyborreluitnodiging van de vriendin waarmee ik die festivals afschuimde.  Nu schuim ik vooral mijn twee zonen af terwijl zij cafétje spelen in bad met imaginaire shampoopintjes.  

Shirley Manson scandeert:”Stupid girl, all you had you wasted” en ik spreek haar in gedachten tegen.  Je hebt geen gelijk Shirley!  We hadden alles en we profiteerden ten volle van wat het leven ons te bieden had.  Dat er eens iemand moest kotsen op de trein van ietwat teveel jenever of we keihard werden afgewezen door de jongen waar we al maanden een crush op hadden, dat hoorde erbij.  En zou ik nog willen terugkeren?  Tuurlijk wel, en ik zou alles doen zoals ik het gedaan heb, met de fouten en dwazigheden van die tijd er volle bak bij! 

…ik zou als 36-jarige achteraf wel meer dan een halve week in de zetel moeten bekomen van al dat weekendgeweld!

Oh yes, er is een man in mijn leven.

Het moet ergens liggen tussen “ik kom niet graag met mijn kop op je blog” en het feit dat dit de plek is waar ik de dingen uit mijn perspectief bekijk.  Maar ik vertel bitter weinig over “de man” in mijn leven.  Er werd opgemerkt dat hij zelfs niet in ons huishoudplan werd vermeld in het vorige bericht.  En inderdaad, wat hij doet vind ik zo vanzelfsprekend dat ik het niet meer benoem.  Klassieke relatiefout #1.  Maar hij is er wel.  Voor mij, voor ons, voor zijn werk en zijn bijberoep.  Hij is de vader in dit gezin, de echtgenoot in onze relatie, de werknemer van zijn baas en de ondernemer in zijn bijberoep.  Soms moet ik hem eraan herinneren dat hij er ook voor zichzelf moet zijn.  Met binnenkort nog wat meer veranderingen op de planning zal de werking van ons gezin weer op de proef worden gesteld en het zal schuiven en zoeken zijn om alles te doen passen.  Maar dat doen we al 13 jaar en hoe langer we het doen, hoe meer vertrouwen ik heb dat alles altijd goed komt. 

We zijn al langer samen mèt kinderen dan er zonder en dat voelt ergens wel wat eigenaardig.  Ik weet niet of andere mensen dat gevoel ook hebben: maar de tijd voor ons ouderschap, daar hebben wij echt te weinig van geprofiteerd.  Ik woonde al alleen toen ik hem leerde kennen maar daarna ging ik nog eens verder studeren, ging hij ook verder studeren en er was altijd wel iets: examens of een taak die dringend binnen moest.  Ook financieel is alleen wonen geen sinecure dus veel geld voor grote reizen was er niet.  Ik kan mezelf soms wel eens lichtjes voor de kop slaan omdat we toen onvoldoende beseften hoe vrij en onbezorgd we wel waren.  Hadden we maar meer gereisd, waren we maar meer uitgeweest.  Aan de andere kant besef ik ook wel dat we toen niets misten dus maakt het in feite niet zoveel uit.  Alles komt terug ook al komt het leven er soms tussenin.  Al sinds 2006 waren we aan het fantaseren over een reis naar New York maar dat was financieel nooit haalbaar of het paste nooit in ons werk/studie-schema om langer dan 5 dagen weg te gaan buiten het seizoen.  Dus deden we het dit jaar in maart ook al was het waarschijnlijk helemaal anders dan we het ooit voor ogen hadden, het is ons toch gelukt om die reis te maken.  Het opent perspectieven, het betekent dat de dromen die we ooit samen maakten toch nog kunnen vervullen, zij het misschien op een andere manier.  Het betekent ook dat we niet bang moeten zijn om onze dromen te formuleren en te parkeren.  En hij, hij maakt dagelijks deel uit van die dromen.  Van ons verleden samen, van deze dag en van de dag van morgen.  En of we samen zullen verschrompelen: dat zal de toekomst uitwijzen, we moeten realistisch blijven, anything can happen.  Maar het voelt als a damn good plan om er voor te blijven gaan. 

Hij vergeeft het me wel van die foto’s.  Ja toch kep?

Het rollende ei.

Veel lieve berichtjes en reacties gekregen vorige week na mijn eerder emotionele post.  Bedankt daarvoor!  Veel mensen reageerden dat het herkenbaar was en dat ik niet alleen sta met bepaalde gevoelens.  Ik zorg best wel goed voor mezelf, dat mag ik wel zeggen.  Soms lukt het echter niet altijd goed om schuldgevoelens de kop in te drukken.  In januari 2016 schreef ik reeds een postje over hoe de dingen rolden, het antwoord was toen ook reeds “ovaal” en dat is feitelijk nog altijd zo.  Ik vergelijk het met een rollend ei.  Soms gaat dit volledig de geplande richting uit en soms rolt een ei maar waar het zin in heeft.  Als je pech hebt spetst het open op de grond.  Niet alles loopt zoals ik het altijd wil en ik bleit wel eens als het ei valt.  De dag erna ligt er echter een vers ei in het kippenhok. 

In de schaduw ziet een ei er soms rond uit.

Een nieuwe stand van zaken na twee jaar aan de hand van de 7 stellingen die ik in 2016 innam:

2016:  1) Ik neem een voorsprong op de kinderen.

2018:  Dat doe ik nog altijd.  Weekend- of weekdag: ik zet mijn wekker.  Ik slaap zelden uit.  Op vakantie zou ik me wel eens durven laten wekken door het zonlicht.  Zoals ik de voorbije week nog maar eens duidelijk op mijn brood kreeg: ik moet tijd nemen om rustig wakker te worden, alleen. 

2016: 2)  Ik ben tevreden met minder.

2018:  Doordat de kinderen veel meer hun plan trekken dan twee jaar geleden kwam er gelukkig wat extra tijd vrij die ik anders in zorgen en verzorgen moest steken.  Daardoor kon ik dit jaar mijn opleiding starten die ik naast mijn huidige 4/5e werkritme doe.  Ik besef wel dat het studietempo dat ik nu volg zeker niet kan verhogen.  Ooit zal ik de overweging moeten maken: ga ik verder op dit trage tempo met deze studie of ga ik minder uren werken om meer te kunnen studeren.  Momenteel denk ik nog niet actief na over deze keuze, ik wacht het eerst schooljaar af. 

2016:  3)  Ik maak het mezelf gemakkelijk.

2018: Yep.  Still happening.  Collect and go, weekmenu’s.  Ik shop zelfs veel meer online dan twee jaar geleden.  Dit zuiver en alleen voor de tijdswinst.  Zelfs in mijn sociaal leven maak ik het me heel gemakkelijk.  De kaasplank, de traiteur en uiteraard: het shitty dinner.  Ik kan met zekerheid zeggen dat het shitty dinner één van de avonden is die ik mij het best kan herinneren van alle sociale aangelegenheden van het voorbije jaar, gewoon omdat ik er constant bij aanwezig was! 

2016:  4)  Ik stel nog steeds geen verwachtingen of eisen, niet naar mezelf, niet naar anderen rond mij.

2018:  Dat klinkt misschien heel tegenstrijdig met mijn vorige bericht, maar zoals ik schreef: mijn ei spetst ook wel eens open. 

2016:  5) Het huishouden is een neverevendingstory.  Ik leg mij daar zo goed als mogelijk bij neer.

2018:  Hmja.  Ik kan het wel heel goed loslaten.  Ik dreef het aantal uren poetshulp zelfs nog wat op het laatste half jaar.  Zo krijg ik wekelijks iemand die drie uren komt poetsen in plaats van 2-wekelijks voor vier uren.  Daardoor heb ik meer het gevoel dat ik de dingen onder controle kan houden.  Uiteraard moet ik het wederom met minder stellen dan, maar het is het mij meer dan waard.  Tegelijk schakel ik ook veel meer de kinderen (ondertussen 3,5 en 7,5 jaar) in: ze vullen en legen zelfstandig de vaatwasser, dekken de tafel als ik het vraag of helpen poetsen als de poetshulp in verlof is.  Ilja helpt was plooien en Linus stopt alles in de juiste wasmand. 

Dat mijn kousen dan soms ongelukkig in hun bolletje zitten, dat neem ik erbij.  Het zijn kleine dingetjes maar ik vind het belangrijk dat ze ook hun steentje bijdragen.  Ik herinner me nog dat ik als vijfjarige ook de afwas stond te doen samen met mijn broer die er toen acht moest geweest zijn.  En er zijn door de jaren heeeeel veel afwasjes gevolgd want mijn ouders kochten pas een vaatwas toen wij het huis uit waren!

2016:  6)  Slaap is van groot belang.  Slaap is de sleutel tot een goeie dag.

2018:  Menck maakte de opmerking of ik wel voldoende slaap heb.  Mijn slaap is me heilig.  Zeker omdat ik zo’n vroege vogel ben.  Het gebeurt dat ik om 21u45 al naar boven ga.  Uiteraard moet ik ook soms wel eens heel vroeg beginnen werken, dat mag niet uit het oog verloren worden.

2016:  7) Als er weinig tijd is kies ik niet tussen leuk en leuker.  Ik ga voor leuker.

2018:  De laatste tijd kies ik vlugger voor rust dan voor “leuker”.  Ik ben heel kritisch geworden over mijn tijd en hoe ik die spendeer.  Tijdens het vrije weekend probeer ik -afgezien van de hobby’s van Ilja-  één weekenddag vrij te houden.  Dat betekent: geen sociale afspraken op die dag, we beslissen de dag zelf wat we gaan doen.  Soms is dat wel eens last minute vrienden optrommelen om ergens te gaan -omdat we daar gewoon keihard zin in hebben.  Soms is dat gewoon simpelweg met de kinderen eens wat lummelen en ergens een kleine wandeling maken in de stad om wat kleine boodschappen te doen, met ons vier.  Tijd voor hen, tijd voor ons. 

Een update in 2020 zeker? I’ll keep you posted!

Introvert

Dinsdag: Om 6u44 word ik voor het eerst wakker.  Ik voel het door elke vezel in mijn ontwakende lijf: the mind says “no”.  Ik hijs mezelf uit bed, ergens wel blij dat ik iets langer geslapen heb dan anders, aan de andere kant is de tijd die ik elke dag nodig heb om te ontwaken en me mentaal te wapenen tegen de dag heel erg beperkt nu. 

Ik hoor Linus zingen in zijn bedje.  De kinderen zijn geconditioneerd: ze moeten in bed blijven tot 7u15, bij Linus is dat een konijntjeswekkersysteem, Ilja leest zijn klokradio zelf af.  Tot nu toe aanvaarden ze dit nog heel plichtsbewust.  Terwijl de koffie doordruppelt besef ik dat het mijn loopochtend is en ik me dus niet hoef te haasten om me tijdig klaar te maken.  Ik kan de kinderen gewoon in mijn looptenue naar school brengen, lopen vraagt niet alleen tijd, het geeft er ook wat klaarblijkelijk.  Alles komt hard binnen vandaag en naarmate de ochtend verstrijkt wordt het er niet beter op.  Een mes dat blijft doortikken terwijl het balanceert op een bord, Linus die met zijn pantoffels een stampritme ontdekt op zijn verhoogde stoel, Ilja die een drumsolo houdt op confituurpotjes.  De drang om weg te lopen van al dat lawaai is sterk aanwezig.  Ik voel me schuldig bij die gedachte, de kinderen merken niets en kwekken erop los.  Over het mooie stuk speelgoed dat ze kregen van de sint bij oma het voorbije weekend.  Linus komt me verschillende keren een tweekoppige draak tonen en ook Ilja is enorm enthousiast, ik forceer mezelf om tijdens de drukte even bij hen te zitten en te luisteren naar hun verhaal.  Hoe de deur sluit in het playmobil rotsje en dat de tweekoppige draak een rode tong heeft.  Ik benoem hoe fantastisch het allemaal is en denk tegelijk dat ik niet gemaakt ben voor het moederschap.  Ze ruimen wonderwel vlug hun gerief mooi op als ik roep dat het tijd is om naar school te vertrekken. 

De kleinste wil zijn nieuwe handschoenen niet aantrekken, ik pick mijn battles.  Zijn volumeknop staat gigantisch hoog maar zijn knoddige smoeltje maakt het overvloedige geluid goed.  Ik glimlach om zijn onschuld.  Ze vragen of ik hen aan de poort van de school wil afzetten zodat ze niet hoeven te stappen van de parking van Aldi zoals ik dagelijks doe.  Het wandelen houdt de conversatie en de binding met mijn kinderen echter levendig.   Ik ga er niet op in, want ik ben nog geen seconde een luisterend oor voor hen geweest deze ochtend.  Terwijl we oprijden begint Ilja te jammeren dat hij zijn handschoenen niet meeheeft.  Ik probeer te redden wat te redden valt maar ook in Linus’ boekentas zit geen extra paar en het klokje in de wagen is onverbiddelijk als ik aan omkeren denk.  Ik knuffel hem extra hard en droog zijn tranen terwijl ik de mijne inslik.  “Het wordt vast niet zo koud vandaag” lieg ik.  Het is een dooddoener van formaat, en ik voel me weeral schuldig, maar even later zie ik hem toch glimlachen als hij een vriendje aan de overkant van de straat ziet.  Als ik hem door de poort zie lopen terwijl ik Linus een afscheidskus geef draait hij zich ineens om en komt terug om Linus’ handje te pakken.  “Kom maar mee met mij”. 

De hele looproute tracht ik mijn emoties onder controle te houden, probeer ik dit alles te kaderen.  Mijn introverte kant heeft het soms ècht moeilijk om samen te wonen met drie andere mensen.  Dan wil ik simpelweg diep onder mijn deken duiken of iedereen op mute zetten.  En zeker in periodes zoals de laatste twee weken waarbij alles dubbel zo hard binnenkomt.  Periodes waarin een simpele opmerking dagen kan doorbomen in mijn hersenen.  Dagen waarop de dingdongende deurbel me in de keuken doet verstoppen omdat ik geen zin heb om mensen te zien.  Dagen waarin ik een gemiste oproep met opzet vergeet.  Ik ben overprikkeld en niet te genieten en daardoor voel ik me constant vreselijk schuldig tegenover de mensen die het dichtste bij me zijn.  En dat heeft niets te maken met dingen loslaten.  Dat heeft niets te maken met alles perfect willen doen, ik ben totaal niet zo ingesteld.  Rust, regelmaat en beweging zijn niet alleen voor kleine kinderen belangrijk, duidelijk ook voor introverte moeders.  Maar dat neemt niet weg dat ik mezelf enorm egocentrisch vind.  Dat ik me een slechte moeder en een nog slechtere echtgenote voel.  Ook al weet ik rationeel wel dat ik mijn kinderen alle liefde geef die ze nodig hebben, emotioneel is dit momenteel uit balans.  Maar alles passeert, deze periode ook.  Alleen hopelijk binnenkort. 



Wat ik niet kocht op Black Friday

Je weet het of je weet het niet: ik ben de soldenqueen.  Om de één of andere reden vind ik altijd alles in de solden.  

Reverse…

Je weet het of je weet het niet: ik shop allèèn solden.  Ik shop weinig tot nooit in de nieuwe collectie tenzij er echt iets dringend is (lees: op één week tijd verslijt een zoon drie broeken of er staat ineens water in zijn schoenen).  Gelukkig heb ik dan nog altijd mijn Gezinsbondkaart waarmee ik automatisch budget spaar.  

Anyway.  Gisteren moest ik een “vroege” werken.  Om 5u15 zat ik reeds beneden de koffie op te gieten terwijl ik door Instagram aan het scrollen was…..I know….maar je doet het ook hé!?  Mijn ontwakende brein begon te beseffen: Ah, Black Friday.  (Mijn ochtendbrein werkt meer fragmentarisch, er komen niet veel extra woorden aan te pas).  Het was ook niet moeilijk om er naast te kijken, de aanbiedingen vlogen me rond de koffiebonen.  Vorige week bestelde ik in de webshop van Hema reeds twee sets hoeslakens waarbij ik er praktisch één gratis had gekregen door allerhande kortingen.  Ze gaven er -50% op het tweede set en dan kwam er nog eens -15% SINTkorting bij.  Ik voelde me goed, iets wat ik ècht nodig had gevonden in solden.  #dekinderhandisgauwgevuld!  

Ik surfte tussen koffie en badkamer eventjes op de site van Kipling die me hun stevige handtassen aan -50% opdrongen.  Aantrekkelijke kleuren, stevig materiaal, veel nieuwe items.  Een zalige site om door te scrollen.  Deze twee tassen sprongen er voor mij direct uit:

Oh! Zwart en wit vind ik zo’n mooie combinatie.  En alles aan -50%, my lucky day!  Ik vulde mijn cart met de rechtertas en kwijlde op de linker reistas.  Toen de betaling niet wilde vlotten via mijn smartphone besloot ik de hele boel af te sluiten en me klaar te maken voor het werk.  Ik ging ’s avonds wel afwerken.

Bij thuiskomst vrijdagavond wou ik de mening van de echtgenoot vragen over de tas maar ik vond ze niet direct terug en ik liet het weer rusten om ze uiteindelijk toch niet te bestellen.  Ik heb geen nieuwe tas nodig.  Het is altijd fijn om er één te kopen en te gebruiken, maar ècht nodig (zoals de lakens de vorige week): neen.  Financieel moeten we ook niet zot doen, we staken de laatste tijd veel centen in ons huis en gingen in 2018 twee keer op reis.  Money well spent.  De voorbije zomer lieten we onze dakgoten vernieuwen en plaatsten spots in de oversteken, een dure verbouwing waar we eventjes moesten voor sparen.  Het jaar ervoor investeerden we in spouwmuurisolatie en legden de oprit aan.  En ik typ erop terwijl ik het vergeet: mijn nieuwe laptop!  Al die nieuwigheden, daar typ ik dagdagelijks op, van die stralende lichtjes aan de gevel, daar heb ik elke avond mijn deugd van.  Maar dat voelt niet echt als een aankoop, ik kan mijn natuursteentrap aan de voordeur niet over mijn schouder hangen.  Het dure vliegenraam aan de achterdeur kan ik niet aantrekken als ik een avondje uit ga.  Het is een ander soort goed gevoel, daarom niet minderwaardig.

Eens ècht sparen voor iets, er weken verlangend naar uitkijken om het uiteindelijk te kopen, dat doe ik bijna nooit.  Terwijl ik het mijn kinderen wel aanleer.  Alles is altijd voorhanden, meestal in solden want dat heb je nu bijna het hele jaar door, toch?  Soldenshoppen en nieuwe collectieshoppen, het blijft ook verschillend aanvoelen vind ik.  Alsof die dingen die niet uit de solden kopen me net iets meer waard zijn, hoe stom het ook klinkt.  

Kopen jullie vooral solden of kom je steevast met nieuwe collectie thuis?

Ohja, Tiny schreef er ook een interessant stukje over.

Versier me maar met schone schijn.

Ooit tijdens een gesprek met een ex-collega vertelde ze me over een vriendin die bezeten was van de rallymicrobe:  “Zij is daar helemaal befreakt van!”.  In de context van haar verhaal was heel duidelijk wat ze met dat “befreakt” bedoelde en sindsdien zou ik het ook wel eens durven gebruiken.  Ik heb niet echt idolen, geen mensen of dingen die ik consequent ga volgen en adoreren.  Toch kan ik bij momenten ook helemaal befreakt zijn van iets, het zijn opflakkeringen van respect en bewondering.   Het komt zo snel als het weer gaat.  Het kan over overleden artiesten gaan of iemand die begeesterend kan spreken.  Over een liedje of een film of whatsoever…en dan gaat het op repeat, repeat, repeat.

Spiegel van Tourist LeMc

bron: YouTube.com

“Versier me maar met schone schijn, ik wil zo graag die man in de spiegel zijn.” Sommige zinnen schieten rechtstreeks door mijn maag.  Als Tourist LeMc dit zelf geschreven heeft dan wint hij mijn grootste befreakt-medaille deze maand.  De rauwe stem van Raymond van het Groenewoud daarbij maakt het helemaal af. Twee jaar geleden zag ik Tourist optreden op een festival dat werd ondersteund door een gebarentolk.  De medaille ging toen naar de tolk die alle teksten van Tourist LeMc moest vertalen.  Ik vermoed dat die dame ’s avonds uitgeteld in de zetel zal gelegen hebben, doe het maar eens aan het tempo dat hij zingt!

Queen en in het bijzonder Freddie Mercury

bron: YouTube.com

Maar alléé, waar jij nu mee afkomt.  Geen idee, maar kijk eens naar Freddie Mercury.  Zijn gesten, zijn stem, die muziek!  Kon ik ooit terugkeren in de tijd:  ik ging naar een concert van Queen!  De film die momenteel in de bioscoop speelt schijnt de moeite te zijn, eens zien of ik die misschien kan meepikken al is het een magere troost.  

Haruki Murakami 

Het is niet de eerste keer dat ik over Haruki doorboom denk ik.  Maar hij kan iets.  Hij kan een verhaal naar het absurde sturen en mij volledig meekrijgen.  Als een boek te fluffy of onwaarschijnlijk wordt haak ik meestal af, maar bij Murakami doe ik dat nie  (padaboem!).  Ik had “De Moord Op Commendatore” al een tijdje liggen in mijn leesstapeltje omdat ik me altijd wat moet oppeppen om aan één van zijn boeken te beginnen.  Ik weet, bij het omdraaien van de eerste pagina ben ik weg voor een heel eind.  Duizend pagina’s verder vraag ik me af waarom ik er niet eerder ben aan begonnen.  

Ontspullen

Niet dat ik een grote volger ben van Marie Kondo maar ik zou wel eens een criseke krijgen en wat materiaal het huis uitgooien of te koop zetten.  Toch heb ik nog altijd veel te veel spullen en ik vervang de laatste tijd wel eens iets.  Ik geef ook consequent mijn boeken nog altijd weg.  Gelezen staat gelijk aan: op naar de volgende!  Niettemin blijven er zich soms stapeltjes vormen, vooral dan met tijdschriften die ik moet doornemen in het kader van een opdracht voor mijn opleiding.  Ik blijf trouwens tot in den treure wachten op het resultaat van mijn eerste examen, deze week gingen de schriften die ik volschreef met samenvattingen toch in de papierbak.  Als ik het examen moet herdoen ga ik het toch moeten opnieuw schrijven, dus bewaren heeft weinig zin.  Het begint wat aan me te knagen.  

Tim Burton

Dinsdag ga ik naar de expo in C-Mine Genk, het was even zoeken om nog een vrije moment te vinden maar het werd ineens dringend want de expo verhuist eind november.  Toch wel curieus of ik er The Pin Cushion Queen ergens ga tegenkomen.  Nog tips om in Genk iets lekker te eten op mijn ééntje?

Een kast vol troost

Als het op mijn koffie aankomt heb ik verschillende voorkeuren.  Liefst niet te superstraf, een zachte smaak en uiteraard voldoende aroma om de hele buurt uit hun nest te krijgen.  Toch hou ik er ook wel van om ’s morgens vroeg op te staan en mijn koffietje te drinken in alle rust.  Gedurende de laatste jaren heb ik een redelijk arsenaal aan koffietassen aangelegd.  Er is één tas die ik niet gebruik en dat is de smurfentas van Linus maar anders beschik ik over een Greenday-tas, een “eerst een teusje kaffie”-tas, douwe egberts-tassen, een alpaca-tas (momenteel mijn favorietje) kortom: aan tassen geen gebrek hier.  Ook op het werk probeer ik altijd uit een hoge tas te drinken.  Het heeft iets te maken met stevigheid en een betere greep.  Sinds jaar en dag mag je mij “moosjer” noemen, West-Vlaams voor: “iemand die het moeilijk heeft om niet te morsen”.    En als het op mijn koffietas aankomt dan ben ik net als Moto Moto uit Madagaskar: “I like ‘em big, I like ‘em chunky”.

Marit van de webshop “Yoursurprise” contacteerde me enige tijd geleden om een eventuele samenwerking op pootjes te zetten.  Ze zijn gespecialiseerd in gepersonaliseerde cadeaus en er werd gevraagd of ik zin had om hun webshop te testen.  Mijn eerste idee was simpel: “Nee”.  Mijn kasten puilen uit met materiaal.  Ook al hou ik enorm van gigantische koffietassen, ik ben redelijk zuinig als het op samenwerkingen aankomt. Maar dan werden de uurroosters voor het eindejaar opgemaakt en terwijl ik daarmee bezig was besefte ik: er zijn weer een aantal mensen bij ons die nergens naartoe gaan om te feesten.  Ik sprak met Marit af dat ik voor onze bewoners op het werk een gepersonaliseerde tas kon bestellen.  Het vervangt het familiebezoek niet, onder geen voorwaarde.  Als je constant met tien mensen moet samenleven in een internaat, met dagelijks een andere begeleider die er ook nog eens zijn eigen stijl op nahoudt, dan is het wel fijn om iets te hebben dat volledig van jou is.  Dus een gepersonaliseerde tas leek me wel een tof cadeautje.

Het bestellen ging supersnel.  In no time had ik 12 tassen met hun naam erop besteld.  Het hielp dat ik net een fotoshoot had gedaan voor de muurkaders op het werk en de foto’s gewoon ter beschikking had.  Ik koos voor “tas met foto” want sommige bewoners kunnen niet lezen, dan is het extra duidelijk welke tas van hen is als ze de tafel dekken.  Twee dagen later werd alles netjes geleverd, perfect verpakt in bubbeltjespapier (er waren er hier twee content, en stiekem heb ik uiteraard ook zitten ploffen aan die dingen).

cadeautje!

Er was wat verwarring ontstaan tussen de Nederlandse Marit en uw West-Vlaamse blogschrijfster (ik denk dat ze ook vreemd zal opkijken als ze zal lezen over “moosjer“).  Zo sprak ik in mijn mailverkeer over “tas” terwijl zij het over “mok” had.  Maar een tas is bij ons om koffie uit te drinken, volgens Marit was dat iets waar je je boodschappen in stopt.  Dat noemen wij in De Westhoek dan weer een “meuzel” of een “kabas”.  Soit. Gouden hartjes en bedankt aan Marit en Yoursurprise voor deze samenwerking.  Er worden binnenkort 12 mensen gelukkig gemaakt met een eigen tas op mijn werk.  yoursuprise2

Ga zeker eens kijken op Yoursurprise , ze hebben er ook heel wat andere items die je kan personaliseren, altijd een tof geschenk met de feestdagen!

 

Deze post kwam online in samenwerking met Yoursurprise.nl.  De tekst en de mening is echter van mezelf en onbevooroordeeld.