XII

Soms hou ik bewust een zaterdag in het weekend blanco.  Niet werken, geen afspraken met mensen, niets op voorhand plannen.  Vandaag was zo’n dag en ik keek er al de hele week naar uit.  Niets moet en alles wat toch gebeurt is mooi meegenomen.  Bij Leen las ik over hoe ze uit het dal van een burnout kroop door veel tijd te blokkeren voor zichzelf en weekends blanco te laten.  Zelf ben ik nogal een “volplanner”, er valt al maandelijks een weekend af als ik moet werken waardoor sommige weekends soms wel heel druk zijn.  Dat neemt niet weg dat afspreken met vrienden of familie fantastisch is, gimme some, ik ben vlug op mijn gemak bij mensen.  Tegelijk moet ik ook tijd nemen voor mezelf want ik heb ook al een mindere periode gekend die me veel heeft bijgeleerd.  Hoe ouder ik word hoe beter ik mezelf ken.  Een introvert als ik laadt zich niet op aan sociaal contact maar geniet er wel van.  Ik tater graag met anderen, vind het fijn in gezelschap maar in evenredige verhouding moet ik ook veel alleen zijn om te compenseren.  Just me, myself and I.  Een vrije dag in de week waar ik compleet alleen ben, niks van plannen heb.  Echt, de beste dagen ever!  Zo goed kende ik mezelf nog niet toen ik mijn man leerde kennen.

We zijn twaalf jaar samen morgen.  Op één van de eerste lentedagen in 2006 stapten we samen in zijn witte Opel voor een tripje richting “verrassing” volgens hem.  De bestemming “verrassing” was de kern van het volledige verhaal dat daarop volgde.  Nooit eerder was ik met iemand samen geweest die me het gevoel gaf dat ik belangrijk was.  Dat een relatie anders was dan: één iemand die zijn/haar best deed en de andere die volgde omdat we nu eenmaal een relatie hadden.  Neen, dit ging een andere kant op.  Met onderling overleg, maar ook met ruzies waarbij ik nooit dacht dat hij niet meer terugkwam.  Ik herinner me veel discussies in het eerste jaar dat we samen waren, maar dat heeft onze relatie gevormd tot wat ze nu is.  Een veilige plek waar ik graag in thuiskom.  Had ik mezelf toen beter gekend, dan ging ik weten dat ik moet aangeven dat ik ook tijd alleen nodig heb, om mezelf op te laden.  Om te wennen aan heel intens samenzijn met iemand.  Hij kent mij door die vele jaren zo goed, hij weet hoe ik besta en hoe belangrijk ik mijn eigen bubbel ook vind.  Hij blijft de persoon bij wie ik het liefst in gezelschap ben en mezelf zijn was nooit zo eenvoudig als bij hem.  We leren nog dagelijks van elkaar en maken van elkaar betere mensen.  Elk jaar blijft heftig, met vreugde, maar ook met verdriet.  Hij is mijn belangrijke andere.  Weten dat hij er is, aan de andere kant van de tafel, van het bed of de telefoonlijn, of gewoon heel dicht bij me, dat geeft me vertrouwen, dat alles altijd goed komt.  En als dat het niet zo is, dat we dat ook weer zullen trachten op te lossen.

Goed en met jou?

Tijdens vakanties en weekends worden blogpostjes in tutjes en bitjes geschreven.  Eens een kwartiertje na het eten, soms een half uurtje als ze wat TV kijken of terwijl de kleinste een middagdutje doet, zoals vandaag.  De afwerking gebeurt meestal ’s avonds als ze beiden schaapjes tellen.  De laatste weken werd de blog dus wat verwaarloosd, maar niemand ligt daar wakker van, en al zeker ikzelf niet.  Waar we dan wel mee bezig waren de laatste weken?

img_2493

Een geconstipeerde peuter sussen.  Misschien overdrijf ik wat, maar het paasei-seizoen heeft zeker geen goed gedaan aan de darmproblemen die we soms bij Linus ervaren.  Het ging weer zover dat ik ben terug geweest naar de osteopaat om zijn buik te laten masseren.  En om het het kind gemakkelijk te maken hebben we zelf de chocolade maar opgegeten.  Soms moet je iets overhebben voor je kinderen.

Een blogmeeting.  Gow zeg, doe jij maar dat eigenlijk? Neen, maar zo’n dingen zijn nu eenmaal materiaal om te gebruiken op een blog toch?  Bij Nina gingen we in De Kwekerij praten over bloggen en vooral tateren tussen glas en bord.  Het bordje had alleen maar overschot van gelijk, de rest was op!

img_2529

Annelies was zo lief om een pakje oude postzegels te versturen naar mijn mama die van niets wist.  Ze stak er dit geweldige kaartje bij!  Merci Annelies!

c5a687da-ab39-4d7c-9c49-35e65c1f8595

Boomstammetjes leidden tot een chatgesprek met Sofie.  Chatten bracht me tot bellen met Sofie en een plaatje aanvragen op de radio.  Binnenkort hoor je mijn “best of the best” op Nostalgie weerklinken met mijn stem ter aankondiging.  Blijkbaar ben ik vorige week ook op Radio 2 geweest bij Plaat Préféré.  Met de bewoners van het werk vroeg ik enkele maanden geleden plaatjes aan en de uitzending hiervan was vrijdag 6 april.  Ik heb het zelf wel niet gehoord en ik kan enkel de uitzending van de dag ervoor downloaden via de website.  Wordt vervolgd.

img_2660

img_2683

img_2679

Met mijn metekindje gingen we op stap naar het kasteel van Beauvoorde.  Een tip van de  KW gids.  Doorheen het hele kasteel kun je een parcours volgen op maat van het kind, met vragen en opdrachtjes.  Feiten of fabels die ze zelf moeten inschatten.  Er staat op de website dat het voor kinderen tussen 6 en 12 jaar is en dat is zeker goed ingeschat.  Linus vond het wel allemaal geweldig om tussen de zwaarden en harnassen te lopen maar de opdrachtjes waren voor hem wat te moeilijk.  Opgelet: wandelwagens en rolwagens zijn er niet toegankelijk wegens de vele trappen.  Gelijk hoe was het een fijne activiteit en een prachtig kasteel.

img_2651

img_2739

img_2736.jpg

Terwijl de echtgenoot naar een beurs is in Amsterdam en Ilja zijn furten uitleeft in de CHIRO ging ik deze middag met de kleinste naar De Palingbeek.  Ik was er eerder in de week al met de bewoners van het werk: “de beeldjes gaan bezoeken”.  Zo noemen wij westhoekers dat, want er is weer eens iets nieuws te beleven dus het is zowat en masse daar naartoe.  Niettemin: het is de moeite waard!  Als je dan toch naar het kasteel van Beauvoorde gaat kun je zowel daar ook eens stoppen.  Een magisch mooi kunstwerk en dan nog eens gelegen in één van onze favoriete domeinen.  Linus en ik stapten anderhalf uur door het bos, tussen de beeldjes naar de milieuboerderij waar het lammetjesdag was.  We waren niet de enigen die geïnteresseerd waren, want er bleek een bommetje volk ontploft bij de lammetjes.  Maar het mooie weer en een kindje dat niet veel jammerde om 6335 stappen te zetten maakten er een uiterst aangename namiddag van onder ons getweeën.  “Wij zijn nu alleen hé mama?”.  ’t Is niet voor lang liefje.

img_2745

Na de CHIRO aanschouwde ik de vakantieknietjes van mijn oudste zoon in bad.  Boys will be boys zeker?

 

Waarom ik van Facebook wegga en dit op Facebook post.

Waarom ik ooit (her)begonnen ben met Facebook in eerste instantie?  Omdat ik in de besloten groep van de Meststoffen voor jouw blog rechtstreekse informatie kon vragen aan Kathleen die de cursus opstelde.  Of ik ooit informatie heb gevraagd?  Niet dat ik mij kan herinneren.  Ik zit ook in de besloten “YNAB voor beginners“-groep, opgesteld door Kelly.  Ik volg wel hier en daar mee maar post ook nooit iets.  Het plan was om enkel mensen als Facebookvriend toe te laten die mij toevoegen.  Dat is min of meer geslaagd.  Maar door de laatste (drie?) jaar is die besloten vriendengroep toch weer gegroeid.  De Facebookpagina van Shoutyourheartout.com heeft wel enige volgers maar het is niet om over naar huis te schrijven.  Ik beheer hem ook totaal niet goed en maak er te weinig tijd voor om via mijn pagina te gaan reageren op andere blogs.  Allemaal teveel fuzz voor mij.  Tegelijk merk ik de laatste maanden wel een verandering in mijn klikgedrag.  Ik ben meer en meer blijven stilstaan bij de grappige filmpjes, bij de vakantiefoto’s en het leven van mijn 268 vrienden.  Er was hier en daar al weer eens een roloog-moment als ik teveel quotes op wolkenachtergronden zag passeren.  En ik heb meer en meer het gevoel “dat ik geen tijd heb om te bloggen” terwijl ik wel dagelijks zeker een kwartier door Facebook kan scrollen en daarnaast nog eens op verschillende andere blogs ga reageren.  Ahja, want ik had gezien via Facebook dat ze iets geschreven hebben.  The irony just slapped me in the face.  En dat maakt het allemaal zo contradictorisch.  Want ik post zelf mijn blogposts op Facebook en veel mensen vinden de weg naar deze stek via Facebook en spreken mij er wel eens over aan.  Maar aan de andere kant krijg ik weinig interactie met mijn Facebooklezers.  Niet dat dat een verwijt is naar hen/jullie, maar de kern van mijn blog, het schrijven zelf; dat doe ik eigenlijk uitsluitend voor mezelf.  Als je komt meelezen, reageert of ernaar linkt: dat vind ik fantastisch en ik apprecieer het enorm.  Maar Facebook zelf, dat neemt nu even teveel tijd van me en ik vind er geen meerwaarde meer in.  Daarom besloot ik deze week om mijn account weer op te zeggen.  Betekent dat dat ik Facebook haat of er niets meer van moet weten?  Ma neen, ik begrijp heel goed dat dit medium je bereik kan verhogen maar in feite interesseert mij dat niet echt.  Instagram vind ik nog steeds heel entertainend en dat blijf ik zeker behouden.

Bloggen doe ik in eerste instantie voor het schrijfplezier en niet om een BB te worden.  (Die afkorting hoef ik niet uit te leggen veronderstel ik 🙂 )  Als ik nog kan uitvissen hoe ik dat ene messengergesprek met mijn overleden collega kan downloaden….

Ik weet dat er enkele mensen zijn die de blog enkel via Facebook lezen en dit misschien wel willen blijven doen.  Wie graag wil blijven lezen kan dit via de volgknop onderaan rechts op de pagina.  Gewoon even klikken en je email-adres opgeven, ik kan en zal er persoonlijk niets mee aanvangen maar WordPress stuurt je dan via mail een notificatie als er een nieuwe blogpost is verschenen.

En nu ga ik dit op Facebook posten.  Oh ironie.  Maar ’t is het laatste postje.  Althans daar toch.  Shoutyourheartout.com blijft zeer zeker bestaan en in de gestolen halve uurtjes (het zijn al geen kwartiertjes meer) die ik niet meer op Facebook spendeer ga ik schrijven.  De verschillende ideetjes waar ik geen tijd voor heb ga ik eindelijk vormgeven.  Het blijft borrelen.

Daag Facebookvrienden, tot elders in cyberspace of in het echte leven.  (brrr het echte leven 😉 )

 

Like sand through the hourglass, so are the days of our lives.

De parkeerplaats naast mij bij Collect and Go was deze ochtend bezet door een moeder met haar zoon, ik schatte hem tussen de 16 en 17 jaar ongeveer.  Hij laadde de kar uit terwijl de vrouw ging betalen.  Ik zei tegen Ilja:”Kijk, later ga jij mij ook kunnen helpen bij het uitladen van de winkelkar, jij mag dat dan doen voor me”. (Het kan geen kwaad om ze al wat voor te bereiden denk ik altijd…haha).  Waarop hij zei: “Ja, maar dat is al een mens hoor.”  Euh.  Met “mens” bedoelt hij “volwassene” trouwens.  Ik begon er verder over na te denken.  Over “binnen tien jaar”.  Tien jaar is zo voorbij.  Toch?  Hoe zal het leven er dan uitzien?  En vooral: hoe gaan wij eruit zien?  Rimpels galore? Het verval is nu al gestart vind ik, met grijs haar en de pot antirimpelcrème in het badkamerkastje.  Tien jaar is zo voorbij, maar er kan ook veel gebeuren in een jaar.  Dat merken we bij iedere jaarwisseling opnieuw.  Alle veranderingen op de verschillende aspecten in ons leven.  Binnen tien jaar heb ik een zoon van bijna 13 en één van bijna 17.  Eéntje ervan bijna “een mens”.  Ik zal dan bijna een volwassen kind hebben.  Say what?  Ik zal de 50 zien naderen.  Doing!  Gretchen Rubin zegt het zo vaak in haar podcast: “The days are long, but the years are short”.  Het duurde even voor ik begreep wat ze daar effectief mee bedoelt, maar verdikke, it’s so true!  Aan de andere kant kijk ik ook wel uit naar die periode.  Ik vermoed dat we nog meer stabiliteit gaan ervaren, dat we onze kinderen minder gaan moeten bekukkelen en weer iets meer tijd voor onszelf zullen hebben.  Er zal geen gezeul zijn met wandelwagens, gewurm in autostoeltjes of geruzie omdat iemand een grotere boterham kreeg dan zijn broer.  Maar het zullen andere dingen zijn.  Cliché cliché: kleine kindjes, kleine zorgen….grote kindjes….

De tijd zal het uitwijzen.

Negen kleine dingetjes over Amerika.

Tijdens onze tiendaagse reis naar de USA keek ik verschillende keren de ogen uit mijn kop.  In eerste instantie door de grootsheid van New York maar ik verwonderde me ook soms over de verschillen in de kleine dingetjes.

De creditcard vs de debitcard.

Amerikanen gebruiken vooral hun kredietkaart.  De mentaliteit daar is compleet omgekeerd dan de mijne.  Ik gebruik mijn kredietkaart als het niet anders kan: voor online shoppen in het buitenland, om hotels te boeken of om tickets voor concerten of festivals te betalen (kortom: firstworldproblems 🙂 )  Maar niet om mijn boodschappen in de winkel te betalen of om mijn nieuwe wagen te financieren.  In Amerika ben je blijkbaar beoordeeld op “hoe goed je je kredietkaartschulden kunt afbetalen”.  Dit schept een duidelijk beeld van hoe kapitaalkrachtig je bent.  Althans zo heb ik het toch begrepen uit de gesprekken met mijn familie.  Zelf wil ik niet teveel nadenken over de Visa-rekening die nog mijn bus zal vallen na de reis al kan ik dat perfect allemaal YNABBEN.

De huizen. 

De huizen die ik altijd zag in “7th heaven” of “Full House” indertijd, met een schommelstoel op de front porch en de basketring op de oprit.  Dat bestaat dus echt!  Althans, dat zag ik in New Jersey.  In New York zie je alleen maar appartementen.  Ook binnen zitten de verschillen in de details.  De toiletten zijn veel lager, deurklinken bestaan daar niet: het zijn allemaal van die draaiknoppen met zo’n slotje in het midden.  Ook de douchekoppen zijn er anders.

IMG_1831

Een doggybag op restaurant.

In New York City zagen we het niet echt, maar in New Jersey wel: als je er gaat eten kun je de overschot van je bord gewoon laten inpakken.  Ik vind dit een GEWELDIGE formule.  Niet alleen besparen restaurants er heel wat afval mee, je hebt waar voor je geld daar.  Want hoe jammer is het niet om een half stuk gebakken zalm te laten liggen omdat het te zwaar is?  Hoe dikwijls denk ik niet: dit zou ik perfect morgen bij een slaatje kunnen opeten!  Dat is exact wat we ook deden.  Op de vierde dag van ons verblijf in New Jersey aten we één avond leftovers.  We hadden er zo danig veel dat we zelfs nog leftovers van de leftovers hadden!

9942239f-1ccc-4c4e-8508-0b01259d4c26

Deze “specialiteit” uit New Jersey noemen ze Disco Fries.  Geef toe, de naam alleen al: dat moet je geproefd hebben.  Gewoon eigenlijk frieten met gesmolten kaas op mo gow 😀

De contradicties

Mijn zwangere nichtje vroeg of we even konden samen naar de babystore gaan.  Ze wou wat raad rond een babyuitzet dus trokken we om 20u15 -terwijl de mannen naar the shooting range waren- nog naar het shoppingcenter.  De vrouwen shoppen terwijl de mannen shooten.  We gingen all the American way!  Ter plekke vertelde ik over het feit dat ik geen zo’n autostoel heb die kan draaien.  Ik moet telkens mijn kinderen erin proppen en helemaal over hen  hangen om de gordel dicht te doen.  Moest ik zelf nieuwe autostoelen nodig hebben, ik kocht zo één dus informeerden we hiervoor.  In de winkel die zowat het equivalent was van 4 Dreambaby’s samen was er nergens zo’n Maxi-Cosi-draai-stoel te vinden.  Toen we informeerden zei de medewerker: “ik denk dat deze in Amerika gewoon niet toegestaan zijn wegens de veiligheid”.  Vreemd.  Wij roekeloze Europeanen stellen onze kinderen nogal bloot in het verkeer zeg! ;-).   Soit.  Bij thuiskomst bleken de mannen zich geamuseerd hebben op de shooting range maar mijn lief was toch enigszins getraumatiseerd door het feit dat je op zo’n range gewoon kan toekomen met heel je gezin om te gaan schieten.  Zonder brevet kun je daar een kalasjnikov huren en wat op doel gaan schieten.  Kinderen kunnen er hun verjaardagsfeestje houden en lopen er naar hartenlust rond tussen de verschillende geweren.  Maar een kinderstoel die je naar jezelf kan draaien om je kind erin te zetten: how maar!

De grootte en hoeveelheid van alles.

New York City is in alle opzichten gigantisch maar ook in het gewone dagdagelijkse leven in Amerika an sich is alles veel groter, veel meer en gewoon VEEL in het geheel.  De porties op restaurant (daarmee al die leftovers hé), het is niet te verwonderen dat wij daar drie kilo zijn verzwaard.  Ik ben zo’n persoon die liever eet tot het op is dan iets weg te gooien.  Gelukkig voor de doggybags of ik ging me echt rot gevoeld hebben over de hoeveelheid lekker eten dat ik moest terugsturen naar de keuken.  Alle porties zijn er ongeveer 1/3e groter behalve de groenten.  Een winkelcentrum is daar een dorp op zich.  Ik paste een kleedje in Bloomingdales, het pashokje was ongeveer de grootte van de kinderkamers bij ons thuis.

 

In de lokale supermarkt Costco zag ik een zak chips de grootte van Linus bij zijn geboorte.  Gelukkig woog hij nog geen 4,450kg zoals hij indertijd, al vind ik 850gram ook al de moeite.  (en neen, deze heb ik niet gekocht).  Een blikje cola is er 355ml ipv de 330ml zoals bij ons.

img_1494

Hoe beleefd en goedgezind de mensen er over het algemeen zijn.

Iedereen zal mij zeggen dat het zo fake is als iets, al dat “hi, how are you?”-gedoe maar het voelt toch helemaal anders aan als verkopers of medewerkers in een restaurant dit doen.  Op veel plekken in België sta je vijf minuten te schilderen alvorens iemand je een tafel wijst zonder te vragen of het goed is.  Iedereen woont er een beetje in je gat, alleen maar voor de fooien, maar het werkt wel.  De lichtheid waarmee Amerikanen door het leven lijken te stappen, daar kunnen wij zwaarmoedige Belgen nog iets van leren.  Iets met selffulfilling prophecy ofzoiets.  Na enkele dagen begon ik ook spontaan praatjes te maken met de mensen in cafés.  Ik -misses bitchy resting face- vertelde zonder moeite over de uitstap die we die dag hadden gedaan.  Ik -de introvert die niet van small talk houdt- complimenteerde een barbier met het logo dat hij had ontworpen voor zijn zaak.

Het tempo: “Time is money!”

Hoe vriendelijk en uitgebreid ze zijn in alles wat ze aanbieden, zo vlug zijn ze in het afruimen, afrekenen, afhandelen van hun zaken.  Meerdere keren waren we 5 minuten na onze bestelling al bediend en even vlug was diezelfde tafel weer afgeruimd.  Time is money, de volgende die aan je tafel komt zitten brengt vers geld mee.  Soms zat ik nog te eten terwijl ze het bord van Pieter reeds weghaalden.  Kwestie van zeker niet te talmen!  Minder fijn voor de gezelligheid en al zeker niet voor mijn spijsvertering.  In alle ketens moest ik me keihard opjagen terwijl ik in de lijn stond.  Ik kan muurborden niet goed lezen en had mijn bril niet bij waardoor ik pas wist wat er te koop was toen het bijna mijn beurt was.  Stress aan de counter en juuj doe voort!

Alles is convenient.

Amerikanen zijn heel gericht op verkoop en gemak.  Je hoeft er niet per se je toevlucht te nemen tot online shoppen want winkelcentrums zijn er altijd open, veelal tot 22u of 23u ’s avonds.  Waar een werkende Belg zich moet spoeden om tijdens de week nog in de lokale Delhaize te geraken kan de Amerikaan gerust eerst op zijn gemak wat TV kijken om ineens te beslissen nog zijn comisjes te doen.  Dat zorgt wel voor meer opties in je dagindeling omdat je minder gebonden bent aan die uren van de winkel.  Alles is er ook gemaakt voor je gemak, zelfs een apotheek kan er drive-through zijn.  Geld afhalen gebeurt er ook vanuit je autoraampje.

7d1e42c2-4d4b-43be-a0f4-fcef54ef43ca

De hoeveelheden afval.

Ik voel me soms slecht als ik een lading Collect And Go uitlaad omdat ik in één keer zoveel verpakkingen weggooi, maar wat ik in New York geproduceerd heb aan afval…onvoorstelbaar.  De New Yorker leeft “on the go”.  Koffie in cups, ontbijt in papier, twee zakken over elkaar om je boodschappen in te steken, pizzadozen, servetten bij de vleet en plastic bestek.  Toen we na ons verblijf in het appartement van mijn neef opruimden had ik een volledige vuilniszak buitengezet.  Dat was afval van twee dagen.  En wij maar doen van verpakkingsvrije winkel en al.

it’s me, Cathy come home

Ik weet dat Josie heel erg gek is op het onderstaande liedje: “Everybody’s free to wear sunscreen”

Het liedje herbergt enkele supertips voor je toekomstige zelf.  Ik ben geen gigantische fan van inspirational quotes.  Al zeker niet als ze verschijnen op een wolkenachtergrond.  Alsof ze alleen maar in onze diepste gedachten of zo kunnen bestaan.  Geef mij maar een dwaze uitspraak zoals ik soms bij Steven Gielis kan lezen.  In mijn bullet journal hou ik een pagina bij getiteld:  “Sunscreen would be it” geïnspireerd op Baz Luhrmann.  Ik geef bitter weinig tips aan mensen, ik ben nuchter genoeg om te weten dat ik het ook niet altijd weet.  Toch zijn er gedurende de voorbije jaren wel een aantal dingen die ik bijgeleerd heb.  Het is niet bitter veel en het lijstje zal gegarandeerd groeien tegelijk met mijn levenservaring maar de volgende dingen zouden in mijn persoonlijke Sunscreen-liedje kunnen komen:

  • “Bij twijfel: doe het niet”.  Ook al zeggen alle wolken inspirational quotes het omgekeerde, twijfel is in mijn geval een slechte raadgever.  Zeker als het over de zware levensthema’s gaat.
  • “Neem die dafalgan als je hoofd op springen staat”.  Ook al denk ik dat het wel zal lukken zonder en de pijn wel weg zal trekken.  De pijn trekt in mijn geval nooit weg en hoofdpijn maakt mij altijd zo lamlendig terwijl een bruistablet echt wel soelaas brengt.  Ik moet mezelf er altijd wel “inpraten” omdat ik kotsneigingen krijg van een dafalgan maar het is het altijd waard.
  • “Vermijd mensen die energie vreten en je leegzuigen” zo’n types wil ik zover mogelijk uit mijn buurt.  Als dat onmogelijk is hou ik ze op armlengte afstand.  Door de jaren ben ik wel goed geworden in het inschatten van mensen als ik iemand leer kennen.  Gold star for myself!
  • “Koop alleen plastic folie van een A-merk”.  Ik draai elke euro om waardoor ik zoveel als mogelijk huismerken aankoop maar voor plastic folie maak ik altijd een uitzondering.  Ik heb teveel geprutst en gescheurd om de goedkopere rollen te ontwarren met alle frustraties van dien.  Hou het vers met Toppits!
  • “Als je ongelukkig bent: verander dan iets aan de situatie.”  Hoe moeilijk dat ook is, het leven is echt te kort om er ongelukkig in rond te trappelen.  Moet je daarom direct je job opgeven of je huis te koop zetten?  Neen, veranderingen kun je ook doorvoeren in kleine dingen.
  • “Als je deksels van je voorraaddozen niet meer passen: gooi ze dan weg”.  Waarom liggen er eigenaardig vervormde deksels in je schuif?  Omdat je denkt: misschien krijg ik dat ooit wel nog eens op het potje gewurmd.  Omdat je denkt: ik kan dat toch nog gebruiken voor iets?  Maar dat lukt nooit meer.  Meestal smijt ik zelfs het potje ook weg.
  • “Kate Bush kan alles even lichter maken”.  Meekwelen maar!

Heb jij ook een Sunscreen would be it- lijstje?  Deel het gerust in de comments of maak je eigen logje erover en link ernaar in de comments, dan kom ik eens neuzen!