In het archief van deze blog kan ik scrollen tot in mijn zwangerschapsverlof van mijn oudste zoon, hij gaat in september naar het derde middelbaar. Om maar te zeggen: damn zeg, veertien jaar teksten!

Deze blog is een online plek waar herinneringen maar ook een lading hersenspinsels gedropt werden en dat is het eigenlijk nog altijd. De insteek blijft hetzelfde, de invulling is enigszins wel bijgestuurd en daar heeft Instagram een grote rol in gespeeld. De opkomst van Instastories is de doodsteek geweest voor veel blogs. Mijn eigen blog heeft er ook zwaar onder geleden want waar ik vroeger bijna wekelijks iets schreef mag ik nu van een succes spreken als dat twee keer per maand gebeurt. Ik herinner me nog corona-lockdowns waarin we 14 dagen moesten binnen blijven en ik quasi dagelijks wist wat schrijven. In tijden van verluchting gingen we van wanhoop naar luchtigheid.

Hoewel Instagram nog altijd mijn favoriete sociale media-app is blijft deze blog me zeer dierbaar. Ik ben ook helemaal niet van plan om hem op te geven, we go way back! Hoe je het ook draait of keert: bloggen was er eerst en veel van mijn huidige insta-connecties zijn mensen die in eerste instantie bloggers waren (of nog altijd zijn).

Ik voel wel dat er woorden in mijn vingers zitten. Maar net zoals met elke spier moet ook de schrijfspier getraind worden. Vroeger kwamen zinnen, woorden en bedenkingen in mij op tijdens de dag en kon ik die de volgende dag netjes in tekst gieten. Maar de laatste tijd merk ik echt dat er een vicieuze “niet-schrijven-cirkel” is ontstaan. De voorwaarden zijn als het ware strenger geworden: het moet rustig zijn in huis, ik moet voldoende tijd en ruimte hebben, mijn hoofd mag niet te vol zitten…Tegelijkertijd besef ik ook dat ik die blokkades zelf veroorzaak. Het is nooit rustig in huis want hier wonen twee tieners, er is tijd en ruimte maar nooit voldoende om iets af te werken en een leeg hoofd… dat is simpelweg een illusie, hoe kan ik dat eigenlijk nu pas beseffen?

Dus misschien moet ik maar leren omgaan met al die factoren en mezelf aanleren om regelmatig stil te staan en er een stylo bij te nemen. Meestal zijn enkele woordjes genoeg om een volledige gedachtereeks neer te pennen.

Dus deze post heeft eigenlijk geen punt. Of het zou moeten zijn: deze blog bestaat en dat zal niet veranderen. Integendeel: ik wil meer posten!

Ik sleep altijd wel ergens een notitieboekje mee. Of ik WhatsApp berichten naar mezelf. Soms zijn dat hele lappen tekst, maar het kunnen ook gewoon woorden zijn die me bijgebleven zijn of woordknipsels die ik zelf verzonnen heb. Een greep in de woordenton:

Fantoompijn

Het was het antwoord op één van de quizvragen waar ik laatst aan deelnam. Ik noteerde het op het kladblad omdat het bleef hangen. In de correcte betekenis: “Pijn die kan ontstaan wanneer de hersenen na een amputatie nog (pijn)signalen naar een geamputeerd lichaamsdeel zenden.”

Als ik het woord een betekenis zou mogen geven, dan zou ik het benoemen als pijn die veroorzaakt werd door spoken uit het verleden. Een pijn die je elke dag -al dan niet bewust- meedraagt. Verloren liefdes, verdwenen mensen, kwetsende woorden of opmerkingen die bleven hangen net omdàt ze zoveel pijn deden. Hebben we dat niet allemaal? Wat bij de ene diepe wonden na laat zien anderen misschien eerder als sporen van levensgebruik.

Woordkunstenaar

Ik volgde een vorming rond “je talenten herkennen” bij Luk Dewulf. De volgende beschrijving kwam aan bod onder het talent Woordkunstenaar. “Het geeft me voldoening als ik precies de juiste woorden vind om uit te drukken wat ik wil zeggen”. Ik vind eigenlijk wel dat dat bij mij past. Niet alleen in gesprekken maar ook letterlijk bij het schrijven. Het is zelfs een mini-schrijf-projectje van me om nieuwe woorden uit te vinden. Een beetje in de trend van “het ontbreekwoord” op Radio1 met Wouter Deprez. Veelal is het thema van het woord dat ik probeer te maken ook datgene waar ik op dat moment in mijn achterhoofd (on)bewust mee bezig ben.

Leegbladeren

Leegbladeren noteerde ik toen ik in alle stilte een boswandeling had gemaakt. Het voelde alsof de ruisende bladeren mijn hoofd hadden leeggemaakt.

Veiligheidsgedrag

Ik nam vorige week ook deel aan een lezing over angst. Daar noteerde ik “veiligheidsgedrag” in mijn boekje. Zelf ervaar ik weinig problemen met angst maar ik ken wel veel mensen die er dagelijks mee worstelen. Veiligheidsgedrag is gedrag dat als hulpmiddel dient voor de angstige persoon om de situatie die de angst geeft te doorstaan. (vb: altijd weten waar het dichtstbijzijnde ziekenhuis zich bevindt, twee gsm’s meenemen voor het geval één ervan stuk gaat, maar ook bevestiging vragen bij geliefden….). Het lijkt me vooral heel lastig om constant zo alert te moeten zijn.

Bullshitbubbel

Ik beschreef bullshitbubbel als “De bubbel waar je instapt als je beslist om je niet te laten beïnvloeden door iemands negatieve vibe.” Net in die week had ik mezelf erop betrapt dat ik een soort schild rond me had opgetrokken toen iemand met gezaag afkwam. Ik moest echt moeite doen om mijn humeur intact te houden, maar mijn bullshitbubbel heeft me toen echt geholpen.

Noteer jij ook soms kleine dingetjes in een boekje?

Queen wist het al in 1989. Of ze het ook in dezelfde context bedoelden dat betwijfel ik, maar de titel stemt overeen met het ietwat wrange gevoel dat in mij opspeelt.

Het is een opvallend contrast tussen hoe mijn lichaam soms snakt naar rust terwijl mijn geest lonkt naar elke prikkel die op mijn weg komt. De clash tussen wat speelt in mijn hoofd en wat mijn lijf me vertelt is soms zo groot! Toch besef ik dat ik naar beide stemmen moet luisteren.

Maar ik wil het allemaal.

Ik wil alleen zijn en ook connectie voelen met vrienden en familie. Ik wil lezen maar ik wil ook slapen. Ik wil sporten maar dat gaat dan ten koste van schrijftijd. Ik wil een proper opgeruimd huis, maar ik baal van het feit dat het nooit ophoudt. Er zijn zoveel goeie boeken, podcasts en series die ik wil opslorpen maar mijn hoofd zit soms vol en dan kijk ik trashTV terwijl ik door insta begin te scrollen, gewoon alles ondergaan.

Er is een hoog bewustzijn van alle barrières die me tegenhouden om meer gedaan te krijgen. Ironisch genoeg lees ik continu boeken over dit thema. Ik weet dus perfect hoe het hoofd werkt als je vermijdend gedrag begint te stellen en hoe je dit kan omzeilen. (Gsm op “niet storen” zetten, focussen op één ding in blokken van 25 minuten, afbakenen wat je exact wil doen voor je begint, leren mijmeren, etc etc). Tegelijkertijd moet ik ook die rust-stem in mijn hoofd leren uitspreken. Die stem mag er evengoed zijn. Bijna fulltime werken, een gezin met twee opgroeiende kinderen en duust bezigheden willen uitvoeren in een proper huis. Dat kan eigenlijk niet altijd vlotjes lopen. Niet te verwonderen dat ik lig te knikkebollen om 21u.

Dus ik probeer de balans te bewaren. Tussen de luiheid en de intensiteit van het leven. Tussen de ontmoetingen en de introvertendagjes. Aanmoederen en aanmodderen. Gelukkig heb ik weinig last van momguilt en van die toestanden, want blijkbaar bestaat zoiets ook al. In de vanzelfsprekendheid van het leven besef ik misschien niet altijd dat het goed is zoals het is.

8u19. De drukte heeft het huis verlaten. Bij mijn thuiskomst nadat ik de jongste heb afgezet aan de schoolpoort hoor ik de vaatwasser zijn laatste piepjes geven. Klaar om leeg te maken. Maar nu even niet.

Hoewel ik al veel ben thuis geweest de laatste tijd door feestdagen en de paasvakantie voelt deze vrije dag alsof het al eeuwen is geleden. Het is dan ook voor het eerst sinds februari dat ik nog eens alleen thuis ben overdag. Ik noem het heel graag: mijn introvertdagje. Geen plannen, geen afspraken, gewoon op mijn eentje heel de dag mijn goesting doen.

En ja, ik heb al wasjes gedraaid, de vaatwasser in gang gezet en ook wel eens grondig gestofzuigd maar de eerste stilte bij thuiskomst in een leeg huis, die werkt rustgevend. Geen radio, geen podcasts of televisie. Het geluid van de droger en nu en dan de koelkast die korte kreetjes laat horen als er lucht uit de deur ontsnapt.

Ik ben al een tijdje aan het schrijven maar niet hier. Korte krabbels in boekjes, ondersteund en aangestuurd door een kaartendeck van Vertellis die me uitdaagt om verder na te denken over bepaalde thema’s. De kaarten zijn bedoeld om je purpose in het leven te ontdekken. Het klinkt wat zwaarwichtig maar voor mij zijn het handige tools om stil te staan bij een aantal zaken. Op één van de kaartjes stond de volgende vraag:

“Wat is er in de afgelopen jaren belangrijker voor me geworden, en wat minder?”

Ik krabbel gemakkelijk een blaadje vol met een aantal puntjes die ik in verschillende categorieën opdeel.

• relaties
• materiaal
• mezelf

Die 3 categorieën splits ik telkens nog eens op in verschillende onderdelen. Onder het puntje “mezelf” was er één iets opvallend veranderd in de laatste jaren: mijn lichaam.

Ik ben de laatste drie (?) jaar beter gaan zorgen voor mijn lijf. Al een grote twee jaar doe ik wekelijks krachttraining en in de tussentijd is daar ook weer het joggen bij gekomen. Zoals ik ook in de vorige blogpost schreef fiets ik ook zo goed als dagelijks naar het werk. Eten blijft een struggle. Niet dat ik eeuwig aan het diëten ben, ik doe dat eigenlijk nooit maar het is gewoon moeilijk om te eten met mate. Ik sport ook niet om er mager of slank uit te zien maar vooral voor mijn future self. Een gezonder lichaam gaat volgens mij langer en beter mee, dat lijkt me logisch. Ik krijg de vraag wel eens “of ik aan het trainen ben voor iets”. Nope. Geen halve of volle marathons voor mij, dat interesseert me niet. Toch vind ik het fijn om te merken dat ik wel vooruitgang maak bij het lopen. Het is met kleine stapjes maar ik voel dat het alsmaar beter en beter gaat en dat mijn conditie erop vooruit is gegaan.

De laatste tijd ben ik ook aan het experimenteren welk effect alcohol op mij heeft. Ik merkte het voorbije jaar dat ik na het drinken van alcohol enorm slecht sliep. Er zijn verschillende momenten geweest waarop ik klam van het zweet wakker schoot na een onrustige droom, telkens nadat ik diezelfde dag een glas had gedronken. Na een eindejaarsfeestje en de daaropvolgende katerdag eind december ben ik in het nieuwe jaar niet meer herstart met alcohol. Voorlopig is dat nog niet veranderd. We zien wel wat het geeft, misschien bestel ik deze zomer wel eens een frisse sangria, of misschien ook niet. Het loopt niet weg. Ergens biedt het ook een mentale rust ofzo? Op feestjes is het nu niet meer “zou ik nog ééntje drinken of niet”, het is gewoon duidelijk dat ik dat niet ga doen. De non-alcoholische opties zijn wel heel gelimiteerd, dat valt wel op, ik moet me dringend verdiepen in de wereld van gezonde mocktails. Want drie lagen gesuikerde fruitsap gemixt met wat grenadine doet het niet voor mij. Feestjes beleef ik wel anders. Laatst op de dansvloer was ik me veel meer bewust van wat ik aan het doen was, maar gelukkig kon ik dat gemakkelijk loslaten, ik dans gewoon heel graag en eigenlijk wil ik niet dat ik daarvoor alcohol nodig heb. Opvallend ook: als je in een omgeving bent waarin het overgrote deel van de mensen rond je gedronken heeft hoor je veel scherper wat ze effectief zeggen als je zelf nuchter bent. Sommige mensen zijn eerlijker, anderen vrijpostiger. Zelf ben ik met een glaasje meer babbelachtig terwijl ik zonder een glas eerder een luisteraar ben. Ik dacht dat ik het saai ging vinden maar voorlopig valt dat eigenlijk zeer goed mee. Ik doe nog even door, niets moet, alles mag.

Ik had een blogpostje in de maak deze week. Dinsdagavond had ik tijd geblokkeerd om wat te schrijven en inderdaad, er zijn enkele alinea’s ontsproten, maar dan kwam het leven ertussen en bleef het een conceptje.

En “concept” is misschien wel een gepaste metafoor voor een aantal dingetjes in mijn leven. Er zijn wat afspraken met vrienden, maar er staan er ook enkele “in concept”. Er zijn wat ideeën van wat ik graag meer wil doen voor mezelf, maar het blijven ook concepten. Ik plan mijn vrije tijd beter in waardoor ik wel tot meer output kom maar altijd schiet de tijd tekort.

Ik vind het fijn om nieuwe woordjes in elkaar te flansen. Woorden die een bepaalde situatie of een gevoel belichamen. Maar ik ben nog altijd op zoek naar een woord om te beschrijven hoe ik me voel tegenover een aantal mensen in mijn leven. Het is een gevoel dat door velen wordt gedeeld omdat we in een levensfase zijn waarin de tijd aan ons voorbij raast.

Een schuldgevoel omdat je in de veelheid van het leven niet iedereen evenveel aandacht kan geven. Tekortschietschuldgevoel klinkt veel te lang maar dat belichaamt wel een beetje wat ik bedoel. Ik ben razend benieuwd naar het leven van de mensen rondom me maar ik ervaar ook dat ik te weinig tijd heb om overal up-to-date te zijn. Diepere gesprekken blijven soms in concept staan. Ik weet dat je tijd moet nemen totdat de diepere laag van iemand kan geraakt worden in een gesprek. Ik ben ook verre van een goeie smalltalker, het weerbericht en de krantenkoppen kunnen mij gestolen worden. In een gesprek durf ik ook wel de confrontatie aan te gaan met iemands’ tegenstrijdigheden waardoor het misschien wel eens een uitdaging kan vormen en niet altijd een luchtige happy happy joy joy-boel is.

Maar ik zou nog veel meer connectie willen en liefst met iedereen die ik graag zie, maar daar steekt de klok een onverbiddelijk wijzertje voor.

Een goed jaar geleden ging ik voor het eerst met fiets naar het werk. Ondertussen is de gewoonte er ingesleten om het bijna dagelijks te doen, goed voor een goeie 3500 KM aan woon-werk-verkeer.

Sommige mensen zouden zeggen “dat het niet echt fietsen is” met een elektrische fiets. Ok. Ik begrijp dat ergens wel, het is niet zo dat ik mezelf in het zweet moet stampen. Die feedback leg ik nu even naast me neer om er wel de voordelen van op te sommen:

• Muziek! Gedurende die rit van 15 kilometer luister ik veel aandachtiger naar de radio. Fijn om nieuwe muziek te leren kennen. Afhankelijk van welke radio-app ik opzet valt het de ene keer beter mee dan de andere keer. Podcasts lukken ook maar het mag niet teveel waaien. Ik draag oortjes die geleiden en als het teveel waait begrijp ik niet alles wat ze zeggen, het verkeer blijf ik wel netjes horen met zo’n koptelefoon.
• Ik ben elke dag 80 minuten in beweging in de buitenlucht. Tegen dat ik op mijn werk kom heb ik veelal ergens een nieuw idee of een gedachte kunnen formuleren. Of op de terugrit kan ik nog wat zaken mentaal afvinken alvorens ik thuiskom.
• Ik heb doorheen het voorbije jaar geïnvesteerd in beter materiaal. Vooral in de herfst en de winter kan het serieus regenen en waaien. De enige keren dat ik beslis om de wagen te nemen omwille van het weer is als het glad is of als het aan het stormen is. Met goeie kledij geraak je echt al ver. Ik geef wel toe dat het soms mottig kan zijn door weer en wind.

• Het vraagt planning en organisatie om toch met de fiets te kunnen gaan. Als ik vroeg moet beginnen zit ik er soms al om 6u15 op, voorbereiding is key. Dan leg ik het meeste gerief al klaar, zelfs in de volgorde waarin ik het moet aantrekken. Als je ziet hoe ik anders soms loop rond te trappelen om al mijn gerief samen te harken…
• Door de vele wegwerken in mijn streek ben ik momenteel maar tien minuten langer onderweg dan wanneer ik de auto zou nemen.
• Ik krijg een fikse fietsvergoeding en trapte zo al € 1238 bij elkaar in een jaar.
• Er kan gigantisch veel in mijn fietstassen maar ik moet ook opletten dat ik ze niet te vollaad. Ik ben heel inventief geworden in hoe ik iets moet vervoeren. Een rode roos in een schoendoos plooien en op die manier vervoeren: lukt perfect!
• Ik verwonder me er soms over hoe andere fietsers op hun fiets spingen. Sommigen crossen rond in korte broek in de winter. Anderen durven op zo’n elektrische fiets zonder fietshelm. Het zou voor mij aanvoelen als autorijden zonder gordel. Meestal draag ik nog een fluohesje ook. Better seen than sorry.
• Duurzaam….ik ben geen al te groene, dat geef ik toe. Maar op die manier draag ik toch een beetje mijn steentje bij. Helpt het als ik mijn fiets oplaad in een huis waar zonnepanelen op het dak liggen?
• Minder tankkosten. Ik win niet alleen de fietsvergoeding, er zijn ook veel minder benzinekosten. Win-Win-Katstjing!

En te bedenken dat ik vroeger nooit gefietst heb. Ik haatte het, vond het vooral heel lastig en ongemakkelijk. Hoe het tij kan keren!

Hoewel ik door de jaren al veel heb losgelaten blijven “praktisch“, “rationeel“, “planmatig“…allemaal kenmerken die bij mij passen. Ik hou niet van bescheten comisjes waarbij “misschien” en “we zullen het wel zien” aan bod komen. Het moet geregeld zijn of het bestaat niet voor mij. Een los eindje knobbel ik het liefst van al vast.

Maar ik ben meer dan alleen mijn planmatige, gestructureerde hoofd. Door de jaren heb ik geleerd dat gevoelens evengoed in mijn lichaam zitten en dat ik beslissingen ook daarop mag baseren. Het is zelfs zo dat ik meer waarde ben gaan hechten aan mijn buikgevoel dan aan wat er in mijn hoofd woelt. Als mijn lichaam tegentrekt bij een vraag of een voorstel dan weet ik dat ik daar moet naar luisteren. Ik laat de dingen ook meer insijpelen dan vroeger. Een moeilijke vraag, een dilemma, ik heb ervaren dat het loont om het even te laten bezinken.

Maar ook bij interacties…vreemd genoeg voel ik al bij het eerste contact met iemand of ik al dan niet een schild moet bij de hand houden. Ik stond daar vroeger minder bij stil maar sinds ik daarop ben beginnen letten durf ik op die momenten ook meer af te gaan op dat buikgevoel. Ik besef heel goed dat het voor sommige mensen lastig kan zijn om mijn vertrouwen te voelen. Ik schreef eerst “vertrouwen te winnen” maar dat vind ik geen correcte term. Niemand hoeft iets te “winnen” bij mij, het is er of het is er niet. En als het er niet is, dan zal dat misschien wel ooit ombuigen maar dan zal dat meer tijd en energie vergen. Die tijd en energie zal dan ook vooral vanuit mezelf moeten komen. Het opgetrokken schild neerlaten is een stap die ik zelf moet nemen en mijn buikgevoel laat me ook daarbij niet in de steek. Als ik voel dat ik dat wil doen, dan ga ik dat ook effectief doen, maar als het blijft tegentrekken in mijn maag, dan is het een verloren zaak.

En is het ooit omgekeerd? Dat ik mijn schild onterecht optrok? Zeker! En ik weet dat ik op die manier kansen heb laten schieten om iemand echt te leren kennen. Tot op heden heb ik echter nog altijd niet het gevoel dat ik daardoor iets of iemand in mijn leven mis. Ik stel me nog altijd open voor nieuwe contacten maar mijn buikgevoel blijft een belangrijke “verificatie”-factor in het al dan niet doorzetten.

Ik ben omringd door een aantal mensen op wie ik kan vertrouwen en die weten hoe ik in elkaar zit. Mensen bij wie ik integraal mezelf kan zijn. Ik besef meer en meer hoeveel dat waard is. Als ik energie krijg van contacten dan voelt het ook heel naturel om die energie terug te geven.

De smartphone: een zegen en een vloek ineen. Er is al veel over gezegd en geschreven en het valt af te wachten wat de impact zal zijn op onze hoofden binnen tien of twintig jaar. Ondertussen is het toestel al zo geïntegreerd in ons dagelijkse leven dat we er niet meer zonder kunnen. Guilty! Deze week nog doorkruisten we op drie dagen Lyon met aanwijzingen die ons gegeven werden door onze smartphone. Maar ook in het dagdagelijkse leven gebruik ik sommige apps continu. Mijn smartphonegebruik onder de loep nemen is sowieso een goeie reflectieoefening denk ik. Ik hoorde deze week nog iets interessant in een podcast over actief en passief schermgebruik en dat is wel blijven hangen. Actief schermgebruik brengt je ergens naartoe of leert je iets bij (vb: iets googlen, tripadvisor, een podcast luisteren,…), passief schermgebruik verdooft je meer en is vooral bedoeld om je te entertainen en te blijven scrollen. Het probleem bij mij is vooral: eens ik aan actief schermgebruik doe verzand ik wel eens in passief scrollen. Het zogenaamde treintjesgedrag waarbij je een treinritje maakt van de ene app naar de andere tot je ze allemaal eens opengeduwd hebt en een half uur later verdoofd je hoofd optilt. Again: guilty!

Mijn actief schermgebruik:

• Google maps: als GPS in de wagen, te voet of zelfs op de fiets. Of om te berekenen hoe lang iets rijden is. Gisteren nog zag ik bij de kapster een advertentie voor Keukenhof in een dagblad. Het bloemenparadijs opent weer zijn deuren en ik vroeg me af hoe lang dat eigenlijk rijden is. (Blijkt met bijna 4 uren reistijd toch een serieuze uitstap vanuit de westhoek te zijn.)
• ChatGPT: alle random vragen die in mijn hoofd opkomen. Blijkbaar is het ook een geweldig middel om samenvattingen te maken van lange lappen tekst of om je te voorzien van een indrukwekkende speech op basis van elementen die je zelf aangeeft. Kortom: ik heb het gevoel dat de mogelijkheden eigenlijk eindeloos zijn en tegelijkertijd schrikt het mij ook af. Gaan we ooit nog zelf moeten nadenken met dit ding? Het laatste wat ik vroeg aan ChatGPT was om een foto te cartoonizen.

• Gmail: mijn mails zijn nog altijd een simpel Gmail-adres. Ik werk na al die jaren nog altijd niet met Outlook of een ander “volwassen” programma want ik vind Google een handig systeem dus ik wil het ook niet aanpassen. De laatste keer dat ik Gmail opende was om te checken wat het poetsbureau me had gestuurd van contracten.
• Familywall: Toen er sprake was van een gedeelde agenda heb ik heel lang de boot afgehouden. Schrijven vind ik nog altijd de beste manier om iets te onthouden maar met vier agenda’s binnen één gezin is het niet meer haalbaar om alles overzichtelijk te houden voor iedereen. Dus Familywall moet ons voor dubbele boekingen behoeden.
• Strava: ik deel veel kuddos uit (eerder passief en scrollend) maar ik hou er ook mijn eigen sportactiviteiten bij. De app helpt me om de vinger aan de pols te houden zodat ik voldoende beweeg dus vind ik het ook ergens actief schermgebruik.
• De Lijn app: Rijdt de bus of rijdt hij niet? Elke ochtend check ik of mijn zoon op school geraakt en of ik al dan niet moet anticiperen op de boodschap die ik dan krijg.
• Vinted: ik probeer wel eens om iets online te verkopen, veelal met succes. Het laatste dat ik verkocht was een memoryspel van Dick Bruna. Ik heb nog nooit iets gekocht op Vinted eigenlijk.

Mijn passief schermgebruik

• Spotify: een premiumabonnement is geen luxe als je graag muziek en podcasts luistert. Gisteren gebruikte ik Spotify bij het lopen (afspeellijst “Terten naar het werk”, een lijst die ik oorspronkelijk maakte om te fietsen maar die nu vooral dienst doet om me op te peppen bij het lopen). In de namiddag luisterde ik podcasts terwijl ik in het huishouden bezig was. Scroll-a-holics en Alles Goed?. Dus in principe valt ook dit onder beide vormen van schermgebruik. Het was trouwens in Scroll-a-holics dat ik de termen actieve en passieve schermtijd voor het eerst hoorde!
• WhatsApp: Wil je me via een bericht bereiken dan is dat de beste manier. Het zijn de enige meldingen die ik heb opstaan al zijn alle groepen wel gedempt. Ik probeer ook heel bewust om niet te actief te zijn in groepsgesprekken. Ik lees veel maar ik ga niet veel in interactie. Waar ik vroeger wel kon “kletsen via WhatsApp” doe ik dat nu veel minder graag. Korte gesprekjes vind ik OK, maar geen uur aan een stuk meer, bel me dan gewoon eens. Als je me dringend wil bereiken dan is geen enkele app de beste, bel me dan gewoon sowieso. Ik bel altijd terug als het een treffelijk uur is.
• Instagram: dit is de grootste valkuil in mijn schermgebruik. It’s a rabbithole. Eens ik erin zit geraak ik er moeilijk uit. Ik ben er zelf ook actief op waardoor er soms wel interactie ontstaat. Zo zijn er ook al enkele fijne contacten ontstaan waardoor het de naam “sociale media” wel alle eer aan doet vind ik. Ik zit dagelijks op Instagram, toch vind ik het niet de ideale app om afspraken op te maken, ik vergeet soms om berichten te beantwoorden of op te volgen. Als je iets praktisch met mij wil bespreken gebruik dan geen Instagram, maar WhatsApp of bel me. Instagram is voor entertainment, door memes scrollen, stories slurpen en kattenfilmpjes turen.
• Mijn magazines: Sinds enkele weken heb ik een abonnement genomen op De Krant van West-Vlaanderen en daarmee heb ik ook toegang tot allerlei magazines die bij Roularta worden gedrukt. Wekelijks blader ik online door het regionale nieuws en als ik zin heb scroll ik wel eens door Flair of de andere magazines die ze aanbieden. In Flair ben ik altijd nieuwsgierig naar de rubriek “Mijn bankgeheim” en “Huis gekocht”.
• Goodreads: In deze app bewaar ik een overzicht van de boeken die ik lees, las en wil lezen. Ik heb er ook enkele leesvrienden die me op die manier ook leestips geven.
• Radio-apps: MNN, Studio Brussel, Qmusic, Radio Willy om op de fiets te luisteren.

Welke apps gebruiken jullie dagelijks?

Soms neem ik per ongeluk een screenshot met mijn smartphone. Ik pruts aan de zijkantjes en ineens knippert het scherm. Later vind ik in mijn galerij een plaatje terug van wat ik op dat moment op mijn gsm aan het doen was. Vandaag neem ik een screenshot van het leven zoals het op dit moment is.

Welk uur is het?

6u48 Zaterdag 22 maart

Wat zie ik rond me?

Een overvol wasrek, geflankeerd door maar liefst 5 wasmanden gesorteerd per gezinslid. Enkele manden gevuld met propere was, de rest in een hoopje op elkaar. De week heeft zich letterlijk opgestapeld in mijn wasmanden.

Waar vul ik vandaag mijn dag mee?

Straks een bezoekje aan de bibliotheek (boetes betalen, oepsie) en daarna op zoek naar nieuwe schoenen voor mijn jongste zoon. Vanavond komen Tiny en haar lief eten dus daar kijk ik naar uit! Ik besef net dat we deze periode ons tienjarig vriendschapsjubileum vieren want ik leerde haar kennen op een blogmeeting toen ik hoogzwanger was van Linus en die verjaart binnenkort!

Hoe voel ik me?

Ewel goed eigenlijk. Zo een casual weekend zonder moetjes en veel magjes, I like it! Nog twee weken werken en dan heb ik een weekje verlof in de paasvakantie. Er staat een tripje naar Lyon op het programma, misschien ga ik me wel eens verdiepen in die stad deze week.

Wie is de laatste persoon (buiten het kerngezin) die ik zag?

De begeleidster van de naschoolse opvang waar ik gisteren Linus heb opgepikt. Hij vindt zichzelf als bijna-10-jarige te oud om naar de naschoolse opvang te gaan en wil graag alleen naar huis stappen na school. Het is een half uurtje wandelen en op zich weet hij wel goed de weg….ik denk erover na.

Wat hoor ik momenteel?

Het geluid van de koffiemachine die een tasje vult. De geur mag je erbij denken!

Wat zou ik anders willen doen op de volgende screenshot?

Ik heb al heel vaak geschreven “meer schrijven”, maar ik vind eigenlijk dat ik op dat vlak wel goed bezig ben. Doordat ik mijn vrije tijd meer plan ben ik er gewoon alerter voor. Er is zelfs een blogpost in de maak over hoe dat plannen me bevalt!

Wat ga ik doen direct nadat deze screenshot is geüpload?

Koffie drinken, zonder twijfel!

Welk uur is het nu?

7u09

De vorige screenshot dateert van 15 september!

Het is een understatement als ik zeg dat we dagelijks een informatie overload verwerken. Nieuws, kranten, sociale media,…continu worden we gevoed met allerlei info, soms interessant, soms bagger. Ik kies er zelf voor om weinig beeld tot mij te nemen. Nieuws lees ik in de krant en dagelijks luister ik verschillende bulletins via de radio.

Het vraagt eigenlijk wel wat vind ik om die filter in te stellen en om die ook continu bij te sturen. Niet alleen het nieuws bereikt je dagelijks maar ook reclames. In elke winkel word je email-adres gevraagd om je gericht reclame te sturen, ik probeer veelal om neen te zeggen maar ook dat is telkens een drempel die ik over moet.

Ik doe ook regelmatig een “afmeldrondje”. Niet alleen op sociale media maar ook in mijn e-mails. Firma’s die me teveel mailen die gaan eraan. Gmail heeft nu zelfs een afmeldknopje in hun programma wat het extra handig maakt om spam te reguleren.

Tegelijkertijd meld ik me ook gericht aan voor nieuwsbrieven. Ik geef de makers telkens enkele kansen om mij te overtuigen en wie het interessant genoeg kan houden die mag blijven in mijn inbox. De blijvers geven me lees- en luistertips of zijn inspirerend door hun schrijfstijl. Ik ben al een tijdje geabonneerd op de nieuwsbrief van DeeDee Copy. Daarin bewijst ze eigenlijk dat ze een goeie copywriter is want -ook al ben ik niet van plan om een carrière in copywriting na te jagen – ze houdt me on the hook met haar woorden.

Ook de mailing van Flow Magazine lees ik altijd. Er komen linken naar hun artikels die je gratis kan lezen, maar ook regelmatig zeer inspirerende podcast- of boekentips.

Maar ik hou het niet alleen digitaal, soms krijg ik ook papieren tijdschriften. Mijn kapster bewaart altijd de magazines die ze in pakketten bestelt voor in het kapsalon. De tijdschriften interesseren me niet altijd (er zit een Top Gear magazine bij, Historia, Eos Wetenschap, etc…) maar ik neem mezelf altijd voor om minstens één artikel volledig te lezen en niet enkel door de koppen te scrollen. Vorige week bladerde ik door een Feeling en forceerde ik mezelf om een interview te lezen met Amber Broos ook al interesseert de DJ-wereld mij voor geen meter. Ik leerde toch veel bij en sinds ik weet dat met haar 21 jaar al DJ is op Studio Brussel en ook de wereld rondreist met haar eigen muziek luister ik precies aandachtiger naar haar content.

Zijn jullie geabonneerd op nieuwsbrieven of tijdschriften en zo ja: welke en waarom?