“Het zijn moeilijke tijden om de tijd te vergeten” – Linde Merckpoel in de podcast Drie Boeken.
Gisteren ging ik naar het 10-jarig bestaan van ARhus in Roeselare. Ik werd uitgenodigd door vriendin Kelly om de live-opname van de podcast “Drie Boeken” bij te wonen. In die podcast gaat Wim Oosterlinck in gesprek met een gast over diens drie favoriete boeken. Het concept is dus eigenlijk heel simpel, maar dat is meestal het gezelligste om naar te luisteren.
Ik moet met scha en schande toegeven dat ik nooit eerder in ARhus kwam. Het bibliotheekgebouw staat pal in het centrum van Roeselare en is best wel een eyecatcher. Dat ze er een restaurant/koffiebar in geïntegreerd hebben is een schot in de roos. Misschien kan de bibliotheek van Ieper daar wel inspiratie uit halen?
In “Drie Boeken” was Linde Merckpoel te gast. Het deed me iets om Linde zo uitbundig te horen vertellen over haar drie favoriete boeken. Ze gaf zelf aan dat ze zich heel geïnspireerd kan voelen door iemand die heel gepassioneerd vertelt en dat is exact wat er gisteren ook bij mij gebeurde. Ik had meteen goesting om de drie boeken waarover ze het had te reserveren in de bib. Linde was ook heel eerlijk en gaf aan dat ze door de combinatie werk/gezin ’s avonds pompaf is en bijna niet meer tot lezen komt. Heel herkenbaar!
Lezen gaat bij mij ook in ups en downs maar het is wel een constante. Heb ik eindelijk een boek uit dan begin ik de volgende dag meteen aan iets nieuws. Momenteel ben ik bezig met “Appels vallen niet” van Liane Moriarty. Een iets lichtere thriller maar nadat “Big Little Lies” werd uitgebracht als serie (dat Alexander Skarsgard meedoet is een mooier meevaller 😉 ) ben ik meer van haar boeken gaan lezen. Veelal kies ik niet voor het thrillergenre maar eerder romans, maar deze leest als een trein en het is fijn om er eens wat variatie in te steken.
In deze rubriek -die ik “Lieseleest” doop- ga ik telkens verder over boeken, lezen en leesgewoontes. Op mijn Goodreads-account kun je trouwens mijn boekenkeuzes volgen.
Instagram is by far mijn favoriete social media-app. Ik ga er weliswaar bewuster mee om dan vroeger, zo volg ik sommige accounts niet meer omdat ze te influencerachtig waren, omdat er teveel gezaag op kwam of nog erger: teveel eten! Andere volg ik dan bewust weer wel. Omdat ik de mensen persoonlijk ken of omdat ik me op een bepaalde manier geïnspireerd voel door wat ze posten. Soms volg ik tijdelijk een account en ga ik het dan terug ontvolgen omdat het me toch minder aanspreekt dan ik dacht. De zes accounts die hieronder te vinden zijn vind ik allemaal must follows (dat klinkt wel echt enorm hipster-fluencerig hé zeg! Zou je mij ook niet volgen?)
“Moh, kik, Roeckie zit in de Westhoek!” riep ik het voorbije weekend. ”Wiennn??” Ja, soms moet ik wel eens uitleg geven over wie ik dan bedoel, maar Bart De Roeck is nu eens wèl een influencer die ik volg. Op zijn account vind je naast gesponsorde posts ook zijn dagdagelijksheden als directeur van een middelbare school in Aarschot. Het Rouckie-account is een gezonde mix: Flemish foodie – tripjes en reisjes – zijn gezin – zijn werk – zijn gezondheidsjourney èn het blijft toegankelijk voor iedereen.
Iemand die “Chillpreneur” in haar bio zet heeft een streepje voor bij mij. Yasmin richtte enkele jaren geleden het influencer agency Efluenz op. Ik volg haar persoonlijke account yasmin_vantuykom waarop ze haar leven voor en achter de schermen deelt. Met twee kleine dochters zoekt ze voor zichzelf een balans tussen werk en privéleven. Dat het lukt met vallen en opstaan maakt het account zo waardevol. Better done than perfect is haar motto.
Ik kan toch niet anders dan ons account van het werk hier op te zetten hé!? Op dit account kun je het reilen en zeilen volgen van ons dorpspunt. Op die plek bieden we een zinvolle dagbesteding aan voor mensen met een verstandelijke beperking. Het is een ontmoetingsruimte waarin ook een winkel is verwerkt met lokale producten. Als begeleidster sta ik samen met mijn collega’s en onze medewerkers dagelijks in om het dorpspunt draaiende te houden.
Bron: Instagrampagina Dorpspunt In Zandvoorde
Volg ook zeker het account van onze collega’s van Soeperheroes Soepbar in Ieper. In deze soepbar kun je ’s middags terecht voor een heerlijke lunch bereid door mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt.
Als orthopedagoog brengt Steven Gielis vooral ouderschapsthema’s naar voor op zijn Instagram account. Hij is auteur van meerdere boeken rond ouderschap en organiseert met ZITDATZO lezingen en workshops rond ouderschap maar ook assertiviteitstrainingen voor kinderen. Het account is een mix van herkenbaarheid voor ouders in memes maar ook veel reels met tips rond ouderschap en hoe je het kan aanpakken. Hij brengt het allemaal op een luchtige manier maar juist dat maakt het zo aantrekkelijk.
Wie mij volgt weet dat ik niet vies ben van een vleugje poëzie. Ik hou van korte, herkenbare gedichten in simpele woorden en daarin is Merel Morre een krak! Ze kan met drie lijnen zoveel betekenis geven aan iets, geweldig vind ik het!
Enkele weken geleden heb ik MasterClass gedownload. Masterclass is een app waarbij je online cursussen kunt volgen over allerlei verschillende topics. Oorspronkelijk nam ik een abonnement omdat ik de lessen “Relationele intelligentie” met Esther Perel wou volgen maar ondertussen volgde ik ook enkele andere cursussen. Er zitten ook “shorties” in, korte stukjes waarin professionals hun tips geven rond bepaalde thema’s. Zo vond ik een reeks rond schrijven en writers block en vooral hoe schrijvers hiermee omgaan. Shonda Rhimes (Grey’s Anatomy, Scandal), Judd Apatow (The 40 Year Old Virgin, Trainwreck,…), Martin Scorsese (Goodfellas, Taxi Driver, The Wolf Of Wall Street) deelden hun ideeën hierrond.
Ook al zijn het mensen die al heel wat briljant werk op hun cv staan hebben, toch merk je dat ook zij met allerhande blokkades sukkelen. Vooral: “Ga even weg en doe iets met je handen” is een tip die verschillende keren wordt gegeven. Maar ook “Blijf elke dag schrijven, ook al gelijkt het op niets, blijf schrijven”. De titel van één aflevering is: “The Vomit Pass”. Weet je niet waar beginnen, begin gewoon, spuw het er allemaal uit zoals je het denkt, doe er geen veranderingen aan maar laat alles gewoon staan. Je hersenen bestaan volgens Judd Apatow uit twee delen: één creatief deel en één redactioneel deel. Laat slechts één deel aan het werk per dag en doe het redactiewerk een andere dag. Ook de Engelse uitspraak “Kill your darlings” kwam aan bod. Bestaat er een Nederlandse vertaling die daaraan kan tippen? Soms schiet taal toch tekort vind ik. Ook al vind je bepaalde tekst goed, durf te schrappen als het niet in het geheel past. Of gooi je darlings op een hoopje voor later. Misschien komen ze nog van pas?
“Ik stop, het lukt niet, het is te moeilijk!!”. Ik zie hem wegstappen van de computer met zijn handen in de lucht. Waar hij begin deze week nog vol plezier zijn online lessen dactylo aanvatte ging het deze avond veel minder vlot. ”De a is te moeilijk, die staat te ver af”. Krokodillentranen en een pruillip verraadden hoe perfectionistisch hij is ingesteld. Ik probeer hem moed in te spreken: weet hij wel hoeveel ik -na al die jaren typen- nog op backspace duw? Elke keer! Ik hoorde mezelf zeggen “dat het helemaal niet perfect hoeft te zijn, dat hij de lesjes volgt om te leren, niet om het al van de eerste keer te kunnen”.
Als volwassenen weten we dat je iets niet kunt zonder het aangeleerd te krijgen, zonder het te oefenen en dat fouten maken tijdens die oefeningen normaal is. Toch betrap ik mezelf er ook op dat ik sommige zaken wel eens te vaak tegen het licht hou. Ik kan lachen met een aangebrande cake, een zoveelste gebroken bord bij het dekken van de tafel of meer rijst naast dan in de kom. Maar gaat het over de opvoeding van de kinderen dan verwacht ik al 12 -bijna 13- jaar dat ik het van de eerste keer goed heb.
Het valt op dat opvoeden vooral in vlagen gaat. Soms gaat het vlotjes, problemen worden aangepakt als ze zich stellen, raadsels lossen zichzelf gemakkelijk op. Andere keren gaat het moeizaam en blijf ik tobben en in rondjes lopen. Dan vraag ik me af hoe ik een zwijgzaam kind leer om meer te babbelen en of ik mijn babbelachtig kind niet teveel inperk. Waar ik mijn jongste vlot kan aanvoelen is het meer een uitdaging om door te dringen tot de oudste. Er zijn momenten dat ik wou dat ik hem beter kon bereiken maar dan besef ik dat je iemand niet zomaar kan veranderen. Ik moet hun eigenheid respecteren en erop betrouwen dat ze beiden voldoende basis van ons meekregen (en nog altijd meekrijgen) om de juiste beslissingen te nemen. Gaan ze het verkeerd aanpakken? Gegarandeerd. Gaan we nog vaak met onze handen in het haar zitten: ongetwijfeld. En zij gaan nog evenveel fouten maken in hun leven als wij in de opvoeding die we hen trachten te geven.
Dus ik geef mezelf dezelfde raad als ik mijn jongste zoon gaf bij zijn dactylo-stress: er is een backspace voor een reden.
Na de to-do’s en de boodschappenlijstjes vleit een deken van stilte zich over mij. De maag van de koelkast gromt. In het mondje van de koffiekan neuriën luchtbellen een rustgevend deuntje. Het huis leeft zijn eigen leven.
Het is al een tijdje leeg in mijn hoofd. We zochten het voorbije jaar met verschillende gezinsleden een nieuw ritme door veranderingen in werk- en schoolleven. De focus lag op plannen en organiseren en hoewel dat één van mijn sterke kanten is voel ik toch dat dit veel kleine hapjes van mijn aandacht en denkruimte nam. De creativiteit stroomde niet meer zoals voorheen.
Ik ben wel eens bang dat het nooit meer zo enthousiast zal stromen. Dat ik niet meer op ideeën voor tekst of podcast zal komen. Toch schreef ik deze week een blogpost in een format dat ik nog niet gebruikt had dus ik heb ook wel de neiging om tegenstrijdigheden te vinden in die eeuwige gedachtencirkels.
Ik heb nieuwe input nodig om getriggerd te worden. Muziek luister ik net iets aandachtiger, ik verslind de laatste tijd het ene boek na het andere en tijdens repetitieve huishoudelijke klusjes zet ik altijd een podcast op om iets bij te leren.
Toch voelt het als onvoldoende. De laatste weken zorg ik beter voor mijn lichaam door meer sport in te lassen en ik voel dat er ruimte is voor extra’s op mentaal gebied. Misschien katalyseert het fysieke het mentale. Of misschien is de rust in ons leven hersteld en is er nu ruimte voor meer.
“Ik schrijf om de onrust te bezweren” – Jens Dendoncker
In een interview met mijn schoonzusje Melissa over zijn boek “Ik mag er niet aan denken”. In dat boek lezen we over zijn epilepsieaanvallen, hoe hij comedian werd maar evengoed over zijn opname in een psychiatrische voorziening. Hoogtes en laagtes, confronterend maar ook rijkelijk overgoten met een goeie kwak humor.
“We moeten doordoen, hoe lastig het ook is”. – De vrouw van mijn neef over de agressieve kanker die haar zus aangevallen heeft.
Vorig jaar deed ze haar verhaal op het familiefeest met nieuwjaar. Een jaar later hervatten we het gesprek. Pijnlijk om te horen dat het leven van haar zus het voorbije jaar is blijven stilstaan en hoe mijn nichtje probeert om haar bij te staan terwijl ze allebei een gezin met jonge kindjes hebben. De band tussen broers en zussen is sowieso iets speciaal. De relatie kan getroubleerd zijn, maar het kan ook gewoon mooi en puur zijn. Ik denk dat het als ouders een geruststellend gevoel geeft als je merkt dat je kinderen er zijn voor elkaar.
“Mijn relatie met alcohol is veranderd” - Ik
Het laatste jaar is dit bij mij geleidelijk aan veranderd. In mijn omgeving kom ik regelmatig in contact met mensen die het moeilijk hebben om alcohol te laten staan. Mensen die dagelijks drinken, sommigen zelfs lang voor de middag. Ik ben niet van plan om volledig te stoppen met alcohol maar ik ben er wel veel bewuster mee bezig en niet in het minste omdat mijn nachtrust er ook onder lijdt.
“En goed gevierd?” – smalltalkers overal
Behoeft geen uitleg zeker? Het is de “Goed ja?” van de feestdagen.
“Ik moet gewoon veel minder willen doen”. – Mijn vriendin nadat ze overspannen werd.
Iedereen -ook daadkrachtige mensen- kunnen uit het lood geslagen worden. Het enige wat je kan doen om te helpen is luisteren en samen reflecteren over het hoe en waarom en vooral: alle oordeel laten vallen.
“Er komt na de vakantie een nieuw kindje in mijn klas en ik moet zijn body zijn” – Linus
Ik vermoed dat de juf hem gevraagd heeft om zijn buddy te zijn. Hoewel “body” ook best wel een manier kan zijn om iemand bij te staan. Samen dingen doen, elkaar helpen waar nodig. Ik hoop dat het hem goed doet om body te zijn, want op het oudercontact gaf de juf aan dat hij zich waarschijnlijk verveelt in de klas. Linus is sowieso een kind met een enorme energie. Hij heeft veel input nodig en kan snel denken. Het is letterlijk een wervelwind die door het huis raast. Voor een introverte chiller zoals ik is dat soms wel vermoeiend maar we vullen elkaar mooi aan.
“Altijd!!” – De kassadame in de Aldi nadat ik opmerk dat het fijn is dat ze zo welgezind is.
“Bedankt en nog een prettige dag voor u hé!”, ze roept het blij naar alle klanten bij het afrekenen. Op de eerste werkdag van het nieuwe jaar was ze extra enthousiast en dat is me zeker opgevallen. Een kassierster kan echt een verschil maken in iemands’ mood ook al beseffen ze dat misschien niet. Iemand die je boodschappen scant met een lang gezicht of zoals deze mevrouw met een glimlach en een open blik, dat kan echt een breekpunt in mijn dag zijn.
“Ik zou het doen, maar ik heb pijn aan mijn goesting”. - My spirit animal
Door de jaren ben ik minder en minder tegen mijn goesting gaan doen. Zo was ik het vier jaar geleden kotsbeu om te gaan lopen en ben ik beginnen met wandelen. Nu ik minder overdag weg kan voor langere wandelingen heb ik besloten om weer te start-to-runnen. Ik zit ondertussen aan les 3 en ik moet toegeven dat het mij eigenlijk nog geen seconde heeft tegengestoken.
“Bijtanken” – Mijn auto- althans- het dashboard van mijn auto
Urrgggh, vreselijk als dat lampje gaat branden. Ik denk altijd dat ik nog weg kan, als er nog twee blokjes onderaan in rijtje staan durf ik gerust nog ver rondrijden, maar om de één of andere reden verdwijnen de onderste blokjes veel sneller dan de bovenste. Of misschien is dat mijn perceptie, maar ik schiet samen met het lampje in paniek.
“Je mag een blustoestel nemen en elk op beurt de frietketel blussen” – Lieven de brandweerman die ons brandopleiding geeft op het werk.
Om de zoveel tijd volg ik een opleiding op het werk om te handelen als er brand ontstaat. Omdat ik bang ben van vuur (is er eigenlijk iemand die niet bang is van vuur?) ervaar ik telkens enorme stress bij zo’n oefening. Uiteraard is het dan juist goed dat ik opleiding krijg maar dat neemt niet weg dat het zweet op mijn voorhoofd parelt als ik poppen uit een rokende kamer moet slepen.
Kidnapping willen we niet meemaken. Maar momnapping, daar doe ik regelmatig aan, het liefst tussen het middagmaal en mijn koffietje om 14u.
“Het lijdend voorwerp is degene die of datgene wat de werking van het werkwoord direct ondergaat.” Het lijdend voorwerp klinkt naar mijn mening als iets wat je vooral niet wil zijn in de zin. Terwijl de werking van werkwoorden misschien wel interessant klinkt om te ondergaan.
Mijn zoon vertelde over zijn eerste computerlessen in het derde leerjaar. Hij babbelde over sociale media, e-mail en online gaan. Toen ik vroeg wat hij erover geleerd had antwoordde hij “we hebben eigenlijk alleen nog maar geleerd wat we er nièt mogen mee doen”. Daar moest ik even over nadenken.
Ik krijg nog heel regelmatig de opmerking “Moh, ben jij linkshandig” als ik iets neerschrijf voor iemand. Ik vind het extreem moeilijk om daar gewoon “ja” op te reageren. But then again: dat vind ik in heel veel situaties. Maar toch, je mag er van uit gaan dat ik niet voor de fun de balpen in mijn andere hand ga houden. Ook al valt het niet zo heeeel veel voor, toch zijn we wel met 10 à 15% van de wereldbevolking linkshandig. Globaal gezien toch een hele hoop mensen vind ik. In Engeland zouden ze mij “a southpaw” noemen, in West-Vlaanderen zeggen ze dan weer “e linksepoot”.
In het Engels klinken bepaalde woorden of uitspraken sowieso veel beter dan in het Nederlands. ”It puzzles me” en “Bear with me”… dat zegt toch duizend keer meer dan “Het is mij een raadsel” en “Heb geduld met mij”. Bear with me, ik probeer even met de “juiste” hand uw gegevens op te schrijven.
Cleanfluencers. Ik ben er van bezeten. Het algoritme van mijn Insta weet dat ondertussen ook al en het blijft me voeden met mensen die cleaninghacks delen. Van hoe je de ruit van je oven reinigt met een citroen tot het maken van geïmproviseerde plumeaus om de binnenkant van je droogkast pluisvrij te houden. Het zotte is: ik kan zo’n filmpje niet wegklikken voor ik het heb uitgezien. Hoe meer pluisfakken ze uit hun machine tevoorschijn toveren, hoe blijer ik word. En ware het nu dat ik zelf een neatfreak was maar dat ben ik totaal niet. Ik hou zelfs niet echt van kuisen. It really puzzles me!
Wie -net zoals ik- ergens in de 90’s is opgegroeid hoort meteen The Cardigans op de achtergrond spelen bij het lezen van de titel van dit postje. “Erase and rewind, ‘cause I’ve been changing my mind”.
De laatste keer dat ik iets schreef met dit in de titel was vlak nadat ik via email gedumpt werd door mijn toenmalige crush. Je leest het goed: via email. Het was pre-smartphone-tijdperk maar gelijk hoe, dumpen doe je toch niet via mail. Indertijd was dat een mini-dramaatje, maar ik kon me er vlotjes over zetten door letterlijk van Erase And Rewind te doen en hem uit mijn leven te schrappen. Ik heb die vent ook nooit, maar dan ook nooit meer teruggezien na die korte relatie.
Soit, tot zo ver dit intermezzo. Het is in die twaalf jaar dat ik hier blog waarschijnlijk nog nooit voorgevallen dat ik iets schrijf over vorige relaties. Er zijn er wel enkele geweest en mijn redenering is altijd “Je moet altijd enkele keren missen voor je het juiste vindt”. Een man die dumpt via email is niet iemand waar ik mee verder wil, dus dat was “een schone kuisinge”.
Erase and rewind dus: er staan een vijftal semi-afgewerkte stukjes in concept in WordPress, vier keer zoveel in Google Docs en niets daarvan komt online. It’s a dry spell! Niets loopt momenteel. Zowel het schrijven als het podcasten staat volledig op een laag pitje, de goesting voor het podcasten is ook eventjes weg. Tel daarbij dat ik me enkele jaren geleden heb voorgenomen om niets meer tegen mijn goesting te doen en dan krijg je dit.
Ik lees wel enorm veel de laatste twee maanden. Het installeren van de app van Goodreads heeft me weer in een nieuwe leesflow geduwd, ik ben meer up-to-date als het gaat over de nieuwste romans. Mijn leesstapel is momenteel drie boeken hoog maar ik geraak er wel. Meestal lees ik non-fictie beneden tussen de soep en de patatten en hou ik de fictie voor bij het slapengaan. Momenteel lees ik wel twee romans door elkaar waardoor ik soms wel eens moet switchen in mijn hoofd tussen de verschillende personages. Boven op mijn e-reader lees ik “Lessen” van Ian McEwan en beneden ben ik bezig in “De gebroeders Maxilari” van David Pefko. Na “Het Voorseizoen” en “Daar komen de vliegen” wist ik dat ik geen Pefko meer aan de kant ging gooien, ik reserveerde zijn nieuwe boek dan ook meteen in de bib.
Maar uiteraard betekent dat niet dat ik ga stoppen met schrijven of content maken. Dat zit in me en dat zal er nooit uit gaan. Ik ga gewoon enkele zetjes nodig hebben om nog eens in actie te schieten, soms komen die vanzelf, soms reikt iemand me die aan. Zo kreeg ik vorige week nog een interessant mailtje rond de poëzieweek in januari 2024, dus ik kruip wellicht wel weer in mijn pen. Gewoon eventjes de juiste ingang zoeken!
Bij het rechtkomen van de spijkermat sla ik kleine pijnkreetjes. De pinnetjes duwden putjes in mijn blote rug maar het is pas als ik weer loskom van de mat dat het eventjes nijpt. Nog maar een bewijs dat loslaten pijn kan doen.
Het is opvallend dat het voorbije jaar er één was van veel loslaten.
Loslaten van een kind dat zijn eigen weg zoekt in een nieuwe levensfase, loslaten van een job en het bijhorend werkschema, loslaten van mensen. Bepaalde van die beslissingen werkten verlichtend, bij andere kon ik niet anders dan er in meegaan.
In mijn Evernote sla ik regelmatig woorden op die ooit mijn aandacht grepen. Woorden die me het gevoel gaven dat ze nog iets voor me konden betekenen al kon ik er dan op dat moment geen ander brouwsel van maken. Het woord “sluitertijd” staat al eventjes te pruttelen in één van die woordenlijstjes.
Officieel is de sluitertijd in feite niets meer dan: “de tijd waarop je de sensor blootstelt aan het licht”. “Hoe langer de sluitertijd, hoe meer licht er op de sensor valt en hoe lichter de foto zal zijn”.
In mijn beleving is het woord “sluitertijd” de periode tussen de beslissing om iets los te laten en de periode waarin je de gevolgen van die keuze ervaart. Volgens mij is er in die sluitertijd geen ruimte voor veel gevoel. Het is een vacuüm van tijd waarin je eventjes vertoeft. Na die fase merk je de impact en komen de gevoelens los.
Net zoals mijn rug zindert na een half uur op de spijkermat kan ook in de verlichting van een beslissing een tegenstrijdig gevoel sluimeren. Het is niet omdat ik relaties losliet dat ik daarom niet verdrietig kan zijn bij een nawee van die tijd. Het is niet omdat ik bewust een andere job koos dat ik daarom niet met weemoed mag terugdenken aan mijn vorige job.
Ook juiste beslissingen kunnen en mogen pijn doen. Soms kan ik verlangen naar de sluitertijd, de tijd van het “niet weten”. Maar nu geven flarden uit het verleden me de kans om te zien wat ik nù heb. Soms zijn het net diè opflakkeringen die perspectief bieden om alles van op een afstand te bekijken. Om te beseffen dat loslaten ook vooruitgaan betekent.
Hoewel ik eerst naar twee podcasts met Esther Perel heb geluisterd, besluit ik de rest van het vuil te trotseren met oorverdovende stilte. Samen met de dweil wring ik mijn gedachten uit. Het repetitieve van het poetsen zorgt voor een bepaalde rust in mijn hoofd. Of is het het feit dat ik helemaal alleen ben? Geen onderbrekingen, geen vragen, geen verwachtingen. Tijdens de Esther-afleveringen maakte ik enkele notities. De inzichten die ze biedt rond relaties zijn zo leerrijk en ze brengt ze op zo’n natuurlijke manier. Ze herhaalt regelmatig: “Het antwoord weet je al”. Je hoort de logica in haar verhaal en het klinkt alsof ze gewoon weet welke spot ze in welke richting moet draaien om iemand het licht te laten zien.
Kleine broodkruimeltjes hebben zich verzameld in een hoekje van de keuken. Ik geraak er niet bij met mijn trekker en pruts ze weg met mijn vinger. Soms moet ik eens door mijn knieën gaan om iets los te krijgen, net alsof ik soms eens tijd moet nemen om mijn gedachten los te krijgen. Een korte wandeling alleen of zoals vandaag een vrije dag blanco laten, zijn hierbij altijd een goed idee.
Neerschrijven wat door mijn hoofd gaat is altijd een manier om terug te plooien op mezelf. Toch laat ik me heel graag afleiden.
Ik onderdruk de neiging om connectie te zoeken met anderen. Om af te checken of iedereen OK is. Ik moet mezelf forceren om voor alleenheid te kiezen en niet interactief te zijn via WhatsApp. De telefoon gaat op stil.
Terwijl mijn soep zich laat verwarmen in de microgolfoven plaats ik de poetsspullen terug op hun plek. Bij de microgolf werkt enkel nog de 1-minuutfunctie nadat ik enkele maanden geleden te hardhandig de draaiknop wou manipuleren. Daarom blijf ik in de keuken dralen om het soepje zijn nodige tweede minuut te geven. Soms leer je omgaan met een probleem zonder het aan te pakken. Je ziet het niet meer omdat je er een andere gewoonte hebt rond gebouwd. In de laatste aflevering van “Where Should We Begin?” met Esther Perel spreekt het koppel in de therapie over het feit dat ze leven rond de problemen die er zijn in hun relatie zonder ze aan te pakken. Ze ontrafelen samen de kern van het probleem om tot de vaststelling te komen dat er te lang getalmd werd doorheen de jaren. Er was geleidelijk aan iets gebroken maar ze ontweken de scherven in plaats van ze op te ruimen. Het doet me meteen ook denken aan het geweldige nummer “Alles loopt anders” van Brihang op zijn nieuwe album “Droomvoeding”:
“Ze zitten nog altijd vast in die WhatsApp van familie – Ze waren twee soldaten die de groep niet kunnen verlaten – Er is maar één strijd en dat is erover praten – Urenlang zwoegen – De juiste woorden zoeken – Jarenlang waren ze elkaars’ dode hoeken.”
Hij weet de moeilijkste thema’s zo simpel te verwoorden, ik heb er ontzag voor!
Terwijl mijn soepje piept, trappel ik over de propere vloer. Het poetsen stel ik altijd uit maar ik merk dat het best rustgevend kan werken. Het wegvegen van kruimels, het wrijven op de meubels en vooral het uitgieten van het vuile water doen niet enkel de ruimte blinken maar ze geven me ook de kans om de dode hoekjes in mijn gedachtenkronkels aan te pakken.
Shout your heart out 