Wie mijn reilen en zeilen een beetje volgt weet dat ik niet vies ben van een beetje zelfhulp hier en daar. Gretchen Rubin, Ashlee Piper, Esther Perel, allemaal mijn persoonlijke vriendinnen als ze hun tips en tricks door mijn oren kwetteren terwijl ik mijn was aan het plooien ben.

Deze week las ik een boek uit. Waar gaan we dat schrijven eigenlijk, want ik ben momenteel in drie boeken bezig en ze gaan allemaal even traag. Soit, in “Gun iedere kabouter zijn eigen muts” deelt Aaf Brandt Corstius in een mooi overzicht welke uitspraken haar dagelijkse leven beïnvloed hebben. Eéntje daarvan haalde ze uit de podcast “Happier” met Gretchen Rubin en aangezien Gretch en ik al een lange vriendschap onderhouden wist ik al bij de titel waar ze het over had.

“Not if you time it”

Het is enigszins ludiek bedoeld maar zowel Gretchen als Aaf raden aan om taakjes die je uitstelt “omdat je er nu geen goesting tijd voor hebt” eens te timen. Het werkt confronterend maar ook motiverend. Zo was ik al de hele woensdag inwendig aan het jammeren “dat ik het bed nog moest verversen”. Wat een gedoe ook met dat brede laken en die dons etc. Maar…als je dat timet besef je pas hoe weinig tijd het echt in beslag neemt. Ik deed enorm op mijn gemak en klokte af op 3 minuten 44 seconden voor een dubbel bed. Dus ik heb de hele middag energie verkwist aan het sakkeren op die verse lakens terwijl het in een kleine vijf minuten geklaard was.

Gelukkig kon ik ’s avonds in een vers bed stappen om al die verloren energie weer op te laden.

Het is geen geheim dat “een blog hebben” compleet achterhaald is in deze tijden van Instagram, TikTok, Snapchat en allerlei andere sociale media waar ik geen weet van heb. Door de snelheid waarmee men content aanlevert op die kanalen is het aanklikken van een langere tekst die leidt tot een website compleet geriatrisch. Ik weet dat en ik weet dat jij het ook weet.

Dan zijn er zelfs mensen die volledige boeken schrijven.

Twee weken geleden ging ik naar de boekvoorstelling van het nieuwe boek van mijn broer. De foyer van de Viernulvier werd omgetoverd tot een volle zaal boekenliefhebbers. Allemaal mensen die er waren voor hem en zijn nieuwe boekbaby “in het wit”, het was ronduit hartverwarmend.

Ik vraag me af of de aanwezigen op de boekvoorstelling ook wel eens worstelen met hun leestijd en hun aandachtsspanne. Gaan we binnen tien jaar nog in staat zijn om een boek uit te lezen eigenlijk? Ik mag het ten zeerste hopen. Boeken doen vergeten, boeken doen vertragen.

“In het wit” heb ik twee weken na de aankoop nog altijd niet uitgelezen. Maar dat is OK. Ik lees de roman op mijn gemak. Niet te gulzig, elke avond een klein stukje. Ik wil de tekst niet vertrappelen in de rush naar het einde.

Ik mag hier ook een exemplaar weggeven! Yey! Ik wil er wel een mini-wedstrijdje aan koppelen al gaan we het helemaal niet moeilijk maken.

Ik ben altijd op zoek naar nieuwe input voor mijn geriatrische blog hier. Er zijn wel wat thema’s die terugkomen (ik noem dat “lui schrijven” omdat het in mijn beleving weinig creatief is om een template te volgen, maar kijk, het is wat het is). Maar de input komt deze keer van jullie! Ik wil uitgedaagd worden. Nieuwe wendingen in mijn denken ontdekken.

Om deel te nemen aan de wedstrijd wil ik dus maar één ding: ik wil een originele vraag ontvangen. Het is dus helemaal niet moeilijk. Stel me een vraag maar maak het jezelf niet te gemakkelijk. Origineel, intrigerend, interessant, vernieuwend, het mag zelfs een persoonlijke vraag zijn…

Sturen kan hier in het reactie luik, het kan via mail of via Instagram messages (@liese2408) Of uiteraard in een babbeltje, het moet niet allemaal digitaal. Uit alle vragen trek ik één naam en die persoon wint het boek! Ik vind dat best wel heel simpel eigenlijk.

Weet wel: er bestaat een kans dat ik de vraag ga gebruiken. Maar dat doe ik nooit zonder jouw toestemming.

Dus ga maar eens wild met die vraagtekens!

Update:  deze wedstrijd is afgelopen.

Er zijn een aantal dingen die ik moeilijk kan bevatten. Het zijn niet de wereldproblemen (al bevat ik die ook helemaal niet) en het zijn verre van grote raadsels. Het zijn gewoon enkele dagdagelijksheden waarbij ik me soms afvraag: “maar waarom eigenlijk?”.

Fatbikes

Is het een brommer? Is het een fiets? Is het een gepimpte e-bike met brommergesten?

De mullet

Ook wel “het nektapijtje” genoemd. Sorry als je er één hebt maar ik krijg een ongemakkelijke maag van nektapijten. Ik kan er niet aan doen maar ik vind ze afgrijselijk.

Influencers die een product aanprijzen alsof er een award te winnen valt voor beste reclame

“Dit moet je gewoonweg proberen, dit heeft mijn leven veranderd!” of nog dwazer: “Gebruik deze shampoo niet….als je je uitgedroogd kapot haar wil behouden!”. Inclusief een resem rode kruisjes die op het scherm verschijnen. In dezelfde categorie: influencers die denken dat ze het warm water hebben uitgevonden. Dan promoten ze een zogenaamde lifehack die wij veertigers (lees: oude mensen) al jaren gewoon gebruiken want sommige dingen zijn geen lifehack maar gewoon logisch.

Eminem

Echt. Hoeveel keer wordt Eminem per dag op de radio gespeeld? Ik snap het niet. Er gaat geen fietsrit voorbij of daar is hij weer. Het ambetante is: nu ik erop ben beginnen letten irriteer ik me er nog meer aan. Het is nu niet dat ik Eminem barslecht vind maar alstublieft zeg, een beetje kan gaan.

Die gigantische drinkbekers

Ik ben pro herbruikbare drinkflessen. Sinds ik er zelf regelmatig één meesleep drink ik aanzienlijk meer dan toen ik water gewoon in een glas moest gieten. Maar wat is dat met die gigantische bekers die eruit zien als koffietassen voor reuzen? Ik weet dat het een bekend merk is. Ik vermoed dat ik al een influencer heb zien roepen dat je ECHT.ALLE. KLEUREN.MOET. VERZAMELEN!! Hoe ongemakkelijk zien die dingen eruit? En waar steek je dat als je dat niet nodig hebt?

Fietsende fluohaters

Wie zijn ze? Die mensen die in zwarte kledij tussen donker en klaar op hun fiets stappen fluoloos en zonder hun licht op te zetten? Die mensen kom ik jammer genoeg dagelijks tegen. Deze week alleen al heb ik drie keer mijn remmen volledig moeten dichttrekken omdat ik op de fiets nèt niet werd aangereden en ik zie eruit alsof ik naar een 90’s party ga. Pas op, er is ook veel hoffelijkheid vanuit het verkeer, zo wordt er ook heel regelmatig netjes gewacht door chauffeurs om in te slaan op een rond punt. Die mensen beloon ik altijd met een klein wuifke want dan voel ik me wel gezien in het verkeer. Jezelf zichtbaar maken is gewoon respectvol naar heel de verkeerssituatie. Iedereen moet zijn steentje bijdragen, de automobilisten maar de fietsers even goed.

Het was al een tijdje beslist dat we onze tweede wagen zouden verkopen. In het West-Vlaams zeggen we “hij fret geen stuutn” maar dat doet hij eigenlijk wel. Want in het voorjaar moet ik weer de belastingen betalen en uiteindelijk is de verzekering ook niet goedkoop. En dat voor een wagen die maar één keer per week nog wordt gebruikt….

Maar nu is het effectief zo ver. Het komende weekend verlaat de 2e wagen de oprit om niet meer terug te keren. Ik moet toegeven dat ik er wel een mini-stresske bij kreeg toen ik het vernam ook al sta ik volledig achter die keuze. We fietsen naar het werk en er zijn voldoende alternatieven om te geraken waar we moeten geraken tijdens het weekend.

Ik nam alvast een account op het systeem van de deelwagens hier in onze gemeente en vlak bij mijn deur is er ook een FLEX-bus-halte ook al woon ik een klein beetje op de buiten.

Gaan we nog wel eens vloeken? Ik vermoed van wel….maar alles is oplosbaar.

Hebben jullie twee gezinswagens?

Oh yes. Zo voelt het zeker. Toen het gisteren om 21u al bijna volledig donker was werd het nogmaals bevestigd: tijd voor een overgangsperiode.

Het voorjaar – de zomer – het najaar. Zo simpel bestaat een jaar in mijn hoofd. Het najaar begint in mijn beleving op 1 september ook al is het technisch gezien nog zomer. Die dag voelt hoe dan ook altijd als een nieuwe start en de vele boekentasfoto’s op Instagram zijn daar een onderdeel van. Ook al ben ik al sinds eind juli terug aan het werk, er is toch een verschil als alle gezinsleden ineens weer verschillende moetjes op de kalender hebben staan. De jeugd mocht de voorbije maanden lummelen, spelen en naast hun huishoudelijk taakjes werd van hen niet zo heel veel intensieve arbeid verwacht. Ik voorspel het volgende weekend een vermoeide kroost (zeker omdat de kleinste de komende week al op driedaagse gaat met de klas).

Maar tegelijkertijd ben ik wel content. Wie mij een beetje kent weet dat ik nog een structuurbeestje ben. Weekmenu’s, budgetplanning, to-do-lijstjes. Ik doe niets liever, ik heb altijd wel ergens een lijstje liggen. It’s my thing! En een verse periode staat garant voor een nieuwe planning.

Ik begin ook de “Geen Nieuwe Spullen-challenge” (zie mijn andere blog Minimaliese) en daarmee heb ik ook mijn YNAB-budget weer volledig up-to-date gezet.

Dus klaar voor!

En jij?

De 15e augustus, klassiek ook wel “half oest” genoemd is al enkele jaren een kantelpunt in de vakantie bij mij. Het is namelijk het moment waarop ik officieel de jongens niet meer goed kan verdragen. Ze zijn al 7 weken in verlof, hun tempo is absoluut niet meer in lijn met het mijne en ze zijn elkaar grondig beu wat leidt tot voldoende frustraties, discussies en ruzies.

En toegegeven, ik ben daar ook een groot deel van, soms zelfs de aanstoker, ik moet daar niet over zwanzen, dat is zo. Ik gefrustreerd, zij gefrustreerd, kortom: één gefrustreerde boel.

Mijn frustraties komen er ook niet zomaar. Het is veelal een opeenhoping van allerlei kleine dingetjes die ineens in zo danige getale aanwezig blijken te zijn dat ze me meesleuren in een vicieuze cirkel van zagen, zeuren, fretten en janken. En dan heb ik nog maar over mezelf alleen. Laat staan dat ik dan nog in interactie moet treden met twee opgroeiende tieners. Kortom: het komt niet altijd goed de voorbije dagen. De sfeer zit er niet echt in, ik heb al meerdere keren gezegd “dat het tijd is dat weer school is” zodat de jongens over deze opmerking extra gefrustreerd met hun ogen kunnen draaien en de boel lekker kan escaleren tot iedereen donderwolken boven zich heeft hangen.

De grootste oorzaken zijn vooral: de grote bergen rommel waar ik hen continu op moet aanspreken, het constant moeten herhalen van de planning van de dag, hun eeuwige gevraag over wat we nog allemaal gaan doen en de belangrijkste vraag: wat en wanneer we gaan eten!?? Daarnaast is er discussie over wie mee moet op de geplande uitstappen en wie mag thuisblijven en verder lekker rommel mag maken. Eens die oorlog is uitgevochten en ze beiden slechtgezind in de wagen zitten is er hun gebitch tegen elkaar over hoe de ene naar de andere kijkt en hoe zwaar de andere in de ene zijn gezicht ademt. Komt daarbij dat het huis niet proper genoeg is naar mijn gedacht en ik vind dat iedereen verantwoordelijk is om ervoor te zorgen dat ik niet in elke ooghoek vuiligheid zie liggen “want niemand werkt hier ook ooit mee”. Dan ga ik als een halve maniak ineens beginnen stofzuigen en dweilen “want het is hier smerig en niemand doet hier iets”.

Dus mijn vermoeden “dat ik er wellicht ook iets mee te maken heb” is met deze blogpost volledig bevestigd.

– end of rant –

“Ik ben alweer moe”.

“Neen, al drie weken terug aan de slag” als er gevraagd wordt of ik nog in verlof moet gaan. Het waren ook drie enorm pittig weken waardoor ik ’s avonds weinig energie over had om nog veel sociaal te doen. Een beetje sport, een doucheke en verder het huishouden trachten op de rails te houden. En uiteraard een beetje zagen dat het lastig is….

“We zijn dan hier hé 👋👋👋”

Jij, ik en elke instagrammer op vakantie. Comedian Jake Lambert steekt graag de draak met de clichézinnen die gestrooid worden op social media tijdens vakanties. “Don’t mind if I do” “Could be worse” “Vitamin Sea”. Een feest van herkenning en guilty as charged!

“Stop een keer met ademen in mijn richting”

Mijn tiener tegen mijn jongste zoon. Veel uitleg hoef ik daar niet bij te verschaffen zeker?

“Maar heb jij zoveel dorst? Mo gow zeg, kom zjere ier”

Een crazy plantmom -ik noem geen namen- terwijl ze naar de wasbak wandelt met één van haar 52 verslokerde kamerplanten.

“En morgen eens uitslapen hé!”

Een moeder-ik noem geen namen- tegen haar jongste zoon die ze elke dag uit zijn bed moet pellen behalve in het weekend. Dat de moeder in kwestie ook nooit uitslaapt, dat laten we voor het gemak achterwege. Ze pakt wel altijd het ochtendlicht mee.

Sinds ik thuis ben gekomen van Oostenrijk ben ik precies weer in “to-do-modus” geschoten. Lijstjes aanmaken, ideetjes noteren, vooruit denken en vooral plannen maken. Er is weer roering in mijn hoofd.

Als ik op reis ben valt mijn hoofd precies stil. Het voelt als een ondergrondse parking die buiten gebruik is. Eens we terug thuis zijn dan gaan de groene lichtjes weer aan: “250 vrije plaatsen”. Het slagboompje gaat zonder problemen omhoog en naar beneden. Alle to-do’s beginnen op hun gemakje weer rond te rijden. Als ik erbij stilsta: zo gaat het gewoon continu in mijn parkinghoofd. To-do’s die het hele jaar rondrijden op zoek naar een plekje, geparkeerd worden en eens afgewerkt mogen ze de parking weer verlaten door de slagbomen. Lijstjes helpen me bijhouden wie waar geparkeerd staat en hoe lang ze daar al staan. De to-do’s die er te lang blijven staan zorgen voor hoge mentale parkeerkosten, de kortparkeerders kruis ik vlotjes af zonder al te veel te betalen.

Ik moet er mij bij neerleggen: die chille sfeer van op reis vasthouden in mijn hoofd blijkt niet mogelijk. Het is de aard van het beestje: wikkelen en bezig zijn. Zijn er 250 vrije parkeerplekken, dan gaan die vlotjes allemaal bezet zijn.

Gehiked

Ahja vaneigens, we zijn in Oostenrijk. Als je hier niet hiket dan moet je het nergens doen. We doen wel op ons gemak want als we elke dag tientallen kilometers zouden plannen dan komt er gegarandeerd protest van de jeugd.

Gezwommen

Het zijn vooral de jongens die vragen om te gaan zwemmen, zelf zou ik daar niet direct voor kiezen. Ik vind het altijd een gedoe: het omkleden en dan in zo’n klein kotje jezelf achteraf droog genoeg proberen te krijgen zodat je je kleren treffelijk rond je krijgt (lukt ook gewoonweg nooit). Maar eens ik in het water ben dan amuseer ik me wel. Ik voel ook wel dat het deugd doet om gewoon baantjes te trekken. Gisteren kon ik dat in een openluchtzwembad met zicht op de bergen, het was er lekker rustig waardoor het enorm ontspannend was om gewoon weg en weer te gaan. Ik zit nu met de idee om meer te gaan zwemmen maar ik vermoed dat -eens thuis- die plannen gaan verwateren.

Gewisseld

Van regenjas naar topje naar extra trui aan en ook weer uit. Het weer in Oostenrijk is zeer onvoorspelbaar. Het ene moment is het een zalige zon met 25 graden op je snoet en een kwartier later kan het ineens beginnen regenen. Ook bij uitstappen naar de hoogte heb ik telkens een hele lading kledij aan en uit te trekken. Op het hoogste punt was het met moeite 14 graden terwijl het in het dal zo’n tien graden warmer was. Na enkele Oostenrijk-reizen zijn we hier al op ingespeeld en weten we dat voldoende laagjes dragen de beste optie is.

Geslapen

Gisteren hadden we een dagje zonder plannen en dat was blijkbaar exact wat mijn lichaam nodig had na alle buitenlucht. Ik sliep tot 7u35, een persoonlijk record want veelal ben ik tussen 5u30 en 6u30 uit de veren zelfs op vakantie. De magische truc om lang te slapen heb ik echter nog altijd niet gevonden.

Gelezen

In de wagen las ik een bibliotheekgok. Ik word wel degelijk beïnvloed door andere lezers op Instagram en Goodreads want van “Overgave op commando” herkende ik vooral de kaft.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik het in twee trekken heb uitgelezen en de enige reden waarom ik ben gestopt is omdat we een tussenstop deden.

Gemoederd

Na een redelijk korte maar stressvolle examenperiode voelt het goed dat de jongens gewoon lekker mogen chillen. Geen moetjes aan hun hoofd, enkele weken schoolvrij. Linus ging het voorbije schooljaar niet graag naar school (“Alles is saai!”) en Ilja heeft er een hobbelachtig parcours opzitten maar eindigde het tweede middelbaar wel met voldoende overschot om rustig door te schuiven naar een bepalend derde jaar. Ik ben blij dat ik ze eens fulltime bij me heb maar ik merk wel dat ik strenger moet moederen dan andere jaren. Twee tieners vragen toch regelmatig om bijsturing in taalgebruik, wild gedoe en weerbarstigheid. De boys kunnen het veelal goed met elkaar vinden maar er zijn ook momenten waarop er geklopt en gescholden wordt. Al spelend gaan ze ook soms heel bruut met elkaar om waardoor het heel regelmatig nodig is om de boel gewoon stil te leggen voordat het helemaal escaleert. Onderstaand beeld zegt meer dan de woorden:

Gemist

De minimaliese in mij zit ver weg als het over mijn koffie gaat. Sinds enkele maanden hebben we een koffieapparaat thuis en dat is het enige wat ik mis als ik op vakantie ben: een goeie tas koffie ’s morgens. Dat is het als je jezelf verbetert met materiaal. Eens je iets hebt kan je het niet meer missen. Ik vind het best confronterend dat ik daar zo materialistisch in ben. Hoor ik daar firstworldproblems echoën vanuit de bergen?

In week 2 van het verlof begin ik lichtjes te ontspannen. Dat klinkt alsof ik continu een uptight control freak ben maar dat is helemaal niet wat ik bedoel. Ontspannen op commando “omdat het nu eenmaal verlof is”….dat werkt niet bij mij en ik vermoed dat ik niet de enige ben.

Ik heb het gewoon nodig om thuis weg te zijn om die mentale ruimte te krijgen. Ook al werkte ik niet in de eerste week, het was pas naar het einde van week 1 toe dat ik voelde dat ik verlof had. Ik sliep zowaar eens tot 7u36, dat is een unicum. Mijn hoofd heeft die afwezigheid van thuis nodig om tot rust te komen. Ergens is het ook wel een klein beetje jammer, dat besef ik wel, dat thuis zijn niet voldoende voor ontspanning kan zorgen, alsof er altijd iets is “wat nog vlug even moet of kan” en dan voorrang krijgt.

Zaterdag voor ons vertrek naar Oostenrijk had ik een “thuisdagje” ingepland. Lees: geen afspraken, een dagje om het huis op orde te zetten, valiezen te maken en de nodige boodschappen te doen voor de autorit.

Vreemd genoeg voelde dat reisruimen zeer ontspannend. Alsof ik tijdens het kuisen een rustig slot aan het schrijven was aan het deel van de thuisweek zodat het volgende hoofdstuk “vakantie” gestart kon worden. De gedachte aan thuiskomen in een huis waar geen werk in is vind ik ook wel ergens ontspannend dus ik vermoed dat het een goed idee was om het zo aan te pakken.

Het tokkelen met een uitzicht is nu ook niet bepaald lastig in Oostenrijk. Gisteren was een regenachtige dag maar dat gaf ons wat tijd om op onze plooi te komen en niet meteen in de wandelstartblokken te gaan staan want ik hoor de echo van de bergenlokroep heel sterk als ik over ons balkon tuur.