Powermeme

Honderd jaar worden, het is niet iedereen gegeven. Dinsdagnacht stierf mijn grootmoeder, een eeuw oud. Ik weet dat ik blij moet zijn voor zo’n mooi lang leven en ik ben ook dankbaar voor de 35 jaar dat ik er deel van uitmaakte.  Tezelfdertijd ben ik triest voor het verlies.  Want dat is het.  Een verlies.  Ik troost mij met de gedachte dat haar leven rijk was, misschien niet met tonnen geld en een grote villa maar met familie, vrienden, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.  Ik troost mij met de gedachte dat ze rustig stierf op de verjaardag van pepe.

IMG_20170704_114729

Weet je, meme leerde ons om tevreden te zijn met wat we hebben.  Dat we van werken niet zouden smelten en ‘je moet goed eten!’.  De basis, daar was ze goed in.  Maar genieten stond ook helemaal bovenaan in haar woordenboek.  Bij haar honderdste verjaardag vorige zomer vroeg ze me regelmatig “heeft iedereen nog genoeg drank?” “je moet schenken hé”.  En we schonken.  Geen water, want ”water is voor de vissen!”  We klonken op honderd jaar waardig leven.  Op het leven zoals het komt en op het leven zoals het is.  Dankbaar voor de vele fijne jaren samen, voor de lach en de kwinkslag.

IMG_20170704_112143

Bij meme had ik het gevoel dat ik ertoe deed.  Dat ze mij betrok in één of andere samenzwering.  Het zat in de kleine dingen.  Hoe ze na een hartelijk en geanimeerd gesprek met een dame die we tegenkwamen in mijn oor fluisterde “ik ken die madame niet wi!”  Hoe ze ons op haar 97ste nog toonde hoe een ouderwetse pek werkt tot de dag waarop ze aan mijn kroost wou bewijzen dat ze nog kon springen met haar 99-jarige knieën.  Van de boterhammen met een gekookt eitje tot de chocotoff uit het snoeppotje.  Het moest niet altijd bombastisch zijn.  Die kleine dingen zijn wat haar zo typisch meme maakte en dat bewaar ik, samen met mijn gedachten aan haar.

IMG_20180105_190834_478

Soms vraagt een mens zich af…

…hoe appeltjes in tegels drogen

IMG_0032.jpg

…waar je sommige dingen koopt

img_0102

…waarom ik altijd de hibbiejibbies krijg als de kinderen op hun tandenborstels bijten

img_0047

…waarom deze poes altijd maar weer op die paal zit te koekeloeren als ik aan het lopen ben

…en waarom ze zo kwaad kijkt….just passing by kitty, just passing by

img_0063

…wanneer ik ineens zo verslaafd ben geraakt aan podcastandwalk

…en waarom mijn wenkbrauwen zo vaak in de war zijn terwijl ik ze nochtans regelmatig laat bijwerken

img_0087

…of deze poes niet bleef steken in het vers gegoten asfalt indertijd…

img_0100

…en waren haar pootjes dan niet beklisterd met asfalt eigenlijk…

…en of ze die asfalt dan probeerde af te likken van haar donsjes…

…en bleef haar tong dan niet plakken aan haar poot…

…en misschien scheurde haar tong toen ze die probeerde los te rukken…

…en zouden katten hun tong nodig hebben om te miauwen…

…en…

…en…

Vier blogs die de moeite zijn om eens te checken (2)

Bloggers die over bloggers schrijven, het kan ook niet anders.  Wie blogt leest ook graag blogs.  Dat staat buiten kijf.  Ik durf met weinig schaamte zeggen dat ik dagelijks blogs lees.  Soms in de vlucht, soms zou ik me daar wel eens een half uur voor neerzetten.  #nevernotreading zeker?  Mijn tijd wordt nu ook wel eens besteed aan podcasts luisteren en gezien het in januari blijkbaar podcastmaand is begin ik hier en daar tips op te pikken om nog meer nieuwe dingen te leren kennen.  Dat allemaal terwijl ik nog altijd volle bak bezig ben met mijn nieuwe vriendin Gretchen Rubin.  Ze vergezelt me wel eens als ik een gigantische mand was aan het plooien ben of tijdens mijn loopjes.  Kortom: ik weet altijd hoe ik mij kan bezighouden en soms zou ik daarvoor wel graag eens een halve dag in een holletje kruipen en stressen over wat ik nu eerst ga lezen of luisteren.  Want er is zoveel interessants te vinden op het net of in mijn podcastapp.  So little time, so much to read.  Ik begin zelfs al een beetje uit te kijken naar de vlucht naar New York gewoon omdat ik dan onbeschaamd uren aan en stuk ga mogen lezen of luisteren of in het niets rondstaren alvorens er een bom aan prikkels op mij af zal komen.  Vraag het mij misschien nog eens terwijl ik met een gebroken rug van het vliegtuig strompel.

Soit!  Blogs dus.  In 2016 was er blijkbaar al eens een postje waarin ik enkele van mijn favoriete blogs opsomde.  Ik vergeet soms wat ik schrijf, of het zit ergens in mijn achterhoofd.  Die postjes moet ik letterlijk op google gaan opzoeken.

Er zijn ondertussen wel wat andere bloggers die het lijstje mogen aanvullen.

  • Barbara van Zeg Maar Babs is relatief nieuw (nog geen jaar aan de slag!) in de blogwereld maar maakte alvast een kickstart.  Ze schrijft actief op haar eigen blog maar ook voor Maison Slash.  Steevast met een kwinkslag en vooral ook de slogan “niet perfect maar uniek” spreekt me wel aan.  De thema’s variëren en dat is iets dat bij mij vooral werkt als ik een blog begin te volgen: varieer in het verkeer.  Er bestaat zoiets als een “niche blog”.  Wat?  Een blog die zich op één onderwerp specifiek richt.  Niche blogs werken bij mij minder goed om mijn aandacht te trekken en te houden.  Maar Babs (ik mag toch Babs zeggen volgens haar site) kan mooi de balans tussen de verschillende aspecten van haar leven in evenwicht houden.
  • Talitha heeft een blog.  Letterlijk.  Dat is haar blognaam.  And a catchy one zou ik zeggen, net als de inhoud ervan.  Uiteraard heeft ze een streepje voor omdat ze Ieperling is, ook al woont ze al een tijd in Amsterdam.  Niettemin sleept ze me altijd weer mee.  Ze is tien jaar jonger en lijkt het helemaal te maken, tezelfdertijd lees ik regelmatig uitspraken die me aan mezelf van tien jaar geleden doen denken.  Niet dat ik indertijd een blitscarrière had net als zij nu, maar de manier waarop ze de wereld benadert.  Ze heeft nog niet die rust gevonden die ik ondertussen wel al een beetje heb.  En dat is perfect, want ze staat op scherp en dat houdt de blog heel levendig.  Pluspunt: er zijn elke week lekkere taarten te bespeuren in de rubriek “Keek op de week”.  Geef toe: taarten zijn altijd een goed idee.
  • La vie en mama.  Ik volg Inge eigenlijk al jaren.  Haar verhaal nam enkele maanden geleden een serieuze wending toen ze een expat-avontuur startten in Amerika.  De logs die hieruit vloeien vind ik om van te snoepen.  De Amerikaanse dagelijkse gewoontes vergelijkt ze met de onze en laat “het gewone” nu juist zo interessant zijn.
  • The kitchenary tales.  Bv’s die schrijven, het blijft altijd tricky.  Wat lossen ze en wat niet?  Maar daar lijkt Stephanie Coorevits helemaal geen last van te hebben.  Ze schrijft wat ze denkt.  Ik kan het wel smaken en neen: het heeft niets met eten te maken.  Iemand die “Mijn naam is Stephanie Coorevits en zo doe ik altijd als ik een cactus vast houd” onder haar profielfoto zet kan zichzelf wel relativeren.  Ga het zeker eens gaan bekijken!

 

Nog blogs die ik zeker eens moet checken?  Spam ze zeker in de comments!

Was het shitty dinner een winner?

Je hoeft me niet zo lang te kennen om te weten dat ik een actief voorstander ben van “gewoonheid”.  Het alledaagse is zo mooi en gewoon is goed genoeg.  Toen de dames van emoshit het concept Shitty Dinner in het leven riepen was ik direct verkocht.

Ze stelden enkele basisregels op:


De regels

  1. Je mag niet speciaal naar de winkel gaan voor dit etentje. Je maakt iets met wat je in huis hebt. Je serveert wat de kasten/koelkast de mensen schenkt.
  2. Je mag niet opruimen, stofzuigen, WC’s poetsen of was plooien voor de mensen komen.  Nee, ook niet de kussens van de zetel mooi uitschudden. Of de dekentjes in de zetel opvouwen. We weten allemaal dat die bij iedereen slordig in de zetel liggen. Jij woont er, je vrienden kunnen er best wel komen eten. Het is niet alsof ze van de grond moeten eten.
  3. Je mag niets meenemen. Geen geurkaarsen, geen bloemen, geen flessen wijn, geen mooie kaartjes (niets waarvoor je naar een winkel moet gaan om die te kopen, jezus). Enkel jezelf.
  4. Je mag je niet opkleden. Geen extra schmink, geen hakken, geen oorbellen die gaan hangen en waarvan uw oren pijn doen. Gewoon de kledij waarin je gewerkt of geluierd hebt die dag.
  5. Geen zelfgemaakt dessert. Zelfgemaakte desserts op een weekavond serveren, is voor mensen die geen job hebben, het zien zitten om om 6 u. op te staan of mensen die Nigella Lawson heten, wij zijn geen enkele van die dingen.
  6. Geen gsms, zeker geen smartphones. Want smartphones zijn zo niet shitty. En tijdens etentjes willen wij babbelen.
(bron: emoshit.be)

Gisterenavond was er voor het eerst zo’n Shitty Dinner in mijn living gaande.  Had ik dan geen boodschappen gedaan, niet gepoetst, niet opgeruimd, geen dessertjes gemaakt en geen gsm gebruikt?  In feite was dit zo ja.  Ik ging ervan uit: als het voor mij goed genoeg is om anders in mijn zetel te wentelen zal het voor de anderen ook moeten goed genoeg zijn.  Ik schopte het meeste speelgoed aan de kant in de hoek en haalde wat frisdrank in huis (niets wat ik anders niet zou kopen). Enkele flessen cava en witte wijn die overbleven na de feestdagen werden koud gezet.  Er vlogen wat extra pizzadegen in mijn kar in de Aldi.  De roomba deed een toertje die middag, maar dat ging hij anders ook gedaan hebben.

 

En weet je, het was zalig.  Ik hoefde mij niet de hele dag druk te maken over het feit dat er ’s avonds 11 mensen op bezoek kwamen.  Ik moest niet stressen om 4 winkels te doen voor verse ingrediënten, de Aldi volstond.  Ik had geen make-up op, mijn woodysloffen waren lekker warm.  En dat was ok.  Alles was OK.  Er kwamen mensen in mijn living die ik nog nooit ontmoet had.  Er waren mensen die ik enkel van hun fotootjes op Instagram ken.  Flessen wijn werden uit de frigo gehaald en gewoon doorgegeven.  Mensen stonden zelf recht om hun glas bij te vullen.  Iedereen bracht wat eten of chipjes (vooral veeeeel chipjes) mee.  En er was tijd.  Om te babbelen, om elkaar nog eens te zien zonder dat ik de hele avond in mijn keuken de kookwekker moest in de gaten houden.  Zonder dat er borrelende massa’s op het vuur tegelijkertijd moesten klaar zijn.  Wie dorst had dronk, wie honger had at een stuk pizza, we gaven ze aan elkaar door op de snijplank.  In mijn keuken stonden mensen restjes op te warmen terwijl ik in de living aan het tateren was.  En dat was helemaal OK.  Let it go!  Het is lang geleden dat ik nog eens zo’n ontspannen avond heb gehad.  De gesprekken zwierden alle richtingen uit, van de rare kantjes tot de vuile hoekjes.  Er werd gegokt of de crème brûlée van de Aldi wel zou smaken.  Iemand at Griekse yoghurt uit een potje als dessert.  Nah, ook gewoon lekker dat.

IMG_20180113_181803.jpg

 

Voor wie denkt: maar alléé, pizza van de Aldi, gasten die ovenhapjes meebrengen, River limonade serveren.  Whatever jong, we zijn gewoon samen, nobody truly cares.  Waar kun je beter ongedwongen samenzitten dan in een zetel?  En wat het meeste opviel: niemand was echt veel op zijn gsm bezig.  De mijne was sjiekeplat en lag ergens op te laden.  Ik!?  Die zoveel foto’s neem, en zo graag door vanalles scroll.  Ik heb hem geen seconde gemist want afspreken in het echt is zoveel waardevoller.  Ook al is het maar a shitty dinner, voor mij was het a giant winner.

de zee van tijd om zeep

Het zag er veelbelovend uit deze ochtend op mijn vrije dag.  Ik moest mij niet douchen dus er was nog extra tijd.  Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar als ik ’s morgens ga lopen dan was ik mij niet eerst, dan strop ik vlug mijn loopkleren aan, een deotje hier en daar moet voldoen.  Uiteraard ben ik altijd de eerste op, rond 6u40 druppelde de koffie al door de filter.  Boy do I love the smell of fresh coffee in the morning.  Ik krijg er de avond voordien soms al goesting in.

Om 7u15 gaan de wekkers van de kinderen af.  Lees: om 7u15 mogen ze naar beneden komen, veelal liggen ze daarvoor wel al te vertellen in hun bed.  Alles gaat vlot, Linus heeft een badje nodig maar Ilja eet wonder boven wonder vlug door.  Zijn bijnaam is nochtans Captain Slow en die verdiende hij door talloze ochtenden te wentelen in de zetel terwijl hij zich in feite moet aankleden.

8u: iedereen is gewassen, heeft een volle maag en ik kan zelfs al beginnen met wat groentjes te snijden voor mijn lasagne van die middag.  Ideaal, een beetje vooruitlopen op de feiten kan nooit kwaad denk ik.

Om 8u20 roep ik: “schoenentijd!”.  De boekentassen staan netjes gevuld klaar aan de voordeur. (You can call me perfect mom for once).   Maar dan moet er ergens iets misgelopen zijn.  Tussen “tijd om groentjes te snijden” en “schoenentijd” hebben die twee rascals een klik in hun hoofd gemaakt.  Ilja begint zich met vanalles bezig te houden, loopt heen en weer te zoeken naar zijn schoenen (terwijl die gewoon klaarstaan) en Linus weigert elke opdracht die ik hem geef uit te voeren.  Het is uit met de luxe.  Ik vraag hem om zijn jas aan te te trekken.  “Neej”.  Hoofdschuddend en met zijn armen gekruist staat hij in de hal tegen de muur.  Ik ben van het principe geworden dat ik niet meer achter mijn kinderen aan loop als ze weigeren mee te werken.  Ik negeer hem en doe zelf mijn jas en schoenen aan om naar de schoolpoort te vertrekken.  Ilja zoekt zich te pletter naar een reservemuts aangezien hij de zijne -zoals zoveel dingen- op school liet liggen.  De kleine broer staat nog altijd chagrijnig te gluren vanonder zijn wenkbrauwen.  Ik open de voordeur en ga mee met Ilja naar de wagen.  Terwijl ik naar buiten ga brokkelt het stoere schild af, zijn peuterstemmetje gilt: “neeeeeeeeeeeeeeehhh!!!!!!”

Ondertussen is het 8u30, Linus ligt de vloer te kussen, tranen, snot en kwijl: “mama, ik wil ook mee!”  Ik vraag hem nog één keer om zijn jas aan te trekken.  Hij leerde de techniek waarbij hij ze op de grond legt en dan over zijn hoofd gooit om ze aan te krijgen.  Ik vermoed dat dit zowat het eerste is dat ze aanleren in de peuterklas.  Jammergenoeg legde hij ze fout waardoor hij de jas ondersteboven aan had en de kap onder zijn poep bengelde.

8u35: we zitten allen in de wagen.  Mijn ruit is bevroren en mijn raam aan de binnenkant is bedampt.  Het duurt forever tegen dat ik iets deftig kan zien en we eindelijk kunnen vertrekken.  Terwijl ik van de oprit draai voel ik mijn maag oplaaien.  Ben ik de enige moeder die elke ochtend zo gestresseerd de baan op gaat?

Eén ding is zeker: het loopje achteraf was koud maar tegen dat ik thuiskwam was alle ochtendstress verdwenen.

Kanye wijsheden

“They say: people in your life are seasons and anything that happens is for a reason”.  Kanye zingt het zo mooi, maar is het ook zo?  Mensen komen en mensen gaan, soms is er zelfs geen reden voor, een koppel besluit uit elkaar te gaan en zo verlies je iemand.  Misschien strandt een vriendschap al dan niet gewenst.  Samaja klaagt al eens dat haar sociale leven te rustig is, maar toen ik in de levensfase zat waarin zij zich bevindt hadden wij ook zo’n periode.  Iedereen leek zich terug te trekken in hun nieuwe cocon met een partner en eventueel kinderen.  Nu de kinderen iets ouder zijn gaat het vlotter om eens af te spreken of een babysit te vragen met als gevolg dat de weekends dichtslibben met sociale engagementen.  Soms breekt het koud zweet me al uit bij een uitnodiging om ergens te gaan eten, naar een toneel te komen kijken of deel te nemen aan één of andere quiz.  Ik kan moeilijk “neen” zeggen en moet mezelf hier echt in trainen, aan de andere kant haal ik energie uit die afspraken.  Mijn kinderen beginnen ook hun deel van de sociale boterham op te eten: chiro, leesclub, logopedie.  Toch heb ik regelmatig het gevoel dat het voor iedereen drukdrukdruk moet zijn.  Alsof “druk” gelijk staat aan “geslaagd”, in contrast hoor ik toch ook regelmatig: geen tijd om te relaxen, onvoldoende me-time, onvoldoende quality-time met het gezin.   En daar komt het “neen” zeggen: we zijn zelf verantwoordelijk voor het bewaken van die grens want hoe meer je buitenkomt, hoe meer je buitenkomt.  Dat klinkt raar, maar een sociaal leven houdt zichzelf in stand.  “Geen tijd” is relatief, je kunt altijd tijd maken als je dat graag wil.  Dat neemt niet weg dat het geen pijn doet om vriendschappen te zien stranden, ik heb soms echt vriendschapsverdriet. Als ik mensen ineens niet meer zie zonder aanwijsbare reden, als de zin om tijd te maken voor elkaar ver te zoeken is.  Maar misschien zeggen zij ook wel eens meer “neen” of zijn mensen enorm begaan met het sociale leven dat opgroeiende kinderen met zich meebrengt.

Soms doorstaat de vriendschap de seizoenen niet en dwarrelt ze uiteen door de droogte van de zomer, het vallen van het blad of de wakte van de sneeuw.   En dat is het leven, met of zonder reden.

De vallende kerstballenboom

5 januari, ik begin al helemaal niet meer te nieuwjaarswensen als ik mensen voor het eerst zie in het nieuwe jaar, my bad, ik vergeet dat altijd.  Ik ben er eigenlijk al uit.  In feite ben ik er nooit in geweest.  Tijdens de jaarovergang lag ik zalig te ronken want oudejaarsavond vierden we rustig bij ons thuis: een aflevering van het vierde seizoen van Peaky Blinders en in slaap dommelen halfweg de tweede aflevering.   Het woelige jaar afsluiten en fris opstaan in een nieuw jaar.  Zal het anders worden dit jaar?  Wie zal het zeggen?  Ik alvast niet.  Aan goede voornemens doe ik uiteraard niet mee, want als je iets wil veranderen dan moet je niet wachten tot een specifieke datum, je doet het best direct denk ik.  “Vermageren” en “minder piekeren” staan waarschijnlijk bij de meeste mensen op 1.   Maar….gelijk wanneer je eraan begint, veranderingen doorvoeren waar je het nodig vindt moeten we toejuichen!  Olei dus voor wie wel volle bak aan iets begonnen is!!

Het kerstverlof was een afwisseling van veel eten, werken en losse dagen verlof.  Het programma van de oudste zoon zat zo danig vol met kerstfeestjes, playdates en logeerpartijtjes dat ik hem in de eerste week bijna niet zag.  Het belangrijkste is toch dat hij zich amuseert.

Op de 24e december trokken we naar De Palingbeek waar we het rijk voor ons alleen hadden, ahja, iedereen stond waarschijnlijk tafels te dekken en in potten te roeren.  Zelf koos ik voor een kindvriendelijk menu: versgemaakte pizza’s.  Zo konden die twee rebels nog wat meehelpen fabriceren en werd er tenminste gegeten zonder discussies.  En toegegeven: het is ook gewoon gemakkelijk.  Wat pizzabodems, enkele toppings en veeeeel kaas.

Na nieuwjaar trokken we met ons vier nog een dagje naar Gent waar we met mijn broer het Gravensteen bezochten en uiteraard het reuzenrad uittestten.

IMG_20180102_141113.jpg

“Ben een beetje bang” piepte hij.  En toen ging hij met zijn neus tegen het glazen deurtje zitten om naar beneden te kijken.  Brrr!

Ik verliet mijn broer zijn appartement met een nieuwe lading leesvoer.  Ik zal tijdelijk niet meer in de bibliotheek verschijnen vrees ik…

IMG_20180105_124134.jpg

De komende weekends zijn gevuld met bezoekjes van vrienden, een heuse shitty dinner  (de bloggerseditie) en het afbreken van mijn semi-dode kerstboom.  Want kijk, zo’n echte boom is geweldig.  Voor een maand.  Daarna is hij gewoon triestig.  Elke dag komen de kinderen kerstballen brengen die er gewoon zijn uitgevallen van dodigheid.

IMG_20180105_125137.jpg

Doen jullie van goeie voornemens of niet? En valt jullie kerstboom ook in mul zoals bij mij?