Een goed doel en een wrang gevoel.

Ken je dat: van die situaties waarin je niks zegt en achteraf bedenkt “wat je had moeten zeggen” in de plaats van gewoon alles over je te laten komen?  Deze ochtend was ik een beetje kwaad tijdens mijn bezoek aan een rommelmarkt.  En je krijgt me niet zo vlug kwaad.

Wat zij zei:

“Kindjes!  Hier aan het kraam kun je voor één euro vissen.  Je weet niet wat je krijgt maar het is een cadeautje en de opbrengst gaat naar het goeie doel, kom maar vissen, het is niet moeilijk en het kost maar één euro.  Dat is toch niet veel geld hé?!  Alléé kindjes, kom maar vissen!”

Wat ik zei:

“Willen jullie vissen?  Jullie hebben elk centjes gekregen van mama en mogen kiezen wat je ermee koopt.  Als je wil vissen dan mag dat, maar het moet niet.”

Wat Linus (3 jaar) zei terwijl hij tegen mijn been aan kroop:

“Neeeeenn!!”

Wat Ilja (bijna 7 jaar) zei:

“Jaaaaa!!!”

Wat ik zei:

“Ilja, je hebt waarschijnlijk geen centjes meer genoeg hé?”

Wat zij zei:

“Maar mama of oma gaan dat wel betalen hoor kindje, kom maar vissen.  En je broertje ook.  Het is maar één euro!  Voor het goeie doel! Dat moet je wel doen hé!?”

Wat ik deed:

Zijn restje centjes aanvullen met kleingeld zodat hij alsnog kon vissen.

Wat zij zei:

“Oei oei oei oei, al dat kleingeld!”

Wat ik had moeten zeggen:

“Geld is geld toch??”

Wat ik zei:

“Geld is geld hé!”

Wat zij zei:

“en broertje!  Kom eens dichter!  Mama, als jij hem op een meter afstand houdt dan gaat hij zeker niet willen vissen hé, komaan!  Voor één euro!”

Wat Linus (aka broertje) zei:

“Neeeeeenn!”

Wat ik zei:

“Hij wil niet, neen.”

Wat Ilja kreeg nadat ze in haar wagen in enkele dozen ging scharten: een notitieschriftje.

Wat zij zei toen ze het hem overhandigde:

“Een heel mooi prachtig schriftje.  Er staat een skateboarder op!  Waw!  En ik had ook nog iets leuk voor je broertje ook, maar hij wil niet.”

Wat ik zei:

“Neen das jammer, maar hij is niet verplicht, kom Ilja, we gaan doorstappen”

Wat zij riep toen ik mijn rug draaide:

“amaai, en ze hebben daar een kwartier voor staan twijfelen, voor één euro mensen, en dan nog voor het goeie doel hé!!!”

Wat ik had moeten zeggen:

“Inderdaad mevrouw, ik probeer vandaag op deze rommelmarkt mijn kinderen bewust te maken van de waarde van geld.  Ze kregen elk vijf euro mee die ze mochten spenderen en op is op.  Ik vind het nobel dat u het goede doel wil helpen, maar ze zijn al de hele ochtend aan het wikken en het wegen.  Ze tasten aan hun geld, ze tellen de centjes en Ilja durfde zelfs afdingen.  Linus kocht een smurfentas en Ilja pokémonkaarten die hij heel zorgvuldig uitkoos.  Misschien is het kleintje nog niet echt helemaal mee in den draai maar ook hij heeft recht om “neen” te zeggen net als u en ik.  Ik wil mijn kinderen bijbrengen dat ze een vrije wil hebben en zich moeten wapenen tegen sommige mensen ook al hebben diezelfde mensen het misschien wel goed voor met de rest van de mensheid.  Ik vind u eerder opdringerig en ik hou er niet van dat u mijn gezag ondermijnt en mij belachelijk maakt ten aanzien van mijn kinderen en de andere mensen die hier in de buurt staan en al zeker niet achter mijn rug.  En kunt u me eens zeggen welk goed doel ik nu gesteund heb?”

Maar ik zei niets en liep een halve voormiddag inwendig te vloeken en te fezelen tegen mijn echtgenoot van “godverdomme” en “als hij nu niet wil” en “’t geld was dan nog niet goed genoeg ook!” gevolgd door: “Vissen?  Er hing niet eens een vislijn aan, het was gewoon een kapotte stok waarmee ze dingen moesten opscheppen, noem jij dat vissen?  Ik noem dat prikken en hopen dat je het mee hebt!

Maar ik heb gezwegen.  En het goede doel gesteund.  Misschien maar met een handvol kluttergeld maar ’t is beter dan niets.

 

 

Podcast and walk

Eén van de weinige voordelen aan de flexibele werktijden in de sociale sector: je bent al eens vrij tijdens de week als je het weekend moet werken.  Nu beide kindjes naar school gaan is het dan ook geweldig, gezien ik alles gewoon vlotjes op mijn ééntje kan doen.  Ik hoef geen kinderen mee te slepen in de Colruyt tijdens het rush-uur, ik kan afspreken met vriendinnen die freelancen en dus ook niet aan werkuren zijn gebonden of ik kan gewoon sporten overdag.  De drie extra kilootjes die ik meebracht uit New York blijken enorm hardnekkig te zijn  Normaal zou ik zonder veel problemen drie kilo kwijt kunnen spelen, maar de maanden april en mei brachten nogal wat feestjes met zich mee.  En…..my resistance was weak als het op chipjes, nootjes en ijsjes (want de zomer is toch al voorbij toch?) aankwam.  Dus bleven die drie fuckertjes lekker plakken.  De grove middelen dus maar: extra bewegen en minder snoepen.  Want dat is het enige dat goed werkt in mijn geval.  Gewoon meer van het ene en minder van het andere.  Op de dagen dat ik niet ga lopen doe ik meestal gewoon verder met mijn gewone routine maar deze week besloot ik telkens ook een grotere wandeling te maken.  Alleen maar om de beweging op te drijven.  Sinds ik de wereld van de podcasts aan het exploreren ben is het dan ook gewoonweg dikke leute om een wandeling te maken.  Ik kijk er zelfs naar uit, ook al moet ik er mijn lelijke wandelschoenen  voor aantrekken, die blijven een blessing.

Enkele maanden geleden downloadde ik de app van Wandelknooppunt.  Ik vergat wel al eens dat ik een actief abonnement heb maar vandaag deed ik een wandeling in Dikkebus.  Ik koos voor een middelmatige toer van 6 km en luisterde naar Happier.

 

Waarom wandelen?  Is dat niet voor gepensioneerden eigenlijk?  Naah, ik denk het toch niet.  Wandelen is volgens mij net iets minder belastend voor je lichaam dan lopen en het heeft er  toch een effect op.  De buitenlucht doet enorm veel deugd en doordat ik podcasts beluister kan ik twee dingen combineren.  Ik werk aan mijn fysieke gezondheid en ik leer iets bij.  Plus ik zie regelmatig heel mooie gebieden die zich blijkbaar in een straal van 20km rond mijn huis bevinden.

 

img_3472.jpg

Ik kan het iedereen aanraden.  Vandaag deed ik deze toer:

 

en onderwijl kwetterden Gretchen en Liz in mijn oor allerlei hacks om happier te worden.  Double win!

 

Heb jij nog concrete tips om mijn drie extra kilo’s te lijf te gaan?  

De 7 Ge’s #5

Gesnoept: beertjesbrij.  Blijkbaar kun je dat ook zo op zijn geheel oppeuzelen, gewoon een beetje extra trekken met je tanden.  Ik heb wel gezorgd dat niemand mij bezig zag.

img_3273

Gewaand: in een klein stadje in Frankrijk eventjes.  En dat allemaal terwijl ik gewoon door Ieper centrum aan het stappen was.  Wat de zon allemaal niet kan verwezenlijken hé.

img_3130

Geobserveerd: Hoe Kelly Ilja op de foto kreeg vorige zondag op zijn groeifeest.  Hoe ze rustig met hem omging,  bijna onzichtbaar was op het feest en tegelijkertijd de hele tijd aanwezig (al heb ik haar toch even kunnen strikken voor een selfie).  Ik kijk uit naar de resultaten!

img_3177

img_3211

Gekocht: een nieuwe droogkast.  Het was van moeten nadat ons vorig exemplaar van 11 jaar oud begon te roken en feuzen.  Milieubewust kun jij mij alleszins niet noemen, en neen daar ben ik niet trots op maar een droogkast is voor mij iets dat ik meteen vervang als het stuk gaat.  Als ik vertel tegen mensen over mijn kapotte droogkast krijg ik soms de reactie dat ik nogal veel was heb.  Bij nader inzien is het misschien wel zo, of zijn er nog mensen met een gezin van 4 die elke week 5 tot 7 wasmachines draaien?  De brandverzekering betaalde ons toch nog iets uit.  Met het geld kan ik met moeite een voorraadje was-producten betalen maar kom…

img_3300

 

Gefeest: niet alleen op het groeifeest van Ilja, maar ook lekker gesmuld op een communiefeest bij vrienden en vandaag nog een trouw op het stadhuis!  Drie keer in één week, it must be may!

img_3259

Geluk: Met zo’n lieve vriendinnen en hun even flinke zoontjes!  Hoe cute is dit?

img_3234

Gewerkt: het kan niet elke dag feest zijn natuurlijk.  Al vind ik het niet echt lastig om te strijken in zo’n omstandigheden!  En dat ik an sich bitter weinig strijk heeft er ook wel mee te maken denk ik.

img_3244

 

Gastblog: Talitha van met haar blog

Remember 40 dagen bloggen?  Er zijn menig bloggers die er zich aan waagden.  Er zijn zelfs een heel aantal mensen die het ook effectief hebben volgehouden!  Chapeau!  Onder hen Talitha.  Wie kent haar nog niet? Op haar voorstel om te gaan gastbloggen tijdens de 40-dagen challenge ging ik in eerste instantie niet in omdat ik helemaal de courage niet had om 40 dagen te gaan schrijven.  Maar bij nader inzien blijkt het internet helemaal geen regels op te leggen en al zeker wij onszelf niet, dus komen we toch even bij elkaar langs voor een postje op elkaars’ stek.

En waarom moet ik nu weer bij Talitha gaan lezen eigenlijk?  Zeg het mij nog een keer?

Ik prees haar talenten hier al eerder in januari, ik zou het zo opnieuw doen want ik blijf fan van haar random brainfarts zoals ze ze zelf graag beschrijft.  Ze durft te schrijven wat ze denkt ook al is dat niet altijd wat je eigenlijk wil horen.  Zo las ik haar recensie van Het Smelt vorige week terwijl ik aan het scrollen was door de blogposts en vond ik het wel straf dat er weinig goedmakerij in stond.  To the point, rechtdoor en sorry voor jou als je het niet fijn vindt.  Ik ken veel mensen die jaloers zijn op die stijl en het zelf niet durven, inclusief mezelf.  Ze komt van achter de hoek bij mij thuis.  Als je uit de Westhoek komt is alles achter de hoek.  Ze schaamt zich niet over haar roots, ook al bevalt het haar niet altijd even goed om de lokale economie te steunen, we moeten allen eens door de zure appel van het fout gekozen restaurant bijten hé.  I’m zipping the lip now!  Voor u: Talitha!


Negen kleine dingetjes over Nederland

Een tijdje geleden verbaasde Liese zich nog over negen kleine dingetjes over Amerika. Ik besloot om hetzelfde te doen, maar dan over Nederland. Ik woon inmiddels al 9 jaar in Amsterdam (ik kom oorspronkelijk uit de diepe krochten van de West-Vlaanders en deel mijn bakermat met Liese) en hoewel ik van tevoren nooit had gedacht dat er grote culturele verschillen zouden zijn, heb ik toch wel aan een hoop dingen moeten wennen. En dat bedoel ik niet per se negatief, hoor. Niet zoals menig Vlaming die zich verbaast over iets in Nederland met een attitude van ‘zo stom, bij ons is dat toch veel beter en logischer zulle’. Maar gewoon, in de zin van: oké, hier doen ze het blijkbaar zo. Duly noted. Dan ga ik dat ook maar doen. Want integratie enal. En zo komt het dat ik inmiddels al best wel hard moest nadenken om dit lijstje te vullen.

Veel kleine dingetjes leer je namelijk zonder dat je erbij stilstaat. Door simpelweg ergens op te groeien. De manier waarop je iemand begroet, waarop je je in bepaalde situaties gedraagt, hoe je iemand aanspreekt,… Het zijn de dingen die je pas opmerkt als je eenmaal ergens anders woont in plaats van er enkel op vakantie bent. Daarom, bij deze, een lijstje met 9 dingen die in het dagelijkse leven van de doorsnee Nederlander doodnormaal zijn maar in België, ehm, iets minder.

1.  Iedereen feliciteert iedereen met andermans verjaardag

Een van de allergekste gewoontes in Nederland, waarvan niemand me tot op de dag van vandaag heeft kunnen vertellen waar het in godsnaam op slaat, is om elkaar te feliciteren met het feit dat iemand anders jarig is. That’s right: als je naar een Nederlands verjaardagsfeestje gaat, moet je letterlijk ie-de-reen in de ruimte feliciteren. Met de jarige. Als Liese dus jarig zou zijn en ze nodigt mij uit (stille hint – ik hou nu eenmaal van die heerlijke West-Vlaamsche slagroomtaarten straight from the nineties), dan zou ik na aankomst alle aanwezigen moeten begroeten met de gezegende woorden: “Gefeliciteerd met Liese.” En ja, dat is in de praktijk werkelijk even belachelijk als het klinkt, kan ik u verzekeren. Het is sowieso eigenlijk al raar om iemand te feliciteren met het feit dat ze x jaar geleden ter wereld zijn gekomen. I mean, da’s een prestatie waar je zelf amper wat voor hebt hoeven doen. Felicitaties zijn feitelijk enkel op zijn plaats bij de ouders van de jarige. Laat staan dat je dus nog eens de rest van zijn/haar omgeving zou feliciteren. Enfin, waarom ze het allemaal al decennialang doen, weet niemand in Nederland, maar het schijnt dat elke keer als je het niét doet er ergens op de Veluwe een puppy wordt vermoord. Dus blijven ze het maar doen.

Bonus: Nederlandse collega’s trakteren altijd met taart op hun verjaardag. Altijd. En da’s fijn.

2.  Nederlandse huizen hebben bijna standaard extra vloerplintjes

En die zijn het werk van de duivel, zeg ik u. Ze zijn lelijk en godsgruwelijk irritant, want negen van de tien keer zijn ze slecht geplaatst en dus scheef, nog lelijker, raken constant los én vangen enorm veel stof. Het is vreselijk ambetant stofzuigen, ook. Neen. Gewoon neen.

Bonus: (oudere) Nederlandse huizen hebben ook vaak vlakspoeler-wc’s. I shit you not (hehe), die bestaan. Een Nederlandse uitvinding om je de gelegenheid te geven om al je boodschappen, groot en klein, aan nadere inspectie te onderwerpen. Is goed voor de gezondheid, zeggen ze.

3.  Bij een eerste ontmoeting geef je altijd een hand

Dit heb ik echt moeten leren in het begin, omdat iemand een hand geven voor mij extreem formeel overkwam. Iets wat ik alleen maar bij een bezoek van de eerste minister zou doen, of zo. Maar in Nederland geef je standaard een hand als je iemand ontmoet, van je schoonvader tot je kapper en van je nieuwe collega’s tot de beste vriendin van je buurvrouw. Maak niet uit of ze zestien of zestig zijn en in welke context je elkaar ziet. Ik heb het mijn ouders ook echt moeten aanleren wanneer ze op bezoek kwamen. Toen we eens in de lift van mijn flatgebouw stonden en een buurman instapte, die zich vervolgens netjes wilde voorstellen, stonden zij er namelijk bijzonder opgelaten een beetje te kijken en ‘hallo’ te mompelen. Da’s de basic West-Vlaamse manier van communiceren met vreemden, maar voor het sociale Nederlandse volk is dat ronduit onbeschoft. Ik vind het zelf inmiddels ongelofelijk chill om te weten dat je alles en iedereen op één geaccepteerde manier kan begroeten (handje schudden en je naam zeggen), en verschrikkelijk irritant en awkward dat ik in België in een split second moet beslissen of ze verwachten dat ik een hand geef/een kus geef/twee kussen geef/drie kussen geef/eens ongemakkelijk sta zwaaien/helemaal niks doe. IK WEET HET ALLEMAAL NIET HELP MIJ IK HEB PROBLEMEN.

Bonus: oudere mensen (als in: oud genoeg dat je voor ze zou opstaan in de bus) spreek je in Nederland standaard aan in de u-vorm. Een heel mooie manier van respect tonen voor ouderen, vind ik dat. Iedereen doet het, zelfs tegen hun eigen oma en opa (wat ik dan wel weer raar en afstandelijk vind).

4.  Je houdt je hand voor je mond als je daar iets onsmakelijks mee doet in het openbaar

En dan bedoel ik niet alleen hoesten, maar bijvoorbeeld ook tussen je tanden pulken met een tandenstoker, of praten terwijl er eten in je mond zit. Dat mag allemaal, maar Nederlanders houden hun hand voor de mond terwijl ze dat doen. Net iets frisser voor everyone involved, dus bij deze de subtiele suggestie om dit zo snel mogelijk in België en omstreken te introduceren.

5.  Betalen doe je 99% van de tijd met je pinpas of je telefoon

En je pinpas, da’s dus je bankkaart. Dit punt is sowieso wel meer van toepassing op de grote steden, maar zelfs in dorpjes wordt er merkbaar meer gebruikgemaakt van elektronisch geld dan cash, zeker in vergelijking met België. Ik word echt gestoord van het feit dat er nog steeds maar zo weinig elektronisch betaald kan worden down under. Want in Amsterdam is mijn leven serieus zo goed als cashloos. Ik heb het gewoon niet. Nooit. Ik kan alles pinnen. De kleinste bedragen in de kleinste winkels. Tickets rechtstreeks in de tram. Blikjes uit een automaat. Noem maar op en ik kan het sowieso pinnen. Onderling betaalt niemand elkaar ook terug met cash: wij sturen Tikkies. In België is er sinds een tijdje Payconiq en da’s ongeveer hetzelfde, maar voor zover ik heb ondervonden nog niet zo ingeburgerd als Tikkie. Ik heb het zelf wel, dus wie mij in de toekomst een koffie voorschiet in de bakermat: stuur me maar een Payconiqske! (Bekt toch minder lekker dan een Tikkie, ma gow…)

6.  Op vrijdag doen we van vrijmibo

Oftewel: de vrijdagmiddagborrel. Een gewoonte in zowat elk Nederlands bedrijf: op vrijdag na werk gezellig met je collega’s borrelen. Borrelen betekent zoveel als ‘aan de toog hangen’, maar dan zonder toog, want je doet het meestal op kantoor zelf. Het verschilt per bedrijf, want sommigen hebben ook een vast café waar ze elke vrijdag met z’n allen heen gaan, maar bij mij vinden de vrijmibo’s steevast plaats op kantoor. De vrijmibo is zelfs zó belangrijk dat er in ons nieuwe pand (we verhuizen midden juni) een toog en vijf horecakoelkasten worden geïnstalleerd, om nog beter in de borrelbehoeftes van de werknemers te kunnen voorzien. Work goals, kweetet.

Bonus: borrelhappen. Elk café heeft ze: bitterballen, kaasstengels, loempia’s, etc. De borrelgarnituur is een begrip in Nederland.

7.  Nederland heeft vaste etenstijden

En dus ook een vaste lunchkaart en dinerkaart op restaurant. Je dacht dat je om 17 uur nog een tosti kon bestellen? You thought wrong, vriendin. Volstrekt onmogelijk. Nederlanders eten bovendien stipt om 18 uur ’s avonds. Het tijdstip dat ik doorgaans net thuis ben, als ik eens vroeg van werk ben weggegaan, is het Nederlandse vaste tijdstip voor avondeten. Mijn Lief en ik beginnen er zelf doorgaans pas rond 20 uur aan. Ik zou persoonlijk niet weten hoe ik de hele avond zou moeten doorkomen als ik al om 18 uur moet eten, maar enfin. Oh, en toetjes na het eten is ook een ding.

Bonus: op restaurant of café krijgt je nooit spontaan een drankkaart. Mijn Lief vindt dat verschrikkelijk irritant, want die heeft de gewoonte om een kwartier lang alle mogelijkheden te overlopen (en dan uiteraard een simpele cola te bestellen, maar dat terzijde), maar in Nederland moet je daar meestal zelf om vragen. En dan hebben ze nog niet eens altijd een exemplaar.

8.  Noem yoghurt nooit zomaar yoghurt

Het is 2009. Het is mijn allereerste bezoekje aan de lokale Albert Heijn als kersverse inwoner van Nederland. Ik sta al een kwartier verlamd voor een schap op de zuivelafdeling. Ik wil graag yoghurt kopen. Ik zie veel opties. Alles lijkt yoghurt te zijn. Maar bijna niks heet yoghurt. Ik ben verschrikkelijk in de war. You see, in Nederland is er namelijk kwark. En vla. En dubbelflip. Griekse yoghurt, drinkyoghurt, fruitmelk, ontbijtdrank, Franse kwark, slagroomvla, hopjesvla, dubbelvla, noem maar op. Alles wat in België gewoon yoghurt genoemd wordt dus. Of platte kaas. (Ik weet nog steeds niet goed wat dat precies is, maar goed.) Langzaam maar zeker heb ik de verschillen leren kennen, maar ze zijn subtiel. En hebben vooral betrekking op de smaak en textuur. En toch: voor mij blijft het, stiekem, in mijn hart, diep vanbinnen, allemaal toch gewoon yoghurt.  

9.  Sriracha kan op alles. Net als pindasaus.

Vinden zij. Vind ik niet.

Bonus: hetzelfde geldt voor rucola. Wel mee eens.


 

Mijn gastblog bij Talitha lees je hier!

Gotta catch ‘em all!

Er ligt een oude Picachu-knuffel in mijn zoon zijn bed.  We are in some serious Pokémon-business here.  Al enkele maanden verzamelt Ilja Pokémon-kaarten.  Juist ja, die kaarten die je vorig jaar bij je Marie Kondo-schie weggooide “want wie gaat dat ooit nog nodig hebben??” en “dit sparkt alleen maar afgrijselijke figuurtjes” Ah, right.  Helemaal in op de speelplaats van het eerste leerjaar blijkbaar.  Het pakje Pokémonkaartjes is dan ook het meest belangrijke item in de hand van mijn oudste zoon.  “Kijk mama, deze is energy en dit is Ash en hij is het baasje van Picachu” Mijn ogen trekken altijd meer en meer open want ik begrijp er geen snars van.  Elke avond blijkt hij er gewisseld te hebben en het is altijd een betere dan die hij kwijt is want iets met punten en namen en I’m going bananas.  Dat Picachu die gele is met zijn gekartelde staart is zowat het enige dat ik kan onthouden en dat ze graag kwetteren op Netflix als het opstaat, dat dan ook weer.

Maandag bij het uitladen van de wasmachine ging het echter fout.   Hoor je mij komen?  Het moment dat ik de deur van de machine open begon ik al te vloeken “godverdomme, iemand heeft een papieren zakdoekje in zijn broek laten zitten!” Meestal ben ik zelf de schuldige maar het helpt om toch te vloeken.

img_3111

Overal brokjes papier.  Geen tissue-brokjes maar Pokémon-kaarten-brokjes.  FUCK.  Was het mogelijk dat het maar één kaartje was?  Een vergeten Pokémonnetje dat niet in het grote pakje mocht?  Kon ik nog hopen hierop?  Ik riep Ilja bij me en vroeg waar zijn pakje kaartjes was.  “In mijn Chiro-broek!”  ’t Ventje was trots dat hij voor een keer direct kon antwoorden als ik vroeg waar iets was.  Toen ik hem het volgende toonde scoorde ik echter weinig moederpunten:

img_3110

Zijn rijkdom, verpulverd in mijn hand.  Tranen, wenen, snot.  Ochère toch.  Ik denk dat de impact van het drama rond deze Pokémon-kaartenmassa voor hem het equivalent is van een meegewassen iPhone voor ons.  (en geloof me, er zijn hier al smartphones meegewassen, it ain’t funny).

Mijn uitleg over hoe we beiden moesten checken wat er in de broekzakken zit was een beetje lame maar hij aanvaardde ze wonderwel vlot. Ik zei dat ik niet had opgelet en gaf aan dat hij zelf ook zeker zijn broekzakken moest checken voor hij zijn kleren in de was deed maar dat de verantwoordelijkheid wel bij mij lag.

We surften naar Bol.com en bestelden meteen een nieuw setje Pokémonkaarten.

Hij legde zijn hoofdje tegen mijn schouder en zei “’t Is niet erg hoor mama” de stukjes verpulverd hart veegde ik samen met de rond dwarrelende Pokémondeeltjes op.

Daarna begon ik met het wegprutsen van de 865 741 stukjes Pokémonkarton uit mijn wastrommel.

Gotta catch ‘em all zeggen ze dan….

Bloghop

In mei doe ik samen met enkele andere bloggers mee met de “Bloghop”.  Nina van MissBliss organiseert al eens een blogmeeting en deze keer is het via het internet te doen, je hoeft er je zetel niet voor uit te komen om nieuwe bloggers te leren kennen.  We hoppen van blog naar blog en het is met cadeautjes winnen!  Yey voor cadeautjes.  Cadeautjes zijn namelijk keihard de max.

Met Shoutyourheartout doe ik mee omdat het mij wel amusant leek om een andere blogger in de kijker te zetten.  Mijn eigen blog is er ééntje van “we zien wel wat er op komt”.  Binnenkort start ik een online cursus van Gretchen Rubin en ik veronderstel dat ik daar ook wel eens over ga schrijven als ik er de juiste woorden rond vind.  Er komt ook zeker nog een fotopostje rond het groeifeest van Ilja volgende week, nog een New York-postje en ik moet ook dringend eens schrijven over hoe schaamtelijk weinig ik lees de laatste maanden.  Toen ik mijn lijstje “De boeken van 2018” opende in Evernote dacht ik eerst dat ik het vergeten aan te vullen was, maar het is echt erbarmelijk gesteld.  Stoppen met Facebook heeft me wel weer meer tijd gegeven om te schrijven.  Ik heb nog zo danig veel ongelezen boeken dat de boeken die ik wel al las plaats moeten maken voor de ongelezen boeken.

Voor de bloghop geef ik twee boeken weg:

Snapshot_20180430_3

Je weet het of je weet het niet: Roderik Six is mijn broer.  Niet dat ik ooit mijn eigen kopie van “Val” zou weggeven, ik leen het zelfs niet uit.  Ik mag van hem voor de winnaar een nieuw exemplaar van “Val” weggeven indien gewenst: gesigneerd.  Om het na het lezen van “Val” weer iets luchtiger te houden geef ik er ook mijn eigen kopie van “Zomerhuis met zwembad” bij van Herman Koch.  ter info: beide boeken zitten samen in het pakje.  Hoe de prijs bij de winnaar geraakt dat spreken we dan onderling af, misschien kunnen we er nog een blogmeetingske met koffie aan koppelen, altijd tof!

Hoe doe je mee?  Je reageert op deze blogpost (enkel hier!) met een gokje op de volgende vraag:

Hoeveel zal mijn zoon Linus wegen op 31 mei 2018?

Wegen gebeurt in mijn badkamer met zijn onderkleertjes aan (onderbroekje en hemdje) en zonder schoentjes tot één cijfer na de komma.  Wie er het dichtste bij zit wint het boekenpakketje. Veel succes

Ter info: Linus zal tegen dan 3 jaar en 1 maand oud zijn en net geen meter groot, hij woog bij zijn geboorte 4,450kg….I know….het doet ondertussen geen pijn meer als ik ga zitten 😉 En hij praat graag dus hem stiekem wegen zal toch uitkomen 😀 De gelukkige wordt bekend gemaakt op 1 juni 2018.

Hop nu zeker verder naar de volgende blog: Mooi Ding, het plekje van de immer bekende Renilde.  Ik benoem Renilde nogal vlug als een instagramfenomeen, maar ze is veel meer dan dat, ze is een creatieve duizendpoot: juwelen, handletteren, bullet journalen, you name it, she can do it!  Maar ook een onderneemster, blogster, leerkracht, moeder van twee bloemen van dochters en getrouwd met De Zenmeister (insider) David.  Rap, want daar zijn ook pakjes te winnen!  Je moest al weg zijn!

 

 

Drie!

Het blijkt waar wat ze me altijd zeiden. Het wordt inderdaad gemakkelijker als ze wat ouder zijn.  Ze hadden potverdikke gelijk!  Mijn kleintje wordt drie vandaag.  De peuterpuberteit begint een beetje af te vlakken en ik heb een blijer kindje.  Eéntje dat niet bij elke stap de grond moet ondersnotteren van frustratie.  Een kindje dat al een beetje reden begrijpt.  Ik zeg wel: een beetje.  Met Linus is het nog altijd soms dansen op een slappe koord maar die hevige pieken die ik de voorbije jaren beschreef zijn wat verminderd.  De peutergesprekjes die we soms voeren bij het intukken in bed beginnen echt heel interessant te worden.  Hij blijft regelmatig vragen wanneer het nu eindelijk Pasen is.  “Maar ik ga geen chocolade meer eten hoor”.  Yeah right.

IMG_0116

“Het lijkt wel alsof het al veel langer is dat Linus bij ons is” zei Pieter vorige week.  Ik kon alleen maar bevestigen omdat ik krak hetzelfde gevoel heb.  Soms moet ik zo eens wild met mijn hoofd schudden: ik ben een moeder van twee kinderen!  Ik kan me nog wel voor de geest halen hoe het was zonder kinderen maar dat gevoel is toch al sterk vervaagd.  Ze nemen dagelijks zoveel van mijn hart en mijn gedachten in die twee rakkers.

img_2489

Tegelijk voel ik wel een heel sterk verschil van één naar twee kinderen.  Het doet hen beiden goed dat ze een broer hebben.  Iemand zei me laatst: “Jouw kinderen maken niet veel ruzie zeker?”  I almost died laughing.  Constant.  Gewoon constant is er ruzie.  Maar dat hoort bij het opgroeien.  Conflicten zijn er om te leren hanteren, hoe moeilijk het ook soms is om een legoventje aan elkaar af te staan.  Hoe fel mijn haar er grijzer van wordt. Tegelijk merk ik dat het serious business is in het beschermen van elkaar.  De broers schermen voor elkaar!  Zelfs de vriendjes van de grote broer beschermen de kleinste.

IMG_0128

Uiteraard vierden we voluit want elke reden om taart te eten moeten we aangrijpen en als een verjaardag dat niet meer is, wat dan wel!?

img_2931

Iemand was redelijk excited….

img_2935

In het team van de “Happy Birthday”-letters was het blijkbaar maandag….

img_2897

Meter zorgde er alvast voor dat we binnenkort weer verse eitjes kunnen smullen!

We hebben drie intense maar bijzonder mooie jaren achter de rug.  Wat volgt is een groot vraagstuk dat ik heel graag wens op te lossen.

Happy birthday Linus Cool Dude! 

We are so lucky to have you!

IMG_0079