Het vliegtuig…altijd een beetje reizen

Ik wou bijna schrijven dat ik niet voor het plezier op een vliegtuig stap maar…euh, ja, je weet wel hé.  Dat wil daarom niet zeggen dat het mijn favoriete gedeelte van reizen is.  Verre van.

Voor het eerst vlogen we buiten Europa.  De vlucht van 7,5 uur ging veel vlugger dan ik ooit had durven dromen.  De gemiddelde medemens denkt wel eens bij vliegtuigreizen aan crashen of aan terreur.  Aan kapingen of bommen op het vliegveld.  En dan heb je mezelf; mijn grootste onzekerheid was: wie er naast mij ging zitten.  Mijn lief kocht voor zichzelf een plekje bij het gangpad omdat hij vliegangst heeft, zelf ging ik in het midden zitten met een onbekende aan het raampje.

Toen we het vliegtuig opstapten zagen we al meteen onze buurman.  Hij was…eerder groot…en dan spreek ik niet over zijn lengte maar over zijn omvang.  Great.  Ook dit zat in mijn onzekerheden.  Wat als ik naast een corpulente persoon zit?  En dan haalt mijn positivisme de bovenhand: zal niet gebeuren.  Je hebt nooit het slechtste geval toch?  U-huh.

De meneer was “zo vriendelijk” om ons het plekje bij het raam aan te bieden.  Hij ging wel aan het gangpad zitten.  Een stewardess merkte meteen de stijgende stress bij mijn wederhelft op en kwam direct tussenbeide: iedereen zit op de plaatsen die op de tickets staan.  De meneer moest zich dus bij het raampje wurmen.  Een vriendelijk doch geforceerd glimlachje later wist hij te vertellen dat hij uit Scandinavië kwam en voor twee weken naar New York ging.  Mijn innerlijke bitch dacht al “Halleluja, die zit in het terugkeren alvast niet meer naast mij!“.

Het viel best wel mee naast de hevige meneer.  Hij nam niet meer plaats in dan nodig en hij hield zich kalm….het eerste uur.

Het  tweede uur was het mij al opgevallen dat hij nog niets van “activiteit” had vertoond.  Geen boek, geen filmpje.  Die mens is nog even aan het bekomen van het opstijgen zeker?

IMG_1088

Zelf wist ik niet niet wat eerst te kiezen: lezen, serietje kijken, podcast luisteren of gewoon brainless Tetris spelen.  De meneer echter: niets.  Ook in het tweede uur: niets.  Derde uur: nog altijd niets.

Behalve dat hij hier en daar eens een lachje liet vallen als hij me zag sukkelen op het scherm kwam er niets van beweging in die man.

Bij het vierde uur kregen we ons overheerlijke vliegtuigeten.  Laat ons zeggen dat we bij zo’n momenten tegen onze kinderen zeggen “zijt content met wat je krijgt, de arme kindjes in Afrika hebben niets”.  Lekker politiek correct.  Mijn buurman echter had misschien in het verleden iets teveel gegeten want hij kon zijn tafeltje niet uitklappen wegens de omvang van zijn buik.  Dat resulteerde in nogal een gedoe inclusief het volledige omver gooien van zijn dienblad en zijn overheerlijke lunch die erop gestald stond.  Het jammere aan de hele morszaak was nog eens: hij kon zich niet voldoende vooroverbuigen om alles op te rapen waardoor ik hem te hulp moest schieten.  Mijn dienblad gaf ik door aan mijn echtgenoot die 4 uur en een kalmeringspilletje later eindelijk iets rustiger was.  Kortom het zag eruit als één of andere amateuristische sketch hoe ik op de vliegtuigvloer probeerde een wegrollend flesje water te grijpen en naar de voorverpakte Gouda aan het scharten was tussen al mijn boeken en tijdschriften.  Hoe mijn man twee dienbladen moest vasthouden en mijn dessert zowat in mijn keelgat schoot omdat ik bijna volledig onder mijn overbuur zijn stoel lag met mijn handen ik weet niet waar.  Gesellig….

Bij het vijfde uur begon de meneer enkele vieze geuren te verspreiden.  Vermoedelijk was de dienbladstress een beetje toegeslaan maar het was niet meer zo fijn om naast hem te zitten, hoe rustig hij ook bleef…want ook tijdens het 6e en het 7e uur deed hij NIETS.

Ik vraag mij nog altijd af hoe je in godsnaam zeven uur en half NIETS kunt doen.  Het vergt toch heel wat energie om jezelf zo lang met niets bezig te houden?  Geen boekje, geen film, geen kruiswoordpuzzel, geen oortjes in.  Niets.  Eigenlijk is het gewoonweg een knappe prestatie als je het zo bekijkt.  Doe dat een keer!

En dan moet je weten dat ik dus nog altijd tijdschriften heb die ik nog niet heb gelezen omdat ik geen tijd genoeg had.

Mensen kunnen toch sterk verschillen hé?

Ohja en in het terugkeren was dat plekje leeg omdat het vliegtuig niet volledig vol zat.  Een groter verschil kon er niet zijn. Ik kon zelfs nog wat foto’s nemen van de avondlucht.  En het lief is een deel van zijn vliegangst kwijt, hij kreeg van het vriendelijke KLM-personeel zelfs nog een blik in de cockpit.  

IMG_2304

IMG_2295

Drie…en de reste…

Bij thuiskomst van de schoolpoort aanschouw ik the damage.  Twee fluohesjes, twee mutsen en een weeshandschoen slingeren in de hal tussen wat stofnetten.  De uittocht was weer met veel zwier en zwaai.  Er staan twee overvolle manden geplooide was die maar eens naar boven moeten geraken en de living ziet eruit als een ontploft speelgoedkeukentje.  Kortom: alles lijkt weer als voorheen.  Alleen…’s avonds ben ik fit vrouw en ’s morgens moet ik mezelf uit mijn bed pellen.  Mentaal sta ik scherp maar mijn lichaam is nog niet in de juiste groove en dat mag stilaan gaan veranderen want ik hou ervan om een ochtendmens te zijn.  It’s my thing!  De meeste plannen worden normaal gemaakt bij mijn eerste drie kaffietjes.  Ik ben het niet gewoon om de hele voormiddag eigenaardige spasmes te verrichten met mijn wenkbrauwen om mijn ogen minder moe te doen voelen.  Ik hou ervan om ’s avonds tegelijk met mijn boek ook de dag dicht te klappen.  Er is een halve maand weggehapt terwijl we op reis waren en het was fantastisch, maar het feit dat we nu ergens in het laatste deel van maart zijn zorgt ervoor dat ik “uit mijn smete” ben.  Drie kaffietjes.   Het komt allemaal goed.  Maar eerst drie kaffietjes.

img_2423

 

 

“Men Manhattan get”

Ik weet niet of ze nog altijd bestaan: De Manhattan-studio’s bij den VTM.  Ze spraken altijd tot mijn verbeelding.  Wat was er zo speciaal aan die studio’s en waar stond dat befaamde “Menhetten” eigenlijk voor?  Ewel.  Ik weet het ondertussen waar Manhattan voor staat: het staat gelijk aan “geschift”.  Dat is zowat het enige woord dat ik elke dag tijdens mijn citytrip naar New York gebruikte.  (En “oh my god” volgens mijn lief ook.)  Op elke hoek van de straat was er wel iets te beleven, was het geen skyscraper waar je jezelf een nekhernia bij bezorgde, het was een flagshipstore en omdat je er zeker geen koffie tekort zou komen: een Starbucks.  (Thank you New York).   Alles is er gewoonweg GIGANTISCH. You name it, they have it!  Supersized, like everything there.

img_1148

De 10-daagse reis was opgedeeld in drie deeltjes.  Tijdens het eerste weekend gingen we op hotel in Hell’s Kitchen.  Het klinkt angstaanjagend maar de ligging bleek ideaal om de binnenstad te verkennen.  Op maandag verkasten we naar de Upper West Side nabij Central Park waar mijn achterneef een appartement huurt.  Woensdagavond trokken we weg uit The City naar New Jersey op logement bij mijn achternicht tot en met zondag.  Er waren dus vijf volle dagen New York City en vier familiedagen in New Jersey.

En hoe het is geweest?  Op zijn Astrid Coppens: “Amazing”.  Ik bekom nog altijd een beetje van de jetlag.  Het zomeruur ging daar dan ook nog eens in, iets wat ik eigenlijk wel wat eigenaardig vond aangezien het hier pas aanstaand weekend ingaat.  Dus met andere woorden: ik krijg er twee keer van langs in twee weken.  De foto’s worden as we speak ingeladen op mijn laptop en dan volgen er wel enkele verslagjes die ik onder één bepaald thema zal onderverdelen op de blog.  Wie liever geen reisverslagjes leest (guilty!) kan ze gewoon netjes overslaan al zal hier uiteraard niet geblogd worden alsof het voor een reiswebsite is, maar op mijn typische West-Vlaamse nuchtere manier, je kent het wel ondertussen…

Eén ding kan ik je wel meegeven: de kinderen waren blij om ons terug te zien na 10 dagen.  Linus vroeg me gisterenochtend: “Woon jij hier nu weer?”

Ik woon hier nu weer ja, en ik bracht 3 kg extra vlees mee.

 

De week van “bijna”, “net niet” en “volgende keer misschien”…

Hoeveel keer heb jij “’t Is koud hé” moeten horen deze week?  Ik wed zo’n 67 keer bij ons.  Het zal niet veel minder zijn.  De extreme koude, gecombineerd met een peuter die de hele week koorts had tot 40 graden.  Plak daar nog eens een glijbaan bij op vrijdag en er werd vanalles afgeblazen of verzet.  Wat ik wel, niet of bijna niet deed deze week….

Wel maar bijna niet:

Ik ging quizzen op zaterdagavond.  Een buikgriep bij mezelf hield me niet tegen maar de concentratie was niet altijd even hoog.  Zo kon ik mezelf wel voor de kop slaan dat ik deze twee tistens niet kon benoemen:

Statler-and-Waldorf5thseason

Serieus, er hangt een postkaartje met hun kopjes erop in mijn keuken!  Niettemin eindigden we toch ergens 19e op de 35 en ging ik naar huis met een cadeaubon van Dag en Nacht.   

Niet:

Ik had gepland om op maandag naar Action te gaan achter kleine geschenkjes voor de kinderen.  Ik maakte een soort aftelkalender voor als we op reis gaan.  Op sommige dagen krijgen ze een klein pakje en laat den Action daarvoor nu wel eens de meest geschikte winkel zijn.  Maar Linus was ziek thuis bij mij.  De webshop van de Hema to the rescue dan maar.  Het was al een tijdje geleden dat Linus op mijn vrije dagen de hele tijd bij mij was en ik besefte nog maar eens hoe weinig ik gedaan krijg als hij bij mij is.  “Wat ben je aan het doeeeeen??” is zijn favoriete vraag.

Wel:

Op dinsdag ging ik naar Elbow in De Lotto Arena.  Samen met mijn ouders en mijn broer gingen we eerst eten bij Kartini in Antwerpen.  Dikke aanrader, je gaat er echt niet met honger naar buiten.  Was het maar normaal in onze cultuur om doggybags te vragen… En Elbow.  Jah.  Moet ik hier echt een lofzang gaan afsteken voor Guy en zijn bende?  Van de eerste noot tot de laatste meefluiters:  het was formidabel!  Een heel kort filmpje:

Door de lange files rond het sportpaleis (ook Kendrick Lamar trad op die avond) was ik pas om 2u thuis.  De wekker is genadeloos om 6u30 dan, maar het was het waard!

Niet:

Al mijn uren gewerkt.  Dankzij een collega kon ik een middag thuisblijven om voor Linus te zorgen.  Vijf dagen kinderopvang voorzien is niet evident.  Door de hulp van oma’s en opa geraakte ik al ver.  Ik weet wel dat ik via CM nog steeds iemand kan oproepen om te komen babysitten maar ik heb daar eigenlijk nog geen ervaring mee.  Jullie wel?

Niet:

Naar mijn kappersafspraak geweest.  Zieke peuter in huis weetjewel.  Gelukkig kon ik de afspraak nog verzetten om -nog voor we op reis gaan- mijn lokjes te laten bijwerken.  Ik zal misschien wel met lompe schoenen rondlopen in New York, grijs haar vind ik een no go 🙂

Niet:

Met mijn vriendinnen in een nieuwe zaak gaan eten in Ieper.  We moeten toch elk plekje in de stad kennen??  Door de ijsgladde wegen werd er echter vooral ge-whatsappt vanop afstand en bleven we allen gezellig binnenshuis.  Het heeft geen zin om de baan op te gaan als dat niet echt nodig is vind ik.

Volgende keer misschien:

Geblogd rond [ouderzonden].  Ik heb wel ergens een draft staan maar eerlijk gezegd was de goesting ver te zoeken deze week om er aan door te schrijven.  Blogsgewijs doe ik niets tegen mijn goesting dus geen [ouderzonden] deze week.  Voila.

en binnenkort…

Ik kijk reikhalzend uit naar: warmer weer, kinderen die blaken van gezondheid en een zalige trip naar New York.

Afgunst [ouderzonden]

Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Afgunst, jaloezie, nijd, het zijn niet alleen vreselijke woorden op zichzelf maar ook hun betekenis vind ik verachtelijk.  Iemand die tevreden is met wat ie heeft is niet jaloers denk ik, daar schreef ik eerder ook al over.  Ik kan wel bewondering tonen voor iemand maar jaloersheid is mij vreemd.  Je bent goed in iets, je bent minder goed in iets, nah, das het leven.  Wat ik bewonder in andere ouders maar daarom niet persé zelf wil kunnen:

Creativiteit.  In elke betekenis.  Soms zie ik mensen geweldig imposant voorlezen.  Of ze knutselen zich suf.  Ik geraak niet verder dan een beetje schilderen of een kasteel maken van een schoendoos.  Hell, ik kan zelfs niet recht knippen.

Energie.  Sommige ouders lijken tomeloze energie te bezitten “We gaan hiken met de kinderen” of “Dat is leuk voor hen, dat doen we!  Nu direct!” Sommigen maken er zelfs een klein sprongetje bij (of denk ik dat alleen maar?).  Ik val pal achterover als iemand enthousiast roept: “ik heb de hele middag met Lego gespeeld samen met de oudste!!”.  Ik ben eerder van het “ze zijn rustig, ik laat ze rustig spelen terwijl het goed gaat”-type.

De gave om aan kinderen duidelijk te maken wanneer “neen” “neen” is.  Ik zie soms ouders waarbij “het één keer zeggen” volstaat….ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker?

Geduld.  Mensen die mij een beetje kennen zouden misschien wel denken dat ik de rust zelve ben.  Naasten die mij eerder goed kennen weten dat ik al eens mijn shit verlies met mijn twee kinders.  Er doet regelmatig één van de twee moeilijk en de dagen waarop de ochtenden vlot verlopen zijn zo talrijk als sneeuw op de eerste kerstdag.  Dan kan ik wel eens bewonderend kijken naar mensen die helemaal zen en rustig zo’n situatie aanpakken.  Het werkt ook gewoonweg veel beter dan tegen het plafond schieten, maar het is soms sterker dan mezelf.  Kijk, het is nu zo, en het zal wel keren.  Alles gaat voorbij, ik ben ervan overtuigd dat er een tijd zal aanbreken dat ik met heimwee op deze peuterpuberteit terugkijk.  En misschien is dat wel één van mijn kenmerken waarop anderen afgunstig zijn: er is een Elsa aan mij verloren gegaan!  Let it go, let it go!

 

 

Afgunst kadert in de blogchallenge met het thema [ouderzonden].  Ook Onkuisheid, Hebzucht en Hoogmoed kwamen reeds aan bod.  

De 7 ge’s

Gewandeld:  Met mijn drie mannen.  Het was eindelijk aangenaam weer om het kleine toertje te doen.  Een drietal kilometer in de omgeving van ons huis waarbij we de kinderen kunnen afleiden met een paardje, “de kakabloemen” (breek mijn bek niet open) en oranje palen onderweg.  Ik kan mijn kinderen enthousiast maken om tegen een oranje markeringspaal te gaan tikken.  Parential doubts?  Welke parential doubts?

img_0743

Gesport: Tijdens het krokusverlof was er weer een Gezinsbond-activiteit “Turnen met oma en opa”.  Net op tijd vond ik nog een tweedehands trainingspakje in de kast van Linus, it fitted like a glove!

img_0512

Gerimpeld:  Badjesvoetjes.  Ik kan het niet laten om daaraan te fikkelen!  Ik kreeg deze week een hele uitleg over hoe die rimpeltjes ontstaan maar ik ben ze vergeten.  So far voor veel informatie hier.

img_0407

Gewerkt: ook in de krokusvakantie moest er gewerkt worden.  Weliswaar in een andere sfeer want ook de bewoners hadden vakantie.  We trokken naar Het Ezelpad waar we ezels kamden en eten gaven.  Hoewel ik steeds fan was van ezels moest ik mijn mening over “de domme ezel” wel bijstellen.  Integendeel: blijkbaar zijn dit heel slimme dieren die sterk beïnvloed kunnen worden door iemands persoonlijke vibe.

img_0550

Gespot: een sprinter in de wolken.  Zie je hem ook?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gelopen: de vakantie is altijd tricky om weg te geraken.  Zeker tijdens de donkere maanden is het niet mijn favoriete bezigheid om ’s avonds nog te gaan lopen.  Geef mij maar de ochtenden.  Maandagmorgen vertrok ik tegen wil en dank want het regende.  Desalniettemin had ik er deugd van.  Ik weet nochtans dat ik achteraf altijd content ben maar dat blijk ik soms wel eens te vergeten als ik mij klaarmaak.

img_0812

Gereserveerd: Regatta wandelschoenen.  Ik heb er geen foto van.  Niet alleen omdat ze spuuglelijk zijn.  Het was pas het vorige weekend dat we beseften dat we met één paar goeie schoenen misschien niet zouden overleven in New York en New Jersey.  Regen valt overal weet je wel.  Het mag er vandaag misschien 21 graden zijn, binnen twee weken kan het sneeuwen.  Fashionable of niet, kan mij niet schelen, mij ga je niet zien lopen met natte voeten dus bestelde ik een paar Regatta wandelschoenen want de maat 41 die ik aanpaste in de winkel was te klein.  I kid you not.  Te klein.  Nu nog twee van die wandelstokken en ik kan er tegenaan.  (Nee, zover zal ik het niet drijven.)

Iemand ervaring met goede wandelschoenen?  Of gewoon plaatsvervangend beschaamd om mijn modeblunder?

Onkuisheid [ouderzonden]

Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Eerst en vooral leg ik me erbij neer dat ik mijn partner niet meer volledig voor mezelf heb.  Onze aandacht voor elkaar wordt verdeeld over nog twee andere mensen.  Neem dat maar heel letterlijk, de keren dat wij een gesprek starten en tegelijk een beentje aan een Lego-popje moeten zetten, dat er een ruzie escaleert in de living of er iemand zo enorm dorstig is terwijl we voor de derde keer het gesprek proberen te hervatten….ik hoef ze niet te tellen, want het is eigenlijk een constante.  Maar: daar hebben we zelf voor gekozen.  Dat betekent echter niet dat wij elkaar altijd op de tweede plaats zetten.  Ik zag al heel wat gezinnen uiteenspatten en ik probeer krampachtig om dit te vermijden.  Door mijn flexibel uurrooster en het type job dat hij uitoefent komt het wel eens voor dat wij midden in de week ’s middags samen lunchen (om het met een fancy woordje te zeggen).  Een avond onder ons getweeën iets gaan eten is ook altijd een verwennerijtje.  Ilja is altijd in de wolken als zijn favoriete thuiswacht komt en het voelt als een verademing om eens niet te vegeteren in de zetel met Netflix.  Binnenkort trekken we voor 10 dagen erop uit naar The City That Never Sleeps.  Ik denk dat het belangrijk is om aan kinderen duidelijk te maken dat -voor hun aanwezigheid- hun ouders een partnerschap waren en dat nu nog steeds zijn.  We tonen soms hilarische foto’s van toen wij pas samen waren.  Jong en onbezorgd, met blutse kaakjes en een strakke buik.  Ik vind ook dat je elkaar moet loslaten, niet alleen in je relatie met elkaar maar ook in het gezin.  Mijn nood aan regelmatige uitstapjes zonder mijn kroost loopt recht evenredig rond zijn ideeën rond het uitwerken van zijn bijberoep zonder dat wij ons daarin moeien.  De kinderen zijn maar al te goed op de hoogte “dat mama met haar vriendinnetjes op stap gaat” of “dat papa gaat fietsen zonder ons”.  Die mogelijkheden creëren en elkaar stimuleren om het te doen werken: het is niet altijd evident in combinatie met een gezin maar het geeft energie.  En laat nu net dàt iets zijn dat je dubbel zo hard nodig hebt in een menage met kleine kinderen.