Naar Engeland? Mo gow!

Jimmy de krantenboer zei dat hij nog maar weinig “Engeland” als antwoord had gekregen op de vraag die hij waarschijnlijk dagelijks stelt.  Zijn vrouw bevestigde het zelfs, niemand blijkt naar Engeland te gaan deze zomer.  We hebben het gemerkt.  Waar je op vakantie onvermijdelijk West-Vlaams hoort klateren bij de waterval die je bezoekt bleken wij altijd de weinigen met het stuur links en de geterroriseerde passagier rechts (“Djeezes, die auto’s komen hier recht op mij af!”).  Maar kijk, de afwezigen hebben ongelijk.  Ik ben altijd al fan geweest van het gestructureerde Londen, de taal en geweldige Britse uitspraken “cheers mate!”  maar nu ik de natuur van het land heb mogen ervaren ben ik verknocht.  “Je kan juist zien dat het niet regent!” riep ik mijn lief toe terwijl hij op booking.com dit huisje reserveerde voor ons.  Alsof hij er ooit iets aan zou kunnen doen dat het regent.  En heeft het geregend?  Minder dan in België alleszins.  Slechts één halve dag hadden we echt onze regenjas nodig.  Ik kon er mee leven.  Zeker als ik nu nogmaals naar de foto’s kijk en zie dat het echt een mooie reis was.  Kijk gerust eens mee anders?

De vakantiewoning kon niet meer in Engelse stijl zijn dan ik hem wou.  Elk detail, elk extra deurtje “Mind Your Head” , tot de theepot in de vitrinekast toe.

Een tuin vol bloemenpracht waar de kinderen eindeloos ontdekkingen deden en ze samen met de dieren in het middelpunt van de belangstelling stonden.

IMG_9839

IMG_9606 Elke ochtend en avond mochten we de lammetjes een flesje gaan geven.  Too cute toch?

Op film klink ik toch echt wel dwaas vind ik.  In het echt misschien ook, wie zal het mij komen zeggen? 😉

IMG_20170714_144108

Uiteraard stemden wij onze vakantie af op onze kinderen.  Haldon Forest Park is hiervoor perfect met een uitgestippelde Gruffalospotters-route.   De liefde voor het vreemde bosmonster was dan ook extreem aan het einde van de tocht.

IMG_9720

In Cornwall bezochten we het Kasteel van Tintagel.  In een volgende blogpost kun je lezen waarom wij dit als koppel later nog eens op ons tweetjes gaan herdoen, maar het was alvast iets dat mij zal bijblijven.

IMG_9726

IMG_9758IMG_9774

De steile helling opklimmen wordt beloond met een wafel, zo zijn we wel.  Omkopen werkt meestal.

IMG_20170713_154128

De natuur in Engeland heeft me verrast.  Dartmoor National Park is echt wel de moeite en ik vond  vijf dagen eigenlijk te kort om het te ontdekken.

 

IMG_20170713_153758

Kilometers ver kijken, zonder één gebouw in het vizier, met wilde paarden en ongeïnteresseerde schapen die je de weg blokkeren.  Oostenrijk was drie jaar geleden mooi, maar dit was toch ook ècht wel de moeite.

IMG_20170714_133529IMG_20170716_124251IMG_20170714_081016

en wij?  Wij waren versleten.

IMG_20170712_142626

Net als zij soms.

IMG_9851

Hun totjes zoals ze op deze foto staan, zo ken ik hen.

Hoe wij als koppel de reis ervoeren, daar schrijf ik later deze week wel nog eens over.  Jolly on now!

 

the 7 year itch?

Ik moest een trui retourneren naar ZEB deze week.  Ik ben zo’n vrouw geworden die kleren meebrengt voor haar echtgenoot. Jawel.  Was ik even vergeten dat hij ellenlange armen heeft en dat gewoonlijk een issue is bij het passen van meestal rond de 8 truien als we samen gaan shoppen.  Ik dacht na 11 jaar te weten hoe zijn grote lichaam eruit zag, hoe lang die armen zijn, hoe breed die schouders.  Verkeerd dus.  Gelukkig weet ik veel andere dingen.  Wat zijn lievelingskleur is en dat hij de smaak van puree niet mis vindt maar het een vieze substantie vindt.  Dat hij zenuwachtig wordt van teveel drukte en dat hij straks bij het pakken van zijn valies gerust moet gelaten worden.  “Ik ben bezig!”.  Ik weet dat hij mij overdag tussen twee klanten door opbelt om niets te vertellen maar om te horen of ik iets weet.  Of om gewoon te luisteren hoe het met ons is thuis.  Hij vindt honden mooie dieren maar ergens is hij er ook schuw van.  Ik weet dat zijn kinderen zijn oogappels zijn en hij het moeilijk vindt om hen los te laten.   Een extra motivatie om het gras af te rijden is zien dat de buurman het ook doet “want dan is het niet meer op gelijke hoogte met het zijne”.  Het duurde even voor ik doorhad waarom hij pas zijn hemd aantrekt als laatste kledingstuk.  Ik ken hem lang genoeg om te zien dat hij lief en betrokken is, onzeker over zichzelf maar ook ambitieus en boordevol plannen.  Dat hij ervoor gaat als hij iets in zijn gedachten heeft, maar tegelijk elke stap in het proces bij mij af toetst.

Ons huwelijk draait al 7 jaar op volle toeren.  Twee kinderen eisen constant onze aandacht op, soms draaien we eens met de ogen, want: “mama en papa willen praten“, er is echter weinig tijd hiervoor En als dat gebeurt, dan gaat het nog dikwijls over hen.  Toch blijft het een goed draaiende machine.  Soms kap ik er een extra bidon olie bij, soms doet hij dat, er zijn momenten dat het niet eens nodig is.  Maar altijd checkt er wel iemand of we niet verroesten.  Of er geen slijt op de onderdelen komt.  Met veel trots kan ik na 7 jaar huwelijk zeggen dat we er ieder jaar beter voor staan.  In tijden waarin mensen rondom ons uit elkaar gaan, scheiden of hun woning verkopen beseffen wij des te meer dat alles zo broos is, dat wij het zelf gaan moeten waarmaken.

En een bidon olie, dat kost nu het einde van de wereld niet.  Je moet wel tijd maken om er achter te gaan.

 

 

Neen.

Neen, dat was niet de afspraak.  Het was niet zo voor jou gepland.  Dat je dit leven zou laten zoals je het zelf zag.  Je moest beter worden.  De kleur weer in het leven gaan zien. Het ongeloof primeert.  En ergens, ergens was ik er altijd bang voor.  Dat het deze keer ging lukken.  Dat je erin zou slagen om alles achter te laten.  In jouw zwart, in jouw vermoeide zwart.  Had ik maar.  Kon ik maar.  Was ik maar.  Hoofdschuddend staan we te praten.   Je laat ons achter in verwarring.

“Death suits you dear , like a beautiful coat but then without all the fur” (Tamino, “Cigars”)

Voor jou geldt dit niet, die dood staat jou niet.  Die felgekleurde flamingorok, jouw glimlach en de kwinkslag waarmee je zo vaak het werk kwam verblijden, zo zag ik jou.  Was die glimlach jouw tweede gezicht?  Was er zoveel dat we niet zagen?  Ik weet dat je vaak kwam meelezen hier.  Mijn eindejaarswens: “dat je het zelf goed hebt, dat je je goed in je vel mag voelen en content kan zijn met de dingen die je hebt en reeds bereikte.  Want onder je eigen vel, daar start het allemaal …”  dit was onder meer tot jou gericht.  Maar onder jouw vel vond je het niet fijn wonen.  Zo in de knoop met jezelf dat je er niet meer uitgeraakte.

Neen, de dood staat jou niet.

Doodgewone dingen

Kelly schrijft deze rubriek wekelijks in de weekendbijlage van De Standaard.  

Kijken hoe de vloer droogt

Ik ben niet de grootste poetsvrouw, dat is geen geheim.  Maar nu en dan kun je er toch niet onderuit.  Kijken hoe de natte vloer zichzelf droogt onder een zuchtje wind, daar word ik rustig van.

IMG_20170613_153547

De geur van het huis als mijn echtgenoot gedoucht heeft

Iets met frisheid, start van de dag.  Het voelt nooit meer als thuis op dat moment.

Het geluid van donder in de verte.

Niettegenstaande dat ik dan een beetje bang ben vind ik het stiekem ook altijd spannend als ik het hoor donderen.

Yoghurt die verkleurt onder het roeren

Als ontbijt eet ik graag Griekse yoghurt met verse aardbeien.  Ik vind het geweldig om die yoghurt roze te zien worden bij het roeren.

IMG_20170607_100529

In dezelfde categorie als “wachten tot de vloer droogt”: wachten tot de koffie is doorgelopen en ondertussen verlekkeren op de aroma’s.

Ik hou het meest van ouderwetse, gewone, normale, dagelijkse koffie en ik giet de mijne ook elke morgen op.  Iemand zei ooit dat je de filter telkens volledig moet laten leeglopen alvorens vers water op te gieten.  Als koffieliefhebber zou ik er echt eens moeten werk van maken om me hier in te verdiepen.

Een koude Ferrero Rocher:

…om eerst het notenchocoladekorstje eraf te knabbelen, daarna het dunne koekje door te bijten en dan de noot te kraken.

Koppels in de supermarkt

De gesprekken die ze voeren.  De ene die de andere op pad stuurt achter iets.  De andere die terugkomt en het verkeerde meebracht.  Samen kijken naar artikels in promotie.  Het heeft iets intiems vind ik.

Een lege tafel in de leefruimte

Hoe contradictorisch het ook klinkt: leefruimte en leeg.  Eén keer om de zoveel tijd is die tafel volledig leeg op een bloemetje na.  Dat is een mooie, kleurrijke dag.

IMG_20170513_071807_380

Een bagagelijst waar als laatste item staat: “je goed humeur!”.

of “veel zonneschijn!”

 

…en wat doet jouw hart zingen?

Over zwaaien en koken

Zondag 10u15: na een langdurig aankleedritueel vertrekken ze.  De drie mannen van mijn leven gaan barbecueën bij oma en opa, ondertussen maak ik me klaar om te gaan werken.  Terwijl de wagen de oprit afdraait vormt de oudste zoon met zijn vingers een hartje naar me.  Dries-Mertens-gewijs.  Ik hart hem terug want dit is te lief.   Na al die jaren went het wel, maar het blijft soms pijn doen om hen te zien vertrekken.  Ik duw nog vlug hun zomerhoedjes en zonnebrillen door het raam van de wagen en roep een luide “love you!!” naar alle drie.  De laaiende airco overheerst mijn stem.

Gisterenavond lachte ik luidop in bed met  “Gelukkig heeft je moeder twee oren” van Wouter Deprez.

IMG_20170620_074129_961

Hij schrijft het zo kort en bondig maar met deze zes lijntjes typeert hij die en vele andere ochtenden in ons huis.  De herkenbaarheid kaatste in mijn gezicht.  Ik wou dat ik zo mooi de dingen kon neerschrijven.   De momenten vastgrijpen in tekst.  Een woordenkooksel net voldoende laten borrelen tot het een sprankelend, perfect-op-punt-gekruide zinnenmassa vormt.  Roerend zodat het niet aanbakt.  Even later de dansende zinnen uitscheppen op een blad, een scherm, de bovenkant van mijn rechterhand.

Ja, koken is een kunst.

Zes!

We hebben er nog maar eens een jaar doorgehaald!  Het is de laatste keer dat hij zijn verjaardag viert in de kleuterklas.  Binnen enkele maanden ga ik een kind hebben dat in het eerste leerjaar zit.  Het klinkt zo surrealistisch.  De laatste maanden kreeg hij weer een serieuze groeischeut, zijn witte stokkebeentjes worden alsmaar langer.  Op zijn tengere lijfje kan ik de ribben met mijn vingertoppen tellen.

image

“Kalinne” noem ik hem de laatst tijd.  Hoe hij zijn hoofd regelmatig tegen mij komt wrijven, landend op mijn schouder.  Hoe hij zoentjes geeft met zijn droge lippen op mijn bovenarmen en daarbij “aaahh” flokt.

Maar het moment dat hij de camera ziet ontpopt hij zich als een echte derdekleuter-klasser.  Show, muilen trekken en zo min mogelijk normaal doen.

image

De peuterpuberteit is verdwenen maar er kwam een mannetje met een sterk willetje voor in de plaats.  Eéntje dat goed beseft hoe ver hij kan gaan en als zijn moeder zegt “ik ga boos worden” weet dat het randjekantje is.  Hij kan nog steeds volle bak in overdrive gaan maar tegelijk ook zo rustig zijn.

IMG_20170607_210828

Tijd apart met één van ons, of met ons samen, dat is voor hem het uitgesproken moment om volle bak te genieten, want de kleine broer is all over the place.  Hoewel hij hem heel goed tolereert kan hij zich ook enorm frustreren in het feit dat zijn bouwwerken nergens veilig zijn, zijn stiftjes altijd terug in de pennenzak moeten of zijn spinner tot het favoriet steelgoed van zijn broer behoort.

IMG_20170613_191135

En toch vindt hij het vreselijk amusant als hij zijn broer dingen kan voordoen -al dan niet zaken die zijn ouders mogen zien- en die kleine rebel hem volledig na-aapt.  “Linus is zo schattig” roept hij meerdere keren per week.

IMG_20170604_122821

Er zijn gelukkig nog zekerheden: bij pijntjes of verdriet is een knuffel altijd de oplossing.  Ik besef dat ik er niet altijd zal zijn om dit voor hem te doen.

IMG_9360 (2)

Met wat gel in het haar en ondertussen al een nieuwe tand in de mond ziet hij er toch ineens wel veel groter uit.  Dat er ons nog mooie tijden te wachten staan.  Daar kijk ik naar uit terwijl ik van deze grote-kleuter-periode intens geniet.

Proficiat met je 6e verjaardag Ilja!

Hoe ik 8 kg vermagerde zonder daar een chiptje voor te laten a.k.a. mijn moeder vreest dat ik anorexia heb.

Er was een moment nadat ik op mijn kop gekletst was dat ik niet durfde te gaan lopen.  Er was ergens iets mis aan mijn rug maar tot ik daar meer over wist nam ik geen risico’s.  In die periode stond er een date met vrienden die we al een hele tijd niet meer hadden gezien gepland.  Bij het blije terugzien merkten we meteen op dat zij allebei ferm vermagerd waren.  “Door de weightwatchers-app” klonk het lovend.   Mijn lief pruttelde ook al een hele tijd dat hij eigenlijk wel wou vermageren maar dat hij er de courage niet voor vond.  Zelf was ik toen ook nog niet terug aan het sporten en de vrees om weer over de 80kg (kid you not, we spreken zomer 2014) te wegen was niet ongegrond.  Ik ben een enorme smoefelbeer.  Je kunt me geen groter plezier doen dan met chips en taartjes.  Of een zakje M&M’s (van die gele).  Een aperitief, daar horen ook hapjes bij.  Toch?  Gow!  Eén ding wil ik duidelijk stellen: ik heb mezelf nooit te dik gevonden.  Ok, ik ben geen slanke deerne die feilloos in elke broek past, het is een serieuze struggle om iets te vinden dat mij flatteert en dan nog kies ik heel vlug voor zwart.  Mijn grootte (1m78) werkt ook niet in mijn voordeel, ik heb lange benen maar ook brede schouders, daardoor zie ik er al vlug zwaarder uit met zo’n breed bovenlichaam.  Dus, de weightwatchers-app.  Daar werden we vriendjes mee, mijn lief en ik.  Samen gingen we ervoor.  Ik schrok mij een accident van wat ik allemaal binnenstak op een dag.  De punten die ik moest ingeven tikten volle bak aan.  Na een maand gaf ik de app al op, maar ik was wel enigszins overtuigd van bepaalde dieet-formules.  Die combineerde ik automatisch doordat ik inzag hoe vettig wij aten/eten.  Gehakt, room, grote porties puree, njammie!  Ik lach wel eens met Pascal Naessens op mijn instagram   Toch volg ik wel enkele principes.  Ze is geen fan van aardappelen en brood.  Ik wel.  Ik vind een witte boterham met een laag choco to die for.  Dus ik eet nog altijd brood en aardappelen.  Gewoon minder.  ’s Morgens vervang ik de broodmaaltijd door Griekse yoghurt met vers fruit.  Ja, die Oikos en dinges, dat is vettig, maar ik vul er mijn maag mee tot ’s middags.  Weightwatchers laten je punten omhoog gaan hoe meer iets weegt, ik eet hetzelfde als daarvoor.  Gewoon een kleinere portie.  In een ander opzicht gebruik ik simpelweg mijn gezond verstand.  Gefrituurde gerechten vermijd ik, maar als ik op een feestje een vettige garnaalbal voor mijn neus krijg dan steek ik die zonder schroom binnen.  Mmmm vettige garnaalbal.  Ik maak meer overwegingen: heb ik echt zin in frietjes of is het maar “gewoon voor het gemak”?  Bij echt vettige frietengoesting dan gaan we naar de frituur.  Bij “bwahja” maak ik vlug iets klaar.  En ik loop.  Geen afstanden meer van 10 tot 12 km zoals vroeger omdat deze teveel tijd roven.  Door mijn trage looptempo was ik al vlug twee uur bezig (lopen + douchen + haar drogen + bekomen) en daardoor was de frequentie minder.  Nu ga ik minstens 2, heel vaak 3 keer per week gaan lopen, een kortere afstand (5,5km).  Ik ben vlugger over en weer en ik blijf het graag doen.  Door het gebruik van mijn Fitbit ben ik ook wandelen op een andere manier gaan bekijken.  Blijkbaar verbrand ik met wandelen gigantisch veel calorieën, niet gezeverd: meer dan bij lopen.  Ons ma zegt dat ik moet stoppen met vermageren.  Ik ben veel te mager volgens haar.  Zelf ben ik nu op een mooi gewicht van 70kg gekomen.  De eerste keer dat mijn weegschaal dit aangaf was ik echt geschrokken.  Door minieme veranderingen kon ik toch vermijden dat mijn BMI de hoogte in ging.

IMG_20170609_122323

Ik weet dat ik niet mag overdrijven.  Mij zul je geen honger doen lijden hoor, ik eet meerdere keren per week chips of ijsjes in warme dagen.  Als er taart is smul ik gretig mee.

IMG_20170523_132152_899

Maar er zijn ook hele brave momenten waarop ik koude schotels prepareer en mijn aardappelenhoeveelheid aanpas.  Dagen waarop ik minder wild met pasta in het water strooi en een witte boterham als een delicatesse wordt beschouwd.  Gezond verstand in een gezond lichaam heet dat zeker?

 

IMG_20170609_125456

Filters op mijn foto’s en zwarte kleren.  Dat zal er altijd een beetje in blijven zitten.  Ik ben nooit ontevreden geweest over mijn lichaam, zelfs al is het bezaaid met striemen, putjes en overschotjes hier en daar.  Ik hou van mezelf.  Onzekerheden zullen er altijd zijn, met of zonder 8 kg extra vlees.

(ohja, het lief is trouwens succesvol vermagerd, daar is het verhaal eigenlijk mee begonnen, tot ik het weer op mezelf betrok 😉 )