door Sinds ik thuis ben gekomen van Oostenrijk ben ik precies weer in “to-do-modus” geschoten. Lijstjes aanmaken, ideetjes noteren, vooruit denken en vooral plannen maken. Er is weer roering in mijn hoofd.
Als ik op reis ben valt mijn hoofd precies stil. Het voelt als een ondergrondse parking die buiten gebruik is. Eens we terug thuis zijn dan gaan de groene lichtjes weer aan: “250 vrije plaatsen”. Het slagboompje gaat zonder problemen omhoog en naar beneden. Alle to-do’s beginnen op hun gemakje weer rond te rijden. Als ik erbij stilsta: zo gaat het gewoon continu in mijn parkinghoofd. To-do’s die het hele jaar rondrijden op zoek naar een plekje, geparkeerd worden en eens afgewerkt mogen ze de parking weer verlaten door de slagbomen. Lijstjes helpen me bijhouden wie waar geparkeerd staat en hoe lang ze daar al staan. De to-do’s die er te lang blijven staan zorgen voor hoge mentale parkeerkosten, de kortparkeerders kruis ik vlotjes af zonder al te veel te betalen.
Ik moet er mij bij neerleggen: die chille sfeer van op reis vasthouden in mijn hoofd blijkt niet mogelijk. Het is de aard van het beestje: wikkelen en bezig zijn. Zijn er 250 vrije parkeerplekken, dan gaan die vlotjes allemaal bezet zijn.
Shout your heart out 
Wat een mooie beeldspraak en zo herkenbaar 🙂
Dus dat is waar ik last van heb sinds ik vorige week last toen we terugkwamen van onze fietsvakantie. Zelfs voor bloggen had ik nog geen gelegenheid.
Leuke associatie en mooi beschreven… ik voel er dan ook direct herkenning bij… mijn auto’s lijken alleen wel steeds groter te worden, want er passen er steeds minder in de garage… 😉
Oh, herkenbaar!
Wat heerlijk dat je hoofd zo kan stilvallen op reis! Ik ben er een beetje jaloers op, want bij mij blijft het de hele tijd doorgaan en hoe rustiger het rond me is, hoe luider ik mijn gedachten hoor roepen.
Amai, zó herkenbaar! Ik dacht dat het alleen bij mij zo was, maar blijkbaar dus niet :-).
Ik zou dat stille-hoofd-gevoel van op vakantie willen vasthouden, maar thuis lukt me dat echt nooit.