door Een paar jaar geleden creëerde ik een podcast rond het thema vriendschap. Ik ging in gesprek met vrienden en onbekenden over hoe zij vriendschappen ervaren. Ook al ben ik er nu niet meer actief mee bezig, toch blijft het thema me bezighouden.
Het is nog altijd wat worstelen vind ik. Dat sociaal budget waar ik het vorig jaar over had wil ik netjes verdelen over verschillende mensen maar ik voel dat het er soms bij inschiet. Ik hou ook redelijk vast aan mijn weekends en ik wil ze eigenlijk niet te vol plannen. Mijn hoofd en mijn lijf willen soms gewoon rust. Een halve dag in mijn zetel zitten met een boek en de kat op mijn schoot, daar kun je mij echt niet mee straffen.
En dan zijn er de relaties op zich. Ik heb lieve, zorgzame vrienden. Mensen die al lang naast me wandelen. Aan de andere kant voel ik me ook regelmatig tekort schieten in die relaties. Soms denk ik wel dat mijn introverte karakter een bepaalde afstand creëert, een barrière waar moet doorgebroken worden ofzoiets. Maar eens iemand zich op hun gemak voelt bij mij dan lukt het heel vlot om soms diepgang te vinden ook al hoeft dat nu ook weer niet altijd, soms is het gewoon dagen aan een stuk memes weg en weer sturen.
Nieuwe vrienden maken is moeilijk. Ik ben actief op sociale media maar daar komen weinig echte connecties uit voort. Iedereen heeft hun eigen vriendengroepen, gezin, werk…
Zelf vind ik het vooral moeilijk om me te geven in nieuwe contacten. Ik hou waarschijnlijk teveel afstand omdat vriendschapsverdriet me al meerdere keren parten heeft gespeeld. Komt daarbij dat ik niet geweldig veel van smalltalk hou waardoor ik gemakkelijk dichtklap als iemand me benadert. Veel heeft ook te maken met gelijkaardige interesses hebben denk ik. Vind maar eens iemand als je het fijn vindt om alleen thuis te zijn met de kat en een stapel boeken.
Ik deed een kleine bevraging op mijn instagramstories. (Op het scherm kan ik wel sociaal zijn hoor ;-)).
Lukt het om nog nieuwe vrienden te maken?
Ik vroeg aan enkele mensen die de eerste optie aanklikten waar ze vooral op botsen:
- Iedereen heeft het te druk en er moet zo lang op voorhand gepland worden.
- Ik heb al te weinig tijd om af te spreken met de mensen die ik nu al graag zie.
- Ik weet niet waar ze te vinden?
- Het blijft niet duren als ik er energie in steek.
- Ik ben zelf niet zo sociaal…
- Mijn vriendschappen verwaterden door het leven.
- Door ziekte is het niet evident om me helemaal te geven in hobby’s waardoor de contacten ook achter blijven.
- Ik vind niet meteen gelegenheden om mensen beter te leren kennen.
- Ik ben mijn vrienden wat ontgroeid, we zijn eerder kennissen geworden.
- Ik heb problemen met hechting waardoor het moeilijk is om relaties aan te gaan.
Er waren ook mensen die er helemaal geen probleem mee hebben dus ik vroeg naar hun geheim:
- Vooral (ex)-collega’s worden gemakkelijk vrienden.
- Engagement opnemen zoals in een oudercomité stappen, zorgt voor veel extra contacten en vriendschappen.
- Ik ben enorm extravert: “a stranger is a friend you haven’t met yet”.
- Via mijn hobby’s leerde ik veel nieuwe mensen kennen en de contacten die eruit voortkwamen waren zeer duurzaam.
- Ik babbel heel gemakkelijk met iedereen en ervaar snel een klik.
Er zijn wel degelijk ook mensen die er helemaal geen behoefte aan hebben en liever op hun gemak zijn. Dat begrijp ik ook ten volle.
En dan zijn er degenen die al een rijk gevuld sociaal leven hebben en waarbij het sociaal budget al goed verdeeld is.
Ik kon ook hier en daar eens polsen naar de gevoelens die leven:
- verdriet omdat vriendschappen verwaterd zijn
- het gevoel hebben dat je niet belangrijk genoeg bent om in iemands agenda te passen
- onzekerheden: “ze vinden mij niet tof genoeg om mee af te spreken” of “ik ben zelf wat raar/sociaal onhandig”.
- ik wil echt wel nieuwe mensen ontmoeten maar dat betekent dat ik zelf ook engagement moet aangaan om de vriendschap te onderhouden, ik wil het dan ook goed doen en ik weet niet of ik dat momenteel kan.
Ik heb het antwoord niet op alle vragen die in mij opkomen rond dit thema want ik weet het zelf ook niet goed. Ik ben wel gezond jaloers op de mensen die vlot nieuwe contacten leggen en ik neem me voor om me er ook iets meer voor open te stellen, zeker nu ik wat meer ruimte heb in mijn gezinsleven want ook dat blijkt echt moeilijk te zijn.
Wat denken jullie? Nog ideeën?
Shout your heart out 
Vriendschap was voor mij wel nogal een ding dit jaar. De rek is er wat uit in sommige oude vriendschappen, ik heb vaak het gevoel dat ik altijd maar moet ondersteunen en luisteren en er zijn voor de ander, maar wie is er voor mij? Ik denk dat ik te hoge verwachtingen heb… Als je geen kinderen hebt, vallen veel mogelijkheden om nieuwe mensen te leren kennen, zoals de schoolpoort, de ouderraad of bij de hobby’s van de kinderen, al direct weg. Ik ben eens gaan proberen op Bumble BFF om nieuwe mensen te leren kennen, en daar is wel een fijn contact uitgekomen. Al is het nog te vroeg om van echte vriendschap te spreken, daar blijf ik voorzichtig in. Ik heb bijvoorbeeld leuke collega’s met wie ik al eens op stap ga in het weekend, maar ik zou dat niet direct echte vrienden noemen. Ik denk immers niet dat die witte relaties de tand des tijds, met veranderingen van werk enzo, zullen doorstaan. Dus ja, ik heb nu wel meer sociale contacten, maar echte vriendschap, die is moeilijk te vinden.
Ik weet niet waarom mijn autocorrect daar ‘witte’ relaties van gemaakt heeft 🤣
Vriendschappen kun je op verschillende manieren beleven. Ik heb een WhatsAppvriendin met wie ik heel snel de diepte in ga maar ook flauwe grapjes kan sturen. Ik heb een aantal penvrienden aan wie ik kaartjes en artikelen stuur en van wie ik regelmatig iets leuks in de brievenbus krijg. Ik doe veel aan buurtcontact en enkele buren zijn vriendinnen geworden. Ik ga regelmatig naar 2 bijeenkomsten in de bieb voor een praatje. Ik oefen daarmee ook in contact leggen met vreemden. Het begint met smalltalk maar als je oprecht belangstelling toont zijn er vaak bijzondere gesprekken. Ik wandel met iemand om de week en dat is na 3 jaar echt een wandelvriendin geworden. De factor tijd speelt ook een rol. Met enkele vrienden hoor ik alleen nog iets met kerst of verjaardag maar wel welgemeend. En ik heb blogvrienden die trouw reageren en waar ik ook reageer. Sommigen heb ik ook ontmoet. Besef dat jij waardevol bent voor anderen en omgekeerd en leg vandaaruit voorzichtig contact, herhaal dit en de vriendschap groeit.
Uiteraard ken ik ook teleurstellingen op dit vlak. Die horen er ook bij
Vriendschap is een thema dat me enorm interesseert, dus dankjewel om hierover te schrijven!
Leuke lijstjes ook!
Ik voel me gezegend omdat ik gemakkelijk vrienden maak. Het helpt dat mensen en hun innerlijke wereld me enorm boeien. Meestal spring ik over de smalltalk heen en duik ik meteen in de diepere onderwerpen. Ik ben redelijk open over mijn gevoelens, dus als ik een tijdje met een interessant persoon heb doorgebracht, bv. in een PRH-cursus (de ideale plek om behalve jezelf ook andere mensen te leren kennen), dan zeg ik gewoon: ‘Hey, ik vind jou een toffe. Ik heb het gevoel dat wij dit en dat gemeen hebben. Heb je zin om eens af te spreken of zo?’
Het kan zijn dat de persoon in kwestie dat niet wil, dat is ook goed, want ik heb al veel vrienden. Omdat ik ambivert ben en dus ook genoeg tijd nodig heb om alleen thuis te zijn, in de zetel met een boek en een kat op schoot, kost het me soms moeite om mijn sociale contacten te onderhouden. Maar mijn compatibele vrienden begrijpen dat bij mij de afspraken lang op voorhand moeten ingepland worden en dat ik mijn agenda niet te vol mag proppen.
Ik klikte online op ‘ik heb genoeg vrienden’. Dat staat voor mij een beetje gelijk aan ‘geen zin in, ik heb genoeg vrienden’ eigenlijk of zie ik dat verkeerd? Mijn partner praat met jan en alleman en heeft heel veel kennissen maar amper vrienden. Ik heb een aantal heel goed vrienden ben niet zo into small talk maar investeer wel veel tijd en moeite in die vrienden (met alle plezier). Ik heb totaal geen nood om kennis te maken met de schoolpoortouders, de voetbalouders, de weetikveelwieallemaal. Ik functioneer ook niet in groep maar beter 1-op-1. En dat kost meer tijd zeker? 🙂 Doordat de zoon is beginnen voetballen heb ik nu wel meer me-time en alleen op mezelf zijn vind ik ook maar saai. Misschien toch eens nadenken over een nieuwe hobby. 🙂