Onzekerheid binnen vriendschapsrelaties. Is dat iets typisch voor vrouwen of ook herkenbaar bij mannen?
De voorbije weken had ik er enkele keren “last” van. In die zin dat ik het vooral mezelf lastig maakte eigenlijk. Misschien ben ik in periodes extra gevoelig en zoek ik onterecht dubbelzinnigheden achter een opmerking of een vraag. Of ik ervaar iemand als afwezig of afwijzend en dan denk ik ineens dat het aan mij ligt terwijl die persoon er zich zelf totaal niet van bewust is.
Ooit kreeg ik van een vriendin een voorzichtig berichtje “of ze iets verkeerd had gedaan?”. Ik viel compleet uit de lucht, snapte totaal niet waar het vandaan kwam. Maar toen ze toelichting gaf bleek dat ik al enkele keren niet gereageerd had op een berichtje en bij nader inzien was ik daar inderdaad schuldig aan! In de snelheid van het leven ging het aan mij voorbij en ik vergat te antwoorden of een teken van leven te geven. Om maar te tonen hoe vlug iets kan kantelen. Ik was toen eigenlijk enorm blij dat ze mij die vraag stelde want het betekent dat onze relatie haar iets waard was en dat ze zich veilig genoeg voelde om daar ook effectief naar te vragen.
Er is ook een moment geweest waarop ik omgekeerd de vraag stelde aan iemand waarbij ik me veilig voelde maar toen werd ik zeer onverwacht geconfronteerd met afwijzing. Jaren later kan dat verdriet nog altijd steken en uiteraard hebben de onzekerheden die nu soms de kop opsteken daar ook onrechtstreeks mee te maken.
Ik heb verschillende types vriendschappen en die hebben allemaal hun eigen systeem. Van die ene vriendin weet ik dat ik soms enkele dagen moet wachten op een antwoord en bij nog een andere weet ik via welk kanaal ik haar het beste kan bereiken als het dringend is. Er zijn vrienden die nooit sturen of bellen en er zijn er die ik wekelijks hoor. Er zijn vriendinnen die ik één keer per half jaar zie en die -nog voor de eerste koffie geserveerd is- al de diepte in duiken terwijl dat met anderen iets langer duurt. Er zijn mensen waarmee ik kan lachen, dansen en kekgaaien en dan zijn er anderen waarmee ik liever één op één aan een tafeltje zit.
Nu de kinderen groeien en hun eigen leven uitbouwen is er meer ruimte om mijn sociaal leven wat meer op te krikken. Ik voel ergens wel dat ik een beetje nood heb aan nieuwe contacten al is vrienden maken geweldig moeilijk. De tijd en energie die erin moet gestoken worden is in principe reeds gereserveerd voor andere mensen. Maar toch blijf ik er voor openstaan en ik hoop ergens dat ik nog altijd nieuwe mensen kan ontmoeten om mijn leven te verrijken zoals mijn vrienden dat nu al doen!
Prachtig woord: vriendschapswroeging. Op een bepaald moment in mijn leven heb ik dingen uitgesproken naar een vriendin die me kwetste en naar eentje waarvan ik vind dat ik destijds nalatig was.In beide gevallen heeft het niet tot herstel van de relatie geleid maar ik ben toch blij dat ik gedaan heb wat ik kon.
Verder heeft iedereen een gebruiksaanwijzing in contact opnemen. Sommige zijn in een onbegrijpelijke taal geschreven. Dat vinden mijn vrienden misschien ook wel van mijn gebruiksaanwijzing
we hebben onszelf niet gemaakt hé 😉
Door mijn gebrek aan filter ben ik voor sommige mensen ‘nogal veel’, maar het zorgt er ook voor dat ik makkelijk vrienden maak. Ik ben van nature geïnteresseerd in mensen en als ik een klik voel, dan durf ik ook gewoon zeggen: ‘Ik vind jou een toffe. Zullen we eens afspreken?’ Het is niet dat ik niet bang ben voor afwijzing, want dat doet pijn, maar ik weet uit ervaring dat ik daar wel overheen kom. Het lastige is dat ik mijn sociaal leven moeilijk georganiseerd krijg en daardoor mensen soms teleurstel, zeker vrienden die liever wat meer exclusiviteit ervaren in hun vriendschapsrelaties.
Soms ben ik ook onzeker. ‘Ziet ze mij even graag als ik haar?’ ‘Praat ik niet te veel?’ ‘Heb ik niet per ongeluk iets beledigend gezegd of gedaan zonder dat ik het besef?’ Maar ik ga ervan uit dat mijn vrienden me ondanks mijn fouten toch waardevol genoeg vinden om te blijven afspreken. En anders merk ik het wel.
je bent duidelijk wel sterk bezig met hoe je overkomt op anderen.
Niet meer dan andere mensen, denk ik. Ik probeer gewoon rekening te houden met anderen.
Mooi moment van stilstaan bij vriendschapsveranderingen en van die dingen. Het kan mij ook enorm bezig houden en tegelijkertijd ervaar ik ook steeds wat echte vriendschap is, dan ben ik weer blij verrast.
fijn voor jou dat je dat kan ervaren!
Mooi verwoord, vriendschapswroeging. Ook het feit dat je stilstaat bij vriendschappen, dingen in vraag stelt, het niet vanzelfsprekend vindt. Ik stel me regelmatig dezelfde vragen over mijn vriendschappen. Het is iets menselijk denk ik en wellicht moeilijk af te leren. Misschien is dat ook niet nodig? Op die manier houden we de vinger aan de pols over onszelf en onze vriendschap. Ik heb het zelf moeilijk met het feit dat Emma haar leven niet zal uitbouwen op de manier dat iemand anders van haar leeftijd dat wel zal doen. Het is geen kwestie van mijn sociaal leven op te krikken, maar zorgen dat de banden niet (te) plat staan. Dat wringt soms omdat ik wel nieuwe vriendschappen wil starten, er soms gelegenheid toe is, maar ik de ruimte niet kan maken.