Vriendschapswroeging

Onzekerheid binnen vriendschapsrelaties. Is dat iets typisch voor vrouwen of ook herkenbaar bij mannen?

De voorbije weken had ik er enkele keren “last” van. In die zin dat ik het vooral mezelf lastig maakte eigenlijk. Misschien ben ik in periodes extra gevoelig en zoek ik onterecht dubbelzinnigheden achter een opmerking of een vraag. Of ik ervaar iemand als afwezig of afwijzend en dan denk ik ineens dat het aan mij ligt terwijl die persoon er zich zelf totaal niet van bewust is.

Ooit kreeg ik van een vriendin een voorzichtig berichtje “of ze iets verkeerd had gedaan?”. Ik viel compleet uit de lucht, snapte totaal niet waar het vandaan kwam. Maar toen ze toelichting gaf bleek dat ik al enkele keren niet gereageerd had op een berichtje en bij nader inzien was ik daar inderdaad schuldig aan! In de snelheid van het leven ging het aan mij voorbij en ik vergat te antwoorden of een teken van leven te geven. Om maar te tonen hoe vlug iets kan kantelen. Ik was toen eigenlijk enorm blij dat ze mij die vraag stelde want het betekent dat onze relatie haar iets waard was en dat ze zich veilig genoeg voelde om daar ook effectief naar te vragen.

Er is ook een moment geweest waarop ik omgekeerd de vraag stelde aan iemand waarbij ik me veilig voelde maar toen werd ik zeer onverwacht geconfronteerd met afwijzing. Jaren later kan dat verdriet nog altijd steken en uiteraard hebben de onzekerheden die nu soms de kop opsteken daar ook onrechtstreeks mee te maken.

Ik heb verschillende types vriendschappen en die hebben allemaal hun eigen systeem. Van die ene vriendin weet ik dat ik soms enkele dagen moet wachten op een antwoord en bij nog een andere weet ik via welk kanaal ik haar het beste kan bereiken als het dringend is. Er zijn vrienden die nooit sturen of bellen en er zijn er die ik wekelijks hoor. Er zijn vriendinnen die ik één keer per half jaar zie en die -nog voor de eerste koffie geserveerd is- al de diepte in duiken terwijl dat met anderen iets langer duurt. Er zijn mensen waarmee ik kan lachen, dansen en kekgaaien en dan zijn er anderen waarmee ik liever één op één aan een tafeltje zit.

Nu de kinderen groeien en hun eigen leven uitbouwen is er meer ruimte om mijn sociaal leven wat meer op te krikken. Ik voel ergens wel dat ik een beetje nood heb aan nieuwe contacten al is vrienden maken geweldig moeilijk. De tijd en energie die erin moet gestoken worden is in principe reeds gereserveerd voor andere mensen. Maar toch blijf ik er voor openstaan en ik hoop ergens dat ik nog altijd nieuwe mensen kan ontmoeten om mijn leven te verrijken zoals mijn vrienden dat nu al doen!