Jani Kanagelslak-nie

nagellak

“Zonder nagellak voel ik me naakt” kopt het magazine van Het Nieuwsblad.  Er waren tijden dat ik ook dagelijks nagellak droeg (in de tijd dat de dieren nog spraken): blauw, zwart, rood met pinkeltjes, bordeaux, donkerbruin, paars, doorzichtig met glitters, wit met een glanslaagje. . . net als verschillende haarkleuren heb ik het ongeveer allemaal gehad denk ik.  Ok, ik spreek hier wel van 15 jaar geleden,  mezelf als 16-jarige.  De tijd dat we dachten dat we alles wisten, ondertussen weten we het nog steeds niet.  De laatste keer dat ik mijn nagels liet lakken was op één van onze wijvenweekendjes.  Knalroze uiteraard.  En laat dat nu net niets voor mij zijn, roze nagellak bijgot.  Nagellak op zijn geheel eigenlijk.  Hoe ik er vroeger in slaagde om die nagels van mij een kleurtje te geven, misschien lag het aan de zeeën tijd die ik toen had om zoiets te doen, met veel herprutsen en herbeginnen.  Ik verkak zo’n dingen, nagellak komt op mijn vingers terecht of vanaf dat zo’n kleurtje erop staat moet er altijd een stukje terug afbreken.  Toch gluur ik soms stiekem naar mooi gelakte nagels.  Ik ben ook wel een beetje jaloers op mensen met mooie handen en mooie nagels. Velen hebben zo’n frêle, slanke handen die er zo zacht uit zien.  Die van mij mag je gihanden noemen, kolenschoppen, de meeste mannen die ik ken overtref ik.  En grote handen, die moet je toch niet gaan accentueren met felle kleuren?  Zeg het nen keer Jani Kazaltis! “Oh my god, meisken, ge gaat die berenklauwen toch niet gaan lakken zeker?”  Merci Jani, weer een werk gespaard.

Dirty Dafalgan Party

Drie uur later word je wakker, je ogen plakken achteraan je kop, het eerste moment weet je niet wat er drie uur eerder is gebeurd.  Alsof er een camion over je gereden is, de versnelling in achteruit stak en nogmaals over je reed voor extra pletplezier.  Dan zoek je elk restje goeie moed bijeen om dat zalige deken van je af te gooien.  Om op te staan.  Om koffie te maken.  Om treffelijk te worden.  Of toch in de buurt van treffelijk te komen.  Waiting for the dafalgan to kick in….maar toch echt een superzalige avond gehad.  Het tamzakgevoel van vandaag neem ik er graag bij….

the new frontdoor

Sinds ik vroeg opsta is het ontbijt echt een maaltijd geworden.  Vroeger was dat koffie en met moeite een boterham, heel vaak niks.  Nu kan ik echt genieten van een rozijnenbolleke, een kop koffie of 7, yoghurtjes, eventueel een krant.  Als ik op hotel ben vind ik een uitgebreid ontbijtbuffet dan ook het toppunt van mijn uitstap.  Alleen jammer dat het precies niet echt gepermitteerd is om daar in uw pyjama toe te komen.  Want in pyjama ontbijten, dat is pas congégevoel.  Soit, ik zou mij alleszins al een deftig model mogen aanschaffen, als er één iets is dat ik zeker niet ga veranderen na mijn 30ste is het wel mijn slaapkledij.  Een veel te grote t-shirt van een groep die ik al dan niet ken volstaat.  En neen, er is niks veranderd deze nacht om OOh, ik werd 30.  Een jaar ouder dan 29.  Toen ik deze morgen in de spiegel keek zag ik er nog steeds hetzelfde uit, met een verschoten slaap-t-shirt en niet meer aan oogreinigingslotion gedacht na een zware avond met heerlijke wellness, lekker eten en een beetje teveel wijn.  Ik werd vroeg wakker, met een knorrende maag en begoest op een hotelontbijt.  Tevreden, verrast en jarig.

Op naar de scary age van 36!