Meisje van 33

Laatst sprak ik nog eens af met “de meisjes”.  Ik ben met mijn 33 jaar nog niet eens de oudste van de bende, dus van “meisjes” kunnen we misschien niet meer spreken.  We waren zelfs geen meisjes meer toen we elkaar leerden kennen, toch blijf ik dat groepje consequent: “de meisjes” noemen.  Toen ik rond me keek in de bistro waar we -met de meisjes, ahja- hadden afgesproken zag ik ineens een schilderij dat me bekend voorkwam.  Gemaakt door een andere vriendin en tentoongesteld vlakbij mijn stoel.  Mijn meisjes-vriendin nam deze wazig foto om door te whatsappen.

img_20160222_103817.jpg

  “Ik ken die artieste”, dat is toch redelijk cool om uit te spreken vind ik.  (Hihi, laat mij toch eens!

De afweging tijd spenderen <-> geld spenderen werd vorige week weer gemaakt toen ik mijn auto bekeek.  Ik was hem veel te weinig.  Ik zie alleen dat hij vuil is als ik de koffer dichtsla en mijn vingers zwart zijn.  Vorige dinsdag parkeerde ik nogal ongelukkig op onze oprit.  Sinds ik parkeer met de neus naar de straat moet ik meer op de sensoren betrouwen.  Dit eindigde deze week nogal euhh…vrats…met een boenk tegen de gevel.  Ilja zei meteen “heb we nu een accident gehad?”  Neegt, kindje neegt, al ging ik toch met een klein hartje mijn gevel gaan inspecteren.  Laat ons zeggen dat de carwash ook nodig was om de rode baksteen van de trekhaak te wassen.

 

img_20160222_103437.jpg

Toen ik een uur na de wasbeurt om de kinderen vertrok zag ik dit:

img_20160222_104125.jpg

FUCKERSSS!!!

 

En neen, het stof van mijn dashboard heb ik niet afgenomen, niettegenstaande mijn echtgenoot mij daar regelmatig over aanspreekt.

Ik ontdekte ook lieve aardappelen in mijn voorraadkot:

img-20160219-wa0001.jpeg

Deze aardappel eindigde liefdevol in WAP (Worst met Appelmoes en Patatten)

img_20160222_103628.jpg

Mijn nieuwe tafellaken kwam toe.  Het was een beetje spannend (oeh, wat heb ik toch een excited leven!), want zo’n items online kopen is altijd risky business.  Er zijn zo van die dingen waarvan je denkt “maar waarom heb ik dat nooit eerder gedaan?”.  Zoals dat muffe grijze tafelkleed van op de keukentafel de deur uitgooien en dit lichte, kleurrijke exemplaar opleggen.  Precies een nieuwe vibe in de keuken!

img_20160220_173230.jpg

“oh neen, zo’n zakken onder mijn ogen” (ik laat in het midden wie die uitspraak deed, we hebben er allebei precies van 🙂 )

 

Mijn broer was “in het land”.  Ahja, sinds hij in Amsterdam woont is hij officieel emigrant.  Het komt gewoon op hetzelfde neer voor ons, we geraakten vroeger al niet in Gent om af te spreken en nu ook niet in Amsterdam.  Maar het lukt wel eens, no worries.  Ondertussen aten we samen bij onze ouders verse frietjes met stoofvlees.

En zondag moest ik jammergenoeg afzeggen voor Run Blogger Run in Oostende.  Linus begon op zaterdagavond te hoesten als een oud pepeetje en zette dit krachtig en luidruchtig door tijdens de nacht.  ’s Morgens, met slechts enkele uren slaap op de teller, wou ik mijn lief niet achterlaten om met een kleuter en een zieke baby naar de dokter te tjoolen.  Bij de dokter van wacht was hij dan weer kiplekker en vond hij het allemaal heel amusant zo’n onderzoek.  Gniffelen, stampen met zijn voeten en kraaien van plezier.  Absoluut niet hoesten, ah neen, dat had hij al genoeg gedaan thuis.  Gelukkig gooide hij toch nog een rocheltje op en spuugde hij na het onderzoek de vloer van het kabinet onder.  Hij moest toch ergens tekenen van ziekte vertonen?  Het verdict luidde: een grote verkoudheid.  Vandaag zag ik echter enkele kleine blaasjes op zijn vel, ofwel zie ik scheel, maar ik vermoed dat de waterpokken ook gearriveerd zijn.  Such fun!

 

———– 33————

Gisteren was het mijn 33ste verjaardag.  Hoera voor mij! -spatie om kusjes en knuffeltjes te ontvangen-

Met de jaren is het minder en minder spectaculair geworden, dat verjaren.  Er zijn geen spetterende party’s en er komen geen cocktails met rook meer aan te pas.  Er wordt geen spot meer op je gezicht gericht waarbij heel het café luidruchtig “happy birthday” zingt, ook al kennen ze jou helemaal niet!  Er passeert geen parade meer met toeters en bellen door je straat.  Het is waarschijnlijk omdat andere dingen veel belangrijker geworden zijn, door kinderen te krijgen zijn de prioriteiten volledig van focus verlegd. (How mommy-cliché, ik moet dringend buitenkomen!)  Het is goed zo.  Toch blijf ik wel gevoelig voor felicitaties.  Iedereen denk ik?  Vorig jaar was het een pover jaar qua “proficiat”.  Het is zo simpel om via Facebook een gelukkige verjaardag rond te strooien, ik herinner mij topjaren met over de 200 felicitaties.  Het nodigt ook uit om te doen: gewoon even de persoon aanklikken en iets typen.  Dat maakt het -in mijn ogen- minder gemeend.  Ook al meen je het echt…Mijn Facebookcarrière van enkele weken geleden was geen lang leven beschoren.  Na 3 dagen had ik die alweer gedeactiveerd.  Gelukkig heb ik nog steeds een ouderwetse verjaardagskalender in het toilet, die is niet helemaal compleet maar er verjaart toch wel elke week iemand.  Ik probeer steeds een smsje te sturen (en ja, heel vaak gebeurt dat vanop toilet, be warned!).  Ook dat is niet zo heel erg persoonlijk, maar het toont wel dat je aan hen denkt.  Het steekt soms wel dat ik weinig smsjes terugkrijg.  Ok, ik kan niet verwachten dat iedereen zo random mijn verjaardag vanbuiten weet, en de smsjes die wel komen, komen soms nog uit onverwachte hoek!

Mijn 32ste levensjaar is omgevlogen.  It was a heavy one!  Een jaar vol veranderingen.  Zoals het ieder jaar lijkt te zijn bij ons.  Of is dat bij iedereen zo?  (Precies een nieuwjaarsbrief hier).  Zo wist ik op mijn verjaardag vorig jaar al enkele dagen dat ik zwanger was.  Ik moest dat ook direct aan mijn broer en schoonzus vertellen omdat we op mijn verjaardag gingen eten bij Publiek en ik de no-alcohol-regel extreem hanteer.  En the birthdaygirl die op haar verjaardag geen alcohol drinkt…tricky.  Halfweg het 32ste jaar stopte ik met werken en wachtte ik de baby af.  Ook mijn echtgenoot veranderde van werk na een periode van aftasten en positief twijfelen.  Nu lijkt alles gestabiliseerd rond zijn keuze.  Linus kwam uiteraard.  Qua grote verandering kan dat ook tellen.  Heel kort na de geboorte startte Pieter op zijn nieuw werk waardoor er heel weinig tijd was om aan de nieuwe situatie te wennen.  Volgende week herstart ik weer met werken, op dat werk neem ik binnen drie weken ook afscheid van een topverantwoordelijke, komt erbij dat ik haar mag vervangen.  Dus er staan wederom veranderingen op til al zijn we ondertussen het 33ste jaar.  Misschien wordt het tegen mijn 34ste jaar allemaal iets rustiger qua veranderingen?  (Haha, en ik eet ooit nooit meer chips….not)

Eén ding is zeker: op mijn 33ste stap ik met een geweldige handtas door het leven, groot genoeg om te vullen met nieuwe uitdagingen tegen mijn 34ste!

oililiy

Merci mama!

Kan niet wachten tot ze geleverd wordt!