Page 4 of 4

Stylo-lo-loos.

Er komt soms wel eens een goed idee in mij op.  Uiteraard ontstaan mijn lumineuze ideeën als ik niet meteen een balpen bij de hand heb.  Als ik iets niet opschrijf vergeet ik het jammergenoeg al te vaak.  Ik vermoed dat een chronisch slaaptekort aan de basis hiervan ligt.  Uitslapen heeft sinds twee jaar een andere dimensie gekregen.  Kan ik wakker worden uit mezelf, zonder wekker, zonder peutergepratel, dan spreek ik van uitslapen.  Dat was deze morgen het geval en toen we om 02u gisterennacht in bed strompelden leek dat zo’n geweldig zalig idee.  Mijn bioritme en mijn lichaam dachten er anders over.  Om 7u30 schoot ik in paniek wakker “Ilja is zo stil!”  Uiteraard was hij stil, hij zat 30 km verderop bij zijn oma’tje.  Bij dat besef besloot ik weer dieper in mijn deken te kruipen om verder te knorren. . . dat was buiten de pipi gerekend.  De pipi dwong me om naar beneden te gaan.  Waar is die bedpan als je ze nodig hebt!?  Toen was het om zeep.  Terug boven bleek ik wakkerder dan ooit, hell ik dacht er zelfs even over om aan les 2 van start to run te beginnen.  Koffie en de krant waren de duiveltjes op mijn schouder die me binnen hielden. “Lopen?  Is voor sportieve mensen, jij houdt van luieren in je peignoir met een paar kuipjes koffie”.  Shht Duivel, hou je kop.  Nochtans deed les 1 me deugd deze week en de idee om een “wat is bij wie”-lijstje aan te maken popte weer op (tijdens het lopen, een stylo-loos moment dus).  Ik was deze week weer zonder resultaat naar mijn Little Britain dvd’s aan het zoeken, vloekend op het gevoel dat ik ze uitgeleend had en niet meer wist aan wie.  Het gebeurt teveel, dat roekeloos uitlenen.  Handig als je van mij iets wil krijgen, je leent het gewoon even.  Ook een cadeau-tip-lijstje voor moeilijke mensen is zo’n handig idee dat ontspruit uit mijn stylo-loze ideetjesminuten.  Of gewoon een leuke-restaurantjes-lijstje voor het moment dat je beslist om ergens te reserveren en je je afvraagt “waar je nu weer eens naartoe zou gaan”.  En blogpost-ideetjes, over dingen vergeten en al.

Run to the hell

God***Do**e!  Hier heb ik echt geen goesting in.  Maar een keer echt niet.  Jongens toch jongens toch.  Een uitvlucht, en vlug.  Regent het niet?  Neen, miljaar.  Ben ik niet te moe?  Na een zeteltukje deze middag voelde ik me eigenlijk absoluut niet moe, al gaf ik het niet graag toe.  Aaaah maar ja, ik ben een beetje verkouden!  Ja gow, zo erg is het nu eigenlijk ook niet, gewoon een mini-loopneus.  Maar moest ik niet veel niezen vandaag?  Zo gaat dat in mijn kop op het moment dat ik voor mezelf uitmaak dat ik eigenlijk misschien feitelijk nog wel eens zou kunnen gaan lopen.  Als de omstandigheden goed zijn moet ik ervan profiteren, dat was mijn gedachtegang enkele weken geleden en ik hield mooi vol, ongeveer 3 keer per week ging ik een half uurtje lopen.  De laatste weken was het door omstandigheden (die wel degelijk terecht waren) er niet meer van gekomen en mijn brein had dat lopen precies volledig uit mijn weekschema verbannen.  (I love the brain, it does nice things).  Tot de cijfers op de wegschaal ineens ’s morgens niet meer dat leuke lagere getal aangaven.  Tot ik weer een gaatje overkwam op mijn riem en niet meer op het versgeprikte laatste gaatje kon vertrouwen.  Of het moest zijn dat ik de hele dag het geduw tegen het speklaagje onder mijn navel bleef negeren.  Ik dacht dat ik de weg naar de hel zou afleggen.  Brandend maagzuur, verzuurde spieren, pijnlijke voeten en na twee minuten al volledig buiten adem.  Terwijl ik mezelf verwenste omdat ik in mijn kopdiscussie toch weer de moeilijkste weg had gekozen ging ik met een verwijtende vinger denken “damn you brain, zie je wel,  je moet meer naar de verleiding van het luieren luisteren!”.  Maar neen.  Vreemd genoeg ging het heel vlot.  Ik legde het parcours van 6 weken geleden af zonder moeite.  Mijn tong zat nog in mijn mond en was niet halfweg mijn kin aan het slingeren.  Het was ook niet zo dat ik badend in het zweet de laatste stukjes op de trottoir naar huis strompelde in de hoop dat er niemand bekend aan de verkeerslichten zou staan.  Dat lopen….dat deed precies deugd.  (Djeezes I said it!  Nu is de volgende kopdiscussie weer in het voordeel van wel gaan lopen, ik moet stoppen met bloggen).