De 7 ge’s

Gestart: Tjah, the obvious!  Linus trok strijdlustig richting eerste kleuterklas en Ilja gezapig – zoals altijd – naar het tweede leerjaar.

img_6327 Niettegenstaande de foto zagen ze het beiden geweldig goed zitten.  En zij niet alleen.   Ergens wist ik wel dat het een voordeel zou zijn om op de eerste dag van het schooljaar een dag verlof te nemen dus ik was de hele dag lichtjes euforisch met mijn herwonnen vrijheid.  Meteen een toertje gaan lopen en op mijn dooie gemak boodschappen gedaan.  Er moesten echt twee maanden zomervakantie van mij afglijden en dat is wonderwel gelukt die dag.

gespendeerd: teveel.  Bijna al mijn YNAB-potjes ging in het rood de voorbije maand met het potje “kledij” op kop.  Blijkt dat mijn kinderen tussen mei en augustus beiden twee kledingmaten zijn gegroeid.  Met een kort broekje aan valt dat minder op maar nu de lange broeken weer uit de kast komen staat er hier precies serieus water in de kelder bij mijn pagadders.  Ik kan het ook niet laten om van tijd tot tijd eens aan twinning te doen en dan gaat er wel eens iets extra in het winkelmandje en uit het YNABpotje.  Tel daarbij nog eens het onderhoud van de wagen en mijn inschrijving aan VIVES!  Jikes!

img_6077

gewist: Gigantisch veel foto’s op mijn gsm.  Toen ik gisteren een foto wou nemen van iets banaals (zoals 95% van mijn foto’s) gaf mijn smartphone gewoonweg de boodschap: neen, je gsm staat nu echt vol, je kunt geen foto’s meer nemen.  iPhone says no.  Hmmm.  Dus 4451 foto’s is blijkbaar de limiet.  Ik plaatste alles in de Orangecloud (het duurde toch zeker twee halve dagen tegen dat alles was geüpload).  Daarna wiste ik meer dan 2000 foto’s.  Kan ik het helpen dat er zoveel interessante dingen zijn om foto’s van te nemen?

img_5922

Zoals dit geweldige Cuberdon-ijs-schotel-ding!?

 

 

gewandeld: ik neem dezer dagen wandelen voor op lopen, het gaat in ups en downs met mijn loopgoesting.  Soms loop ik drie keer per week, soms maar één keer maar dan probeer ik wel om er zeker twee wandeldagen in steken.  Gisteren heb ik me serieus mispakt, ik had ingeschat om tussen de 6 en 8 km te wandelen terwijl mijn auto in de garage was voor onderhoud.  Toen ik het het laatste half uur precies wat lastig begon te vinden zag ik dat ik al 9 km op de teller had en ik was er toen nog niet!  De 7 km van de avond ervoor zaten echter ook nog in mijn benen dus dat zal er wel mee te maken hebben gehad!

img_4209

Zo blij als een klein kind:  #iseeanoctopusje of is het een kwalletje?

gemanaged: of moet ik het geménaged noemen?  Mijn vuile was is -net als die eeuwige kruimels opvegen- een neverendingstory.  Soms zijn hun kleren niet echt vuil maar ruiken ze naar warmemaaltijdkantinegeur.  Juk!  Vreselijk vind ik dat.  Niettemin klagen ze niet over de kwaliteit van het warme middagmaal op school dus ik blijf ervan profiteren!

geagendeerd: gewoonweg te veel.  In september heb ik bijna geen enkele avond waarop we gewoon samen thuis zijn.  Ofwel moet één van ons twee werken, is het niet voor mijn hoofdberoep het is voor zijn bijberoep.  Ofwel is er iets gepland met vrienden (ik) of spinning (hij).  Een shitty dinner met de buren of een familiefeest.  September staat simpelweg tjokvol.  Volgende week start mijn opleiding Toegepaste Psychologie met een intro-voormiddag waarop duidelijk zal worden hoeveel vakken ik zal kunnen opnemen en dan ga ik pas ècht aan het plannen moeten slaan.  Van de vakken die ik opneem moet ik meteen een examen kunnen afleggen in de examenweek.  Dus het wordt een zorgvuldige oefening van inschatten hoeveel ik aankan en hoe ik het zal voor elkaar krijgen in combinatie met mijn 4/5e jobtime als opvoedster.  Mijn drive zegt: vijf vakken, mijn verstand denkt drie.  Wordt vervolgd!  En vooral spannend!

ge-instagrammed: vroeger keek ik nooit naar die instagram-stories.  Ik begreep er de ballen van.  Als digi-leek moest ik zeker tien keer uitleg vragen aan verschillende mensen over hoe je in hemelsnaam zo’n story maakt.  Eens ik de basis van het systeem uitgevist had bleek het nog regelmatig voor te vallen dat ik geen idee had hoe het marcheerde om bijvoorbeeld die tekstjes boven elkaar te laten komen.  “Zoek dat op met Google” pfff, geen zin in, gelukkig heb ik enkele vriendinnen die met IG-stories goed overweg kunnen en kon ik te rade bij hen.  Dus nu post ik van tijd tot tijd wel eens een story op mijn profiel.  Veelal banale dingen aangezien mijn gsm daar vol mee staat maar het zorgt wel eens voor grappige interacties.

Misschien moet ik van de #neverendingstory genaamd “de kruimels onder mijn keukentafel” wel eens een instagramstory maken?  Doe jij van stories of blijf je er liever van weg?

 

De 7 meest gestelde vragen over mijn Fitbit.

Sinds de zomer van 2016 draag ik een Fitbit.  Sommige mensen vinden dat een dwaas ding en vragen zich af of dat eigenlijk enig nut heeft.  Het ziet er ook lelijk uit volgens anderen.  En daar moet ik ze wel een beetje gelijk in geven, het ziet er eigenlijk niet echt aanlokkelijk uit.  Mensen maken ook allerlei gezichtsuitdrukkingen als ze onderstaande vragen stellen:

IMG_20171227_123915.jpg

Voel je dat niet de hele tijd nijpen rond je arm? (*verwrongen blik op mijn arm*)

Gelukkig hoef ik de vergelijking met een enkelband nog niet te maken maar ik moet er soms wel eens aan denken.  Ik hoop alleen dat een enkelband niet zo comfortabel zit anders zouden sommige voorwaarden wel eens geschonden worden denk ik.  Want hij ziet er misschien niet zo mooi uit, goed aanvoelen doet hij dan weer wel.  Ik voel hem eigenlijk helemaal niet, dus stoort hij me ook niet.  Enkel als ik me klaarmaak voor een cocktailparty denk ik wel eens: hmm dat past precies niet bij mijn outfit.  Oh wacht.  Ik ga niet naar cocktailparty’s #problemsolved!

Beweeg je daardoor meer? (*geïnteresseerde blik*)

Ik kan je verzekeren, de eerste weken dat ik mijn Fitbit droeg was ik betikketakt om de hele tijd te loeren naar het aantal stappen dat ik had gezet.  Na anderhalf jaar ga ik nog altijd bewust meer gaan wandelen en er bestaat geen dag zonder Fitbit.  Zelfs kleine wandelingetjes registreer ik.  Alle beetjes helpen om een gewoonte aan te kweken.  Door mijn Fitbit weet ik dat ik met wandelen meer bereik dan op mijn vaste loopmomenten.  (Wreed vind ik dat.)

Screenshot_2017-12-27-12-34-13.png

Draag je dat dagelijks? (*verontwaardigde blik*)

Ja hoor, ik draag hem constant, dag en nacht.  Hij registreert ook mijn slaappatroon redelijk accuraat, enkel om hem op te laden en in de douche doe ik hem uit.  Als ik ’s nachts bij Linus moet gaan kijken is het ook een handig lichtje (zie het onderstaande slaappatroon -geeuw-)

Screenshot_2017-12-27-12-26-34.png

Is dat niet gewoon een hebbeding dat je beu wordt na een tijdje? (*meewarige blik*).

Ik blog er misschien niet meer zoveel over maar ik ben nog altijd een consequente loper (enkel de laatste weken door omstandigheden is het er weinig van gekomen).  Telkens ik mijn toertje start track ik mijn afstand en zie ik binnen welke hartzone ik gelopen heb.  Hij geeft mooi weer hoeveel kilometers en hoeveel minuten ik liep.  Gezien ik niet train voor wedstrijden of mezelf geen grote doelen stel doe ik altijd rustig door en blijf ik registreren.  Moest ik wel willen zou ik kunnen specifieke trainingsschema’s volgen.  Er zit ook een functie op waarbij je ademhalingsoefeningen kunt doen.  Ik gebruik hem ook gewoon als horloge.

Hoeveel stappen zet je zo per dag?  Toch geen 10 000? (*verwonderde blik*)

Er zijn slechte dagen waar ik met moeite 8000 stappen haal maar die zijn minder aanwezig, meestal haal ik zonder moeite meer dan 10 000 stappen.  Hij begint enthousiast te trillen als ik dat behaal dus dat is telkens weer een mini-feestje aan mijn pols.

Screenshot_2017-12-27-12-24-08.png

 

En hoeveel kost dat? (*overtuigde blik*)

De mijne is een Fitbit Charge 2 en kostte (denk ik, ik weet het niet meer zeker) 150 euro.

Ik zie dat bandje niet graag. (*cocktailpartyganger/fashionista-blik*)

Dan bestel je gewoon een ander kleur.  Je moet er wel een frankske voor over hebben want ik moest 29,99 euro voor het zwarte bandje neertellen.  Komt erbij dat je niet te kieskeurig mag zijn want superveel kleuren bestaan er niet.  Vermoedelijk kun je wel ergens op één of andere onofficiële site andere bandjes bestellen.  Ik heb nog de courage niet gehad om dat eens uit te zoeken, maar misschien kan iemand in de comments me wel tips geven hierrond?

IMG_20170629_194827_320.jpg

(lees ook meer hier)

Draag jij zoiets en krijg je daar ook veel vragen en eigenaardige blikken over?

Vol-au-vent- en andere vriendjes.

De voorbije week bewoog zich in een wave van verschillende gebeurtenissen en de daarbij horende emoties.  Van bezorgdheid om een collega over verbolgenheid rond een diefstal tot contentement voor de kleine dingen in het leven.

ZONDAG

iepertrail2017

foto: Vincent Demyttenaere via Facebook

Yours truly.   On the run door winkels, gebouwen en cafés in Ieper op de Belfius Ieper Trail.  De derde editie alweer en het blijft een fijn parcours.  Voor de volgende editie moet ik jammer genoeg mijn kat sturen naar de kattenstad.

IMG_20171022_143531.jpg

Als Ilja naar de CHIRO gaat op zondagmiddag slepen we kleine broer overal mee naartoe.  Een bezoekje aan mijn meme is altijd net iets meer een uitdaging met de peuter erbij.  Maar kijk, het steekt allemaal niet zo nauw bij mijn grootmoeder.  Ik zal het van haar delen zeker?

MAANDAG

IMG_20171022_164240.jpg

Een kaarsje voor mijn collega.  Ze maakte in de laatste twee weken zoveel mee, het is beangstigend hoe vlug alles kan gaan.   Stilstaan bij dagelijkse gelukjes lijkt ineens zo banaal en tegelijk zo nodig want in een vingerknip kan alles keren.

DINSDAG

IMG_20171022_144521.jpg

Whatsappjes krijgen van de jongens die ik veel te weinig zag de voorbije week.

WOENSDAG

IMG_20171017_114411.jpg

Is dat rode bolleke bij een Facebook-notificatie nieuw eigenlijk?  En maar krabben aan mijn scherm ikke om die bloedspetter eraf te krijgen.

DONDERDAG

IMG_20171019_205153_442.jpg

Er was een vroegdienst donderdagochtend.  Bij het wegdraaien uit mijn straat zag ik links ineens deze kerel naar mijn staren.  Serieus zeg, hij ziet er echt koddig uit maar in het donker is dat one creepy fucker.

VRIJDAG

IMG-20171021-WA0001.jpg

Blogmeeting.  Weeral!  (“Heb jij maar dat te doen??”) In het laatste jaar heb ik zoveel nieuwe mensen leren kennen.  Er zijn ook mensen ongewenst op de achtergrond verdwenen en dat doet gelijk hoe pijn.  Vrijdagavond gingen we eten bij Comptoire Margrite in Roeselare (njammie!  Een aanrader trouwens!)  Op de foto herken je misschien niet iedereen maar Bert, Delphine, Renilde, Josfien en Nina bloggen ook.  Weet je, bloggen dat is eigenlijk meer dan gewoon wat rokketokken op een toetsenbord vind ik.  Je geraakt verweven met de verhalen van andere mensen, sommigen volg ik al jaren en het is alsof je ze persoonlijk kent.  Het is dan ook verrijkend om de mens achter het scherm te leren kennen.  #letsmeetup!

ZATERDAG

IMG_0071

Het werd niet zo geweldig laat vrijdagavond maar we waren niet bepaald uitgerust gezien we op zaterdag om 8u30 al op de logopedie verwacht worden.  De laatste weken maken we er echt werk van om naar buiten te trekken als gezin.  We zijn zo bezig met ons (vrijwilligers-)werk, onze hobby’s en bijberoep dat het soms puzzelen is om eens met ons vier iets samen te doen.  Het hoeft helemaal niet ver te zijn.  Een toertje in de Palingbeek na een deugddoende middagdut zette de longen wat open.

IMG_0020

IMG_20171022_143156.jpg

Met twee cadeaubonnen (bedankt collega’s!) en wat opleg kocht ik ook “de plant”.  Loodzwaar, enorm moeilijk te hanteren met al die drendels, maar totally worth it!

IMG_20171022_183019.jpg

Hoe fabuleus ze ook staat op mijn grootmoeders’ plantenstaandertjen, ze wordt precies niet graag gefotografeerd.

ZONDAG

IMG_20171021_112900.jpg

Thuis de kinderen regelmatig scheiden is momenteel nog steeds de beste oplossing om veel ruzies te vermijden.  Ilja werd mijn vol-au-vent-vriendje, het bleek een schot in de roos en het smaakte nog zoveel beter deze middag omdat hij bij elke stap van het proces betrokken werd.

IMG_20171021_122620.jpg

en mag ik luidop applaudisseren voor het Man-Te-Paard-seizoen?  Neen?  Ik doe het toch.  Is er iets dat beter smaakt dan dit met een koffietje of een warme chocomelk?

 

(Meta)-Relax, take it easy…

Ik moet toegeven dat de moed mij in de schoenen zonk toen mijn echtgenoot vergat te vertellen dat hij een date had met zijn mountainbike deze voormiddag.  Gisteren vlogen mijn kinderen elkaar zo danig in de haren dat er werkelijk geen bloed meer onder mijn nagels te vinden was.  Ze kunnen moeilijk samenspelen.  Wat zeg ik: ze kunnen eigenlijk niet samenspelen.  Als we met ons twee zijn valt het beter mee dan als ik alleen ben met hen dus ja, ik zag mijn “we-gaan-met-ons-allen-zwemmen-idee” beter zitten dan wat het uiteindelijk is geworden.  Het feit dat ik me oversliep vanmorgen zal er ook wel mee te maken hebben. Meestal sta ik een half uurtje voor hen op.  Het uitdoen van een dikke nachtpamper (“oh, shit..”), het aanschouwen van melk die over cornflakes-bordjes gutst (“ik heb gemorst” Noo-hoo-hooo!!!).  Ik kan het gewoon minder goed aan als ik niet eerst een half uur tijd voor mezelf heb gehad.  Kelly schreef er een fantastisch herkenbaar artikel over in De Standaard.  Ze beschrijft het honderd keer beter dan mij maar ik sprak (ok, misschien kwam er ook wat roepen aan te pas) ook vandaag reeds de gevleugelde woorden “Kunnen jullie nu eens niet gewoon op jullie zelf functioneren?  Moet ik echt elke minuut tussenkomen?”  Alsof ze ooit zo’n zin zouden begrijpen en dat maakt het net erger.  Ik herken mezelf soms niet meer als mijn kinderen het uithangen.  En ik wèèt dat bepaalde tactieken beter werken (ik ben er vier jaar voor naar school geweest om het te leren), dat het meer opbrengt om rustig te blijven en duidelijk en consequent te zijn.  Dat het gewoon geen zin heeft om te roepen dat ze moeten stiller zijn want dat is zo contradictorisch als het groot is.  Ik.weet.dat.  Maar met mijn eigen kinderen is dat zo moeilijk.  En ja, ik gebruik wel degelijk bepaalde tactiekjes om het doen werken.  Samen met hen iets buiten doen, zoals een korte wandeling door het gehuchtje waarin we wonen. “Mag ik lopen?” hell yeah, loop maar al je furten eraf.

IMG_20170924_111510

IMG_20170924_111636

Of hen scheiden als het te gortig wordt met afpakkerij.

IMG_20170924_105651

Dan gaan de principes even overboord.  Dan mag de oudste even op de Nintendo en de jongste Pingu kijken.  Het geluid van Pingu’s flapvoetjes werkt zelfs nog enigszins rustgevend vind ik.

IMG_20170924_105706

en als het middagdutjestijd is schrijf ik alles hier van me af en fret ik eens goed tegen mijn lief over hoe slecht ze overeenkomen om dan daarna anekdotes te vertellen over hoe de kleine “Cars, das echt chique é” zei met zijn peuterstemmetje.

Net daarom gunnen we elkaar die mountainbiketochtjes op zondagvoormiddag of avondjes uit met vriendinnen.  Ook al valt dat soms in de tijd die we als gezin samen zouden kunnen spenderen, ik blijf het belangrijk vinden om ook nog steeds als persoon iets voor onszelf te kunnen doen.  Zo ging ik gisterenavond nog een uur rijden om 7 km te lopen in Oostende op de Metarelaxrun.  Karin van Mom Runs The City nodigde me uit om samen met de andere deelneemsters van de rubriek mee te lopen in Oostende.  En ècht, wat een zalige run, zo bij zonsondergang op de dijk van Oostende, in de stad en door enkele gebouwen (Casino Kursaal, shoppingcenter, een kerk).  Fantastisch gewoonweg!

IMG_20170923_203341

IMG_20170923_203001

Foto’s nemen lopend, geen goed idee, maar kijk, ik genoot en dat is juist wat ik met zo’n  korte momenten wil bekomen.  Even eruit om met verse gedachten er terug aan te beginnen.  Elke dag opnieuw, met mijn twee monstertjes, mijn gammele opvoedingstechnieken en op tijd en stond een goei zjatte kaffie.

Hoe ik 8 kg vermagerde zonder daar een chiptje voor te laten a.k.a. mijn moeder vreest dat ik anorexia heb.

Er was een moment nadat ik op mijn kop gekletst was dat ik niet durfde te gaan lopen.  Er was ergens iets mis aan mijn rug maar tot ik daar meer over wist nam ik geen risico’s.  In die periode stond er een date met vrienden die we al een hele tijd niet meer hadden gezien gepland.  Bij het blije terugzien merkten we meteen op dat zij allebei ferm vermagerd waren.  “Door de weightwatchers-app” klonk het lovend.   Mijn lief pruttelde ook al een hele tijd dat hij eigenlijk wel wou vermageren maar dat hij er de courage niet voor vond.  Zelf was ik toen ook nog niet terug aan het sporten en de vrees om weer over de 80kg (kid you not, we spreken zomer 2014) te wegen was niet ongegrond.  Ik ben een enorme smoefelbeer.  Je kunt me geen groter plezier doen dan met chips en taartjes.  Of een zakje M&M’s (van die gele).  Een aperitief, daar horen ook hapjes bij.  Toch?  Gow!  Eén ding wil ik duidelijk stellen: ik heb mezelf nooit te dik gevonden.  Ok, ik ben geen slanke deerne die feilloos in elke broek past, het is een serieuze struggle om iets te vinden dat mij flatteert en dan nog kies ik heel vlug voor zwart.  Mijn grootte (1m78) werkt ook niet in mijn voordeel, ik heb lange benen maar ook brede schouders, daardoor zie ik er al vlug zwaarder uit met zo’n breed bovenlichaam.  Dus, de weightwatchers-app.  Daar werden we vriendjes mee, mijn lief en ik.  Samen gingen we ervoor.  Ik schrok mij een accident van wat ik allemaal binnenstak op een dag.  De punten die ik moest ingeven tikten volle bak aan.  Na een maand gaf ik de app al op, maar ik was wel enigszins overtuigd van bepaalde dieet-formules.  Die combineerde ik automatisch doordat ik inzag hoe vettig wij aten/eten.  Gehakt, room, grote porties puree, njammie!  Ik lach wel eens met Pascal Naessens op mijn instagram   Toch volg ik wel enkele principes.  Ze is geen fan van aardappelen en brood.  Ik wel.  Ik vind een witte boterham met een laag choco to die for.  Dus ik eet nog altijd brood en aardappelen.  Gewoon minder.  ’s Morgens vervang ik de broodmaaltijd door Griekse yoghurt met vers fruit.  Ja, die Oikos en dinges, dat is vettig, maar ik vul er mijn maag mee tot ’s middags.  Weightwatchers laten je punten omhoog gaan hoe meer iets weegt, ik eet hetzelfde als daarvoor.  Gewoon een kleinere portie.  In een ander opzicht gebruik ik simpelweg mijn gezond verstand.  Gefrituurde gerechten vermijd ik, maar als ik op een feestje een vettige garnaalbal voor mijn neus krijg dan steek ik die zonder schroom binnen.  Mmmm vettige garnaalbal.  Ik maak meer overwegingen: heb ik echt zin in frietjes of is het maar “gewoon voor het gemak”?  Bij echt vettige frietengoesting dan gaan we naar de frituur.  Bij “bwahja” maak ik vlug iets klaar.  En ik loop.  Geen afstanden meer van 10 tot 12 km zoals vroeger omdat deze teveel tijd roven.  Door mijn trage looptempo was ik al vlug twee uur bezig (lopen + douchen + haar drogen + bekomen) en daardoor was de frequentie minder.  Nu ga ik minstens 2, heel vaak 3 keer per week gaan lopen, een kortere afstand (5,5km).  Ik ben vlugger over en weer en ik blijf het graag doen.  Door het gebruik van mijn Fitbit ben ik ook wandelen op een andere manier gaan bekijken.  Blijkbaar verbrand ik met wandelen gigantisch veel calorieën, niet gezeverd: meer dan bij lopen.  Ons ma zegt dat ik moet stoppen met vermageren.  Ik ben veel te mager volgens haar.  Zelf ben ik nu op een mooi gewicht van 70kg gekomen.  De eerste keer dat mijn weegschaal dit aangaf was ik echt geschrokken.  Door minieme veranderingen kon ik toch vermijden dat mijn BMI de hoogte in ging.

IMG_20170609_122323

Ik weet dat ik niet mag overdrijven.  Mij zul je geen honger doen lijden hoor, ik eet meerdere keren per week chips of ijsjes in warme dagen.  Als er taart is smul ik gretig mee.

IMG_20170523_132152_899

Maar er zijn ook hele brave momenten waarop ik koude schotels prepareer en mijn aardappelenhoeveelheid aanpas.  Dagen waarop ik minder wild met pasta in het water strooi en een witte boterham als een delicatesse wordt beschouwd.  Gezond verstand in een gezond lichaam heet dat zeker?

 

IMG_20170609_125456

Filters op mijn foto’s en zwarte kleren.  Dat zal er altijd een beetje in blijven zitten.  Ik ben nooit ontevreden geweest over mijn lichaam, zelfs al is het bezaaid met striemen, putjes en overschotjes hier en daar.  Ik hou van mezelf.  Onzekerheden zullen er altijd zijn, met of zonder 8 kg extra vlees.

(ohja, het lief is trouwens succesvol vermagerd, daar is het verhaal eigenlijk mee begonnen, tot ik het weer op mezelf betrok 😉 )

 

Run baby run

Het heeft een tijd geduurd eer ik kon zeggen dat ik echt van lopen hou.  Dat het iets is dat ik grààg doe.  In feite is het heel lang gewoon een middel geweest om chips te kunnen eten (enter Homer Simpson-kwijl: “mmmmm chips” ) of om die extra portie op te scheppen.  Gedurende mijn twintigerjaren begon ik gestaag zwaarder te worden.  Op mijn 29e voelde ik me na mijn eerste zwangerschap uitgeflubberd.  De gigantische flap vel die ik overkwam viel me zwaar (padapum!) en met de baby in huis was het niet evident om sport een plek te geven in het dagelijkse leven.  Neem daarbij dat we nog meer dan een half jaar verbouwd hebben aan deze woonst en er stond al gauw een 8 vooraan, ook al heb ik nog niet matig met kruiwagens vol steenpuin lopen rondrijden.  De laatste weken vragen mensen mij hoeveel ik ben vermagerd.  Niets eigenlijk.  Ok, als er wordt gerefereerd naar de zwaardere periode voor mijn tweede zwangerschap dan ben ik wel vermagerd.  Bij de zwangerschap van Linus was ik “maar” 14 kg bijgekomen waarvan 4,450kg kind bleek te zijn.  Nu zijn we 20 maanden verder en ik weeg nu 20kg minder dan vlak voor mijn bevalling.  Ik ben al maanden niets meer vermagerd, kilogewijs dan toch.  Mijn kuiten zijn echter stevig geworden en als ik loop voel ik verschillende spieren opspannen.  Er zijn zoveel andere redenen om te gaan lopen behalve een extra portie chips (of was het een extra portie avondmaal?  😉 )

  • Je bent buiten

De buitenlucht doet niets dan goed.  Ok, misschien zijn ze het in Tokio niet helemaal met mij eens maar ik woon gezellig tussen de boerenvelden waar ik hier en daar wel eens een varkensstal of een bemest veld moet verduren.  Maar dat hoort erbij.  Vrijdag liep ik in -3 graden, het was geweldig, mijn longen trokken helemaal open, mijn kaken stonden rood en ik voelde me de rest van de dag alsof ik zonet op een rollercoaster had gezeten.

  • Je leert de natuur beter kennen

Het klinkt misschien heel laat-uw-okselhaar-maar-wemelen-achtig maar sinds ik loop leef ik meer naar de seizoenen.  Het kon me vroeger niet schelen of de zon al dan niet scheen, nu vind ik de zonsopgang een geweldig moment om tussen de velden te crossen.

img_20161106_093314.jpg

Het begint heel goed te lukken om in te schatten hoeveel laagjes er nodig zijn om tijdens de vrieskoude te lopen en wanneer een windbreker nodig is.  En elk seizoen heeft zijn charme al vind ik het gevaarlijk lopen in de herfst met de natte bladeren.

img_20161214_103640.jpg

“Kalenji Minogue” noemt mijn wederhelft me wel eens

Aangezien ik op den buiten woon loop ik volledige stukken door de velden en altijd ziet dat er anders uit.  Waar de mais vorige zomer voor de schaduw zorgden krijg ik nu volle bak wind voor op dat blanco terrein, de bomen die in de herfst hun bladeren allemaal verloren hingen vol ijspegels vorige week.  Het gebeurt ook dat ik het twee dorpen verder kan zien regenen zoals ik deze avond thuis fotografeerde.

img_20170102_195938.jpg

  • Je hebt meer oog voor de dagdagelijkse dingen langs je looproute.

Het huis dat er precies een beetje bouwvallig bijlag de laatste maanden bleek ineens “te koop”.  Even later was het bordje overplakt met “verkocht” en vandaag zag ik de nieuwe eigenaars gordijnen opmeten.  Er staan verschillende kapelletjes langs de wegen, bij veel boerderijen kun je er ééntje vinden, het ene al meer onderhouden dan het ander.  Maria heeft het niet altijd zo goed voor elkaar als haar buurvrouw.  Een volledige verbouwde site in het centrum doet nu dienst als verzekeringskantoor.  Ik gluur er altijd stiekem binnen en het gebouw maakt zelfs verzekeringen aantrekkelijk.  Vandaag hadden ze blijkbaar een dag collectief verlof want alles was potdicht.

  • Je komt allerlei eigenaardige dingen tegen onder route

Op mijn toertje vandaag zag ik volledige geplette pompoen liggen in de gracht, ik vond verschillende verbrokkelde wortelen die van de vrachtwagen waren gevallen en er ligt al wekenlang een siliconespuit op kilometer 2,1.  Schoenen, truien, lege blikjes, en zelfs een gaine kwam ik al tegen.  Geld blijkt nooit ergens te vinden zijn echter.

img_20160905_100110.jpg

  • Je luistert ook aandachtiger naar muziek.

Overdag zet ik de radio aan op bepaalde tijdstippen (sommige momenten moet die ook helemaal uit van mij, maar dat is een ander verhaal), maar echt luisteren naar muziek kan ik het best met oortjes.  Het is wel allemaal easy going en er zijn nooit diepzinnige teksten tenzij je “don’t you wish your girlfriend was a freak like me” hoogstaande literatuur noemt, maar veel muziek is gelaagd qua stemmen en instrumenten en ik vind het wel vermakelijk om daar beter naar te luisteren.  Het moet uiteraard geen symfonisch orkest zijn en de jaren ’90 zijn wel represent op mijn spotifylijst (2 Fabiola, bring it on!) maar het mag ook wel wat pompeus of een beetje triestig zelfs zijn:

  • Je relativeert

Relativeren is sowieso my middle name, maar toch bekijk ik de dingen soms anders na het lopen.  Blogposts (jawel, ook deze) worden bedacht, er komen ideeën om zaken beter of anders uit te werken of het verstand gaat op nul en ik luister naar de muziek.

  • Je bent lid van een community

Dat klinkt misschien belachelijk, maar wat het inhoudt om een loper te zijn, hoe vlug of hoe traag, hoe veel of hoe weinig je het ook doet, dat is iets wat alleen lopers begrijpen.  Kom je een andere loper tegen onderweg dan wordt er gegroet.  Er wordt niet stiekem gelachen met elkaars rode kop, neen, we denken in onszelf “beter bezig dan dien die in zijn zetel nu zit”.  We zouden nog zo’n signaaltje moeten uitvinden zoals de motards doen met hun voetje.  Kom ik een bekende tegen dan wordt er al eens geroepen “ik ben bijna thuis” of “zalig weertje hé”.  Ik maak daar eigenlijk wel graag deel van uit.

Ok, genoeg geromantiseerd, er zijn ook enkele nadelen aan lopen:

  • Je moet die fantastische seizoenen ook trotseren.  Een regenbui mag je niet tegenhouden maar in een stortvlaag vertrekken is toch geen zo’n goed plan tenzij je een spurtje van 200 meter wil trekken.  Ook de brandende zon kan een domper zijn op de loopvreugde.
  • Tussen de velden lopen is geweldig entertainend maar een veldkanon dat afgaat of in de zomer een automatische besproeier, dat is niet altijd zo amusant.  Zo werd ik al eens volledig natgeregend door zo’n ding.
  • Ik weet niet hoe het op een ander is, maar ik zweet mij te pletter en als ik thuiskom gooi ik al mijn kleren stante pede in de wasmachine (of toch ergens in de buurt ervan), dus er komt wel wat wassen aan te pas, zeker als je meer dan één keer per week gaat lopen.
  • Mijn voeten zijn een ramp.  Het wordt er alleen maar slechter op en mijn schoonheidsspecialiste krabt al eens in haar haar maar pedicure is echt een noodzaak.

Maar kijk, ik ben met de jaren geëvolueerd van een strompelend hijgend toertje rond de blok naar meezingen tijdens toeren van gemiddeld 7 tot 11 km en ik voel me er altijd beter en beter bij, mentaal en fysiek!

 

 

Het weekend…in geuren en kleuren

Woensdag kwam mijn vriendin langs met de levering van mijn “Heppy People“-bestelling.  (nogmaals: jawel, met een e).  Ik had het er al over dat ik nooit de eerste ben om de nieuwste dingen te kopen.  Maar ik heb ook altijd een beetje een aanpassingsperiode nodig.  In die periode beslis ik of ik iets graag genoeg zie om het te kopen.  Ondertussen vind ik het leuk op een ander.  En een lichtbak is nu ook niet bepaald zo hipster maar het is vooral het feit dat het veranderbaar is dat mij aanspreekt.  Het doet me ook denken aan Shoshanna uit Inglourious Basterds met haar cinema.

img_20161121_114121.jpg

Van shnugglen is er niet veel in huis gekomen.  Vrijdagavond werd ik op het werk ziek.  In de categorie “gênante situaties op het werk om later nog om te lachen” heb ik toch een toppertje gescoord door misselijk te worden terwijl er ouders van bewoners bij stonden.  I’m telling ya, it wasn’t funny.  Ik kan nu zeggen dat ik officieel “vomit-free since november the 18th” ben.  Echt schaamtelijk voor duust.  Ik ploeterde nog verder tot mijn dienst erop zat en ging toen keihard in de zetel gaan crashen.

Zaterdagochtend was mijn loop-ochtend gezien ik de vrijdagochtend na stortbuien en windhozen moest omkeren.  Laat ons zeggen dat ik het weer een beetje verkeerd had ingeschat.  De maag en de buik scandeerden echter nog steeds “no way!” toen ze mijn loopschoenen zagen en ik werd er zowaar een beetje kwaad om.  De enige ochtend in de week dat ik nog weg kon zonder dat de regen tegen het raam klettert en ik zat aan de immodium.  In de namiddag was ik na een middagdutje van anderhalf uur toch in staat om mijn meme in het ziekenhuis te bezoeken.  De taaiste van de familie mag gelukkig vandaag naar huis.

Op zondag was ik weer op en top en kon mijn date met Marlies gelukkig doorgaan.  Het internet kan zo mooi zijn, zoveel interessante mensen daarop te vinden!  De brunch bij Le Pain Quotidien was overheerlijk al heb ik vooral veel van ons gebabbel onthouden!  We combineerden de geplande brunch en mijn lief zijn barbierworkshop met een bezoek aan onze (schoon)-zus en schoonbroer die zich enkele jaren geleden in Mechelen settelden.  De kindjes konden even onder hun hoede blijven, waarvoor dank.  Blij om ook met hen nog te kunnen bijpraten en ik leerde er een nieuw woord: “excuusbezoek”.  Het wordt soms moeilijk om af te spreken met andere koppels die ook in de kleine kinderen zitten (al vind ik dat eigenlijk relatief, als je echt wil afspreken dan lukt het wel), maar soms is een klein excuus genoeg om de stap tot afspreken iets vlugger te zetten.  Zoals “ik heb hier nog een doos kleertjes staan voor je, ik breng ze anders eens binnen” en dan reageert de ander “ewelja, dan maak ik een taartje” ofzoiets.  Alléé, je begrijpt het wel. Voor we het wisten was het ineens 15u en moest de rit van anderhalf uur nog aangevat worden.

De avond werd ingezet met een diepvriesmaaltijd die wonderbaarlijk nog goed smaakte, wat kip, groentjes, rijst.  Er werd precies naar hartenlust gesmuld.

img_20161120_174116.jpg

Smullen is sowieso Linus’ favoriete bezigheid.  Sinds kort probeert hij het zelfstandig te doen.  Ik mocht een serieus poetsmaneuver inzetten om de hele rijstplakboel op te kuisen.  Een uur later zaten de kinderen in bed, was de keuken aan de kant en kon ik beginnen aan het 7e seizoen van Pretty Little Liars.  Ik had het een beetje gespaard voor als ik er echt klaar voor was maar: wat een bummer.  Ik begreep er niets meer van.  Het is nochtans niet zo lang geleden dat ik de laatste aflevering zag maar nu is er ineens weer een evil twin (hallo, “Thuis” deed dit jaren geleden al mensen!)  en een nieuwe belager, pffff als ik die brainless tv al niet meer snap, het is ver gekomen met mij.

En net toen ik dacht dat het weekend voorbij was hoorde ik Ilja van boven roepen: “Ik ben zie-ie-iek” Neen, dat wil je nooit horen.  Soms roepen ze al eens dat ze ziek zijn en is het op te lossen met eens over het buikje te wrijven of een extra knuffel.  Ik tjaffelde vlug naar daar en oh boy, ziek was een understatement.  Er was geen manier om tot bij hem te geraken zonder dat ik door kots moest stappen.  Hij zat te wenen, ik wou hem vastpakken maar hij was volledig besmeurd.  Moederhart in duigen en kip, groentjes en rijst right back at us.  Gelukkig zijn we voorzien van een paar extra sets bovenlakens.  Alleen jammer dat die lakens in de open schuif liggen onder zijn bed. Hij was erin geslaagd om net op de boord van zijn matras, ter hoogte van zijn lattenbodem zijn maagje te ledigen, rechtdoor naar beneden op al die verse lakens  (en ook nog een beetje in het rond uiteraard).  We spendeerden onze zondagavond dus met troosten, poetsen, kokhalzen, kipbrokjes van mijn voeten schudden en wasmachines draaien.  Ik weet nu hoe je kots van tussen lattenbodems prutst en dat het handig is om twee donsdekens te hebben.  Deze morgen was hij weer zo kwiek als een sprinkhaan.

Ma ja, het stond in de titel: geuren en kleuren, je kon nog wegklikken 🙂