Shout your heart out

Er liggen kruimels onder de tafel en grasbrokjes bij de achterdeur omdat ik met grasslippers terug binnenkwam nadat ik de was heb opgehangen buiten. De keukentablet ligt bezaaid met allerhande dingen die ooit in een kast zaten maar nu op magische wijze zijn ontsnapt. Ik laat de ontplofte keuken voor wat ze is en hou mijn handen net niet voor mijn ogen als ik richting mijn bureau stap. Ik heb één gestolen uur dat ik wil spenderen aan schrijven.

Naast mijn laptop staat een vaasje met uitgebloeide bermbloemen, die gooi ik vlug nog in de groencontainer want ik hou niet van een rommelige bureau. Terwijl ik de kruimeldief wil nemen om de restjes bloemen op te zuigen zie ik dat de wasmachine net staat klaar te pinken. Vlug dat wasje versteken. Ik moet terug door de keuken om poging twee (drie?) te wagen en forceer mezelf om door te lopen. Een uur is ondertussen drie kwartier geworden.

Ik weet het.

Er is altijd iets dat prioriteit heeft. In een gezin met twee opgroeiende kinderen en drukke levens met werken, sporten en sociaal doen neem ik deze dagen te weinig tijd om stil te staan.

Mijn vingers moeten regelmatig over het klavier dansen en als de woorden de kans niet krijgen om uit mijn vingertoppen te stromen begint dat te wringen.

Vorige week was bleihh. Het was pas op vrijdag toen ik de tijd nam om een half uur simpelweg in de zetel te zitten voor ik weer vertrok dat ik besefte waarom ik al heel de week niet in mijn sas was. Er was gedeeld verdriet, hier en daar een afwijzing, maar ook akkefietjes met geliefden en onbekenden. Die mix van allerhande emoties zorgde er voor dat ik best slechtgezind liep. Het niet doorleven van die gevoelens had als resultaat dat ik ook niet kon benoemen waarom het allemaal maar bleihh was.

Het was één grote bleihh-cocktail en die had ik netjes opgedronken zonder daar veel vragen bij te stellen.

De verschillende ingrediënten van mijn mix kon ik pas achteraf benoemen maar door dagelijks te schrijven kan ik vermijden dat ik niet meer weet waarom ik me mottig voel. Tegelijk kan ik het ook relativeren. We hebben allemaal slechte dagen en die mogen er ook gewoonweg zijn. Dat is het leven.

Er gaan periodes zijn waarin ik op tijd schrijf maar veelal komt schrijven altijd te laat.

Ineens viel het mij op toen ik in de winkel naar een zak Lays Oven Baked greep. Er was iets mis met de ring die ik altijd rond mijn middelvinger draag. Het was de eerste ring die hij me gaf, ondertussen ook al 17 jaar geleden. Ik begon naderbij te turen. Waar was het diamantje? In het verleden was er al eens een herstelling nodig aan die ring maar daarna was er mij nooit meer iets opgevallen. De diamant zat er nog, maar hij was precies getoucheerd.

De ring had op slag al mijn aandacht. En dat is heel wat midden in de chips-rayon van de Albert Heijn. Ik hield mijn hand in de lucht, draaide hem weg en weer voor mijn ogen, ik trok er zelfs de zaklamp van mijn gsm voor open. “Ik zal eens moeten langsgaan bij de juwelier, misschien kan hij hem ook ineens opblinken want na al die jaren is de glans wat zoek.”

Opvallend hoe iets dat er al die jaren gewoon is ineens zo hard om mijn focus riep.

Het voorbije weekend gingen we op stap zonder de kinderen. We zien ze doodgraag maar het is zoals ik tegen hen zei toen we onderweg waren naar de schoolpoort: “Wij zien elkaar ook graag want we zijn nog altijd liefjes“. Ik hoef die uitleg zelfs niet te geven, de jongens zijn heel meegaand en een half weekend chillen bij opa en oma is sowieso altijd een schot in de roos. Ik vind het gewoon belangrijk dat ze weten dat wij twee ook een unit zijn. Mijn man en ik zijn twee doendigaards die ook belang hechten aan een leven naast het ouderschap. Verder studeren, sporten, muziek maken, podcasten, schrijven, met vrienden op trot, er staat altijd wel wat in de agenda. Maar net zoals met de ring moeten we zorgen dat we niet ineens met sleet zitten.

Eventjes weg van thuis. Uitstapjes, goeie gesprekken en wij twee. Het is pas als je het doet dat je voelt hoe hard je het nodig had om elkaar onverdeelde aandacht te geven.

“Ik zou zo nog een 3e boterkoek binnenspelen maar dan ga ik waarschijnlijk ongemakkelijk zijn.” Mijn tafelgenoot trok enkel zijn wenkbrauwen op toen ik de derde koek op mijn bord legde. Daarna was ik ongemakkelijk. Niettemin was ik trots op zoveel zelfkennis.

Meer dan ooit spreekt mijn lichaam tegen me. Het heeft altijd gesproken, dat besef ik, maar ik heb er nooit veel aandacht aan besteed, laat staan dat ik ernaar luisterde.

Die dagelijkse gewaarwordingen binnenin mezelf, die voel ik veel beter dan vroeger. Ik stel er mij ook voor open en ik durf er nu ook op te vertrouwen dat mijn lichaam weet wat goed is voor mij.

Als ik mezelf fysiek voel in elkaar krimpen door een opmerking of een vraag weet ik dat dit me iets doet. Als ik mijn hart letterlijk voel overstromen dan besef ik dat ik moet inzetten op die zaken die dat teweegbrengen.

Hoe rijper ik word, hoe meer mijn buikgevoel me leidt.

Mijn lijf schreeuwde deze week heel hard “Neen!” toen iemand me een gunst vroeg. Na haar argumentatie en uitleg begon ik te twijfelen. Achteraf gezien voelde ik op dat moment de rede het hart wegduwen. En toen sprak ik de woorden: “Ik zal er eens over nadenken”. Met die woorden heb ik tijd gekocht. Tijd die me terug naar mijn lichaam kon brengen en mijn intuïtie weer de bovenhand gaf.

Durf jij je intuïtie te volgen?

Ik klikte per ongeluk op “slaapstand” toen ik mijn laptop wou afsluiten. Ik rolde mijn ogen naar mezelf om het tijdverlies en duwde het toestel bruusk wakker met de aan-knop. “Sorry wi” zei ik verontschuldigend tegen de laptop. Toen ik besefte hoe raar dat klonk rolde ik weer met mijn ogen.

Marco Borsato zong “De Waarheid” op de radio. Hoewel ik weinig heb met Nederlandstalige liedjes moest ik toch meekwelen. Ik was het vergeten maar “De Waarheid” bleek tijdens het meekwelen best een triestig nummer. Toen moest ik meewenen.

Ik passeerde daarnet een hond met een jasje om. Ik vroeg me af of het baasje de hond aansprak voor ze vertrokken: “Oei, een beetje regen, kom we doen je jasje om”. Om zoveel liefde tussen hond en mens moest ik glimlachen. En omdat honden met jasjes ook simpelweg cute zijn.

Er sluipt al eens een Engels woord in de vocabulaire van mijn oudste zoon. “Die guy stond daar” of “Ik deed zo random iets”. Vooral het Engelse “random” vind ik beter klinken dan het Nederlandse “willekeurig”. Vandaag een randomgedachtenrijtje.

• Na de blogpost over de dansles van Linus en ook in enkele gesprekken de voorbije weken kreeg ik toch meermaals de opmerking dat het uitzonderlijk is dat een jongen naar de dansschool gaat. Om eerlijk te zijn had ik er daarvoor nooit zo hard over nagedacht. Enkel bij mijn eerste voorstel om eens te gaan kijken naar de dansles zei Linus: “Gaan dat niet allemaal meisjes zijn?” waarop ik gewoon reageerde met: “en dan?”. In de groep waarin hij danst zijn ze met twee jongens en een stuk of 30 meisjes. Er stonden vorige week meer dan 150 dansers op het podium en inderdaad ik vermoed misschien 4 jongens. Als kind zat Tommy Gryson bij mij op school. Hij startte met de dansschool toen hij nog een kleuter was en je kent hem misschien als de choreograaf van onder meer K3 en Camille. Hij is ook de eigenaar van zijn eigen dansschool. Vandaar misschien dat ik het nooit vreemd heb gevonden dat een jongen naar de dansschool gaat? Ik hoop dat hij de “en dan?”-vibe kan vasthouden want ik merk dat hij het heel graag doet, het zou jammer zijn dat hij zich laat tegenhouden, zeker anno 2023.
• Schutkleuren. De kleuren van onder andere wilde konijnen zodat die zich kunnen verschansen in het bos. Het kwam in mij op toen ik laatst blinkend zwarte konijnenoogjes zag staren naar me vanuit de bosrand. Ook in het gewone leven kiezen we wel eens voor schutkleuren in ons uiterlijk maar misschien ook in onze acties. Laying low. Niet teveel opvallen, je koest houden, zoveel mogelijk blending in met de massa. Het is de gemakkelijkste manier om met dingen om te gaan. En jawel, afgezien van een occasionele rode shirt of trui kies ik er veelal voor om schutkleuren te gebruiken, in kledij èn in acties. Ik vind het wel ferm als mensen durven ingaan tegen schutkleuren (in elk opzicht).
• Ik ben mijn papieren agenda aan het loslaten. Jawel, de paperlover in mij vindt dat best moeilijk. Ik vermoed dat ik nog één maand digitaal en papier ga combineren en vanaf juni het papier zal loslaten. Ik blijf wel mijn bullet journal gebruiken voor allerhande random gedachten, lijstjes en hersenspinsels in te dumpen maar een gedeelde agenda is vanaf nu hier een feit. Misschien is het ook wel omdat we beiden vastere uren werken dat het eenvoudiger is om dit allemaal bij te houden digitaal. Nu is het veelal kijken of onze sociale activiteiten niet overlappen aangezien we alle twee meer thuis zijn ’s avonds. Ik vraag me af wat dat gaat geven als onze kinderen volledig alleen thuis kunnen blijven en we niet meer gaan moeten afwisselen in het pekken.
• Speaking of….vastere uren. Ik had er wel schrik voor toen ik vorig jaar te horen kreeg dat ik mocht starten op mijn huidige job. Een vaster schema, minder overdag thuis, meer een 9 to 5-job werken. Blijkt dat dat volledig onterecht is. Onvoorstelbaar hoeveel dag er nog over is na 17u. Zeker nu het ’s avonds langer licht is! Zalig zo’n avondwandelingetje en vooral het feit dat ik niet meer deze afchecklijst moet doornemen alvorens ik ergens “ja” op zeg:
  • “Moet ik werken die avond?”
  • “Hoe lang moet ik werken die avond?”
  • “Kan ik eventueel wisselen met iemand?”
  • “Heb ik een vroege de volgende dag?”
  • “Kan ik eventueel die vroege wisselen?”
• Esther Perel blijft één van mijn favoriete therapeuten om te volgen. Haar inzichten over relaties in het algemeen brengt ze op zo’n sappige manier, stond ik in het onderwijs dan gebruikte ik ze als lesmateriaal. Vreemd genoeg kan ik nooit herformuleren wat ik er van opgepikt heb (ik zou echt geen goeie leerkracht zijn denk ik) maar ik leer nog altijd bij van haar TED-talks, haar blog en haar podcast. Op haar blog haalt ze op het einde altijd enkele “conversation starters” aan. Een beetje zoals ik hier soms “de 7 ge’s” maak, beschrijft zij welke films ze zag of gaat kijken, welke boeken ze leest of wat ze bezocht heeft. Esther Perel doet moeilijke thema’s zo eenvoudig lijken en dat is iets waar ik heel hard naar kan opkijken.

Ik voel zijn lijfje dichter en dichter tegen mijn dijbeen klemmen terwijl we staan te wachten. Als ik naar beneden tuur kijkt hij net op, hij breekt als onze ogen ontmoeten. Zijn lip trilt en tranen stromen ineens over zijn wangen. “Moet ik gaan, mama?”

We staan te wachten op zijn eerste dansles, ik had met hem afgesproken om hem op te geven voor een intro-les nadat ik had opgemerkt dat hij wel heel vlotjes Just Dancet op de Nintendo. Al twee weken keek hij uit naar de eerste dansles en het onderwerp kwam dan ook meerdere keren te sprake “Dat hij ECHT ZO BLIJ was dat hij mocht gaan dansen.” Achter die boodschap las ik telkens spanning, onzekerheid en zelfs wat angst. Door dit uit te spreken overtuigt hij zichzelf. Dat hij op D-day in tranen uitbrak was voor mij dan ook geen verrassing. Ik ken hem op een draad.

“Je vindt het spannend hé” zei ik terwijl ik hem knuffelde.

“Jaaaaa!” snotterde hij op mijn schouder. “Maar als ik niet wil, moet ik dan gaan?”.

“Je moet van mij niets, maar ik wil wel graag dat je vandaag eens kijkt wat daar allemaal gebeurt in zo’n dansles. Je ziet wel wat je zelf doet, niets moet”.

Met een natte schouder gingen we samen de zaal binnen. De dansjuf zag zijn rood bevlekte gezichtje en schatte de situatie direct juist in. Ze deelde mijn boodschap “Niets moet, kom gewoon eens kijken”. De meisjes van zijn klas trokken hem mee en ouders werden verzocht om de zaal te verlaten. Slimme move van de lerares.

Toen ik hem een uur later ging oppikken zwaaide hij vanop het podium terwijl hij danste op P!NK “Never gonna not dance again”. Hij liet een spoor van opluchting achter in de zaal terwijl hij op me af stormde. “Superleuk mama! MAAR IK DOE NIET MEE MET DIE DANSSHOW HOOR!”

“Je ziet wel keppie, je moet niet.” Zelfde aanpak.

Ondertussen zijn we twee maanden later en gingen we gisteren naar zijn eerste dansshow kijken, want uiteraard is hij van gedacht veranderd. Een gigantisch podium en een stoeltjestribune vol mensen en toch trad hij op zonder verpinken. Nu was het mijn beurt om te snotteren daar in het donker. Toen ik hem gisterenavond ging oppikken na de tweede show smeet hij zich weer in mijn armen, datzelfde hoofdje op mijn schouder…”Ik wil nog eens”.

1. Stagiairs of nieuwe collega’s hebben de leeftijd waarop ze mijn dochter of zoon zouden kunnen zijn.
2. De zaklampfunctie op mijn smartphone gebruik ik vooral om ongewenste haartjes op onbereikbare plekken te traceren en niet om mijn weg naar huis te zoeken na een zware nacht.
3. “Mijn planten verzorgen” inplannen op mijn vrije dag noem ik nu “the life”.
4. Als ik ’s avonds meer dan tien pagina’s van mijn boek kan lezen voor ik in slaap val kunnen we onszelf een speekselmedaille geven en dat een productieve leesavond noemen.
5. Ik moet de overweging maken ’s nachts: sta ik op voor een volle blaas met het risico om niet meer in slaap te geraken of probeer ik het vol te houden tot ’s morgens. It’s one or the other.
6. Mijn idee van een zalig weekend is er één waarin er niets gepland staat.
7. Een pincet dient nu niet meer enkel om mijn wenkbrauwen bij te werken. That’s all I’m saying about that topic.
8. Alle activiteit na 22u wordt in overweging genomen maar nooit met veel overtuiging uitgevoerd.
9. Ik kijk er naar uit om na het zwangerschapsverlof van mijn sportlerares terug mijn wekelijkse sportavond te plannen “want ik heb die structuur en de accountability nodig”. Ja ik rol mijn ogen naar mezelf als ik die opmerking luidop maak.
10. De gedachte aan een zak chips achteraan in de kast kan me de hele dag content stellen. Ze opentrekken terwijl ik onder mijn dekentje kruip met een serietje en een berg elektronica naast me is next level.
11. Thuis zitten en mijn eigen business minden voelt steeds meer als het beste gevoel ever.