maar het moet wel op iets trekken hé

Sommige dingen kan ik moeilijk begrijpen zoals cavia’s bijvoorbeeld, compleet nutteloos, lelijk en meestal is hun haar vettig. Een zwangere cavia is zowaar nog erger, die produceert nog eens zo’n ondingen.  Of sierfruit, van die gele pompoenen en gebubbelde peren.  Niet te eten uiteraard anders werd er al lang soep van gemaakt.  Als kind had ons meme ook zo’n dingen staan, die worden blijkbaar wel zacht na een tijd want we vonden er niets beter op om sierfruit door de oude koffiemolen te halen en te kijken naar het resultaat in het schuifje.  Shhhttt aan niemand vertellen. . . Wat ook vreemd is in mijn ogen is hoe een balpen in mijn handtas kan gereduceerd worden tot een serie onderdelen.  Volledig ontmanteld dus zonder dat ik het dingen ooit aanraakte, of toch misschien niet rechtstreeks.

wpid-DSC_0571.jpg

Er ging ook niets van verloren want ik kon hem weer netjes samenzetten.  Er is een monteur aan mij verloren gegaan jong.

Ohja en ik ben één van hen geworden.  Zonder dat ik het besefte.  Zo’n vrouw die ik vroeger voor zot verklaarde omdat ze al voor 10u ’s morgens ramen aan het wassen was.  Maar!  Ik heb het gat in de markt gevonden deze ochtend.  Welke student wil nu geen frankske bijverdienen?  Ik bied aan:  6 kleine raampjes, één gewoon raam, één deurraam, één zijraam aan een deur, één porte-fenêtre, en nog 4 extreem grote ramen.  Vuil, smekend om gewassen te worden.  Ok, neem een poetsvrouw hoor ik iedereen denken, maar de rest wil ik graag zelf blijven doen.  Het zijn die ruiten die voor al het zweet zorgen.  Dus wie graag een eurootjen wil bijverdienen, ik sta open voor onderhandeling!  

Scheißebahn

Hij was er al de volle twee weken voor we vertrokken over bezig.  In feite waren dat dezelfde twee weken nadat we het tripje boekten want er was eigenlijk geen budget meer over na de moordaanslag op onze bankrekening.  Soit ons huis is toch verbouwd geraakt (had ik dat eigenlijk al vermeld? 😉 ) en we zijn toch eventjes op vakantie geweest.  De rodelbaan dus, daarover was mijn lief lief al meerdere keren nostalgisch over aan het vertellen geweest “Jammer, het is pas voor kinderen vanaf 4 jaar, maar ok, dan kunnen wij er toch eens op gaan hé!?” Wij? “Jij” zul je bedoelen.  Ik bekeek het eens van ver op het moment zelf en zette me met ijs en zoon op een bankje nabij.  “Ik heb toch een toegangskaartje voor jou gekocht hoor, misschien verander je nog van gedacht.”  En inderdaad, toen hij een beetje twijfelend zei dat het helemaal niet zo erg was besloot ik maar om het ook eens te proberen.  De eigenaar shushishashatte het één en ander toen ik in het bakje kroop, een kabel werd aangesloten en hup, ik werd weggetrokken de rail op.  Er stond “go” en “stop” op de enige stang die zich in het veel te krappe rodelbakje bevond.  Wreed moeilijk kon dat dus niet zijn?  Toch?  Het duurde even voor ik de heuvel op was, so far so good, het bleek nog aangenaam met een beetje wind en de zon op je smoel.  Boven schoot de kabel los en maakte de rodelbaan een bocht om daarna de heuvel af te gaan.  “Gaan” als in altijd maar rapper en rapper en rapper.  Zo rap dat ik de borden die ik passeerde met moeite kon interpreteren.  “Bremsen” las ik.  Bremsen?  En maar gaan, en gaan en mijn haar wapperde even hard als het tempo van mijn hartslag want dat bakje daverde extreem.  En dat stond toch maar op een heel fijne rail, zo genre de monorail in Bellewaerde vroeger.  Wat als dat rodelding er ineens af schoot?  Waar zou ik landen?  En in welke staat zou ik nog zijn na de crash?  Bremsen zei het bord wederom, eindelijk kon ik lezen wat er helemaal onderaan stond: “Brake”.  Verdammt!  Zeg dat dan!  Blijkbaar had ik een beetje te weinig geremd om het leuk te houden want ik was al twee bremsenborden gepasseerd zonder te gehoorzamen.  Het laatste stuk was ik de überbremser.  Ik was de saaiste rodelbaanchauffeur ever , diegene die bij de minste bocht begon te remmen.  Druk bremsend en foeterend kwam ik beneden toe waar mijn niet zo lief lief in de camera sprak “mama weet niet dat het eigenlijk veel erger is dan ik had gezegd”.  Arschloch!

somer

und zwiebelshnitzels, mit zwiebeln

In Duitsland spreken ze zo geshushishaga-achtig, en veel te vlug, massa’s veel te vlug.  Zo kon de eigenares van onze ferienwohnung hele rijen swatelen en deed ik er beleefdheidshalve “jawohl”-maneuvres bij.  Tegelijkertijd schoten mijn ogen waarschijnlijk heen en weer van het nadenken over wat ze nu in godsnaam uiteen deed.  Herr Dierinck , onze leerkracht Duits in het 6e middelbaar, heeft het altijd al geweten, in Duitsland zou ik beter niet komen.  Of op zijn minst mijn mond houden.  Anyway, vakantie is leuk, Duitsland was toch leuk, kijk maar:

wpid-DSC_0565.jpg

Er stond een stenen eendje op mijn groene nachttafeltje.  Wie heeft dat nu staan op zijn nachttafel?

wpid-DSC_0564.jpg

Een kookwekker in de vorm van een ijscoupe.  To die for.

wpid-DSC_0563.jpg

Ik kon ook meteen met het naaidoosje aan de slag.  Moest ik ooit van m’n leven zin krijgen om op vakantie kleren te naaien, voer me af, voer me meteen af.  Zum krankenhaus!

augustus2013vakantieduitsland 001

Dit gelijkt er al meer op, een anti-stress-becher, gevuld met goeie dampende koffie. . .

wpid-DSC_0562.jpg

Anderhalf boek lezen in vier dagen, onder een “saarzeke”. . . now we’re talking. . .

augustus2013vakantieduitsland 038

Aan zijn gezicht te zien zou je denken dat hij nooit buitenkomt, dat deden we echter wel. . .

En er was ook het verhaal van de rodelbaan, ohja, en een incidentje in het wegrestaurant en iets met vliegtuigen bezoeken.  Maar nu ben ik eventjes uitgevakantied, misschien de volgende keer.

 

 

ieja ieja dood!

Van sommig speelgoed denk ik soms echt oh boy, waarom toch!?

*  De xylofoon.  Hij kan er een volledige slaapzaal op een jeugdkamp mee wekken.  De geluiden gaan van DENG !  DING !  DONGGGG !!!!  maar klinken even schel als een berg oud metaal die in een container wordt gekieperd.

* Het boekje “De Voertuigen” waarin je de geluiden van de desbetreffende voertuigen kan aanhoren mits enige knopjesduwwerk.  Vooral het feit dat het geweldig amusant blijkt te zijn om 43 keer op de auto te drukken maakt dit het meest irritante boekje in de boekenkast.  “honk honk”.

* De tractor die een eindje zelfstandig kan rijden als je hem neerdrukt en vooruit duwt.  Tegelijkertijd maakt hij tractorgeluiden.  Het klinkt alsof ze uw vloer aan het  frezen zijn.

*  De uitschuifbare bellenblazer blijkt tegelijkertijd ook te dienen als majorettenstok, of om tegen je hoofd te krijgen bij een nieuwe zwaaibeurt.

Die ingenieurs bij zo’n speelgoedfabrikanten maken er waarschijnlijk een sport van: “om het irritantste speelgoed maken”.  Wie erin slaagt om ouders het meest te enerveren moet op vrijdagavond geen pot leggen als ze de werkweek afsluiten met een pintje.  Ik wed dat ze ons eens goed uitlachen daar aan hun tafeltje in hun local pub.

Gelukkig hebben we “de jodelende boer op de tractor” van kant gemaakt. . . En te bedenken dat mijn lief nog een kinderdrumstelletje staan heeft  boven, gelukkig zit het nog in de verpakking.  Nog even houden zo.

Start to keep distance

Oh yes, i’m doing it!  Drie keer per week terug gaan joggen, in de fijne boerenstraatjes hier.  In den beginne waren het kale velden, nu groeien er vooral maïs.  Elke keer zijn ze een kopje groter, elke keer voel ik me nietiger bij die giganten.  Ze vormen muren, bedreigen me met hun gestalte, tegelijkertijd voorzien ze mij van schaduw.  Ik ga ze nog missen als ze neer gaan.

wpid-DSC_0506.jpgDrie keer per week!  Je mag mij complimenteren hiermee, je mag.

Ik vraag me ook telkens af hoeveel dieren ik vermoord bij het lopen.  Zeker als ik net op tijd een slak kan ontwijken

wpid-DSC_0508.jpg

of is het al te laat?

Ook de achterbuur profiteert van het mooie weer om met zijn parapente op te stijgen, hier in het veld achter ons huis.

wpid-DSC_0514.jpg

“Kijk!  Vliegje!”

Oh en dit kon ik enkele weken geleden aan de kassa van de Aldi gebruiken:

wpid-DSC_0505.jpg

Niet te doen hoe sommige mensen maar geen afstand kunnen houden aan de kassa.  Zette ik een stap vooruit om meer ruimte te krijgen, hij deed net hetzelfde.  Ik voelde zijn adem tot in mijn nek, draaide ik me om ik kon waarschijnlijk zijn neusharen tellen.  Creep!