I’ll stare here, in the distance

Het moet al zeker vijf of zes jaar zijn nu.  Dat ik van mezelf niets moet.  De persoon die ik ben zorgt ervoor dat ik doorbol, dat mijn leven zijn leven gaat.  Ik hoef daar geen extra inspanningen voor te doen wat de druk aanzienlijk verlaagt.  De introvert in mij maalt de dingen zelfstandig weg.  De pragmaticus lost problemen op als ze zich voordoen en de planner bekijkt hoe het in de dichte toekomst eraan toe zou kunnen gaan.

Vandaag is geen goede dag.  Het wegmalen lukt me niet, problemen zijn er altijd en voor plannen heb ik weinig zin.  Het is het hoogtepunt van een langere periode waarin dit zichzelf al een tijdje opstapelt.  Waarbij sommige dingen maar niet afgewerkt geraken, waarin de oneindigheid van andere zaken niet te  relativeren is en waarbij elk prikje in die luchtballon teveel is.  Ik voel hoe de spanning niet meer mag toenemen en moet dringend de overbodige stoom aflaten.

Ik wil knutselen met mijn zoon, neen, knutselen dat doe ik eigenlijk niet graag.  Omdat ik het nooit doe, en zo nooit zijn gezicht zie als hij bezig is.  “teveel rommel”

Ik wil uit gaan eten met mijn man, maar ik ontzie mij de rompslomp met thuiswachters of rondrijden om de kinderen weg te brengen “we blijven gewoon thuis”

Ik wil boekjes lezen met mijn peuter, maar tegelijk staat het eindeloze huishouden in de weg  “ik plooi eerst wat was”

Ik wil een date met mijn 4 schoolvriendinnen.  “geen courage om een doodle te starten”

Ik wil declutteren “verdikke die kapaza-mensen kunnen zagen, een Bumba-bus van 3 euro, moet je daar serieus de afmeting van weten?”

Ik wil onze garage opgeruimd zien “maar waar moet ik hier eigenlijk beginnen?  En waarom hebben wij eigenlijk drie boormachine-achtige dozen?”

En één telefoontje later is alles anders.  Er moet eigenlijk helemaal niet gememd worden over hoe de dingen soms allemaal teveel zijn.  Voor sommige mensen is hun leven uitzichtloos, lijden ze pijn, zoveel dat de uitzichtloosheid ervan ondraaglijk is.  De mensen die achterblijven moeten nu omgaan met een verlies, met de idee dat hun dierbare wou afscheid nemen van zijn leven en tegelijk kaderen dat dit zijn wens was.  Dat zijn pijn dit leven oversteeg.

Ik her-evalueer.  Alles baadt ineens in een ander licht.  Wat wij hebben is geweldig.  Hoe kunnen drie volle wasmanden nu ineens een last zijn?   Hoe kan ik me ergeren aan iets waar ik gewoon zelf een oplossing voor kan zoeken.  Wat is dat nu eigenlijk, een beetje kruimels vegen en een opvangplanning voor de paasvakantie maken?  Alles is zo relatief.  Mijn gedachten gaan uit naar hen in die rare periode.  Ik glimlach naar mijn zoon en bekijk zijn lijfje, dansend, gezond.  We zijn de gelukkigste mensen op de wereld wij.

Advertenties

12 gedachtes over “I’ll stare here, in the distance

  1. …and I’ll know I’ll grow up just like you.
    Heb toevallig net deze middag dat liedje nog eens gehoord.
    Don’t grow up, just grow older. 🙂

  2. Die laatste zin: o ja, als we dat maar weten!
    Ik her-evalueer heel vaak de dingen, ik zou anders maar eens moeten verdrinken in zelfmedelijden…

  3. Ik ervaar dagelijks hoe mensen hun eigen leven verzuren door zich zorgen te maken in de kleinste scheet die zijn weg naar de uitgang niet vindt. Of hoe mensen piekeren over zaken die het leven inderdaad wat moeilijker maken, maar die uiteindelijk met een beetje wil goed op te lossen zijn. Of om een spaarboekje dat niks opbrengt, terwijl ze mogen gelukkig zijn dat ze dat spaarboekje hebben.
    Gezondheid en mogen leven, ‘kunnen’ leven met jezelf en je beperkingen zijn zaken die goud waard zijn. Ook hier raken zaken niet afgewerkt, door de werken thuis zitten we al vier weken in een rommelkot. Als we de deur achter ons dicht trekken en genieten van de eerste lentezon, dan vergeten we dit alles.
    De zorg met (kleine) kinderen mag niet onderschat worden, laat het je niet teveel worden, Liese, en trek ook af en toe de deur eens achter je dicht !!
    (moed en sterkte aan de familie die een dierbare moest verliezen)

  4. De meeste mensen hebben eerst een serieuze eye-opener nodig om te beseffen hoe goed ze het wel hebben. Je stukje spreekt in dat verband boekdelen.

    De garage uitmesten. Same here. Om ter eerst?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s