“…het was kiezen en verliezen, geen weg daar tussenin…”

Ik kan er niet aan doen, het is sterker dan mezelf maar ik krijg altijd de kriebels als ik het woord “ploetermoeder” lees.  Vreselijk woord vind ik.  Er komen altijd van die voorstellingen in mijn hoofd van een vrouw die in een modderpoel vooruit tracht te zwemmen en haar kind(eren) daarbij op haar rug draagt.  Of zoiets.  Ook als iemand antwoordt met “druk druk” als ik vraag hoe het is, dan denk ik altijd direct “oei oei”.  Maar voor velen is dat een positief antwoord.  Ik ervaar het eerder negatief, maar ik hou dan ook van algehele rust, terwijl het hier de laatste tijd toch niet te ontkennen valt: de balans tussen druk en op ’t gemak weegt de laatste maanden toch teveel door naar de verkeerde kant.  Maar ik weiger om hierover te klagen (ook al komt dat nu misschien anders over): ik heb het namelijk zelf veroorzaakt.

Het is al sinds het begin van het jaar een twijfelperiode.  Of eerder een “ik-maak-afwegingen”-periode.  Het is niet zo dat ik twijfel tussen verschillende zaken maar eerder denk van “waar haal ik het meest profijt uit”.  Het klinkt egocentrisch maar het is nodig om zo te redeneren. De gestolen uurtjes zijn de laatste maanden schaars.  Als de kinderen thuis zijn probeer ik mijn mènage-klusjes zo veel mogelijk te beperken.  Het is geen sinecure om een pot kokende aardappelen af te gieten met een peuter die rond je benen draait.  En dan blijkt de poetshulp ineens ziek, net na het weekend uiteraard waarin je vanalles “niet hebt gedaan omdat de poetsvrouw morgen komt”.  Het bureau kon gelukkig een vervangster voorzien.  Ze werd de volgende dag ontvangen met “jah, het is hier wel…euhhh… vuil”.  Haar reactie in gebroken Engels: “No problem, that’s why I’m here” was recht in het doel.  ’t Is eigenlijk waar, waarom maak ik excuses?  Blijkt dat ik die eigenlijk gewoon aan mezelf maak.  Ik moet ook niet dwaas doen: ik verpruts teveel tijd aan sociale media èn ik wil ook veel zelf doen.  Zo maak ik elk jaar met de hand de uitnodigingen voor de verjaardagsfeestjes van de kinderen, met een “echte” foto en tekenpapier.  Het raast dan wel eens in mijn hoofd: “alléé had ik dat nu gewoon laten maken met één of andere fotowebsite dan was de kous af” maar neen, ik sta er ook op om zelf een verjaardagkroon te maken, inclusief meten van hun alsmaar groeiende hoofdje.  En terwijl ik het eerder klungelend doe, de enveloppen schrijven, de cijfers -elk jaar me afvragen waar de tijd gebleven is- uitknippen uit gekleurd papier, dan voel ik me gewoonweg goed.  Met een vleugje Boudewijn De Groot (“Avond“) of Els De Schepper (“Als ik je morgen ergens tegenkom“) op de achtergrond.  Ik ben verre van de creatiefste maar die kleine dingen wil en mag ik niet laten varen.  En dan schiet er een hobby bij in: lezen of bloggen of nog een extra toertje gaan lopen.  Zo stel ik mijn prioriteiten: wat maakt mij op dit moment gelukkiger?  Zeker zijn totje in dit kroontje komende zondag.

IMG_20170420_203230

 

 

Advertisements

18 gedachtes over ““…het was kiezen en verliezen, geen weg daar tussenin…”

  1. Wauw! Even over de kroon, da’s toch wel de moeite zulle. 🙂
    Ik herken het grotendeels, maar dan vooral van uit mijn vorig leven, toen kindje nog klein was en ik er alleen voor stond. Vaak heb ik ook de boel de boel gelaten om gewoon iets te doen waar ik zelf van kon genieten. Da’s gewoon nodig om niet bal-onnozel te worden! 🙂

  2. Tenzij jij een uitzondering bent en twee levens krijgt, moét je gewoon prioriteiten stellen en doen wat je graag doet. Ligt je kot er bij als een varkensstal, so be it !
    (mag ik na het feestje die kroon hebben?)

  3. Heel herkenbaar die twijfels. Het is geschift om én een goeie werknemer, én een goeie echtgenoot, vader, een goeie vriend, een goeie broer/zoon én nog tijd voor jezelf te hebben. Het schiet er hier ook meer dan eens in en dan hebben wij nog geen poetsvrouw. Ik lag het gisterenavond in bed nog te denken: als de tijd eens 24 uur zou stilstaan en we die tijd vol energie zaten om eindelijk eens orde op zaken te stellen: bliss.

  4. Helpt het als ik zeg dat dat overgaat? Het is echt wel verbonden aan de periode: werk-jonge kids-weinig tijd….
    De lat voor jezelf niet te hoog leggen, dat heb ik onthouden, als er een keertje geen verse soep is, dan is dat maar zo!
    🙂

  5. Goed dat je op tijd kiest en verliest! Het is de enige manier om de combinatie werk/gezin leefbaar te houden denk ik.
    En een perfect huishouden is ook maar saai toch 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s