Moeilijke oefening

Er is voor mij weer een wereld open gegaan.  Ineens heb ik een bepaalde….vrijheid.  Of hoe moet ik het schrijven.  Het voelt als een luxe eigenlijk.  Een ( gezond jaloerse?) vriendin whatsappte me om te vragen hoe het kinderloze leven overdag me bevalt.  Ewel ja, wreed goed.  De aandachtige lezer weet dat ik in de sociale sector werk en daarbij een flexibel uurrooster heb (vroeg, laat, dag, nacht, weekend, noem maar op).  Met de peuter in huis bereik ik niet altijd wat ik vooropgesteld heb om te doen.  Een mand was naar boven brengen is al een uitdaging, het vraagt een uitleg met handen en voeten om te vermijden dat hij me achterna komt en zichzelf alleen op de trap riskeert.  Dus de wasmand bleef staan.  Linus is nu ook niet bepaald een rustige peuter te noemen.  Hij is overal graag aan en bij.  Dat betekent dat ik er niet eens aan moet denken om een boek te lezen als hij aan het spelen is “mama voorlezen?”, laat staan dat ik een volledige blogpost kan typen zonder onderbreking.  Je kunt ook niet aandachtig naar een podcast luisteren met een kwebbelkontje dat hele tijd rond je benen draait.  En nu is het hier stil.  Heel stil zeg maar.  De kinderen zijn weg, ik start pas om 13u met werken en ik moet mezelf tegenhouden om niet de hele tijd in de weer te zijn met vanalles.  Er komen drukke tijden aan en ik weet dat ik altijd voldoende rust moet nemen op voorhand en achteraf.  Toch heb ik weer allerhande “projectjes” die ik wil doen tijdens mijn vrije uurtjes.  Zitten en lezen is er geen van.  Zitten en kijken naar TV wat ik wil volgen is er ook geen van.  Ik vind het soms vreemd om mijn “rust” te nemen voor mijn werk.  Als ik om 22u20 thuiskom probeer ik zo vlug mogelijk naar bed te gaan.  En toch jeukt het nu alweer om werk te maken van de opleiding bachelor psychologie die ik nog wil volgen.  Ik vind het een moeilijke oefening want een opleiding volgen brengt sowieso stress en drukte met zich mee, maar tegelijk (hopelijk) meer inzichten en vernieuwde energie om ermee aan de slag te gaan.  Aan de andere kant wil ik nu ook weer genieten van de dingen die ik twee jaar en half niet heb kunnen doen: een boek lezen, mijn foto-albums maken, eens rustig iemand bezoeken zonder rekening te moeten houden met slaapuurtjes of gezeul met vochtige doekjes.  Bloggen, lopen en wandelen.  Tijd zal wel raad brengen.  En eens rustig uitkijken hoe die opleiding in zijn werk zou kunnen gaan kan geen kwaad denk ik?

Every end has a new beginning

Het is zover: ik bracht zonet Linus voor de laatste keer naar de crèche. Ik weet dat er mensen zijn die hier al meerdere jaren komen lezen en nu waarschijnlijk denken “heih?”.  Anderen die Linus persoonlijk kennen denken dat hij eigenlijk al naar school gaat.  Althans dat denkt iedere medewerker van zowat elke supermarkt waar we komen.  “Is er geen school?” “Amaai die kan babbelen”.  “Dat klopt!” zou Linus zelf zeggen.  Of “chique zeg!”

Zoals zoveel overgangen is het natuurlijk weer dubbel.  Of toch met verschillende kantjes.  Nu laten we het baby/dreumes-leven achter ons en gaan we rechtdoor de peuter/kleuter-tijd in.  Als ik terugkijk naar Ilja’s pad vond ik de periode tussen anderhalf en drie jaar de lastigste periode (tot nu toe ;-)).  Daar zijn we nu met Linus volle bak in.  Hij is minder weerbarstig dan zijn oudere broer maar hij is heviger tout court wat een beetje op hetzelfde neerkomt.

De laatste crèchedag vandaag.  Een stap vooruit naar de klas vanaf volgende week.  Het bepamperen is een beetje voorbij, er wordt nu 100% ingezet op zelfstandigheid.  Het wenmiddagje op school verliep alvast goed bij zijn juf “Jonanna!” (Johanna).  De deur van de crèche zal altijd een beetje speciaal blijven.  Al die keren dat ik er aanbelde, al die keren dat hij er zonder moeite binnenstormde om te kijken wie er was.

IMG_20171031_085531.jpg

Er zijn ook vele keren geweest dat het moeilijk was om mij te lossen.  Gelijk hoe ben ik heel blij met hoe hij geëvolueerd is.  Hoe het team verzorgsters daar een belangrijk deel van zijn leven was, in zijn opgroeien, in het opkweken.  Ze zagen Ilja komen en gaan en vanavond trekt ook de tweede telg van dit gezin de laatste keer die deur achter zich dicht.  Hoewel hij dat nog niet zo goed beseft, want “naar klasje gaan” is vooral een spektakel waar hij zich nog niet zoveel kan bij voorstellen.

Vanaf volgende week hebben wij dus twee schoolgaande kinderen.

 

Bedankt aan alle medewerkers in de crèche voor alle goeie zorgen.

Gisteren, vorig jaar…jammer genoeg niet morgen.

Toen hij ziek was of kerngezond

al van sinds hij klein was en nog koekenrond.

In het opgroeien en het opkweken

jullie zorgden altijd goed voor hem, wel 114 weken!

 

We zwaaien terwijl we ons omdraaien,

“Daaaag allemaal!”

We schreven hier samen een mooi verhaal!

 

(foto’s in mozaïek: Facebook pagina kinderopvang) 

The 7 myths of happiness #2

Vorige week maandag schreef ik over de Happier-podcast die ik aan het volgen ben.  Vandaag een tweede stukje hierover.  Geen idee of ik het hierna nog verder doe, maar ik sta er wel graag eens bij stil.

Happiness Myth #2: Nothing changes a person’s happiness level much

People have a happiness set-point, and no matter what happens to them, before long, they snap back to their usual happiness level.” (bron)

Door criticasters wordt gezegd dat je jezelf niet gelukkiger kunt maken. Dat je een bepaald niveau van geluk voor jezelf hebt, je bent een optimist of een pessimist en daar kan niet veel aan veranderen.  “Some people are born more Tigger-ish, and others are born more Eeyore-ish.” Lang niet iedereen is op de hoogte van de karakters van Winnie The Pooh-films.  Ook ik moest even zoeken wat met Tigger-ish wordt bedoeld: optimistisch, sping-in-‘t-veld, tevreden.  Eeyore staat dan weer bekend voor zijn negatieve, pessimistische karakter.

Zelf hanteer ik de leuze “Neuters Gonna Neut” die ik via Eva Mouton leerde kennen.  Die simpele zin zegt zoveel vind ik.  Voor veel mensen is het -wat je ook doet- nooit goed.  En toen ik dit besefte en mij daarbij neerlegde is er toch wel één en ander veranderd.  Ik hoef helemaal geen people te pleasen, en ja ik probeer om voor iedereen goed te doen, maar ik besef dat dat niet lukt. Het zal nooit voor iedereen goed zijn en ik moet streven naar een bepaald niveau waarop ik tevreden ben met wat ik zèlf doe.  Toch blijft het een moeilijke oefening om mezelf in het gareel te houden en niet mee te surfen op een bepaalde wave van negativiteit, eens goed zagen kan wel eens deugd doen maar het verandert niets aan een probleem.

Ik werd 35 de voorbije zomer en ik heb ik niemand ooit echt weten veranderen.  (Behalve amuletman*).  Mensen die vroeger negatief ingesteld waren zijn het nog altijd, sommigen zijn door de jaren nog negatiever geworden, anderen zijn gezapiger maar blijven een bepaald scherp kantje behouden.  Gretchen Rubin weerlegt enigszins de mening van de criticasters over het feit dat iemand niet kan veranderen. Ze deelt wel de idee waarbij mensen zijn geboren met een natuurlijk bepaald geluksniveau.  In de podcast heeft ze het echter over hoe grote levensveranderingen of levensomstandigheden een effect kunnen hebben op iemands “happiness-level” weliswaar binnen een bepaald percentage.  Bijvoorbeeld (en bij wijze van spreken) het natuurlijk geluksniveau kan maximaal 20% omhoog of 20% naar beneden door een positieve of negatieve levensgebeurtenis.  Maar als je al van nature een beetje Eeyorish bent en dan gaat het daarbovenop nog eens de volledige 20% neerwaarts met je geluksniveau, ja, dan kan het inderdaad een probleem worden.   Ze geeft ook aan dat de mens veerkrachtig is, maar ik denk wel dat de ene persoon zijn rekker vlugger knapt dan de andere.  Geen idee hoe vlug mijn rekker het zou begeven maar ik zie velen rond me die steeds weer terug bouncen uit grote dalen en dat vind ik wel ergens hoopgevend.

Het klinkt aannemelijk vind ik maar of het in de praktijk ook zo is: geen idee. Ik heb nog vele jaren voor me om het te ontdekken.

(*Amuletman: ooit kwamen mijn man en ik regelmatig in contact met een meneer die nogal Eeyorish was ingesteld.  Laat ons zeggen dat het eigenlijk een wreed gefrustreerde man was die niets liever deed dan alles rond hem in de grond te boren.  Na een contact met hem moest ik mezelf steeds weer oppeppen “die man is gefrustreerd, ik hoef dat niet over te nemen”. Op een gegeven moment is het tij beginnen keren en ondervonden we dat de man steeds vriendelijker en gezapiger werd.  Wat me tijdens die periode is opgevallen is dat hij een amulet rond zijn nek droeg (wat hij daarvoor niet deed).  Sindsdien noemen we hem “amuletman” als we  het hebben over de negatieve man die ineens positief werd.  Heeft hij zich bekeerd tot één of andere sekte?  Is hij een bepaald geloof gaan belijden?  Wie zal het zeggen.  Als hij het maar blijft doen, want sinds het dragen van het amulet is hij veel aangenamer om mee om te gaan!)

IMG_9951

Zelf vind ik de kleine gelukjes vlak onder mijn neus, zoals deze mooie zonsondergang vrijdagavond…

En jij?  Ben jij eerder Tiggerish of een echte Eeyore?

 

 

De 7 myths of happiness #1

Vandaag is mijn vrije dag, er staan potten en pannen te wachten om in de vaatwas te verdwijnen, de wasmanden zijn zo vol dat er stapeltjes was naast vallen.  Ik denk dat ik geen proper ondergoed meer heb.  Maar nadat ik deze ochtend merkte dat het echt wel een zalige herfstdag is liet ik mijn to-do-lijst voor wat ze is en besloot ik om eens te doen waar ik ècht zin in had.  Wandelen, nadenken en naar de Happier-podcast luisteren.

IMG_20171009_130216.jpg

Ieperse vestingen (het Eilandje)

En verdikke, het deed deugd.  Happier is een podcast waarin de zussen Gretchen Rubin en Elizabeth Craft het hebben over allerhande zaken die geluk kunnen bewerkstelligen.  In episode 130 hebben ze het over “De 7 myths of happiness”, daarin counteren of bevestigen ze 7 mythes over geluk.  Ik vind het heel intrigerend en het zou voor mezelf fijn zijn om over elke mythe een stukje te schrijven, wie weet, misschien doe ik dat wel, ik start alvast bij de eerste:

Myth #1: People find happy people annoying and stupid.

“Wrong. Actually, studies show that people find happy people much more likable than their less-happy peers. Happy people are viewed as friendlier, smarter, warmer, less selfish, more self-confident, and more socially skilled – even more physically attractive.” (bron)

In de podcast spreken Gretchen en Elisabeth over hoe geluk besmettelijk is en hoe het van iemand kan afstralen, zelfs overstralen op iemand.  Persoonlijk ben ik ook liever rond positieve mensen, mensen die niet elke situatie ombuigen tot een verhaal waarin iets kan verbeteren.  Mensen die blij zijn met wat ze nu hebben of bereikt hebben.  Alles kan altijd beter.  Maar dat wil daarom niet zeggen dat wat je nu hebt niet goed of goed genoeg is.  Er zijn altijd situaties waarin niet alles optimaal is, dat het zelfs keihard tegenzit, maar het feit dat je het positieve in iets kan blijven zien en dit als basis aanhoudt voor een verder verhaal kan een wereld van verschil maken.  Tijdens hun verhaal hoor ik hen zeggen dat er uitspraken worden gedaan: “dat geluk iets is voor mensen die minder intelligent zijn of zichzelf dom houden”, in de trend van: “ignorance is bliss”.  Misschien.  Soms denk ik echt over mezelf dat ik te naïef ben omdat ik gewoon tevreden ben met wat ik heb, dat ik geen grote bucketlists opmaak om af te vinken, geen vijfjarenplannen of grootste toekomstideeën om naar toe te werken.  Misschien zijn er wel mensen die vinden dat ik weinig ambities heb of geen recht van spreken heb omdat ik gezond ben, een goed huwelijk heb, etc etc.  Maar ik probeer die dingen ook niet als vanzelfsprekend te vinden.  Gezondheid, voorspoed, geluk dat is allemaal heel veranderlijk.  In the blink of an eye…en hoe ik dan zou reageren, ik weet niet of ik dan veel van Gretchen Rubin zou moeten horen.

Maar eigenlijk kan het me heel weinig schelen wat andere mensen over mijn keuzes vinden. Wil dat daarom zeggen dat ik zomaar mensen zou kwetsen of benadelen, zeker niet, het is niet mijn bedoeling om iemand schade te berokkenen bij de keuzes die ik maak en als dat wel gebeurt ga ik hier echt wel wakker van liggen.

“What “they” will think” is ook iets dat wordt besproken in een andere aflevering van Happier en ook daar hoorde ik wel wat gebabbel waarin ik me kan vinden.  Vooral “they have their life to make decisions, you have your life to make yours” en “nobody really cares what you decide”.  Ook al kan iemand zich niet echt vinden in de keuze die je maakt, dat wil daarom niet zeggen dat dit bepalend moet zijn voor de uitvoering ervan.  Wil je graag veranderen van job maar heb je schrik voor de reacties?  Dat kan, en misschien zullen er negatieve of verbaasde reacties zijn.  Misschien gaan mensen je wel voor even dwaas vinden, maar laat dat je zeker niet in de weg staan want iemand zal er misschien vijf minuutjes een mening over vormen en dan verdergaan met zijn of haar leven.  Want zo zijn we wel.

Ook “you might be surprised by what “they” think”  haalden ze aan.  Toen mijn echtgenoot besloot om een job “aan de staat” met mooie uren, een mooi pensioen en een schijnbaar coole werkinhoud te laten staan voor onzekerheid in de privé was hij geschrokken van het aantal positieve reacties die daarop volgden.  Hij was niet gelukkig.  Sommigen waren enorm begripvol en vonden dat hij een sterke beslissing had genomen.  Ok, er waren inderdaad mensen die toen (en nog altijd) dachten en vonden dat hij heel wat zekerheid liet varen.  Toch kunnen we nu -twee jaar na datum- wel spreken over een algemene verbetering.  Om maar te zeggen: doe wat je zèlf graag wil doen en laat anderen of wat anderen hierover denken je hierin niet beïnvloeden.  “Do I do this for me or for “they” ” is een goed uitgangspunt om dit af te toetsen.

Meer over Gretchen Rubin en haar podcasts vind je hier.  Zelf heb ik ze gedownload via Spotify.

 

en jij?  Doe jij voldoende wat je ècht zelf wil of hou je teveel rekening met wat anderen hierover zullen denken?

 

 

en hoe is het nu met de Bullet Journal?

Op de blogcocktail had ik het erover met Renilde en Bert: hoe het zit met de Bullet Journal?  Ewelja.  Ik heb hem nog.  Beter nog: ik gebruik hem zelfs nog :).  Annelies lijkt niet echt overtuigd maar ik blijf het een handige tool vinden om overzicht te bewaren in mijn week.

IMG_20170906_211743

Het is nu al het tweede schriftje dat ik volkrabbel met allerhande afspraken, to-do-lijstjes, blogideetjes etc.  De volgende ligt al ongeduldig op mij te wachten, want dat is echt een pareltje:

IMG_20170826_075500

Oh, mijn eerste gepersonaliseerde Moleskine.  Ik doe een Mister Burns -yeeeezz-ken want het is echt een schoontje.

mister burns

(Merci keppetje hiervoor).  Mijn liefde voor notitieboekjes is alom gekend, misschien moet ik maar eens een blogpostje gewoon met de hand uitschrijven in één van die boekjes en hier publiceren.  Of zoals het geweldige Satiregram op Instagram, op een post-it.

De items die ik gebruik in mijn BuJo zijn ongewijzigd sinds mijn vorige review.  En ja, ik sukkel nog altijd met hetzelfde verhaal: ik kijk er te weinig in overdag zodat ik toch nog dingen durf te vergeten, ook al schreef ik ze effectief op.  Ik heb dan ook geen gestructureerd leven qua werkuren waardoor ik geen vaste uren heb om bepaalde dingen te doen, zoals daar zou kunnen zijn: mijn BuJo weer ter hand nemen.  Ik sleep hem ook niet mee, net zoals ik dat nooit met mijn agenda doe.

IMG_20170926_114726

En laat ik in 2018 de agenda volledig varen?  Daar ben ik nog altijd niet klaar voor, ik moet een overzicht kunnen blijven bewaren voor een half jaar ver in functie van werkende weekends en dergelijke.  Momenteel heb ik nog geen goesting om dit ook in mijn BuJo te noteren.  Ik blijf het dus combineren met een papieren agenda, maar gelukkig krijg ik daar geen slagen voor, want hoe je een Bullet Journal gebruikt, dat is nu toch eens volledig uw eigen gedacht.  Niewaar?

 

(Meta)-Relax, take it easy…

Ik moet toegeven dat de moed mij in de schoenen zonk toen mijn echtgenoot vergat te vertellen dat hij een date had met zijn mountainbike deze voormiddag.  Gisteren vlogen mijn kinderen elkaar zo danig in de haren dat er werkelijk geen bloed meer onder mijn nagels te vinden was.  Ze kunnen moeilijk samenspelen.  Wat zeg ik: ze kunnen eigenlijk niet samenspelen.  Als we met ons twee zijn valt het beter mee dan als ik alleen ben met hen dus ja, ik zag mijn “we-gaan-met-ons-allen-zwemmen-idee” beter zitten dan wat het uiteindelijk is geworden.  Het feit dat ik me oversliep vanmorgen zal er ook wel mee te maken hebben. Meestal sta ik een half uurtje voor hen op.  Het uitdoen van een dikke nachtpamper (“oh, shit..”), het aanschouwen van melk die over cornflakes-bordjes gutst (“ik heb gemorst” Noo-hoo-hooo!!!).  Ik kan het gewoon minder goed aan als ik niet eerst een half uur tijd voor mezelf heb gehad.  Kelly schreef er een fantastisch herkenbaar artikel over in De Standaard.  Ze beschrijft het honderd keer beter dan mij maar ik sprak (ok, misschien kwam er ook wat roepen aan te pas) ook vandaag reeds de gevleugelde woorden “Kunnen jullie nu eens niet gewoon op jullie zelf functioneren?  Moet ik echt elke minuut tussenkomen?”  Alsof ze ooit zo’n zin zouden begrijpen en dat maakt het net erger.  Ik herken mezelf soms niet meer als mijn kinderen het uithangen.  En ik wèèt dat bepaalde tactieken beter werken (ik ben er vier jaar voor naar school geweest om het te leren), dat het meer opbrengt om rustig te blijven en duidelijk en consequent te zijn.  Dat het gewoon geen zin heeft om te roepen dat ze moeten stiller zijn want dat is zo contradictorisch als het groot is.  Ik.weet.dat.  Maar met mijn eigen kinderen is dat zo moeilijk.  En ja, ik gebruik wel degelijk bepaalde tactiekjes om het doen werken.  Samen met hen iets buiten doen, zoals een korte wandeling door het gehuchtje waarin we wonen. “Mag ik lopen?” hell yeah, loop maar al je furten eraf.

IMG_20170924_111510

IMG_20170924_111636

Of hen scheiden als het te gortig wordt met afpakkerij.

IMG_20170924_105651

Dan gaan de principes even overboord.  Dan mag de oudste even op de Nintendo en de jongste Pingu kijken.  Het geluid van Pingu’s flapvoetjes werkt zelfs nog enigszins rustgevend vind ik.

IMG_20170924_105706

en als het middagdutjestijd is schrijf ik alles hier van me af en fret ik eens goed tegen mijn lief over hoe slecht ze overeenkomen om dan daarna anekdotes te vertellen over hoe de kleine “Cars, das echt chique é” zei met zijn peuterstemmetje.

Net daarom gunnen we elkaar die mountainbiketochtjes op zondagvoormiddag of avondjes uit met vriendinnen.  Ook al valt dat soms in de tijd die we als gezin samen zouden kunnen spenderen, ik blijf het belangrijk vinden om ook nog steeds als persoon iets voor onszelf te kunnen doen.  Zo ging ik gisterenavond nog een uur rijden om 7 km te lopen in Oostende op de Metarelaxrun.  Karin van Mom Runs The City nodigde me uit om samen met de andere deelneemsters van de rubriek mee te lopen in Oostende.  En ècht, wat een zalige run, zo bij zonsondergang op de dijk van Oostende, in de stad en door enkele gebouwen (Casino Kursaal, shoppingcenter, een kerk).  Fantastisch gewoonweg!

IMG_20170923_203341

IMG_20170923_203001

Foto’s nemen lopend, geen goed idee, maar kijk, ik genoot en dat is juist wat ik met zo’n  korte momenten wil bekomen.  Even eruit om met verse gedachten er terug aan te beginnen.  Elke dag opnieuw, met mijn twee monstertjes, mijn gammele opvoedingstechnieken en op tijd en stond een goei zjatte kaffie.

Dingen die ik niet begrijp…

…nijnagels.  Wat zijn nijnagels?  (in het West-Vlaams zeggen wij: nienagels)  Van die kleine fuckernageltjes die aan de zijkant van je nagel groeien.  Als ik ze uitsnak bloed ik als een rund, doe ik er niets mee dan ontsteekt 9 van de 10 keer heel de boel en mag ik het uitzweten.

….mensen die niet zelfstandig (kunnen?) tanken.   Waarom wachten tot iemand uit de winkel komt als je het zelf kan doen?  Je moet toch geen bouwkundig ingenieur zijn om te tanken dacht ik.  Of overtreed ik weer ergens één of andere ethische tankcode en hebben die eigenaars van tankstations dat niet graag dat je dat zelf doet?  Zien ze mij oprijden en denken ze “tsss, ze zal het weer zelf doen hoor, we zijn niet goed genoeg.  Miss Tanken 2017“.

…avocados.  Blijkbaar een heel gezonde fruitsoort.  Of is dat geen fruit?  Ik weet het niet, het ziet er niet alleen onsmakelijk uit het is het ook vind ik.  Letterlijk.  Zonder smaak.  Ik begrijp de hype er ook niet echt rond want of ik nu een avocado in mijn slaatje doe of niet, het maakt weinig verschil in smaak.  Of heb ik nu weer net “geluk” gehad bij mijn eerste avocado en een slechte gekregen?  En ja, misschien moest ik op youtube opzoeken hoe je dat het best schilt en die pit eruit krijgt.  Zo’n filmpjes zijn gewoon gemaakt voor nitwits als ik.

…mensen die afval dumpen langs de kant van de weg.  Mijn auto is misschien een dump, maar ik smijt mijn vuiligheid toch tenminste niet op de straat.  Op mijn looproute is er nu al een tijdje een firma aan het werken.  In de berm zitten ze regelmatig te lunchen of een 10-uutje ofzo te verorberen, ik begrijp dat, ik zou ook honger hebben als je mij al drie uren een drilboor laat hanteren.  Vorige week ging ik drie keer gaan lopen en elke keer zag ik de afvalberg groter en groter worden.  Ze waren zelfs zo vriendelijk geweest om het in een zak te stoppen en gewoon de volledig gevulde zak afval te laten staan.  Vandaag lagen er naast de zak ook allerhande koekjesverpakkingen, een melkdoos, plastic en lege flessen rond te slingeren.  Dat is het brokenwindow-effect denk ik.  Neen, ik ben geen criminoloog, ik heb twee goeie ogen die het alleen maar erger zien worden, week na week.

…waarom de meeste recepten met room op de ingrediëntenlijst zetten: een flesje room van 20cl .  Alle flesjes room die ik koop bevatten 25cl room.  Iemand moet dringend de roomverpakkingsfabriek gaan aanspreken hierover.  Of de makers van ingrediëntenlijstjes gaan berispen voor het te kwiste gaan van al overschotjes room.  Wie gaat dat doen?