Neen. Nog steeds niet…

Ik was al drie uur te laat op het werk toegekomen.  De stress laaide hoog op, brandend in mijn luchtpijp.  Het enige wat door me ging was: “Is het al zo laat?  Is het al zo laat?  Hoe is het mogelijk dat het in godsnaam al zo laat is?”  Als een kieken zonder kop begon ik op het werk rond te lopen.  Er waren drie uren verloren en ik wist niet waar ze waren, hoe ik het moest oplossen.  En daar stond ze me te observeren.  Haar frou-frou nog altijd even recht.  De bril mooi opgeblonken.  Ze lachte naar me.  Of ze lachte met me.  Geen idee maar haar glimlach was nog steeds dezelfde.  In de droom wist ik “dit is een visioen, ze is er niet meer” maar ik bleef kijken.  En zij bleef lachen.

Bij het schillen van de aardappelen deze voormiddag kwam de droom terug.  “Lieselotte!  Zo’n dikke schillen van je aardappelen!” gierde ze ooit.  Ik antwoordde lacherig: “het zijn maar aardappelen, als de schil te dik is, dan schil ik er gewoon één extra om het verlies te compenseren!”

Het verlies valt echter niet te compenseren.  Bij elke veel te dikke aardappelschil slaat dat besef mij recht in mijn gezicht.

 

Like sand through the hourglass, so are the days of our lives.

De parkeerplaats naast mij bij Collect and Go was deze ochtend bezet door een moeder met haar zoon, ik schatte hem tussen de 16 en 17 jaar ongeveer.  Hij laadde de kar uit terwijl de vrouw ging betalen.  Ik zei tegen Ilja:”Kijk, later ga jij mij ook kunnen helpen bij het uitladen van de winkelkar, jij mag dat dan doen voor me”. (Het kan geen kwaad om ze al wat voor te bereiden denk ik altijd…haha).  Waarop hij zei: “Ja, maar dat is al een mens hoor.”  Euh.  Met “mens” bedoelt hij “volwassene” trouwens.  Ik begon er verder over na te denken.  Over “binnen tien jaar”.  Tien jaar is zo voorbij.  Toch?  Hoe zal het leven er dan uitzien?  En vooral: hoe gaan wij eruit zien?  Rimpels galore? Het verval is nu al gestart vind ik, met grijs haar en de pot antirimpelcrème in het badkamerkastje.  Tien jaar is zo voorbij, maar er kan ook veel gebeuren in een jaar.  Dat merken we bij iedere jaarwisseling opnieuw.  Alle veranderingen op de verschillende aspecten in ons leven.  Binnen tien jaar heb ik een zoon van bijna 13 en één van bijna 17.  Eéntje ervan bijna “een mens”.  Ik zal dan bijna een volwassen kind hebben.  Say what?  Ik zal de 50 zien naderen.  Doing!  Gretchen Rubin zegt het zo vaak in haar podcast: “The days are long, but the years are short”.  Het duurde even voor ik begreep wat ze daar effectief mee bedoelt, maar verdikke, it’s so true!  Aan de andere kant kijk ik ook wel uit naar die periode.  Ik vermoed dat we nog meer stabiliteit gaan ervaren, dat we onze kinderen minder gaan moeten bekukkelen en weer iets meer tijd voor onszelf zullen hebben.  Er zal geen gezeul zijn met wandelwagens, gewurm in autostoeltjes of geruzie omdat iemand een grotere boterham kreeg dan zijn broer.  Maar het zullen andere dingen zijn.  Cliché cliché: kleine kindjes, kleine zorgen….grote kindjes….

De tijd zal het uitwijzen.

Soms vraagt een mens zich af…

…hoe appeltjes in tegels drogen

IMG_0032.jpg

…waar je sommige dingen koopt

img_0102

…waarom ik altijd de hibbiejibbies krijg als de kinderen op hun tandenborstels bijten

img_0047

…waarom deze poes altijd maar weer op die paal zit te koekeloeren als ik aan het lopen ben

…en waarom ze zo kwaad kijkt….just passing by kitty, just passing by

img_0063

…wanneer ik ineens zo verslaafd ben geraakt aan podcastandwalk

…en waarom mijn wenkbrauwen zo vaak in de war zijn terwijl ik ze nochtans regelmatig laat bijwerken

img_0087

…of deze poes niet bleef steken in het vers gegoten asfalt indertijd…

img_0100

…en waren haar pootjes dan niet beklisterd met asfalt eigenlijk…

…en of ze die asfalt dan probeerde af te likken van haar donsjes…

…en bleef haar tong dan niet plakken aan haar poot…

…en misschien scheurde haar tong toen ze die probeerde los te rukken…

…en zouden katten hun tong nodig hebben om te miauwen…

…en…

…en…

Kanye wijsheden

“They say: people in your life are seasons and anything that happens is for a reason”.  Kanye zingt het zo mooi, maar is het ook zo?  Mensen komen en mensen gaan, soms is er zelfs geen reden voor, een koppel besluit uit elkaar te gaan en zo verlies je iemand.  Misschien strandt een vriendschap al dan niet gewenst.  Samaja klaagt al eens dat haar sociale leven te rustig is, maar toen ik in de levensfase zat waarin zij zich bevindt hadden wij ook zo’n periode.  Iedereen leek zich terug te trekken in hun nieuwe cocon met een partner en eventueel kinderen.  Nu de kinderen iets ouder zijn gaat het vlotter om eens af te spreken of een babysit te vragen met als gevolg dat de weekends dichtslibben met sociale engagementen.  Soms breekt het koud zweet me al uit bij een uitnodiging om ergens te gaan eten, naar een toneel te komen kijken of deel te nemen aan één of andere quiz.  Ik kan moeilijk “neen” zeggen en moet mezelf hier echt in trainen, aan de andere kant haal ik energie uit die afspraken.  Mijn kinderen beginnen ook hun deel van de sociale boterham op te eten: chiro, leesclub, logopedie.  Toch heb ik regelmatig het gevoel dat het voor iedereen drukdrukdruk moet zijn.  Alsof “druk” gelijk staat aan “geslaagd”, in contrast hoor ik toch ook regelmatig: geen tijd om te relaxen, onvoldoende me-time, onvoldoende quality-time met het gezin.   En daar komt het “neen” zeggen: we zijn zelf verantwoordelijk voor het bewaken van die grens want hoe meer je buitenkomt, hoe meer je buitenkomt.  Dat klinkt raar, maar een sociaal leven houdt zichzelf in stand.  “Geen tijd” is relatief, je kunt altijd tijd maken als je dat graag wil.  Dat neemt niet weg dat het geen pijn doet om vriendschappen te zien stranden, ik heb soms echt vriendschapsverdriet. Als ik mensen ineens niet meer zie zonder aanwijsbare reden, als de zin om tijd te maken voor elkaar ver te zoeken is.  Maar misschien zeggen zij ook wel eens meer “neen” of zijn mensen enorm begaan met het sociale leven dat opgroeiende kinderen met zich meebrengt.

Soms doorstaat de vriendschap de seizoenen niet en dwarrelt ze uiteen door de droogte van de zomer, het vallen van het blad of de wakte van de sneeuw.   En dat is het leven, met of zonder reden.

Neen, dat was niet zoals we hadden afgesproken.

Binnenkort sluiten we jou af, 2017.  Hoe ouder ik word, hoe vlugger de jaarwisselingen elkaar opvolgen.  En 2017, mag ik je zeggen hoe ik je ervaren heb? Voor ons was je lief.  Je spaarde ons van ziekte, werkloosheid en burn-out dit jaar.  Bedankt daarvoor.  Je bracht ons mooie momenten met ons gezin, met vrienden en familie.  Nieuwe uitdagingen, waarvoor dank, nogmaals.  Mag ik je ook vertellen hoe je onze naasten behandeld hebt?  Of ben je bang voor mijn antwoord?  Want het was ronduit gortig, 2017.  Voor teveel van mijn vrienden en familieleden.   Je was niet lief voor veel mensen rond ons, wat zeg ik, je was uitermate wreed.  Hun gezin, hun relaties, hun gezondheid.  Bij veel mensen die ik graag zie moest je op een smerige, laffe manier hakken en pakken.  De vele berichtjes van “Gaat het?” “We denken aan jullie”, kaartjes met innige deelneming, veel sterkte.  Ik kan ze niet meer op één hand tellen.  Neen 2017, dat hadden we niet afgesproken.  We spreken altijd af “dit jaar mag het een rustig jaar zijn” en nooit gebeurt dat.  Maar jij spande de kroon met je gemene trekken.  Toen relaties stuk liepen, gebroken gezinnen ontstonden.  Toen ziekte, ongeluk en depressie zich verspreidde.  Toen onschuldige mensen stierven en de begrafenissen zich maar blijven opvolgen.  Neen.  Je was niet lief, 2017.  Hoe goed het ook bij ons gaat, het ongeluk van de anderen straalt op ons af.  Ik probeer altijd een positief persoon te zijn maar jij 2017, jij bent het jaar geweest dat deze karaktertrek serieus op de proef heeft gesteld.  Strontjaar.

Do you often ask “why?”

Al geruime tijd volg ik Gretchen Rubins’ podcasts en ik ben nu ook haar boeken beginnen lezen.  Je mag me wel een beetje befreakt noemen momenteel.  Is het nu geen ideaal weer om met een boek in de zetel te kruipen?  Ze beschrijft zichzelf als “A writer who studies happiness, good habits en human nature”.   Gretchen bespreekt verschillende thema’s in de podcast en veel van die onderwerpen worden ook aangehaald als voorbeeld in haar boeken.  Podcast en boek steunen dan ook goed op elkaar.  Ik sta nog 100 afleveringen achter van de podcast “Happier”, aan ongeveer 35 minuten per podcast heb ik er dus nog enkele maanden werk om alles te beluisteren.

Ondertussen hoorde ik hen al verschillende keren over The Four Tendencies spreken.  In het boek “Better Than Before” (Nederlandse vertaling: Steeds beter)  worden “De Vier Neigingen” (dat klinkt voor geen meter in het Nederlands) reeds aangehaald.  Gretchen Rubin beweert dat iedereen kan onderverdeeld worden in vier types mensen:  Obligers (Plichtsgetrouwen), Upholders (Volhouders), Rebels (Rebellen) en Questioners (Vragers).  Ze baseert zich op hoe mensen omgaan met verwachtingen.  De verwachtingen die je aan jezelf stelt en hoe je omgaat met de verwachtingen die anderen aan je stellen. (Inner expectations en outer expectations, het bekt toch allemaal mooier in het Engels).  the four tendencies

bron: pinterest Gretchen Rubin

Misschien klinkt het voor jullie wel als huis-tuin-keuken-psychologie (of verwar ik dat woord met iets anders?), maar ik vind het in feite wel heel interessant.  Niet alleen geeft ze mee hoe de verschillende “neigingen” zich manifesteren, ze geeft ook tips mee om om te gaan met mensen binnen hun specifieke “neiging” (“neiging” vind ik trouwens iets fout klinken hebben).

Hoe kan ik een Rebel overtuigen om toch iets te doen?  Waarom wil deze persoon alsmaar meer informatie?  Ik maak altijd voornemens maar na enkele maanden hou ik me er niet meer aan.  

Je kunt uiteraard ook een vragenlijst invullen en zien wat jouw tendency is.  De mijne is “Questioner”.  Gezien mijn vorige post lijkt me dat  op het eerste zicht eigenlijk niet zo raar maar in het boek haalt ze verschillende aspecten aan die hier en daar wel voor mij typerend zijn:

  • “Vragers zetten vraagtekens bij elke verwachting en ze reageren er slechts op als ze besluiten dat het zinvol is”
  • “Vragers verzetten zich tegen regels om de regels”
  • “Vragers nemen graag weloverwogen beslissingen en daar willen ze hun eigen conclusies uit trekken”
  • “Als ze besluiten dat een verwachting terecht is zullen ze die volgen, zo niet, dan doen ze het niet”.
  • “Vragers hebben nooit genoeg informatie”
  • Ze komen in twee “smaken” (nog zo’n foute vertaling): sommige Vragers neigen meer naar Volhouders en andere naar Rebellen.
  • Als een Vrager gelooft dat een bepaalde gewoonte de moeite waard is, dan houdt hij zich daaraan, maar alleen als hij ervan overtuigd is dat het zin heeft.

Vooral dat laatste is iets wat heel sterk op mij van toepassing is.  In “Better Than Before” gaat het ook voornamelijk over hoe je gewoontes kan veranderen.  Meestal wil ik geen gewoontes veranderen.  Ik hou van mijn gewoontes, ze maken me tot wie ik nu ben.  Als ik dan toch ooit een nieuwe gewoonte wil installeren dan merk ik vanzelf wel als het iets is dat ik zinvol vind of niet.  Heel simpel: als ik het blijf doen dan is het voor mij zinvol.  Valt het weg of slabakt het, dan komt het erop neer dat ik het in mijn onderbewustzijn niet zinvol vind.  Heb ik dan geen slechte gewoontes waar ik vanaf wil?  Bwahja.  Vroeger was ik een nagelbijter.  Dat resulteerde in stompjes en zwakke nagels die gewoon overplooiden.  Toen ik begin dit jaar op mijn tanden viel kon ik ineens niet meer nagelbijten en dan leerde ik het automatisch af.  Ik vind mooie gelakte nagels prachtig op een ander maar nu ik zelf langere nagels heb doe ik dat nog steeds niet, het is gewoon niet iets dat bij mij past.  Als ik zelf de ervaring heb dat iets goed is, is het voor mij al voldoende om het vol te houden.  Na het flauwvallen-verhaal besloot ik dat ik mijn lichaam beter moest verzorgen en dat bleef ik doen omdat ik er de resultaten van zag en voelde.  Zelfs de dokter bevestigde recent dat mijn longcapaciteit er sterk op verbeterd is doordat ik regelmatig ga lopen.  Ik voelde dat ik genoot van het ontmoeten van gelijkgestemde zielen via de blog of instagram dus ging ik naar instameets of sprak ik af met verschillende andere bloggers.  Ik merkte dat ik me beter in mijn vel voelde als ik ’s morgens fruit at in plaats van brood dus eet ik al heel het jaar fruit als ontbijt.  Het systeem van de Bullet Journal: er wordt soms honend over gedaan (soms lovend ook), maar voor mij werkt het en dat is ok.  Ik hoef geen verantwoording af te leggen tegenover andere mensen over wat ik wel of niet doe.

In het boek staat ook:”Vragers wachten niet tot 1 januari om een goed voornemen op te starten, als ze het nuttig vinden doen ze het meteen”.  Ook dit is heel herkenbaar.  Ik doe niet aan “goede voornemens” of “een maand lang niet drinken of geen vlees eten”.  Als ik vind dat ik teveel alcohol drink, dan drink ik gewoon minder alcohol.  Als ik veggie wil eten, dan koop ik geen vlees.  Als ik iets wil veranderen, dan verander ik het.

en jij? Heb jij een stok achter de deur nodig?  Doe je aan goede voornemen?  Deed je die quiz?  Zo ja, wat is jouw “tendency”?

Dingen die ik niet begrijp #2

…kasseien.  Ja.  Ze zijn mooi.  Maar dat is toch echt het enige positieve aan kasseistroken?  In de winter spiegelglad en de rest van het jaar luidruchtig.  Als je erover rijdt worden je maagsappen gecentrifugeerd.  Veelal stap ik met een podcast een toertje door Boezinge centrum als ik een half uurtje wacht terwijl Ilja logopedie krijgt en elke week opnieuw denk ik: “Zwijgt vorte kasseien, ik begrijp niets van het gepratel in mijn oortjes!”

IMG_20171205_190722.jpg

…waarom veel latten een gaatje hebben aan het uiteinde.  Is het om ze ergens te kunnen ophangen?  Geen enkel gaatje in een lat is groot genoeg om over een haakje of kapstokje te hangen.  Is het een verluchtingsgat?  Is het een kijkgat?  Wie o wie weet het antwoord?

…waarom het gat om te tanken in de auto bij de ene auto aan de passagierskant zit en bij de andere auto aan de kant van de bestuurder.  Telkens weer moet ik denken “waar zit mijn tankgat?” omdat we natuurlijk van elke soort één hebben bij ons thuis.

IMG_20171205_191929.jpg

…waarom bepaalde tankstations gewoonweg ’s nachts niet open zijn.  Zo passeerde ik laatst met een vriendin bij een tankstation om 23u en dat bleek gewoonweg gesloten te zijn.  Ik was zo dom om mijn “range” te laten openstaan toen ik verder reed en die bleek ineens op “23km” te staan.  Met nog een 12-tal kilometer te gaan tot bij het volgende tankstation was dat precies toch op het nippertje.  En ik moet zeggen:  never again want stranden ergens langs the middle of nowhere zonder naft, dat lijkt me toch niet echt een avontuur dat je wil beleven.  Of moet ik leren om een beetje meer on the wild side te leven?

…hoe ik nog altijd onder de indruk kan zijn van De Menenpoort.  Ze slagen er altijd in om iets speciaals te doen en altijd weer opnieuw ben ik onder de voet van de schoonheid.

IMG_20171205_185652.jpg

…waar al mijn geld naartoe vliegt.  Serieus, deze maand schrijf ik gewoonweg alles op en binnenkort denk ik serieus na over  het YNAB-programma.  Het is simpelweg niet te doen.  Vandaag trouwens 94 euro gespendeerd.  Op één dag.  Slik.