De Linusweek

Exact een week geleden vertrok Ilja op Chirokamp voor 7 dagen.  Het klinkt enorm lang om zo voor de eerste keer weg te zijn….en dat is het ook!  We waren wel al langer van elkaar gescheiden maar toen zaten we in een wereldstad en ging de tijd razendsnel voorbij.  Nu we gewoon thuis onze verlofdagen spenderen was het toch een beetje aftellen tot de aankomst van de trein vanmiddag.  Linus had dus een hele week zijn ouders fulltime voor zichzelf.  Q-time zouden ze zeggen in een caption op Instagram!

Dinsdag

Nadat we Ilja uitzwaaiden gingen we bij David en Renilde chillen.  Linus was eerst weigerachtig om in het zwembad te springen maar dat keerde vlug toen zijn papa ook besloot om een plonsje te wagen.

 

Woensdag

Woensdag hadden we een belangrijke taak: de kamppost versturen.  Onderweg naar de brievenbus kon onze taterval zijn hartje ophalen.  Als er één ding is dat ik de voorbije week meer dan eens heb beseft: dat kind zwijgt geen minuut.  “’t Is een reveille die afloopt” zouden we hier zeggen.  Hij begint als zijn ogen open zijn tot hij ze weer dicht doet.  Gelukkig houdt hij ’s middags nog een siësta zodat hij (EN WIJ) tot rust kunnen komen.

img_5054

Daarna nog even op bezoek bij mijn vriendin waar “hij niet mee binnen wou”.  Tot hij de kindjes hun telegeleide auto mocht besturen. “Gaan we nog eens bij Mauro op bezoek?” kwebbelde hij op de terugweg.  Tuurlijk schatje.

Donderdag

Smelten in dat weer.  Smelten tot er niks meer overblijft.  Linus had een afspraak met oma terwijl wij een date-day hadden.  We trokken naar Sluis waar we in ons favoriete plekje gingen lunchen en bijpraten.  Want praten, dat kwam er nog niet echt van tijdens het verlof.  Enkele losse boodschappen doen, beetje keuvelen, beetje slenteren.  Meer moet dat niet zijn.

img_5069

En een ijsje eten zonder dat je eerst 11 keer een mondje moet afvegen en je met je plakhanden uiteindelijk 8 beklisterde servetjes ergens tracht te liquideren.

Vrijdag

De early bird catches the worm dachten we.  Vanaf Tatergatje wakker was sprongen we in de wagen naar zee.  In Nieuwpoort was het ’s morgens nog lekker fris. Het kleintje had echter niet zo goed geslapen en het duurde even voor hij in the mood kwam. (“Ik hou niet van de zee!”).

img_5113

Het werd razendsnel pokkeheet en tegen dat het goed 11u was waren we al op de terugweg naar huis.  De dagjestoeristen zwaaiden niet naar ons als we ze kruisten.  We lieten nochtans een parkeerplekje vrij voor hen.

In de vooravond kregen we regen!  We dansten net niet.  ’s Avonds was er familiebezoek waar ik tijdens de aperitief bijna een hartstilstand kreeg toen mijn gsm overging.  Op het scherm kwam de naam van de leider van Ilja.  Wat er toen in die milliseconde in mij omging kan ik bijna niet beschrijven.  “Dood” “verongelukt” “ziekenhuis” en “spoed” waren zeker van de partij in de moes waarin mijn hersenen veranderden op dat moment.  Bleek dat ze nergens oma’s adres konden vinden om een kaartje te versturen.  Ik gaf net niet over.

Zaterdag

Zaterdag gingen we naar Bellewaerde.  Althans dat was het plan.  Toen we met ons abonnement eindelijk aan de beurt waren om binnen te gaan bleek het een nocturnedag te zijn.  Op die dagen is ons abonnement niet geldig “tenzij we 20 euro bijbetaalden”.  I think not!  Dus verkasten we naar de markt in Ieper voor verse aardbeien en een “doning” (Donut) want het bleitsalvo op de terugweg van Bellewaerde was eigenlijk een beetje terecht en een doning maakt veel goed.

Tijdens siëstatijd deed ik wat voorbereidingen voor het avondmaal en genoot Chewbacca van de rust want ook hij krijgt het soms hard te verduren met die kleine ruskabus in huis.  En neen, in feite mag hij niet op tafel liggen.  Tjah.

img_5129

In mijn BuJo enkele flarden, misschien voor op de blog.  Wordt vervolgd.

’s Avonds kwamen er vrienden eten en showde Linus vol trots de borstels in de garage.  Hij heeft een eigenaardige fascinatie voor poetsen.  Geen idee waar hij dat oppikt.

Zondag

Zondag was wederom een eet-dag.  Deze keer ging ik voor Low Carb want de uberlowcarber van blogland schoof bij ons aan.  Het was even het hoofd breken over een “presentabel” gerecht maar deze courgettelasagne was wonderbaarlijk goed geslaagd.  Na het eten bezochten we De Palingbeeldjes en de speeltuin met de kinderen.  Linus moest uiteraard tonen dat hij de baas is van De Westhoek.

6712fca8-9bd5-4ad2-bf58-8cf4600079ff

foto door Nina Vinckx

Maandag

We hadden beloofd om terug te keren naar Bellewaerde en dat deden we op maandagochtend.  Het was er ook veel kalmer waardoor we een mooi tochtje tussen de dieren konden maken.  Ik wachtte al een aantal keer af tot er weinig volk bij De Boomerang was zodat ik de attractie kon doen zonder dat de kinderen al te lang moesten staan wachten.  Maandag bleek er met moeite tien man te staan waardoor het eindelijk mogelijk was!

Ik ben altijd al hevige fan geweest van wilde attracties.  Hoe hoger hoe liever.  Maar de laatste jaren denk ik toch wel regelmatig eens “waarom toch?” als ik eraan begin.  Toen ik van De Boomerang kwam was ik duizelig en hees van het tieren.  Niettemin wacht ik af tot mijn zonen oud genoeg zijn om mij te vergezellen op die dingen!  Such fun!  Ik was 9 jaar toen ik voor het eerst op De Boomerang ging in Bellewaerde, nog even geduld dus.

En ’s avonds was het weer vriendentijd.  Ondanks een plensbui op het moment dat we ons neerzetten voor de aperitief werd het toch een mooie avond met prachtige schaapjeswolken.  I love it!!

img_5211

De kinderen vonden elkaar in het huishoudelijk werk.

img_5201

Dinsdag

Vandaag kwam de oudste rakker terug thuis.  Met de post kwam deze ochtend nog een liefdevol kaartje toe:

img_5216

Smelt!

Versleten, hees, content en mollejonkzwart.

Chapeau voor de CHIRO-leiding om voor zo’n geweldige week te zorgen.  Nu uitrusten en straks de geur van zijn valies bestrijden.

10 gedachtes over “De Linusweek

  1. Oh echt? Ik zou ook ter plekke neervallen als ik zo’n telefoon zag!
    Ik weet nog heel goed toen ons mannen als kleine brakken op kamp gingen en ik een hele week ongerust was! Loslaten moet dat dan heten 🙃🙃.

  2. Het doet me terugdenken aan al die jaren dat ik zelf op kamp ging met de VKSJ. Heerlijke tijden die ik nog elk jaar mis, als ik eerlijk ben 🙂

  3. Oooh op kamp,heerlijk vond ik dat als kind! Jammer dat mijn zonen niet mee op kamp wilden…Hopelijk vindt mijn kleindochter dit over enkele jaren wel fijn.Ik denk dat oma haar een beetje zal pushen…

  4. Oh, ik kan niet wachten tot onze kinderen oud genoeg zijn voor de jeugdbeweging en bijhorende kampen. Met twee KSA’ers als ouders zullen de herinneringen wel bovenkomen als het zover is 🙂

  5. Kamppost vond ik ontzettend leuk. Ik heb hier nog steeds brieven liggen die mijn ouders me stuurden wanneer ik op kamp was. Zelf stuurde ik dan weer hele epistels naar huis toe. Mijn broers dan weer minder. Een van hen slaagde er ooit zelfs in om een blanco kaartje te versturen. Ik moest lachen toen ik zag dat jullie kat de naam Chewbacca kreeg. Onze (ondertussen jammer genoeg overleden) cavia kreeg immers de naam Chewie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s