XII

Soms hou ik bewust een zaterdag in het weekend blanco.  Niet werken, geen afspraken met mensen, niets op voorhand plannen.  Vandaag was zo’n dag en ik keek er al de hele week naar uit.  Niets moet en alles wat toch gebeurt is mooi meegenomen.  Bij Leen las ik over hoe ze uit het dal van een burnout kroop door veel tijd te blokkeren voor zichzelf en weekends blanco te laten.  Zelf ben ik nogal een “volplanner”, er valt al maandelijks een weekend af als ik moet werken waardoor sommige weekends soms wel heel druk zijn.  Dat neemt niet weg dat afspreken met vrienden of familie fantastisch is, gimme some, ik ben vlug op mijn gemak bij mensen.  Tegelijk moet ik ook tijd nemen voor mezelf want ik heb ook al een mindere periode gekend die me veel heeft bijgeleerd.  Hoe ouder ik word hoe beter ik mezelf ken.  Een introvert als ik laadt zich niet op aan sociaal contact maar geniet er wel van.  Ik tater graag met anderen, vind het fijn in gezelschap maar in evenredige verhouding moet ik ook veel alleen zijn om te compenseren.  Just me, myself and I.  Een vrije dag in de week waar ik compleet alleen ben, niks van plannen heb.  Echt, de beste dagen ever!  Zo goed kende ik mezelf nog niet toen ik mijn man leerde kennen.

We zijn twaalf jaar samen morgen.  Op één van de eerste lentedagen in 2006 stapten we samen in zijn witte Opel voor een tripje richting “verrassing” volgens hem.  De bestemming “verrassing” was de kern van het volledige verhaal dat daarop volgde.  Nooit eerder was ik met iemand samen geweest die me het gevoel gaf dat ik belangrijk was.  Dat een relatie anders was dan: één iemand die zijn/haar best deed en de andere die volgde omdat we nu eenmaal een relatie hadden.  Neen, dit ging een andere kant op.  Met onderling overleg, maar ook met ruzies waarbij ik nooit dacht dat hij niet meer terugkwam.  Ik herinner me veel discussies in het eerste jaar dat we samen waren, maar dat heeft onze relatie gevormd tot wat ze nu is.  Een veilige plek waar ik graag in thuiskom.  Had ik mezelf toen beter gekend, dan ging ik weten dat ik moet aangeven dat ik ook tijd alleen nodig heb, om mezelf op te laden.  Om te wennen aan heel intens samenzijn met iemand.  Hij kent mij door die vele jaren zo goed, hij weet hoe ik besta en hoe belangrijk ik mijn eigen bubbel ook vind.  Hij blijft de persoon bij wie ik het liefst in gezelschap ben en mezelf zijn was nooit zo eenvoudig als bij hem.  We leren nog dagelijks van elkaar en maken van elkaar betere mensen.  Elk jaar blijft heftig, met vreugde, maar ook met verdriet.  Hij is mijn belangrijke andere.  Weten dat hij er is, aan de andere kant van de tafel, van het bed of de telefoonlijn, of gewoon heel dicht bij me, dat geeft me vertrouwen, dat alles altijd goed komt.  En als dat het niet zo is, dat we dat ook weer zullen trachten op te lossen.

De vouw

“Wil jij mijn trui opplooien?” van een man die zelf zijn kleren strijkt vind ik dat soms een eigenaardige vraag.  “Ik wil je gerust tonen hoe je dat doet” probeerde ik maar hij moest er niet van weten.  “Ik kan gerust een trui vouwen, ik vind het gewoon fijner als jij dat voor mij doet, het geeft me het gevoel dat ik geliefd ben, de manier waarop je dat zo goed mogelijk tracht te doen en dan dat laatste aaike over het resultaat achteraf”.  True, niemand geeft zo liefdevol aaikes aan zijn geplooide truien als ik.

Die gebaren: hij strijkt mijn broek voor me, ik vouw zijn truien voor hem.  We zouden haast vergeten dat we die dingen voor elkaar doen, het leven komt er al eens tussen.  Het gebeurt gewoon.  Ik weet dat hij graag bevestiging krijgt en hij weet dat ik alleen maar complimenten geef als ze ertoe doen.

img_0271

Toch ben ik elke keer dankbaar als hij mijn broek op de verse-strijk-hoop legt en daarmee een item van de dagelijkse-zorgen-hoop wegneemt.

De 7 Ge’s #3

Gestart: Ik heb er zo lang naar uitgekeken, Linus zijn eerste schooldag.  Er waren wat traantjes toen we hem afzetten maar na enkele dagen zijn die reeds verdwenen en roept hij volle bak “Juffrouw Jonanna!!!” De foto’s op de website van de school liegen er ook niet om:

IMG_4560 (2)

bron: website school

Gehaald: mijn paspoort.  Afhankelijk van welke gemeente of stad je woont verschilt de kostprijs hiervan.  Ik betaal liever €84 aan iets anders dan aan dit gedrocht maar kijk, wie graag een mugshot van mij wenst: ik heb nog 4 van die pasfoto’s over.  Ze worden vermoedelijk nooit meer gebruikt.  Binnenkort trekken we naar New York, ik wijd er wel eens een blogpost apart aan maar wie graag tips doorstuurt mag dit via mijn contactpagina doen.  Jawel, ik heb een contactpagina.  Echt, nu ben ik een blogger.

IMG_20171025_101130.jpg

Serieus zeg, die kop.

Geëmotioneerd:  Er zijn verschillende dingen gebeurd de laatste weken die van grote invloed waren op de mensen rond ons.  Ziekte, overlijden, scheidingen.  Neen, het is niet overal rozengeur en maneschijn.  Ik zou goesting krijgen om onder een dekentje te kruipen en een beetje op de velletjes rond mijn duim te sabbelen.  Dit kaartje vond ik wel herkenbaar om alles even op pauze te zetten:

IMG_20171104_142417_100.jpg

Gelezen: Ik blog te weinig over de goeie boeken die ik gelezen heb. (Eind 2017 maak ik wel weer een lijstje).  Niet dat ik er zoveel lees maar boeken zijn eigenlijk een constante in mijn leven.  Ik heb altijd een boek gaande.  Wat zeg ik: zonder boek word ik rusteloos.  Niet dat dat ooit zou gebeuren, in mijn boekenkast staan genoeg boeken die ik nog eens wil herlezen of zelfs nog niet heb gelezen.  Ik bezoek regelmatig de lokale bibliotheek.  In feite ligt ons huis tussen twee bibliotheken in en ik ben uiteraard van beide lid.  Net zoals mijn echtgenoot Ilja soms motiveert om muziek te luisteren en te spelen probeer ik hem warm te maken voor boeken.  Hij is nu ook lid van de Kinder en Jeugdjury Vlaanderen wat onze liefde voor boeken alleen maar aanwakkert.  Via Evi kreeg ik ook een bestseller opgestuurd, zij kreeg hem dan weer van Fieke.  Wie is de volgende die dit boek wenst te ontvangen? Contacteer me via….jawel, de contactpagina!

IMG_20171013_095302_847.jpg

Gezet: onze schoenen uiteraard.  Vorig weekend was Sint-Maartens-weekend.  We zijn overladen met picknicken en chocolade.  We hielden het cadeautjesgedeelte eerder beperkt, onze kinderen hebben al zoveel speelgoed en ze delen overal in de brokken.  Sinterklaas komt er dan ook nog eens aan: ahja, met een moeder uit De Westhoek en een vader uit het midden van West-Vlaanderen.  Niemand begrijpt het Sint-Maarten/Sinterklaas-verschil, maar de kinderen zijn content en voor ons is het duidelijk.  (en Sint-Maarten blijft keihard mijn homeboy)

IMG_20171110_162335.jpg

Gefamiliefeest: Ik wou schrijven “gevierd” maar het is eerder “herdacht”.  Acht jaar geleden stierf mijn grootvader en dit wordt herdacht tijdens een misviering en een familiemaaltijd. Elk jaar zijn we met meer en meer gezien ik één van de oudste nichten ben en iedereen die na mij komt maar kindjes blijft maken.  Ilja en zijn achterneefje Dauwe zijn samen met Dauwe’s zusje de oudste achterkleinkinderen bij mijn grootmoeder.  Het filou-gehalte zit duidelijk in de familie.

IMG_20171114_062650.jpg

foto: doorgestuurd via mijn nichtje.

De favoriete man.

Er lag een klein spruitje verloren langs de weg vandaag.  Ik moest aan jou denken.  In je liefde voor spruitjes sta je hier jammergenoeg alleen.  Ik passeerde bij “Goethals”, de juwelier waar je elf jaar geleden die mooie halsketting voor me kocht.  Regelmatig combineer ik hem met een winterkleedje.  Toen ik voorbij de VAPOR-shop slenterde dacht ik “dat vindt hij maar een vreemde affaire die valse sigaretten, en hij heeft gelijk”.  Brooklyn verkoopt nu het merk “Ben Sherman”, althans dat zag ik toch op de vitrine gedrukt.  We vinden altijd dat Jeroen Meus nog mooi gekleed kan zijn met dat merk, misschien jij ook wel, nu kunnen we het eens uitproberen.  In HEMA kocht ik een jutezak om de sint-pakjes in te stockeren.  Zo kun jij deze klaarzetten aan de voordeur op het moment dat je vrijdag thuiskomt van je werk.  Kreatos opent een zaak in Roeselare binnenkort, ze zoeken een barbier, niet dat ik denk dat dit iets voor jou zou zijn, maar je popte meteen weer in mijn gedachten.

Dus neen, ik denk niet alleen aan jou als je vergat de kruimels van de keukentafel te vegen.  Als ik me erger aan de volle vaatwas die je niet ledigde.  Niet enkel de momenten waarop ik lege PMD-flessen bij de afwas zie staan of de vuilniszak overvol is en je er toch nog een beetje bij propte in plaats van hem te vervangen.

IMG_20171107_181329.jpg

In tegenstelling tot wat jij denkt ben je wel regelmatig in mijn gedachten aan het ronddwarrelen.  Als ik eindelijk een lat voor je kan scoren nadat die van jou sneuvelde in een kinderzwaardengevecht.

IMG_20171107_182835.jpg

Of als ik een heel toepasselijk kaartje voor je barbershop vind.

En daar hoef ik zelfs geen moeite voor te doen.  Je blijft de favoriete man in mijn gedachten.

Every end has a new beginning

Het is zover: ik bracht zonet Linus voor de laatste keer naar de crèche. Ik weet dat er mensen zijn die hier al meerdere jaren komen lezen en nu waarschijnlijk denken “heih?”.  Anderen die Linus persoonlijk kennen denken dat hij eigenlijk al naar school gaat.  Althans dat denkt iedere medewerker van zowat elke supermarkt waar we komen.  “Is er geen school?” “Amaai die kan babbelen”.  “Dat klopt!” zou Linus zelf zeggen.  Of “chique zeg!”

Zoals zoveel overgangen is het natuurlijk weer dubbel.  Of toch met verschillende kantjes.  Nu laten we het baby/dreumes-leven achter ons en gaan we rechtdoor de peuter/kleuter-tijd in.  Als ik terugkijk naar Ilja’s pad vond ik de periode tussen anderhalf en drie jaar de lastigste periode (tot nu toe ;-)).  Daar zijn we nu met Linus volle bak in.  Hij is minder weerbarstig dan zijn oudere broer maar hij is heviger tout court wat een beetje op hetzelfde neerkomt.

De laatste crèchedag vandaag.  Een stap vooruit naar de klas vanaf volgende week.  Het bepamperen is een beetje voorbij, er wordt nu 100% ingezet op zelfstandigheid.  Het wenmiddagje op school verliep alvast goed bij zijn juf “Jonanna!” (Johanna).  De deur van de crèche zal altijd een beetje speciaal blijven.  Al die keren dat ik er aanbelde, al die keren dat hij er zonder moeite binnenstormde om te kijken wie er was.

IMG_20171031_085531.jpg

Er zijn ook vele keren geweest dat het moeilijk was om mij te lossen.  Gelijk hoe ben ik heel blij met hoe hij geëvolueerd is.  Hoe het team verzorgsters daar een belangrijk deel van zijn leven was, in zijn opgroeien, in het opkweken.  Ze zagen Ilja komen en gaan en vanavond trekt ook de tweede telg van dit gezin de laatste keer die deur achter zich dicht.  Hoewel hij dat nog niet zo goed beseft, want “naar klasje gaan” is vooral een spektakel waar hij zich nog niet zoveel kan bij voorstellen.

Vanaf volgende week hebben wij dus twee schoolgaande kinderen.

 

Bedankt aan alle medewerkers in de crèche voor alle goeie zorgen.

Gisteren, vorig jaar…jammer genoeg niet morgen.

Toen hij ziek was of kerngezond

al van sinds hij klein was en nog koekenrond.

In het opgroeien en het opkweken

jullie zorgden altijd goed voor hem, wel 114 weken!

 

We zwaaien terwijl we ons omdraaien,

“Daaaag allemaal!”

We schreven hier samen een mooi verhaal!

 

(foto’s in mozaïek: Facebook pagina kinderopvang) 

The 7 myths of happiness #2

Vorige week maandag schreef ik over de Happier-podcast die ik aan het volgen ben.  Vandaag een tweede stukje hierover.  Geen idee of ik het hierna nog verder doe, maar ik sta er wel graag eens bij stil.

Happiness Myth #2: Nothing changes a person’s happiness level much

People have a happiness set-point, and no matter what happens to them, before long, they snap back to their usual happiness level.” (bron)

Door criticasters wordt gezegd dat je jezelf niet gelukkiger kunt maken. Dat je een bepaald niveau van geluk voor jezelf hebt, je bent een optimist of een pessimist en daar kan niet veel aan veranderen.  “Some people are born more Tigger-ish, and others are born more Eeyore-ish.” Lang niet iedereen is op de hoogte van de karakters van Winnie The Pooh-films.  Ook ik moest even zoeken wat met Tigger-ish wordt bedoeld: optimistisch, sping-in-‘t-veld, tevreden.  Eeyore staat dan weer bekend voor zijn negatieve, pessimistische karakter.

Zelf hanteer ik de leuze “Neuters Gonna Neut” die ik via Eva Mouton leerde kennen.  Die simpele zin zegt zoveel vind ik.  Voor veel mensen is het -wat je ook doet- nooit goed.  En toen ik dit besefte en mij daarbij neerlegde is er toch wel één en ander veranderd.  Ik hoef helemaal geen people te pleasen, en ja ik probeer om voor iedereen goed te doen, maar ik besef dat dat niet lukt. Het zal nooit voor iedereen goed zijn en ik moet streven naar een bepaald niveau waarop ik tevreden ben met wat ik zèlf doe.  Toch blijft het een moeilijke oefening om mezelf in het gareel te houden en niet mee te surfen op een bepaalde wave van negativiteit, eens goed zagen kan wel eens deugd doen maar het verandert niets aan een probleem.

Ik werd 35 de voorbije zomer en ik heb ik niemand ooit echt weten veranderen.  (Behalve amuletman*).  Mensen die vroeger negatief ingesteld waren zijn het nog altijd, sommigen zijn door de jaren nog negatiever geworden, anderen zijn gezapiger maar blijven een bepaald scherp kantje behouden.  Gretchen Rubin weerlegt enigszins de mening van de criticasters over het feit dat iemand niet kan veranderen. Ze deelt wel de idee waarbij mensen zijn geboren met een natuurlijk bepaald geluksniveau.  In de podcast heeft ze het echter over hoe grote levensveranderingen of levensomstandigheden een effect kunnen hebben op iemands “happiness-level” weliswaar binnen een bepaald percentage.  Bijvoorbeeld (en bij wijze van spreken) het natuurlijk geluksniveau kan maximaal 20% omhoog of 20% naar beneden door een positieve of negatieve levensgebeurtenis.  Maar als je al van nature een beetje Eeyorish bent en dan gaat het daarbovenop nog eens de volledige 20% neerwaarts met je geluksniveau, ja, dan kan het inderdaad een probleem worden.   Ze geeft ook aan dat de mens veerkrachtig is, maar ik denk wel dat de ene persoon zijn rekker vlugger knapt dan de andere.  Geen idee hoe vlug mijn rekker het zou begeven maar ik zie velen rond me die steeds weer terug bouncen uit grote dalen en dat vind ik wel ergens hoopgevend.

Het klinkt aannemelijk vind ik maar of het in de praktijk ook zo is: geen idee. Ik heb nog vele jaren voor me om het te ontdekken.

(*Amuletman: ooit kwamen mijn man en ik regelmatig in contact met een meneer die nogal Eeyorish was ingesteld.  Laat ons zeggen dat het eigenlijk een wreed gefrustreerde man was die niets liever deed dan alles rond hem in de grond te boren.  Na een contact met hem moest ik mezelf steeds weer oppeppen “die man is gefrustreerd, ik hoef dat niet over te nemen”. Op een gegeven moment is het tij beginnen keren en ondervonden we dat de man steeds vriendelijker en gezapiger werd.  Wat me tijdens die periode is opgevallen is dat hij een amulet rond zijn nek droeg (wat hij daarvoor niet deed).  Sindsdien noemen we hem “amuletman” als we  het hebben over de negatieve man die ineens positief werd.  Heeft hij zich bekeerd tot één of andere sekte?  Is hij een bepaald geloof gaan belijden?  Wie zal het zeggen.  Als hij het maar blijft doen, want sinds het dragen van het amulet is hij veel aangenamer om mee om te gaan!)

IMG_9951

Zelf vind ik de kleine gelukjes vlak onder mijn neus, zoals deze mooie zonsondergang vrijdagavond…

En jij?  Ben jij eerder Tiggerish of een echte Eeyore?

 

 

Laat buiten de stormwind nu maar razen in het donker want binnen is het warm en licht en goed.

…en de dingen in de kamer, ik zeg ze welterusten, vanavond gaan we slapen en morgen zien we wel.  Maar de dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn, zonder jou….

met weer drie scheidingen in evenveel maanden rondom ons loop ik soms echt met het gevoel rond dat mij dit binnen enkele jaren ook staat te wachten.  Verdelen van gerief, kinderregelingen treffen, verdriet, pijn en miserie.  Als ik terugblik op ons huwelijksfeest van 7 jaar geleden dan kan ik al niet meer op vier handen tellen hoeveel meevierende koppels nog samen zijn.  Het is verre van mijn bedoeling om te scheiden maar als ik rond me kijk dan kan ik bijna zeggen dat de helft van de mensen rondom ons dit overkomt.  En dan vraag ik me af hoe het komt dat wij daar absoluut niet mee bezig zijn, zijn wij dan zo’n sterk koppel?  Je zou begot beginnen twijfelen aan je kracht, wat maakt ons sterk?  Is het wel allemaal goed?  Ik check het veel te weinig af, vind vanalles gewoon vanzelfsprekend.  Jammer dat het zover moet komen; dat gewoon gelukkig zijn eigenlijk een privilege is, ééntje waar ik moet van profiteren als het zich -zoals bij ons- aandient.  En neen, we zijn niet smoorrijk, ja we katten en kibbelen wel eens en het weegt al eens door met onze kinderen.  We etaleren onze liefde voor elkaar niet zo vaak, maar wij twee, wij zijn een unit.  Zal dit ooit veranderen?  Zal ik deze man ooit zo gaan verachten dat ik niet meer met hem verder wil?  Zal hij zijn geluk bij iemand anders vinden? Gaan wij samen blijven?  Heel graag.  Heel heel heel erg graag ja. Tegelijk moet ik daar realistisch in zijn en beseffen dat we het samen gaan moeten waarmaken, dat onze liefde voor elkaar regelmatig voeding moet krijgen.

…want je kunt niet zeker weten, en alles gaat voorbij, maar ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij…