De 7 Ge’s #3

Gestart: Ik heb er zo lang naar uitgekeken, Linus zijn eerste schooldag.  Er waren wat traantjes toen we hem afzetten maar na enkele dagen zijn die reeds verdwenen en roept hij volle bak “Juffrouw Jonanna!!!” De foto’s op de website van de school liegen er ook niet om:

IMG_4560 (2)

bron: website school

Gehaald: mijn paspoort.  Afhankelijk van welke gemeente of stad je woont verschilt de kostprijs hiervan.  Ik betaal liever €84 aan iets anders dan aan dit gedrocht maar kijk, wie graag een mugshot van mij wenst: ik heb nog 4 van die pasfoto’s over.  Ze worden vermoedelijk nooit meer gebruikt.  Binnenkort trekken we naar New York, ik wijd er wel eens een blogpost apart aan maar wie graag tips doorstuurt mag dit via mijn contactpagina doen.  Jawel, ik heb een contactpagina.  Echt, nu ben ik een blogger.

IMG_20171025_101130.jpg

Serieus zeg, die kop.

Geëmotioneerd:  Er zijn verschillende dingen gebeurd de laatste weken die van grote invloed waren op de mensen rond ons.  Ziekte, overlijden, scheidingen.  Neen, het is niet overal rozengeur en maneschijn.  Ik zou goesting krijgen om onder een dekentje te kruipen en een beetje op de velletjes rond mijn duim te sabbelen.  Dit kaartje vond ik wel herkenbaar om alles even op pauze te zetten:

IMG_20171104_142417_100.jpg

Gelezen: Ik blog te weinig over de goeie boeken die ik gelezen heb. (Eind 2017 maak ik wel weer een lijstje).  Niet dat ik er zoveel lees maar boeken zijn eigenlijk een constante in mijn leven.  Ik heb altijd een boek gaande.  Wat zeg ik: zonder boek word ik rusteloos.  Niet dat dat ooit zou gebeuren, in mijn boekenkast staan genoeg boeken die ik nog eens wil herlezen of zelfs nog niet heb gelezen.  Ik bezoek regelmatig de lokale bibliotheek.  In feite ligt ons huis tussen twee bibliotheken in en ik ben uiteraard van beide lid.  Net zoals mijn echtgenoot Ilja soms motiveert om muziek te luisteren en te spelen probeer ik hem warm te maken voor boeken.  Hij is nu ook lid van de Kinder en Jeugdjury Vlaanderen wat onze liefde voor boeken alleen maar aanwakkert.  Via Evi kreeg ik ook een bestseller opgestuurd, zij kreeg hem dan weer van Fieke.  Wie is de volgende die dit boek wenst te ontvangen? Contacteer me via….jawel, de contactpagina!

IMG_20171013_095302_847.jpg

Gezet: onze schoenen uiteraard.  Vorig weekend was Sint-Maartens-weekend.  We zijn overladen met picknicken en chocolade.  We hielden het cadeautjesgedeelte eerder beperkt, onze kinderen hebben al zoveel speelgoed en ze delen overal in de brokken.  Sinterklaas komt er dan ook nog eens aan: ahja, met een moeder uit De Westhoek en een vader uit het midden van West-Vlaanderen.  Niemand begrijpt het Sint-Maarten/Sinterklaas-verschil, maar de kinderen zijn content en voor ons is het duidelijk.  (en Sint-Maarten blijft keihard mijn homeboy)

IMG_20171110_162335.jpg

Gefamiliefeest: Ik wou schrijven “gevierd” maar het is eerder “herdacht”.  Acht jaar geleden stierf mijn grootvader en dit wordt herdacht tijdens een misviering en een familiemaaltijd. Elk jaar zijn we met meer en meer gezien ik één van de oudste nichten ben en iedereen die na mij komt maar kindjes blijft maken.  Ilja en zijn achterneefje Dauwe zijn samen met Dauwe’s zusje de oudste achterkleinkinderen bij mijn grootmoeder.  Het filou-gehalte zit duidelijk in de familie.

IMG_20171114_062650.jpg

foto: doorgestuurd via mijn nichtje.

De favoriete man.

Er lag een klein spruitje verloren langs de weg vandaag.  Ik moest aan jou denken.  In je liefde voor spruitjes sta je hier jammergenoeg alleen.  Ik passeerde bij “Goethals”, de juwelier waar je elf jaar geleden die mooie halsketting voor me kocht.  Regelmatig combineer ik hem met een winterkleedje.  Toen ik voorbij de VAPOR-shop slenterde dacht ik “dat vindt hij maar een vreemde affaire die valse sigaretten, en hij heeft gelijk”.  Brooklyn verkoopt nu het merk “Ben Sherman”, althans dat zag ik toch op de vitrine gedrukt.  We vinden altijd dat Jeroen Meus nog mooi gekleed kan zijn met dat merk, misschien jij ook wel, nu kunnen we het eens uitproberen.  In HEMA kocht ik een jutezak om de sint-pakjes in te stockeren.  Zo kun jij deze klaarzetten aan de voordeur op het moment dat je vrijdag thuiskomt van je werk.  Kreatos opent een zaak in Roeselare binnenkort, ze zoeken een barbier, niet dat ik denk dat dit iets voor jou zou zijn, maar je popte meteen weer in mijn gedachten.

Dus neen, ik denk niet alleen aan jou als je vergat de kruimels van de keukentafel te vegen.  Als ik me erger aan de volle vaatwas die je niet ledigde.  Niet enkel de momenten waarop ik lege PMD-flessen bij de afwas zie staan of de vuilniszak overvol is en je er toch nog een beetje bij propte in plaats van hem te vervangen.

IMG_20171107_181329.jpg

In tegenstelling tot wat jij denkt ben je wel regelmatig in mijn gedachten aan het ronddwarrelen.  Als ik eindelijk een lat voor je kan scoren nadat die van jou sneuvelde in een kinderzwaardengevecht.

IMG_20171107_182835.jpg

Of als ik een heel toepasselijk kaartje voor je barbershop vind.

En daar hoef ik zelfs geen moeite voor te doen.  Je blijft de favoriete man in mijn gedachten.

Every end has a new beginning

Het is zover: ik bracht zonet Linus voor de laatste keer naar de crèche. Ik weet dat er mensen zijn die hier al meerdere jaren komen lezen en nu waarschijnlijk denken “heih?”.  Anderen die Linus persoonlijk kennen denken dat hij eigenlijk al naar school gaat.  Althans dat denkt iedere medewerker van zowat elke supermarkt waar we komen.  “Is er geen school?” “Amaai die kan babbelen”.  “Dat klopt!” zou Linus zelf zeggen.  Of “chique zeg!”

Zoals zoveel overgangen is het natuurlijk weer dubbel.  Of toch met verschillende kantjes.  Nu laten we het baby/dreumes-leven achter ons en gaan we rechtdoor de peuter/kleuter-tijd in.  Als ik terugkijk naar Ilja’s pad vond ik de periode tussen anderhalf en drie jaar de lastigste periode (tot nu toe ;-)).  Daar zijn we nu met Linus volle bak in.  Hij is minder weerbarstig dan zijn oudere broer maar hij is heviger tout court wat een beetje op hetzelfde neerkomt.

De laatste crèchedag vandaag.  Een stap vooruit naar de klas vanaf volgende week.  Het bepamperen is een beetje voorbij, er wordt nu 100% ingezet op zelfstandigheid.  Het wenmiddagje op school verliep alvast goed bij zijn juf “Jonanna!” (Johanna).  De deur van de crèche zal altijd een beetje speciaal blijven.  Al die keren dat ik er aanbelde, al die keren dat hij er zonder moeite binnenstormde om te kijken wie er was.

IMG_20171031_085531.jpg

Er zijn ook vele keren geweest dat het moeilijk was om mij te lossen.  Gelijk hoe ben ik heel blij met hoe hij geëvolueerd is.  Hoe het team verzorgsters daar een belangrijk deel van zijn leven was, in zijn opgroeien, in het opkweken.  Ze zagen Ilja komen en gaan en vanavond trekt ook de tweede telg van dit gezin de laatste keer die deur achter zich dicht.  Hoewel hij dat nog niet zo goed beseft, want “naar klasje gaan” is vooral een spektakel waar hij zich nog niet zoveel kan bij voorstellen.

Vanaf volgende week hebben wij dus twee schoolgaande kinderen.

 

Bedankt aan alle medewerkers in de crèche voor alle goeie zorgen.

Gisteren, vorig jaar…jammer genoeg niet morgen.

Toen hij ziek was of kerngezond

al van sinds hij klein was en nog koekenrond.

In het opgroeien en het opkweken

jullie zorgden altijd goed voor hem, wel 114 weken!

 

We zwaaien terwijl we ons omdraaien,

“Daaaag allemaal!”

We schreven hier samen een mooi verhaal!

 

(foto’s in mozaïek: Facebook pagina kinderopvang) 

The 7 myths of happiness #2

Vorige week maandag schreef ik over de Happier-podcast die ik aan het volgen ben.  Vandaag een tweede stukje hierover.  Geen idee of ik het hierna nog verder doe, maar ik sta er wel graag eens bij stil.

Happiness Myth #2: Nothing changes a person’s happiness level much

People have a happiness set-point, and no matter what happens to them, before long, they snap back to their usual happiness level.” (bron)

Door criticasters wordt gezegd dat je jezelf niet gelukkiger kunt maken. Dat je een bepaald niveau van geluk voor jezelf hebt, je bent een optimist of een pessimist en daar kan niet veel aan veranderen.  “Some people are born more Tigger-ish, and others are born more Eeyore-ish.” Lang niet iedereen is op de hoogte van de karakters van Winnie The Pooh-films.  Ook ik moest even zoeken wat met Tigger-ish wordt bedoeld: optimistisch, sping-in-‘t-veld, tevreden.  Eeyore staat dan weer bekend voor zijn negatieve, pessimistische karakter.

Zelf hanteer ik de leuze “Neuters Gonna Neut” die ik via Eva Mouton leerde kennen.  Die simpele zin zegt zoveel vind ik.  Voor veel mensen is het -wat je ook doet- nooit goed.  En toen ik dit besefte en mij daarbij neerlegde is er toch wel één en ander veranderd.  Ik hoef helemaal geen people te pleasen, en ja ik probeer om voor iedereen goed te doen, maar ik besef dat dat niet lukt. Het zal nooit voor iedereen goed zijn en ik moet streven naar een bepaald niveau waarop ik tevreden ben met wat ik zèlf doe.  Toch blijft het een moeilijke oefening om mezelf in het gareel te houden en niet mee te surfen op een bepaalde wave van negativiteit, eens goed zagen kan wel eens deugd doen maar het verandert niets aan een probleem.

Ik werd 35 de voorbije zomer en ik heb ik niemand ooit echt weten veranderen.  (Behalve amuletman*).  Mensen die vroeger negatief ingesteld waren zijn het nog altijd, sommigen zijn door de jaren nog negatiever geworden, anderen zijn gezapiger maar blijven een bepaald scherp kantje behouden.  Gretchen Rubin weerlegt enigszins de mening van de criticasters over het feit dat iemand niet kan veranderen. Ze deelt wel de idee waarbij mensen zijn geboren met een natuurlijk bepaald geluksniveau.  In de podcast heeft ze het echter over hoe grote levensveranderingen of levensomstandigheden een effect kunnen hebben op iemands “happiness-level” weliswaar binnen een bepaald percentage.  Bijvoorbeeld (en bij wijze van spreken) het natuurlijk geluksniveau kan maximaal 20% omhoog of 20% naar beneden door een positieve of negatieve levensgebeurtenis.  Maar als je al van nature een beetje Eeyorish bent en dan gaat het daarbovenop nog eens de volledige 20% neerwaarts met je geluksniveau, ja, dan kan het inderdaad een probleem worden.   Ze geeft ook aan dat de mens veerkrachtig is, maar ik denk wel dat de ene persoon zijn rekker vlugger knapt dan de andere.  Geen idee hoe vlug mijn rekker het zou begeven maar ik zie velen rond me die steeds weer terug bouncen uit grote dalen en dat vind ik wel ergens hoopgevend.

Het klinkt aannemelijk vind ik maar of het in de praktijk ook zo is: geen idee. Ik heb nog vele jaren voor me om het te ontdekken.

(*Amuletman: ooit kwamen mijn man en ik regelmatig in contact met een meneer die nogal Eeyorish was ingesteld.  Laat ons zeggen dat het eigenlijk een wreed gefrustreerde man was die niets liever deed dan alles rond hem in de grond te boren.  Na een contact met hem moest ik mezelf steeds weer oppeppen “die man is gefrustreerd, ik hoef dat niet over te nemen”. Op een gegeven moment is het tij beginnen keren en ondervonden we dat de man steeds vriendelijker en gezapiger werd.  Wat me tijdens die periode is opgevallen is dat hij een amulet rond zijn nek droeg (wat hij daarvoor niet deed).  Sindsdien noemen we hem “amuletman” als we  het hebben over de negatieve man die ineens positief werd.  Heeft hij zich bekeerd tot één of andere sekte?  Is hij een bepaald geloof gaan belijden?  Wie zal het zeggen.  Als hij het maar blijft doen, want sinds het dragen van het amulet is hij veel aangenamer om mee om te gaan!)

IMG_9951

Zelf vind ik de kleine gelukjes vlak onder mijn neus, zoals deze mooie zonsondergang vrijdagavond…

En jij?  Ben jij eerder Tiggerish of een echte Eeyore?

 

 

Laat buiten de stormwind nu maar razen in het donker want binnen is het warm en licht en goed.

…en de dingen in de kamer, ik zeg ze welterusten, vanavond gaan we slapen en morgen zien we wel.  Maar de dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn, zonder jou….

met weer drie scheidingen in evenveel maanden rondom ons loop ik soms echt met het gevoel rond dat mij dit binnen enkele jaren ook staat te wachten.  Verdelen van gerief, kinderregelingen treffen, verdriet, pijn en miserie.  Als ik terugblik op ons huwelijksfeest van 7 jaar geleden dan kan ik al niet meer op vier handen tellen hoeveel meevierende koppels nog samen zijn.  Het is verre van mijn bedoeling om te scheiden maar als ik rond me kijk dan kan ik bijna zeggen dat de helft van de mensen rondom ons dit overkomt.  En dan vraag ik me af hoe het komt dat wij daar absoluut niet mee bezig zijn, zijn wij dan zo’n sterk koppel?  Je zou begot beginnen twijfelen aan je kracht, wat maakt ons sterk?  Is het wel allemaal goed?  Ik check het veel te weinig af, vind vanalles gewoon vanzelfsprekend.  Jammer dat het zover moet komen; dat gewoon gelukkig zijn eigenlijk een privilege is, ééntje waar ik moet van profiteren als het zich -zoals bij ons- aandient.  En neen, we zijn niet smoorrijk, ja we katten en kibbelen wel eens en het weegt al eens door met onze kinderen.  We etaleren onze liefde voor elkaar niet zo vaak, maar wij twee, wij zijn een unit.  Zal dit ooit veranderen?  Zal ik deze man ooit zo gaan verachten dat ik niet meer met hem verder wil?  Zal hij zijn geluk bij iemand anders vinden? Gaan wij samen blijven?  Heel graag.  Heel heel heel erg graag ja. Tegelijk moet ik daar realistisch in zijn en beseffen dat we het samen gaan moeten waarmaken, dat onze liefde voor elkaar regelmatig voeding moet krijgen.

…want je kunt niet zeker weten, en alles gaat voorbij, maar ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij…

The Terrible Two

 

terrible two carseat

Ik was het eventjes kwijt met mijn Linus.  Gisteren zei ik tegen mijn lief: “Hij lijkt precies bezeten van de duivel”.  De manier waarop hij na een middagdut in de wagen zichzelf wakkerschreeuwde en dit volhield van Gent tot Zonnebeke was het toppunt (of dieptepunt, hoe je het wil noemen).  Fyi: van Gent naar Zonnebeke is het ongeveer 65km autostrade.  Het was absoluut niet meer zonnig in Zonnebeke.  Drie kwartier rijden met een brullende peuter op de achterbank was het einde van de laatste drie weken waarin we fulltime in verlof waren.  Rustig blijven, op hem inpraten, grenzen stellen, negeren, knuffelen, kalmeren dat is zowat een voltijdse bezigheid geweest tijdens de vakantie en daar was er wel telkens één van ons twee mee bezig.  Zo straf dat we elkaar volledig voorbijliepen.  En ja, we wilden persé naar Bokrijk gaan, ja, we wilden persé wandelen op oude kastelen in Engeland, vrienden gaan bezoeken in Frankrijk en in Tongeren naar Ambiorix gaan turen.  Want er is ook een grote broer, die van al die dingen met volle teugen geniet.  Net als wij.

blender

Vandaag is Ilja op logement bij zijn peter en gaf ik extra aandacht aan Linus, want hoe zwaar hij momenteel ook doorweegt, hij blijft mijn cutiepie.  Eén van de drie liefdes in mijn leven.  In goede en kwade dagen.  For better or for worse.  Terrible two’s of niet we trokken naar Bellewaerde waar hij geen high five durfde te geven aan de mascotte maar absoluut niet bang was om een echte leeuw van dichtbij te gaan bekijken.

IMG_20170729_103550

Waar hij zijn handen in de lucht stak op de vliegensvlugge Peter Pan-bootjes en achteraf riep “nog een keer” terwijl ik er duizelig van strompelde.  Waar we knuffelden op de dansende koffiepotjes en probeerden selfies te nemen.  En na zijn middagdut geef ik extra aandacht aan mijn man die ik drie weken naast me had maar ook niet.  Mijn partner in crime bij het ondergaan van de peuterpuberstreken en het beantwoorden van de duizenden kleutervragen.

Ik leg mijn handjes samen dat ik er niet alleen voor sta.  Hoe alleenstaande ouders deze fase aanpakken: chapeau, ik hef er graag mijn hoedje voor af, wat zeg ik: ik trek gewoon heel mijn kop er af.

IMG_20170729_131403

Maar kijk, dat smoeltje na een fijne voormiddag maakt toch wel veel goed.  Elke dag is het herbeginnen met die kleine vriend en elke dag ontdek ik nieuwe dingen over hem en over mezelf.

Naar Engeland? Mo gow!

Jimmy de krantenboer zei dat hij nog maar weinig “Engeland” als antwoord had gekregen op de vraag die hij waarschijnlijk dagelijks stelt.  Zijn vrouw bevestigde het zelfs, niemand blijkt naar Engeland te gaan deze zomer.  We hebben het gemerkt.  Waar je op vakantie onvermijdelijk West-Vlaams hoort klateren bij de waterval die je bezoekt bleken wij altijd de weinigen met het stuur links en de geterroriseerde passagier rechts (“Djeezes, die auto’s komen hier recht op mij af!”).  Maar kijk, de afwezigen hebben ongelijk.  Ik ben altijd al fan geweest van het gestructureerde Londen, de taal en geweldige Britse uitspraken “cheers mate!”  maar nu ik de natuur van het land heb mogen ervaren ben ik verknocht.  “Je kan juist zien dat het niet regent!” riep ik mijn lief toe terwijl hij op booking.com dit huisje reserveerde voor ons.  Alsof hij er ooit iets aan zou kunnen doen dat het regent.  En heeft het geregend?  Minder dan in België alleszins.  Slechts één halve dag hadden we echt onze regenjas nodig.  Ik kon er mee leven.  Zeker als ik nu nogmaals naar de foto’s kijk en zie dat het echt een mooie reis was.  Kijk gerust eens mee anders?

De vakantiewoning kon niet meer in Engelse stijl zijn dan ik hem wou.  Elk detail, elk extra deurtje “Mind Your Head” , tot de theepot in de vitrinekast toe.

Een tuin vol bloemenpracht waar de kinderen eindeloos ontdekkingen deden en ze samen met de dieren in het middelpunt van de belangstelling stonden.

IMG_9839

IMG_9606 Elke ochtend en avond mochten we de lammetjes een flesje gaan geven.  Too cute toch?

Op film klink ik toch echt wel dwaas vind ik.  In het echt misschien ook, wie zal het mij komen zeggen? 😉

IMG_20170714_144108

Uiteraard stemden wij onze vakantie af op onze kinderen.  Haldon Forest Park is hiervoor perfect met een uitgestippelde Gruffalospotters-route.   De liefde voor het vreemde bosmonster was dan ook extreem aan het einde van de tocht.

IMG_9720

In Cornwall bezochten we het Kasteel van Tintagel.  In een volgende blogpost kun je lezen waarom wij dit als koppel later nog eens op ons tweetjes gaan herdoen, maar het was alvast iets dat mij zal bijblijven.

IMG_9726

IMG_9758IMG_9774

De steile helling opklimmen wordt beloond met een wafel, zo zijn we wel.  Omkopen werkt meestal.

IMG_20170713_154128

De natuur in Engeland heeft me verrast.  Dartmoor National Park is echt wel de moeite en ik vond  vijf dagen eigenlijk te kort om het te ontdekken.

 

IMG_20170713_153758

Kilometers ver kijken, zonder één gebouw in het vizier, met wilde paarden en ongeïnteresseerde schapen die je de weg blokkeren.  Oostenrijk was drie jaar geleden mooi, maar dit was toch ook ècht wel de moeite.

IMG_20170714_133529IMG_20170716_124251IMG_20170714_081016

en wij?  Wij waren versleten.

IMG_20170712_142626

Net als zij soms.

IMG_9851

Hun totjes zoals ze op deze foto staan, zo ken ik hen.

Hoe wij als koppel de reis ervoeren, daar schrijf ik later deze week wel nog eens over.  Jolly on now!