De voorbije weken noteerde ik enkele kleinigheidjes die me opvielen. Woorden, zinnen, kleine gedachtjes die in mij opkwamen. Zes pick-ups van de voorbije weken:

All the dogs’ names.

Het was de titel van een aflevering van Rooster met Steve Carell op Apple TV. Ik heb een bizarre interesse in dierennamen. Soms weet ik de naam van een hond maar niet eens van het baasje. Misschien doe ik er wel binnenkort eens iets mee hier op de blog. Zo’n dierennaam-reeksje ofzo. We zien wel. Het klinkt weer als een idee dat bestaat maar waar de uitvoering misschien wel op zich zal laten wachten. Een wannebidee.

Roddelen.

Er wordt weinig tegen mij geroddeld. Ik weet eigenlijk nooit van iets. Als ik dan al eens een nieuwtje hoor dan is het al keihard verschrompeld tegen dat het mij bereikt. Zou je je moeten openstellen om aanzien te worden als iemand die wel van een sappige roddel houdt? Then again: wil ik dat eigenlijk wel?

Ochtendmens vs avondmens.

In De column van De Standaard deze week -duidelijk geschreven door een avondmens – las ik over hoe ochtendmensen de wereld lijken te verslaan. Ik snap het. Als vollenbak ochtendmens begrijp ik avondmensen ook niet helemaal. Als ik een 7 zie op mijn wekker wanneer ik mijn ogen voor het eerst open dan ben ik echt laat op! Maar tegelijkertijd is afspreken om 21u voor mij echt laat, dan moet ik mezelf uit mijn zetel pellen om te vertrekken en is mijn goesting ver onder nul te vinden.

Terugschakelen

Sinds enkele weken rijden we niet meer met een handgeschakelde auto en daarbij valt het mij vooral op dat de handeling van het terugschakelen is weggevallen. Dat is het enige restletsel van het gebruik van de versnellingspook. In mijn dagelijkse leven heb ik mezelf juist heel sterk moeten aanleren om regelmatig terug te schakelen maar dat verloopt ondertussen gelukkig wel automatisch.

Sombr

Ik kan een tijdje een muzikale fixatie hebben op één bepaalde band (of zelfs op één bepaald nummer). Momenteel ben ik in de ban van Sombr. “You hit like a drunk cigarette!”

Speelkarper

Tijdens een wandeling met vrienden rond de vijver zag ik twee mannen een gigantische vis uit het water hengelen. Ik was altijd van de idee dat vissers zo semi-visjes hengelden, ongeveer de grootte van twee handen ofzo. Deze reusachtige karper moesten ze samen opheffen om hem te wegen (16 kg!). Het glibberige beestje lag te happen naar adem en water. De mannen noemden het een “speelkarper”. Blijkbaar worden deze erin gegooid voor het plezier van de vissers en gooien ze die dan gezellig terug in het water nadat ze er een foto mee genomen hebben. Ik wou hem nog van een naam voorzien maar volgens de visser kan zo’n diertje slechts 20 minuten overleven buiten het water. Ik had nog honderd en één vragen maar ik durfde ze niet meer te stellen want daar gleed de karper, naamloos terug het water in, zoekend tot iemand hem weer aan de haak slaat.

Plaats een reactie