of in een klein koekje

Hoe vlug je aan ongemakken went. . .

Een garage die bomvol staat met materiaal dat dringend eens naar het containerpark moet, in het begin erger je je daaraan, maar een paar maanden later vind je gewoon een strategie om al dat gerief te omzeilen.  Nog maanden later vind je zelfs een strategie om tot aan de garagepoort te geraken met je vuilniszak in je handen zonder dat je een steek ziet.  Fort Boyard-style!

Bij het opstarten van mijn computer was er ook zo’n systeem dat zichzelf in stand hield.  Om zeker te zijn dat ik tijdens mijn koffie rustig eens mijn mails kon checken moest ik eerst de computer opstarten alvorens ik de koffie maakte.  Tegen dat ik de koffie opgegoten had was de computer al halfweg in zijn opstartproces.  (En ja, ik giet mijn koffie op, ik hou niet van koffiemachine-koffie).  Tegen dat ik rustig neerzat met een dampende tas koffie kon ik beginnen aanklikken.  Mijn lief heeft deze week echter de computer “gekuist” zoals hij het zegt.  Wat blijkt nu.  Je duwt op de powerknop.  En nog voor je de eerste zak koffie kunt opgieten staat alles al in gereedheid om te klikken? Geen eeuwig ge-krrrr-krrrrr-krrrr, geen draaiend blauw bolletjes als cursor, het duurt geen tien seconden alvorens de pagina meescrolt met je handbeweging, geen 7 pop-ups die ik moet wegklikken.  En heeft hij nu dat toetsenbord ook afgekuist?  Het is zo smooth-typing!

Nergens een plaatsje hebben in je badkamer om kledij neer te leggen.  Het resultaat is: een pyjama op de weegschaal, nog een andere pyjama daarbovenop, loopkledij in stapeltjes op de grond, daarbovenop balanceert een trui die je nog eens gaat dragen.  En ineens zijn er dan legplanken.  En plaats dat je daar op hebt!  Plaats!  Zalig!  En netjes!

Het zijn toch zo’n kleine dingen die het hem doen vind ik.  Als we volgende week eens in gang gaan schieten in de zolder en de garage (de datum staat vast, wat op zich al betekent dat de prestatie zal gebeuren, want meestal is dat gewoon het probleem: tijd vrijmaken) dan kunnen ze ons dak komen isoleren, en dan kunnen we misschien zelfs in latere instantie kamers maken boven.  De gedachte alleen al dat alles zal klaarstaan om een kamer te maken is voor mij al voldoende om tevreden te zijn.

Geluk zit in een klein hoekje.  (Eéntje waar je momenteel nog spinnenwebben en dozen vol rommel kunt vinden bij ons)

 

CYBummers/Blessings

Een paar bummers deze week:

*  Iedere keer weer als ik goed op dreef ben en eindelijk het juiste ademritme vind bij het lopen, kom ik aan een oversteekplek.  Zo’n 8 op de 10 keren moet ik dan stoppen omdat er een voertuig afkomt.  Er is niets ambetanter dan dat (behalve misschien één schoen die meer aanspant dan de andere, waardoor je constant het gevoel heb dat je ene voet meer weegt, of misschien zit het allemaal tussen mijn oren – koekoek-koekoek-).  Ik voel na de korte stop alle energie in mijn benen naar beneden zakken, mijn hartslag is even verstoord en ik moet een extra effort doen om terug in mijn ritme te geraken.  Beetje kaka.

*  De auto afkrabben met je bankkaart omdat je geen krabber lijkt te vinden.  “Ja maar die zit in het zakje aan de achterkant van de passagierszetel”.  Ahja dàt zakje. . .

*  Mijn adresboek nergens vinden.  Net in de kerstkaartjestijd. . .

Meme die na de thuiskomst bij haar kwartels opnieuw werd opgenomen.

*  Meme die “berecht” werd in het ziekenhuis.  Waar ze niet wil zijn.

Hoewel je bij zo’n situaties niets leuk kan verwachten waren er toch enkele aangenamere zaken:

*  “Je hebt teveel betaald op uw factuur, ik stort morgen een deel terug.”  Alrightie!  Botjestime!

*  De Action.  Gisteren liep ik de hele dag ongemakkelijk met de rare meme-toestanden maar De Action heeft mij toch een lichter gevoel gegeven.  Placemats: 95 cent ’t stuk!  Batjestime!

wpid-DSC_0789.jpg

Consider yourself lucky als één van deze 5 SUPERmooie kaartjes in uw bus belanden.  Ok, ze kostten maar 0,75 cent voor de vijf.  Maar dat maakt ze niet minder mooi en ik hou ze voor speciale mensen.  How very Eva Mouton trouwens. . .

wpid-DSC_0790.jpg

Als eigenaar van een elektrische kookplaat bezat ik nooit zo’n cool ding om de stove aan te steken.  Maar nu wel!  Gedaan met lucifergepruts en vingers verbranden en kaarsvet morsen en van die toestanden.  Vanaf nu klik ik mijn theelichtjes aan, dat spel maakt ook zo’n geweldig cool geluid “dja-djak”.

wpid-DSC_0791.jpg

En Chouffe Coffee.  All Hail the Chouffe Coffee!  Kan het nog meer kerstdag zijn?

Marbelmuffel

wpid-DSC_0742.jpg

Yes!  Een ei!  Het zijn de kleine dingen in het leven die het maken hé.  Het is al het tweede ei dat we zien in het heropgebouwde kippenhok, ééntje was jammergenoeg al opengepikt door de hongerige kippen.  Ze bleven wel heel lang in hun hokje nadat ze terug werden “vrijgelaten”.  Ik vreesde even dat ze overspannen waren en het depri-chicks gingen worden maar nu dartelen ze vrolijk in hun kippenplein rond.  Voor zover een kip kan dartelen uiteraard.  Ik stel mij direct “kip in galop” visueel voor. Tjakka! Nog een klets op de kippendij erbij!

wpid-DSC_0736.jpg

En kijk eens onder hun pootjes:

wpid-DSC_0735.jpg

Gras!  Zo hoog dat er al een schaduw van bestaat!  Gras met een schaduw. . . nog zoiets kleins om te koesteren.

wpid-DSC_0741.jpg

Lang geleden dat deze vriendin nog binnen mocht komen.  De relatie met de mustiekat is erop verbeterd, al zegt hij soms nog wel eens “poesje mag niet bijten” waarop ik moet zeggen “jij mag niet in poesje’s oogje prikken hé”.  Conversaties met een 2-jarige.  Haar vacht is in enkele weken ook verdubbeld, een vellen frakske waar menig bontliefhebber jaloers op zou zijn.

En ja, onbeschaamd, ik kocht de flair van deze week.  Ik schrok dat dat 2,5euro kost.  Meer dan een brood, al gok ik hoeveel een groot brood nu eigenlijk kost aangezien ik het steeds zelf maak.  Eén artikel deed me wel luidop lachen:

wpid-DSC_0734.jpg

Ein bisschen deutsch: PARTYMUFFEL!  Dè max!  Du bist schön ein partymuffel!  Muffel klinkt zo danig bemuffeld dat je er alleen maar iets saai bij kan denken.

Du partymuffel!

 

Count Your Blessings

Mmm, was die buitenwapperde ruikt toch duizend keer lekkerder. . . het is wachten tot de eerste vogel er zijn gevoeg op doet.  En dan liefst niet op mijn rug zoals vorig jaar het geval was!

wpid-DSC_0371.jpg

Een babypakje kiezen voor baby 7 van de 14 die onze omgeving in 2013 verrijken. . . We zitten precies een beetje in de leeftijd van kinders krijgen.  Ik denk niet dat de toekomstige eigenares meeleest.  En in het ander geval: is’t schoon?

wpid-DSC_0369.jpg

Uitnodigingen maken voor een ander monstertje dat een fuifke geeft binnenkort.  Met optreden van The Dancing Grandma’s misschien?  Of greatgrandma’s. . .

wpid-DSC_0372.jpg

De party-outfit is ook al klaar.  Inderdaad, ik heb me weer eens beziggehouden. . .

wpid-DSC_0366.jpg

Met een goed muziekje op de achtergrond (al valt dat natuurlijk af te wachten aangezien ik aan de eerste beluistering bezig ben)

wpid-DSC_0367.jpg

Blij dat ik toch nog kleedjes kan vinden alvorens de zomer al voorbij is en ik er terug winterbotten moet onder dragen.

wpid-DSC_0370.jpg

En bij het lezen van mijn boek gisterenavond liet ik Pieter het volgende woord smartphonen “Gemelijk”.  Uit de context van de zin kon ik wel opmaken wat het betekent maar ik was het niet helemaal zeker.
chagrijnig, gallig, iezegrimmig, narrig, nurks, stuurs, bokkig, humeurig, knorrig, korzelig, kribbig, nors, ontevreden

Voel jij je vandaag een beetje iezegrimmig anders?  Of misschien korzelig?  Ik alvast niet met zo’n zalige woorden!

morgen zal er weer een blablablaatje zijn

  • Dat het toch soms godgeklaagd is (oeioei het begint al, Brusselmans) hoe lang je moet staan wachten aan een zebrapad.  Mèt een 20-maandertje aan de hand èn in de vrieskou.  Dan stoppen ze aan de linkerkant van het zebrapad en dan moet je begot nog vier auto’s afwachten tot er aan de rechterkant ook iemand stopt.  “Maar loop dan gewoon stoer over, ze zullen wel remmen” hoor ik mensen vanachter hun scherm denken.  Met een peuter?  Nee, toch niet.
  • Dat “Kaatjes Tralalaatjes” verdikke een oorworm is.  Net als al die andere peuterliedjes die keer op keer herhaald worden.  Schuddebol je mee?
  • Dat veel mensen lijken te denken dat Marbel naar ons oude huis is teruggelopen.  Maar ik vind 3km precies wel ver om terug te keren?  Of kunnen katten dat?  Die kat kom weer, die kon nie langer wach, die kat kom weer, de volgende dag.  Bobbejaan moet die foute zin toch ergens uitgehaald hebben?
  • Als mijn lief “to sax or not to sax” op zijn facebookpagina post, polst hij eigenlijk naar de firma Sax die ondertussen verkozen werd om onze badkamer te voorzien.  Dat betekent niet dat hij saxofonist wordt.  Drummen is al voldoende, gelukkig kochten we deze keer een huis op de buiten, zo kan hij ongestoord de vogels wegdrummen van de velden.
  • Dat ik weer in de ban ben van nog maar een Murakami.  “Hij leek dan nog het meest op een door het leven getekende tovenaar die gniffelend aan een onheilspellende toverspreuk werkt.”  Sommige zinnen worden nog mooier naarmate de aantal keren dat je ze herleest.  Peter Terrin is er bij mij ook in geslaagd om zijn Post Mortem meteen te willen herlezen nadat ik de achterflap dichtsloeg. (Amaai, die zin is echter niet om drie keer te herlezen).  Maar de 1Q84-trilogie ligt al sinds kerstmis ongeduldig klaar om verorberd te worden, soms zag ik in mijn ooghoek Boek 1 al lichtjes opspringen van mijn nachttafel.  Zoals een kind dat ongeduldig zijn vinger opsteekt als hij het antwoord op de vraag van de juf weet.  “Pick me, pick me!”
  • “We moeten iets bedenken, hoe lossen we dit op?”  Godver zwijg Kaatje!
  • Dat hoogtepunt 1 en 2 van de verbouwing in het zicht komen: de vloer en de keuken…binnen exact een maand komt de camion van Eggo opgereden.  Met mijn nieuwe keuken!  Sméagol-my-precious-gebaar.  Of Mr Smithers voor wie Sméagol niet kent. “Yeeeezzzz”!!

Sus your conscience , praise the pussywagon!

Dat het zeker 20 jaar geleden moet zijn dat mijn vriendinneke me deze sticker gaf met de boodschap “je krijgt mijn mooiste sticker ooit, ik heb hem nog nooit opgeplakt, en jij mag het ook niet doen hé!”.  Vandaag kreeg ze hem cadeau in haar verjaardagskaart met de boodschap om hem de komende 20 jaar te bewaren.  We zullen eens zien of ze er ook in slaagt!

stickerliefdeGeweldig toch!

Op straat werd ik deze week confronteerd met de meest foute sleutelhanger ooit.  Hij lag daar maar te liggen, vers verloren door iemand.  Zo’n ding zag je vroeger massaal aan sleutels, nu zijn ze volledig not done.

so not done  Uiteraard belandde hij aan mijn sleutelbos.  Totdat ik hem zelf verlies, en iemand anders denkt “hmm, dat kan ik gebruiken”

In Kruidvat was het “koop onze brol nu aan -50% en sus je geweten door te zeggen dat het toch niet veel geld kostte op het moment dat het stuk gaat”.  Daar vond ik twee geweldig amusante dingen.  Vooreerst  dit plastic zakmes:

het zakmes Dit deed me vooral denken aan een serie die we vroeger volgden.  “Het Zakmes” (origineel, I know) over een jongetje dat zo’n mes had en het verloor ofzo.  En dan nog iets met speciale gaven of zoiets.  Ja, echt spannend en al.  In ieder geval waren we volledig in de ban van “Het Zakmes”.

Het tweede item was het werkbankje op de foto.  Gelukkig dat het aan de helft van de prijs stond of ik voelde nog steeds de lege plek in mijn portemonnee roepen: “Hahaha, binnenkort gaat het toch mee met de vuilkar, what a waste of money!”

bosschWerkmateriaal voor Ilja.  ’t Is wel van Bosch, en ik denk dat die misschien toch voor kwaliteit staan.  Haha!

En mijn drie mini-taartjes die voor mij werden overgehouden tijdens het etentje deze middag waar ik jammergenoeg niet bij kon zijn door mijn werk.

mini-taartjes Mini-taartjes, maxi-smulpret!

En uiteraard moet ik hier ook eervol mijn schoonvader en pracht-echtgenoot vermelden die me vandaag kwamen halen op het werk met schoonpapa’s  jeep door de sneeuw.  Zo kon ik toch naar huis zonder dat schijtluispipi langs mijn broekspijpen naar beneden sijpelde.  De pussywagon rocks!  Oh yeah amazing!  Het is dezelfde als Astrid Bryans’ pimped out , chromed out pussywagen.  (Maar niet zo pimped out. ) (Niet dat het mij iets zou kunnen schelen, ik kwam heelhuids thuis!)

Murakami – Maanlandschap – Minderwaardig – Mumba

CYB week 47

Het was een klein beetje uit mijn geheugen geglipt, als in…ik was het vergeten.  Ik had geen opvang voorzien en gelukkig moet ik niet werken die avond: Gossip in de Lotto Arena komende vrijdag.  Het onbehaaglijk gevoel van iets niet onder controle te hebben bekroop mij, want ik vond nergens de tickets.  Ik had ze toch niet per ongeluk in de vuilnisbak gekieperd of laten kieperen?  Had ik eigenlijk wel tickets?  Een week voor het evenement nog steeds geen kaartjes in de brievenbus leek me een beetje verdacht.  Een beetje in paniek surfte ik teleticketservice af om daar mijn tickets gewoon onder mijn account te vinden.  E-tickets dus.  Soms leef ik nog veel te veel in het pre-internet-tijdperk.  Van toen er nog cassettespelers bestonden en Tik Tak een staaltje geavanceerde grafische vormgeving was.

Een aantal verse boeken die al even op mijn leeslijstje stonden.  Waaronder de Gouden Boekenuil winnaar David Pefko.  In Kangoeroecorrespondentie van Murakami vond ik een lief briefje van de bibliotheek om te zeggen dat ik de eerste lener was van het boek en met de vraag om er zorg voor te dragen.  Doe ik altijd, no worries, ik aai zelfs elke keer over de kaft als ik een boek dichtdoe.

Er werd ook een bananentaart gebakken voor de vriendjes die vandaag op bezoek komen.  Ze ziet er een beetje buitenaards uit, laat ons hopen dat ze smaakt naar banaan in plaats van naar maanlandschap.

Na te koop en verkocht is de status van ons huis nu Te Huur.  Het huis krijgt ook binnenkort een effectieve buurman.  Je kunt er zo een soap over schrijven, alleen zal ik het niet meer zijn die het zal doen.

Het CD-rek werd leeggehaald.  Met nog een maand tot de verhuis wordt er al eens iets in een doos gestopt.  “De Green Day collectie, wat moet ik daarmee doen?” vroeg ik preventief aan Pieter.  “Ik ga daar voor zorgen!” riep hij verschrikt.  Hij belandde uiteindelijk toch bij de andere minderwaardige cd’s.

Niet te doen hoe Gert Verhulst het zo ver krijgt dat mijn zoon nu een zevende familielid bij naam kan noemen, na mama, papa, Ilja, opa, oma en Marbel is er nu ook Bumba.  Ze maken die clownnamen zo gemakkelijk om uit te spreken omdat je kind erachter zou kunnen roepen in de speelgoedwinkel.  In Bumba’s wereld komt er ook een beestje voor en dat heet Kiwi.  Zo ver ben ik al in het studio100-tijdperk.  Ohja, en nog een papegaai dacht ik met de coole naam Gwido.  Zoals de psychologe Nolleke het zo mooi tegen Guido in “Het Eiland” zei, zo zei Pieter het ook enige tijd tegen mijn vader.  Omdat hij ook Guido heet.  Moest hij Gilbert heten dan zou dat helemaal koekoek zijn.