Page 2 of 2

i was just guessing at numbers and figures

58 emails te wissen

7 facebookmails te beantwoorden

45 dozen gevuld

57 uren gewerkt

7 dagen aan een stuk

2 uur wakker gelegen

38,7 graden koorts gemeten bij mijn zoon de voorbije nacht

39,5 graden de voorbije dag

5 dagen tot de volledige verhuis

4 kg overschot op de weegschaal

1 afscheidsfeestje op til

1 kerstfeestje op het menu

2 verhuisdagen op komst

3 facebookvriendschapsverzoeken gekregen

0 aanvaard

1 week tot kerstdag

2 weken tot nieuwjaar

81 procent energy-level vandaag

en morgen?

een eitje te pellen

Verhuisdozen vullen dat is:

  • hopen dat mijn appelvormige puddingpotjes de verhuis overleven
  • blij zijn dat ik totaal niet geëquipeerd ben in de keuken
  • mezelf afvragen wanneer ik alles weer zal kunnen uitpakken
  • roefelen, roefelen en nog eens roefelen
  • dingen die ik sinds de vorige verhuis nog niet geopend heb gewoon de vuilbak inkieperen
  • mijmeren over waar we het allemaal gaan neerzetten
  • mezelf verwonderen over het feit dat de garage steeds voller en voller wordt en er nog maar ¼ ingepakt is
  • hopen dat het geen strontweer is als alles in één keer de deur uit moet
  • de reclamefolders doornemen terwijl je ze in je glazen propt
  • oeeeeh schone peignoirtjes in de Hema!
  • blijkbaar een 5-tal pakjes oorstokjes in gebruik hebben
  • over taarten fantaseren, en vooral over het feit of ik er in de komende drie weken nog één ga moeten maken of niet?
  • merken dat ik over een eiersnijder beschik
  • één die nog nooit gebruikt is
  • voor iemand die niet keukemateriaalgeëquipeerd is heb ik toch veel verschillende bierglazen
  • en een eiersnijder

Nicotine Is So Passe

In de categorie dingen waarvan ik niet wist dat ik ze nog had:

· een sleutelhanger van Kipling in de vorm van een mini-rugzakje. Ik dacht dat de mustiekat hierom zou vechten, het dingetje heeft ritsjes en een velcrostrip om het te dichten, blijkt hij er voor geen meter in geïnteresseerd. Dus als iemand graag een rugzak wil voor een dieetlunch, shout!

· Mijn schoolboeken die ineens weer bijster interessant lijken. Vooral omdat volgens Piaget het einde van de sensomotorische periode aanbreekt op de overgang van baby naar peuter. In zijn sensomotorische omgang met de dingen bereikt hij een soort logica van handelen. Dit houdt onder andere in dat de peuter causaliteit leert kennen. Volgens Piaget is het daardoor dat peuters geboeid raken door de werking van knopjes, hendeltjes of schakelaars waarbij ze een of ander effect kunnen te voorschijn toveren (Boy do I know it!). Piaget noemt die periode ook wel een copernicaanse revolutie. “Het is niet erg dat je eigenhandig het draadloos internet aflegt schatje, blame it on your copernicaanse revolutie!”

· Een niquitin pleister. Deze hielpen me jaren geleden om te stoppen met roken. Een aanrader zou ik zeggen, al voelde het soms wel vreemd aan hoe de pleister zich aan de huid nestelt. Alsof de stoffen hongerig een weg naar binnen zoeken. Destroy de goesting om te roken! Attack! Now!

· Pritt Poster Buddies. Wie vond ooit deze kauwgumlijm ooit uit? Vieze boel, meteen de vuilbak in, samen met die nicotinepleister die al 6 jaar over datum is.

· Verpakkingsdozen van gsm’s. Met de boekjes en plasticjes en alles er nog in. Wat ben ik eigenlijk, de gsmdozenverzamelaar?

In de categorie dingen waar ik zo blij mee ben dat ik ze heb:

· My Precious Potters.
· The Melancholy Death Of Oyster Boy And Other Stories

In de categorie “Fuck I’m old”

· Een Boomerang kaartje. Ik weet niet of ze nu nog bestaan, de gratis kaartjes met een leuke advertentie op de voorkant. Ze waren overal te vinden waar ik als student kwam. Over de reclame van het kaartje kan ik vooral zeggen: gow zeg! Er was een gsm te winnen die nu als fossiel zou bestempeld worden.

En dat is nog maar twee schappen van het boekenrek….oftewel vier verhuisdozen ver. To be continued.

to think inside the box

En dan is je huis verkocht en moet je je hele hebben en houwen in dozen proppen. De geschilderde potjes die we in Istanbul kochten, de ellendige koffiemachine, mijn koekiemonsterkoekjesdoos. Alles, voor een periode. Daarna moet alles weer een nieuw plekje zien te veroveren, in een nieuw huis met een keuken die voorlopig enkel op een 3D-foto bestaat. Het wordt dan weer een periode van ik heb hier ergens wel zo’n ijscrèmeschepper maar ik weet niet goed waar. Ik vermoed dat ik er eens aan ga beginnen volgende week. In plaats van op stap te gaan met de zoon zou ik beter het materiaal dat we nu toch niet gebruiken in dozen stoppen en labelen met een alcoholstift (mmm de geur van zo’n stift). Voorlopig zie ik het precies wel zitten, want bij het vullen van dozen vind ik toch telkens wel iets terug dat ik kwijt was (oeeeh, ongebruikte kleurpotloden!). Of er komt iets uit dat ik gewoonweg vergeten was dat ik het had (amaai, hier liggen nog een 1000-tal fotostickertjes!) Geweldig amusant verhuizen. Het zoeken naar de juiste propkwaliteiten kan weer opnieuw beginnen. Dat het de vierde keer is neem ik er graag bij. Eerst ging ik alleen wonen, dan gingen we samen wonen, toen kochten we dit huis en nu hebben we bij het nieuwe huis nog een dozenvuller bij. We maken het onszelf steeds moeilijker! Gelukkig verbeteren we altijd.

een duits boeketje bloemen zou precies niet miskomen…gow

“Het is wel heel gezellig hé” zei de meneer bij zijn eerste stappen die hij binnenzette.  Ik was gecomplimenteerd.  Gezellig is mijn ding.  Alles moet gezellig zijn.  Ga ik op café, liefst een gezellig café, met kleine hoekjes en speciale kantjes.  Mijn huis moet ook gezellig zijn.  Het mag rommelig zijn, als het maar gezellig rommelig blijft.  De meneer bleef precies tevreden met alles wat hij zag.  Hij bleef vragen stellen.  Toch had ik niet gedacht dat hij al over de vraagprijs ging spreken.  Er moest onderhandeld worden.  Hij sprak een te laag bod uit, ik trok een scheve lip, we zochten een gulden middenweg.  Ik moest zelfs mijn playing-hardball-gezicht niet opzetten.  ’s Avonds zetten we beiden een handtekening onder een compromis.  Ik verkocht het huis.  Op mijn ééntje.  Dat doen vrouwen waarvan hun echtgenoot naar het buitenland moet voor hun werk.   Ik zweer het, hij komt niet meer terug die man van me.  Ik moet minder spectaculair doen als hij weg is.  Oh ja, had ik al vermeld dat Ilja deze week is beginnen lopen?  Powermommy!

bedwentelen en keukenrollen

Een noenetukje drong zich op.  Het was nodig, met een snotkop bij mijn wederhelft en een pijnlijke keel bij mij.  Tel daarbij dat onze zoon deze nacht om 4u30 weer een verhaaltje van een uur lang begon te vertellen en de moeheid was niet ver te zoeken.  En wij maar klagen van een beetje keelpijn, weinig slaap of een neus die niet mee wil.  Als ik in mijn zoon zijn mond kijk krijg ik pijn in zijn plaats.  Twee kolossen boren zich een weg door zijn tandvlees dat rood tekent van de druk.  Auch!  Vreselijk moet het zijn!  Toch is vertellen het enige dat hij doet ’s nachts.  Enthousiast vertellen over de nieuwe kauwers in zijn mond.  “Wiediewawawa Ilja, Mama, Ilja, Papa, wiedauw” en om het verhaal nog kracht bij te sturen gaat het dan iets luider “kataw, betoeng, pwiet”.  Het viel deze middag echter niet mee om de slaap te vatten.  Zeker niet nadat we een eerste offerte voor een keuken lieten maken deze morgen.  Keukenkastjes, kookplaten en tafelpoten, ze dansten hun eigen verhaal in mijn hoofd.  In de toonzaal wou ik zo’n befaamde “deur-emmer” waar de keukenmeneer vol lof over sprak wel eens van dicht bekijken.  Ik had geen idee wat hij bedoelde, tot we bij een oven merkten hoe goed zo’n deur wel remt alvorens te sluiten.  Smijt maar op het hoopje van de domme trekken.  De keukenbeslissingen vielen vlot en standvastig.  I was on a kitchenroll! “Dat wil ik niet, dat wil ik wel, dat vind ik lelijk, dat is afgrijselijk, dat vind ik onhandig, dat is machtig, zo moet het zeker, het moet dat merk zijn, zo’n type, patatie patata”.  Vreemd genoeg heb ik weinig getwijfeld.  Misschien is drie keer verhuizen (vier keer als je de volgende keer meetelt) eindelijk wel eens een voordeel, al is het maar om te weten welke keuken nu praktisch is en welke niet.  Toch ga ik zeker nog fouten gemaakt hebben, maar ik heb nog voldoende noenetukjes om verder na te dromen en de deur-emmers te ledigen.

– Duplo – !Uno! – Spin(o) – Pil(o) –

Zelfspot!  Het is lang geleden!  Er is nochtans regelmatig eens reden toe.  Zoals daarnet in de winkel toen ik rook aan een nieuwe soort douchegel en er een klodder zeep in mijn neusgat schoot.  En, neen, het is niet de eerste keer dat dit voorvalt.  Of zondag, toen ik zo tevreden was met een doos Duplo dat ik ze niet eens open kreeg.  Ik moest begot aan Pieter vragen om de doos te openen voor me, aangewezen leeftijd: 1,5 tot 4 jaar.  Moet ik hierbij ook nog noteren dat de doos voor Ilja was?

Er was niet enkel zelfspot, ook zelf-op-pepping.   Zoals maandag toen ik tijdens de storm alleen naar het nieuwe huis moest om op één van de offertemannen te wachten.  Daar stond ik dan, alleen in een leegstaand huis, ons huis dan nog, gelukkig duurde het vreemde gevoel niet lang en besefte ik nogmaals hoe machtig het zal zijn als het afgewerkt is.  En ja, de spinnen die me de vorige keer in de spoelbak dreigend zaten aan te kijken, die lagen er nog, zo dood als een pier.

Er was ook meezingtijd, met de nieuwe van Green Day.  Duchtig airdrummen en verkeerdelijk teksten meezingen tot jolijt van de andere chauffeurs aan de lichten.  Ik wou wedden met Pieter dat er wel degelijk naast “I don’t give a damn anyway” ook “I don’t give a f*ck anyway” voorkomt in “Let Yourself Go”.  Hij, die ineens niet wou wedden, voelde al nattigheid want ik wed enkel als ik het 100% zeker ben (en ik had het een half uur eerder zo’n 10 keer meegezongen in de auto).

Er was ook tijd voor verwondering…hoe komt een volledige ruit in onze tuin terecht?  Als iemand een ruit kwijtspeelt door een storm zou je toch ergens een open raam moeten tegenkomen?  Of op zijn minst iemand die een ruit zoekt.  Plus, hoe is het mogelijk dat de ene pil 32 euro per trimester kost en de andere 6,75 euro voor evenveel maanden.  Wil dat zeggen dat ik 25,25euro meer kans heb om ongepland zwanger te raken met de goedkope pil?  Hoeveel de pil ook kost, een kind kost nog altijd meer, die berekening hoef ik niet te maken.

en “een thuiskomertje”, hoe mooi is dat woord niet?

Er gebeurt vanalles deze periode.  In het weekend werken en huizentoestanden en zo’n dingen.  Toch was er nog tijd over om belachelijke bedenkingen te maken…

Soms krijg ik echt de kriebels.  Vooral als ik mijn zoon in een mousseballetje zie bijten.  Daar reageert mijn lichaam fysiek op door een eigenaardig gevoel in mijn mond te veroorzaken.  Iets met veel speeksel aanmaken ofzoiets.  Het is moeilijk om het te beschrijven.

Ik zie regelmatig foto’s verschijnen van professionele fotoshoots bij echte fotografen.  Je ziet aan de foto dat daar werk in gestoken is en dat de belichtingen supermooi zijn.  En dan zie je in de hoek een copyright logo met de naam van de fotograaf….iets wat het hele beeld matig verkakt eigenlijk.

Op een gegeven moment gaf de weegschaal minder dan ooit aan deze week.  Laat ons zeggen, minder dan ooit de laatste twee jaar.  En dat na twee weken smoefelvakantie, hoe is het mogelijk.  Ik dacht dat ik me blijer ging voelen bij dat weegmoment maar ’s avonds bleek ik volgens mijn weegschaal 2,8kg zwaarder dan ’s morgens.  Zou ik moeten investeren in een nieuwe weegschaal of is zoiets effectief mogelijk?  Deze morgen was het echter terug het lagere gewicht…

Zou het te vroeg zijn om al uit te kijken naar een nieuwe keuken?  De gedachte dat ik over al die kastjes volledig zelf ga moeten beslissen vind ik wel een verantwoordelijkheid.  Tenslotte is het een belangrijke keuze en een grote misser kan voor veel frustraties zorgen.  Zo moet ik al zeker rekening houden met onze grootte.  Twee grote mensen vragen misschien een hoger keukenblad?

Het blijft een vreemde gewaarwording dat veel mensen zich meteen verontschuldigen nadat ze zeggen “amaai, het is heel de papa hé”.  Met ‘het’ bedoelen ze Ilja, die een jongen is, ik denk wel dat je dat kunt zien aan hem.  Net zoals je kunt zien dat Pieter zijn vader is blijkbaar.  Ik snap echter niet waarom mensen meteen verontschuldigend trachten te zeggen  “maar hij gelijkt ook op jou hoor” terwijl het gespogen Pieter is.  Mij kan het weinig schelen, ik heb hem 9 maanden in mij gedragen, als ik niet weet dat hij van mij is dan moet ik wel helemaal koekoek in het hoofd geweest zijn na die epidurale.

En als dat blijft zo doorgaan met die platte banden, dan neem ik binnenkort een abonnement in de garage.  Vijf herstellingen en de volgende is gratis.  Wie laat er nu ook dikke planken slingeren op de expressweg?

Housewife for sale

Tijdens onze huizenjacht kon ik de binnenkant van de huizen catalogeren onder “erg”,  “derover” en “gert, ik moet bijna overgeven”.  De aangename, nette huizen kan ik op één hand tellen (ja Sylvie, dat van jullie was er één van, hihi).  Het is geen groot geheim dat ik zelf nooit een prijs zal winnen in de categorie “Beste Huisvrouw”, in ons huis wordt geleefd.  Je kunt er misschien wel een stapel kranten tegenkomen en sommige stukken speelgoed zijn vermist.  Zo huizeniert de boer uit de speelgoedboerderij helemaal achteraan onder de zetel ergens.  Maar volle asbakken in elke kamer, dode vissen in een bokaal, yoghurt waarvan de dekseltjes bol staan, dat ga je hier toch echt niet vinden!  Nu ons huis te koop staat blijk ik ineens een opruimwonder te zijn.  En netjes dat het hier is, (behalve in het rommelkot, dat is en blijft een rommelkot).  Neen, niet ik-ga-dat-rap-wegmoefelen-netjes.  Geen speedopruimtactieken zodat het toonbaar is.  Alle geplooide was in de kleerkast, de afwas in de afwasmachine, de tijdschriften netjes op een stapeltje, speelgoed in de speelgoedbak….misschien word ik in ons nieuwe huis wel zo’n vrouw waarbij je op elk moment van de dag mag binnenvallen, waar het altijd spic en span is!  Jaja, zo word ik zeker…en een stressloos kookwonder….dat zeker.

de vraag van vandaag, morgen, overmorgen, de dag erop…

Hoe meer huizen je bezoekt, hoe meer je beseft wat je wel of niet wil, hoe moeilijker het is om een huis te vinden naar je gedacht.  Is dat dan een vicieuze cirkel?

Zou het voor huiseigenaars die willen verkopen nu echt zoveel moeite gevraagd zijn om op zijn minst het afval dat rondslingert op te rapen?  En de afwas te doen?  Of op zijn minst de vuile afwas te verstoppen voor de potentiële kopers?  En te verluchten?  En de asbakken die in alle kamers staan te ledigen?

Kippen die strijden om de overschot van je vol-au-vent, zijn dat dan kannibalen?  Mag je dat dan een chickfight noemen?

                                                              

Is een rode broek eigenlijk nog done als je niet meer als “meisje” wil aangesproken worden?

Hoewel ik nooit bikini’s draag vind ik het wel leuk om naar de uitgestalde bikini’s te kijken in de vitrine van  lingeriewinkel naast de deur.  Maar die poppenlichaampjes lijken zo klein, niemand is toch zo klein?

Als je lifters voorbijrijdt, ben je dan gemeen?  Ook als je alleen bent en eruitziet als een meisje (of zie je de basketjes niet als je autorijdt)?

Is het dwaas om de paperclipspellingsassistent op Word in te stellen, gewoon omdat hij zo grappig met zijn oogjes draait als hij geen werk heeft?