Page 2 of 2

HLZHI: de marbelkat vs de mustiekat (hfdst 2)

Oh, een vlieg, recht voor mijn neus op het raam hier. . . pfff ze beweegt te vlug, geen interesse, ik was m’n pels nog even tot ze misschien eens zo dom is om stil te zitten.

Moh, heylaba, wie dat er daar is si, een soortgenoot die mijn etensbak komt leegeten terwijl ik erop sta te kijken.  Doe maar, ik krijg toch voldoende hier, gewoon even janken aan de achterdeur en daar is de langharige al met een potje whiskas.  Ik jank niet voor minder dan voor Whiskas.  Ze probeerden laatst een staaltje van een ander merk in te gooien “omdat ze het toch bij de post hadden gekregen”, tsss, schandalig, mij een beetje gratis postvoer voorschotelen.  “Catilicious”, jongens toch, wie heeft er dat in godsnaam uitgevonden.  Die heeft het waarschijnlijk niet zelf geproefd.  Gelukkig is er nog maniepoes die zo’n dingen opeet.  Staan ze daar allemaal gelijk een halve gare aan dat raam te roepen “mag niet poes!!!” als die van de buren eens komt dineren.  Het kleine mormel up front uiteraard.  En maar maneuvres doen, en dan lachen zij met ons als we een keer de moeite doen om achter onze staart te lopen.  De kortharige blijft zich ook altijd ergeren als ik in de buurt kom.  En maar zakdoekjes uithalen om te niezen.  Nies dan toch gewoon gelijk ons, alles los!  Een goei spettering, dat doet deugd, dat kuist de neusgaten!

Ah en nu heb ik het gevonden.  Als het kleine mormel mij teveel ambeteert moet ik een reden geven om het te klauwen.  Anders beschuldigt de langharige mij van oneerlijke competitie.  Maar als ze het niet ziet dan ga ik mij triomfantelijk op mijn rug leggen, ik fluister “hugg me hugg me” waar het kleine mormel uiteraard inloopt en dat kleine graaipootje van hem uitsteekt.  Uiteraard is het dan “tjakka!” klauwtjestijd!  Haha! Sucker!!!  Je zou zijn gezicht dan eens moeten zien.  En dan naar mama gaan lopen “pijn! poesje pijn!” ja tuurlijk, wat had je gedacht dat ik mijn nagels vijl?  Tsss ze hadden nooit mogen kweken de langharig en de kortharige.  Dat mormel heeft mijn territorium ingepalmd, mij buitengejaagd ’s nachts en dat krijgt nu nog eens al de aandacht ook.  Als dat wil shnugglen, dan wordt dat allemaal toegestaan, en ik, ik mag al blij zijn dat ik eens op meneer zijn speeltapijt mag slapen.

Wacht maar meneertje, als jij op kot gaat, dan ga ik in je bed slapen, en hopelijk ben je ook allergisch, dan kun je in het weekend een beetje zitten niezen gelijk de kortharige die zichzelf “papa” noemt.   En stop met aan mijn whiskas te proeven, ik deel alleen met de maniepoes!

wpid-DSC_0584.jpg

zoutloze verbrande paardenpoep

De domme trekken, ze komen in periodes.  Soms gaat het weken aan een stuk goed en soms is het het ene na het andere.

Zoals een brood bakken in de broodmachine en het geweldig geurend laten afkoelen.  So far so good.  Tijdens het snijden ging het echter minder good.  Na een tiental sneden ging het ineens van “djoek” tegelijkertijd scheurde de rest van het brood in twee en sprong de broodsnijmachine eventjes omhoog.  “What the. . .!” Ik kon niet meteen raden wat er gaande was, ik was al content dat er geen bloed aan te pas kwam.  Het brood was echter met geen stokken meer uit die snijmachine te krijgen, en maar wrikken en stukken lostrekken.  Tot het uitkwam: het kneedmesje zat blijkbaar nog in de poepe van het brood, en op dat moment in het mes van de snijmachine.  Menig gevloek en gewroetel later was het verlost.  Vandaag ging het snijden beter.  Het brood zag er ook extreem lekker uit.  Oordeel anders zelf:

wpid-DSC_0428.jpg

Toch ging het bij het proeven ook eventjes fout. . . geen zout.  Soit.  Kaas bevat voldoende zout om te compenseren en mijn boterhammetje had nog lekker warm.  Zalig.  Met of zonder f(z)out.

De overschotjes van ons brood brengen we nu steeds naar “paardje“.  Het grote paard heet in onze taal nog steeds “paardje”, het kleinere paard (of dat nu een veulen is of gewoon een klein paard, geen mens die het weet) heet Blacky.  Ilja noemt het Balky.  Balky vind ik nu eigenlijk wel nog cooler dan Blacky, wel minder paardachtig.  (Heette de hond van de familie Backeljau ook geen Blacky trouwens?  

wpid-DSC_0413.jpg

 

Net toen we dachten dat “paardje” geleerd had om niet tegen de prikkeldraad te lopen bleek hij het toch vergeten.  Aih,  “keedjuuns” zegt dat, zo’n paard dat met zijn hoofd tegen een elektrische draad loopt.  Daarna schiet het verschrikt achteruit (het is schrikdraad voor iets) en zeggen zijn ogen “what the. . .!” (waarschijnlijk een beetje zoals ik keek toen mijn broodsnijmachine ineens “djoek” deed).  Ilja vond het alleen maar amusant en at verder van het mos dat hij met zijn lippen van de oude poort prutste terwijl ik druk bezig was paarden te barbecueën.

En er is ook de kwestie van “mijn kind is twee en mag eens beginnen op het potje gaan”.  Daarbij komt dat ik ineens heel goed leer inschatten hoe het gezicht van mijn zoon staat als het prijs zal zijn.  Hij wordt ineens heel stil en begint rond zich te kijken, hij beweegt daarbij zijn hoofd niet, maar alleen zijn ogen.  Alleen jammer dat ik niet de hele voormiddag op mijn zoon zijn gezicht kan zitten kijken en er dan al eens cadeautjes achtergelaten worden.  Op de vloer bij de schouw bijvoorbeeld.

Even later doet de kat ook van cadeautjes achterlaten, ééntje van opgesjiekt gras en slijm in haar geval.  Een maagspoelingske opkuisen, super!

’t Is hier tof hoor.

 

 

 

op de zulle, zoals voorspeld

Deze keer begreep ik wel wat ze wou zeggen, ik had geen kattentranslator nodig om te weten dat ze “Eten!” riep “En een beetje rap!”.  Ze had het nog niet moeten miauwen, ik zag het aan haar lijfje dat, samen met mijn hoop dat ze nog zou terugkomen, enorm was geslonken.  Maar kijk, die kat kwam weer!  Het vreemde aan het verhaal: de laatste keer dat ik haar zag had ik geprobeerd een rood stukje plaklint uit haar vacht te prutsen.  Deze morgen, toen ze na twee weken terug “thuis” kwam, zat het rode plakkertje nog steeds in haar frakske.  Soit, de Marbel is teruggerold, dat is het belangrijkste.  In de twee weken dat ze weg was is er het één en ander gebeurd in ons huis.  De elektriciteit werd goedgekeurd, ook de schouw werd gekuist met als resultaat een berg dode vogels, pluimen en takken (aantrekkelijk!).  Het plafond werd afgekapt en er werd PUR gespoten op de vloer.  Mijn lief zit waarschijnlijk in zichzelf te roepen “En dat! En dat! En nog dat ook!” (vul zelf maar enkele werkjes in die ik vergeten ben)   Deze week komt de plakker en volgende week de vloerder.  En morgen ben ik na een vrij weekend gevuld met weggaan, ellendig in de buik zijn, extreem veel slapen, plafondplaaster opkuisen en een berg herwonnen Marbelliefde terug de opvoedster. 

De marbel is weggerold…

Ik heb er al vier keer over gedroomd.  Dat ze terugkwam, dat ze kwam aangespurt vanuit de velden nabij ons huis.  Ze kan ook spreken in mijn dromen maar ik begrijp niet wat ze zegt, ik spreek namelijk geen “kats”.  Het is nu al een week dat Marbel niet meer in ons huis is geweest.  Ze was gepromoveerd tot huisbewaker en werd ondertussen gewend aan de locatie en de woning.  Omdat de isolatieman ging komen PUR spuiten vorige week liet ik haar buiten, ze kwam niet meteen terug waardoor ze ook de nacht moest buiten slapen.  Iets wat ze in ons andere huis altijd deed trouwens.  Ze was nochtans al buiten geweest in het nieuwe huis, dus ik maakte mij er weinig zorgen in.  Ook niet toen ik haar de dag erop nog niet terug zag komen.  Maar nu, na een week, begin ik toch het ergste te vrezen en er gaan alle soorten scenario’s door mijn hoofd.  Misschien zit ze opgesloten in de grote loods achter ons huis, of misschien werd ze verscheurd door de hond van de achterburen.  Ik mag er niet teveel bij stilstaan en begin me voor te bereiden dat ze misschien niet meer terugkomt die Marbel van me.  Ofwel zit ze morgen gewoon op de zulle te wachten..“ewel?” te scanderen in het kats.

 

marbelfotoblog

en mijn laptop stond ineens vol door veel te veel fotomateriaal, dat ook

In de warmste week van de zomervakantie:

  • Kreeg ik een voorstel om over te bloggen:

Ik deed er echter niks mee, maar kreeg wel ineens veel goesting om op zoek te gaan naar de vlag en daarbij de generaal keihard af te slachten.

  • Was er tijd voor zeepbellen van den aldi, kippen en tuinkabouters

en de tuinkabouters lijken ontsnapt op de foto, ze zijn er echter wel achter het hoekje

  • Er was ook tijd om in het gras te wentelen

heerlijk met de zon op je smoel

  • Ging Onslow dood 

tju toch Onslow 

  • Wist ik ineens wat ik echt graag wou voor mijn verjaardag

en “via het internet kun je dat gewoon aan je deur laten leveren Ma”

werd beantwoord met “bestel jij het maar, kga ik het dan wel betalen”

  • En Marbel leek het allemaal content te bekijken vanaf haar plekje bij de hortensia

Althans, ze werd even gerust gelaten door Het Mormel die het te druk had met zeepbellen achternarollen in zijn “rolkar” 

  • Oh ja, ik werd ook zo’n vrouw “wiens echtgenoot binnenkort naar het buitenland moet voor zijn werk”.  Maar daarover meer later.  

 

 

 

 

HLZHI: Marbelkat vs Mustiekat

Neeneeneen, het is niet waar, het mormel is wakker.  Zie hem daar zitten in zijn voedingstroon.  Dat krijgt zijn eten gewoon in zijn mond gestoken, dat smost aan alle kanten.  Weet jij wel dat ik eerst al mijn brokken moet opeten voor ik nieuwe krijg?  Ook diegenen die ik gemorst heb?  Nuh, ik zie dat de langharige ook al eens komt memmen als je aan haar befaamde gordijn hangt.  Damn right!  Als ik niet mag, jij ook niet.

Zie hem daar zitten, je kan niet aan hé, en ik heb je ballons gekregen van je moeder.  Ah, het is trouwens ook mijn moeder hoor, ze heeft mij geadopteerd als die van mij me heeft afgestaan.  En ik was ook een cutiepie hoor als ik klein was, iedereen zei het.  Der waren er zelfs die me gingen meenemen naar huis, ze zouden jou beter eens ergens meenemen dan kan ik op mijn gemak door het huis wandelen zonder dat je me achterna zit op je vier kruipers.  Leer maar eerst lopen klein mormel, en smoet dan maar je kitten, we gaan dan een keer een spurtje inzetten. En dan die smile op je gezicht als je de jacht begint, je denkt toch niet dat je ooit rapper zal zijn dan mij?  Haha, zelfs je moeder kan me niet pakken als ze dat wil. Always remember: I was here first!