…en hoe is het nu?

Het hele klets-boem-patat-verhaal is ondertussen bijna één week oud.  Het bracht wel wat teweeg zoals zoveel dingen die je meemaakt:

  • Lippen genezen vlug.  Waar ze vorige week nog mijn neus raakten zien ze er nu alweer gewoon uit, ze zijn nog steeds kapot aan de binnenkant maar elke dag iets minder erg.  Het is ook al een hele vooruitgang dat voedsel nu in mijn mond blijft zitten in plaats van terug op mijn bord te belanden.
  • Tanden herstellen zichzelf vanuit de binnenkant.  De tand is in een constant proces van herstel, althans levende tanden.  Dode tanden weliswaar niet.  Gezien ik in mijn voorste tanden geen gevoel meer had op donderdag en vrijdag ben ik maar eens gaan informeren bij de tandarts wat ik daarmee moest aanvangen.  Toen de tandarts zei dat er wel degelijk barsten in waren begon ik net niet te wenen.  Met je mond open is het echter moeilijk tranen wegslikken.  Barsten in mijn voortanden?  Dan toch?  Ze nuanceerde meteen en zei dat het enkel de glazuurlaag was en dat er wel een kans bestaat dat er een stuk glazuur in het glazuur van mijn cupcake belandt.  De droom waarbij ik al mijn tanden verlies en die liggen te rammelen in mijn mond (toch zo’n typische droom die ik meerdere keren per jaar mag ervaren) zou wel eens op die manier een klein beetje werkelijkheid kunnen worden.  Ik ga er van uit dat alles op zijn plaats zal blijven zitten.  Volgens de tandarts “heb ik heel veel geluk gehad” omdat er geen wortels of tanden gebroken zijn en de voortanden nog leven.  Ik moet nog zeker 6 weken geduld uitoefenen eer de pijn van “de stuik” wegebt en ik ze weer ga kunnen gebruiken.  Gemalen vlees for the win!
  • Er bestaat zoiets als “een spier die bloot ligt”.  Onder je vel hé.  En je kunt daarop duwen, dat deed de kinesiste vandaag.  Ze heeft me ook verzekerd “dat ik nu geen rugpatiënt ben” wat voor mij alvast een grote opluchting was, want: I don’t do pain.  Pijn en ik, dat gaat echt niet samen.  Niet alleen ben ik enorm teerhartig, ik ben absoluut niet graag ziek.  Het duurt ook altijd even voor ik wil erkennen dat er ergens in mijn lichaam iets mis is.
  • Je lichaam kan je geest serieus in de war sturen.  Zo was ik er altijd van overtuigd dat ik een gezond persoon was.  Ik was weinig ziek, had nooit ergens pijn en ik voelde me in perfecte staat, weliswaar regelmatig moe, maar met twee kinderen onder de 6 jaar lijkt me dat wel aannemelijk.  En dan ineens gaat het lichaam tegen dek zonder waarschuwing, zonder voorbode van “hey, doet het eens rustig aan hier”.
  • Pijnmedicatie is serieus.  Vorige week nam ik enkele dagen brufen.  An sich weet ik daar niets van en kan ik niet inschatten of dat zwaar is of niet, maar ik sliep waar ik stond.  Voor mij was dat pure slaapmedicatie.  Ik neem nooit pillen, doe niet aan vitaminen of allerhande kuurtjes om winters door te komen.  Het feit alleen dat ik sliep als een blok deed me stilstaan bij hoe verslavend zo’n dingen kunnen werken.  Ik sliep meer dan ooit en voelde me ’s morgens nog eens kiplekker en pijnvrij.  Ondertussen vroeg ik de huisarts om de medicatie af te bouwen, vandaag zelfs zonder.
  • Er is een beetje schrik.  Dat het nog eens zal gebeuren.  En er komen wel eens “wat als…”-verhalen in mijn hersenpan.  Wat als ik helemaal verkeerd was neergekomen?  Wat als ik alleen was geweest met de kinderen?  Wat als mijn tanden effectief gebroken waren?  Wat als ik boven aan de trap had gestaan?  Wat als, wat als, wat als….?  Ik heb van mezelf altijd aangenomen dat ik goed kan relativeren en dat problemen opgelost worden als ze zich stellen, ik veronderstel dat het zal moeten slijten en dat ik terug vertrouwen moet krijgen in mijn lichaam.
  • Ik ga aan Ilja leren hoe hij iemand moet opbellen indien er zich een noodsituatie voordoet.  Akkoord ik ben ge-“wat als”-t momenteel, maar hij wordt 6 jaar en het lijkt me geen overbodige luxe dat hij dat kan.  Ik wil hem geen schrik aanjagen maar zijn gezond verstand laten spreken in zo’n situatie.  Tips om dit aan te leren zijn meer dan welkom.

 

14 gedachtes over “…en hoe is het nu?

  1. Ik heb dat hier ook al een paar keer gezegd dat ik aan Tristan ga leren.
    ’t Kwam er nog niet van tot nu toe.
    En brufen: dat zijn voor mij snoepjes… Dat helpt bij reumapijn 0,0 bij mij…
    Zot hoe dat dan bij jou zo’n uitwerking heeft.

  2. Ooit hebben al mijn voorste tanden los gestaan door een ‘overkopke’ met de brommer. Dat is gewoon goed gekomen (oef).
    Ik was ooit de slimme die het nummer van de brandweer wou programmeren in mijn vaste telefoon (jaren geleden) en ze dan blijkbaar gewoon had opgebeld. Gelukkig deed de alarmcentrale de moeite om zelf eerst nog terug te bellen vooraleer ze uitrukten 🙂
    Maar verstandig dat je Ilja voorbereidt op noodsituaties!

  3. Heeft uw telefoon de mogelijkheid om onder een knop een nummer voor te programmeren dat direct gebeld wordt wanneer die knop wordt ingedrukt? Dan lijkt me dat een heel goede optie, eventueel met een stickertje erbij dat dat de knop is, of iets soortgelijks.

    En sterkte met wachten tot de tanden weer stevig zitten en veilig voelen.

  4. Ja amai, dan ben je serieus dooreengeschud, fysiek en mentaal. Dat laatste puntje is nog niet zo’n slecht idee. Ben ook wel benieuwd hoe je dat het makkelijkst aanpakt.

  5. Oh jee, de tandendroom! Die ken ik, en haat ik.
    En als fervente ‘wat alser’ heb ik zelfs terug een vaste lijn in huis gehaald zodat mijn oudste daarmee kan bellen in geval ze uit paniek mijn iPhone code niet zou herinneren. Ik zou het daar ook moeilijk mee hebben, niet weten wat de aanleiding was, maar als ze alles onderzocht hebben, dan zou ik me niet teveel zorgen maken. Mensen vallen nu eenmaal wel eens flauw he. Komt wel goed jong!

  6. Het was niet niets he wat je mee maakte, denk dat iedereen daar wel serieus van zou schrikken. Verzorg je maar heel goed!

  7. Ik ben blij dat het al wat beter gaat, wat een vies gevoel moet dat geweest zijn seg. En mmmm, extra glazuur op je cupcake, daar kan toch niemand iets tegen hebben 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s