36

Heerlijk toch, zo’n archief om door te scrollen.  Ik doe het te weinig maar ik begin meer en meer te beseffen dat ik hier echt een dagboek aan het maken ben.  Damn zeg, daar moet je 7 jaar voor bloggen om dat te beseffen.  Kon ik maar zo gemakkelijk latere herinneren terughalen.  Het gebeurt niet zo heel veel dat ik terugblik naar de andere jaren waar de foto’s soms verdwenen zijn door een tekort aan opslagruimte.  Waar sommige foto’s gewoon op zijn kop staan omdat ik vermoedelijk nog niet wist hoe ik ze moest mooi zetten.  Ik startte Shoutyourheartout toen Ilja enkele weken oud was en het leverde al een mooi archief aan verhalen op.  De blog is op zich wel heel wat veranderd, niet alleen komen er veel meer mensen meelezen en reageren, het design, de schrijfstijl, sommig fotowerk, alles kreeg gedurende de voorbije 7 jaar wel een boost.  Niettemin blijft de inhoud dezelfde.  Wat geleuter, wat vertellementen over wat ik doorheen de week of de maand op mijn pad tegenkom.  Hier en daar iets serieuzer werk maar meestal redelijk lightweighted.  Ik keek even terug in de archieven naar het jaar 2012.  Er kwam een nieuwe voordeur op mijn 30ste verjaardag.  Mijn echtgenoot verraste me met een nachtje hotel aan zee, Ilja was toen een jaar en logeerde bij mijn schoonzus.  Ik herinner me zelfs nog dat ze toen wat miserie had gehad ’s nachts met hem.  Het was in mijn pré-smartphonetijdperk.  Er was enkel Facebook en deze blog.  Instagram, whatsapp, stocard.  Apps waren nerdy dingen waar ik me niet mee bezighield, ze bestonden wel al maar waren nog geen onderdeel van mijn leven.  Het was een tijd waarin ik 36 als mijn “scary age” zag.  

scary age

“Op naar de scary age van 36”

In de blogpost op mijn 30ste verjaardag schreef ik:

” Soit, ik zou mij alleszins al een deftig model pyjama mogen aanschaffen, als er één iets is dat ik zeker niet ga veranderen na mijn 30ste is het wel mijn slaapkledij.  Een veel te grote t-shirt van een groep die ik al dan niet ken volstaat. “

Terwijl ik dit typ kijk ik naar beneden:

img_5963

mijn slaapkledij ziet er op mijn 36ste verjaardag inderdaad nog altijd exact hetzelfde uit: een zwarte bandshirt en een chillpants.  Als ik ooit met een gescheurde appendix in het ziekenhuis beland; mijn mama zou mogen rondcrossen om een èchte pyjama voor me te kopen.  Als dat het enige scary is aan 36 worden, dan valt het wreed goed mee!

15 gedachtes over “36

  1. Gelukkige verjaardag! Xxx
    En dat van die pyjama, ik heb hetzelfde 😉 Mijn mama heeft me zelfs wat van haar oude slaapkleedjes gegeven toen ik moest bevallen en toen ik geopereerd werd aan mijn schouder, want ik moest er toch goed uitzien in het ziekenhuis 🙈😂

  2. Ik evolueer qua slaapkledij in de omgekeerde richting. Van schone slaapkleedjes en pyjama’s naar het oudste topje uit mijn kleerkast. Een jong veulen als gij heeft waarschijnlijk nog geen last van nachtelijk zweten. Ik helaas wel 😠.
    36 is véél beter dan 49. Neem het van mij aan!
    Dikke proficiat!
    En doe nog maar flink verder met dat geleuter van jou. Ik lees dat graag.

  3. Ik grijp tegenwoordig veel vaker naar een losse broek en een oud topje om in te slapen terwijl ik vroeger de leukste en meest kleurrijke pyjamas droeg. Raar toch… Jouw band shirts vind ik ook nog wel origineel 🙂

  4. Haha herkenbaar bij veel mensen denk ik!
    Ik noem het graag Home-wear 🙂
    Gisteren deed ik bij thuiskomst een topje aan, een short en een losse floddertrui. Lekker makkelijk en geen kat die het ziet. Ik had koude voeten dus deed ik nog eens van die warme sokken aan met een antislip zooltje.
    Rond 20u50 wanneer we heerlijk rustig in de zetel zaten gaat de voordeurbel.
    LAP!
    Lekker marginaal de deur openmaken.
    Ze verkocht pannenkoeken voor een goed doel.
    Ik excuseerde me voor mijn outfit, maar het jonge meisje was een verkooptalent ” je ziet er zeer goed uit mevrouw” Kuch kuch!
    Ik zou gelde geven op op een bepaald uur eens achter de muren van huizen te gluren, niet alleen voor de outfits, maar ook om te zien hoe mensen wonen, wat ze doen enz….

    En als ik ooit naar het ziekenhuis moet, dan stuur ik mijn echtgenoot wel op pas voor een nieuwe home wear broek en topje 🙂

  5. Ik heb een rampzalig geheugen en merk dat ik zowel mijn blog als mijn bullet journal geweldig vind om bepaalde zaken even snel weer op te zoeken. Al lijkt de tijd ook nog een pak sneller vooruit te vliegen sinds ik bij het bloggen gebruik maak van terugkerende rubrieken. Dan lijkt het alsof de maand nog maar net gestart is en moet ik alweer een maandelijkse post inplannen rond de boeken die ik las.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s