Aan het gele strand met calypso-songs.

Terwijl Linus zijn erwtjes verorbert draait hij zich om, op het land achter ons huis zijn de duiven wormpjes aan het pikken nadat het omgeploegd werd.  “De duiven dansen!” roept hij, tegelijk vliegt een erwtje uit zijn mond.  Ik kan hem geen ongelijk geven, hun wiegelende staartjes doen me inderdaad terugdenken aan de dansvloer op het trouwfeest afgelopen weekend.  Via Spotify laat ik hem Het Duivenliedje horen.

De playlist speelt verder en ik word naar mijn jeugd terug gekatapulteerd.  “Het Gele Strand” en “Rose” zijn blijkbaar ook nummers die ik woord voor woord kan meezingen.  Ik wijs mijn moeders’ Dual platendraaier als de schuldige aan.  Marijn Devalck ken ik vooral van “Mijn Gedacht” en grappen over Bomaworsten maar het zat ver in mijn achterhoofd dat hij ook kan zingen (en dat hij ooit een zwaar verkeersongeluk had waarbij hij bijna zijn stem kwijt was!).  Ik blijf in mijn kindertijd hangen en zoek op Youtube naar dat andere liedje over vogels:

Hij is niet echt onder de indruk en begint om Samson te vragen.  Verwend met een simpele app als Spotify terwijl wij vroeger met onze oor tegen de box van de radio zaten om te horen wanneer ze ons favoriete liedje zouden spelen.  Afspreken onder elkaar om op het perfecte moment de cassetteopname te starten zodat de nummer 1 van de top 30 er volledig zou opstaan.  Soms kon je het vorige liedje nog door het liedje horen spelen omdat het bandje versleten was.  Met een vers pakje lege cassettes waren we content.

Hij laat een erwtjesspoor achter zich als hij gaat verder spelen en ik roeffel in de reclamefolders.  Doordat er een nachtdienst op het werkschema staat ben ik overdag thuis en kan ik me even neerzetten om eventuele aanbiedingen te spotten.  Bladeren door reclamefolders vind ik best wel relaxerend.  Mijn oog valt op de “Terug Naar School”-pagina’s.

img_6198-1 Ik vraag me af of er kinderen zijn die op school met zo’n hip brooddoosje toekomen.  Ik denk aan de moeders die hierbij misschien druk ervaren en denken: “Blijkbaar is een boterham met kaas niet meer genoeg?”  Mijn kinderen eten een warme maaltijd op school dus ik heb geen brooddoosstress.  Wie mij al een tijdje volgt of persoonlijk kent zal misschien wel weten dat een woord als brooddoosstress niet eens in mijn  (of ieder ander) woordenboek staat.  Maar als jij  komkommerschijfjes staat te rollen op 3 september: no offense, voel je zeker niet aangevallen, ik spreek alleen voor mezelf.

De kinderen spelen samen met het DUPLO-huisje dat ik uit onze slaapkamer haalde (ben ik de enige die voorraden speelgoed op zijn slaapkamer bewaart?).  De speelgoedwissels blijven nog even hun werk doen al is de laatste week vakantie er altijd teveel aan.  Note to self: als er een Kazoukamp is in de laatste week van augustus volgend jaar: inschrijven!  Gelijk hoe mag ik vandaag bitter weinig klagen.  Ze spelen zelfs een vol half uur samen.  Zonder ruzie, zonder elkaars’ ogen uit te prikken.

img_6215

Altijd een risico om je te  vertonen als ze flink aan het spelen zijn maar dit tafereel wou ik wel even op de gevoelige plaat leggen.

Dat ze daarvoor 8 weken gewacht hebben laat ik even terzijde.  Niettemin mag ik over het algemeen eigenlijk niet klagen.  Er zijn eens geen bezoekjes aan spoed geweest, mijn vakantieplanning viel niet in duigen door onverwachte ziekte op mijn werk en ik kon een relatief gevarieerd aanbod brengen aan de kinderen waarbij ze elk ook individuele tijd krijgen met één of twee ouders.  Linus had zelfs een volledige week zijn ouders voor zichzelf.  Gisteren nam ik een Ilja-mama-dagje in het gezelschap van Josefien en haar zoon Emil.  We bezochten het Play festival in Kortrijk.  Eén woord: aanrader!  De foto’s spreken voor zich:

ff9632de-9d4f-4a5a-a393-a44731ccccba

foto door Josefien

img_6115

The making of….

img_6150

Een kamer gevuld met 3000 groene ballonnen.  Zo simpel, zo cool.

img_6087

Een gezichtje dat voor zich spreekt.

img_6091

Kinderen op een gigantisch luchtbed op de Grote Markt in Kortrijk, een koffietje op het terras ernaast voor de moeders.

img_6189

Sommige kunst was enkel om naar te kijken.  Zou wel zonde zijn moest deze carrousel stuk gaan.

Toch kijk ik uit naar volgende week maandag.  Weliswaar zonder opgerolde komkommers maar met loopsessies die niet in de agenda moeten gewurmd worden. Met maaltijden waar al eens een gesneden ajuintje in mag voorkomen zonder dat de wereld daarbij vergaat en we allen in gemuteerde monsters veranderen.  Want ajuintjes zijn des duivels toch?  Op de planning in september: de start van mijn opleiding Toegepaste Psychologie in afstandsonderwijs, een optreden van Get Ready!, de tweedehandsbeurs van Gezinsbond en de eerste gitaarles van Ilja.  Ohja en deze expositie wil ik zeker eens bezoeken in Genk.  Let’s go!

Nog Tim Burton-fans in da house?

12 gedachtes over “Aan het gele strand met calypso-songs.

  1. Hier staan Kortrijk en Genk ook nog op de wishlist maar ik vrees dat het wel erg moeilijk gaat worden om die allebei nog bezocht te krijgen. Vrijdag wel nog even naar Oostende (Fort Napoleon en beetje Crystal Ship) voor het nieuwe schooljaar terug start 🙂

  2. Play ziet er de max uit! Ik heb van een collega gehoord dat het ook voor volwassenen heel plezant is. Super dat je kinderen er konden van genieten.
    Wat die brooddozen betreft. Hm. Je wordt momenteel inderdaad om te oren geslagen met gezond broodbeleg en originele boterhamdozen. Maar wie bedenkt dat eigenlijk? Vast geen mensen met échte kinderen die naar échte scholen gaan. Ten eerste ken ik niet veel ouders die zin en tijd hebben om ’s morgens hip en creatief te staan doen. En ten tweede: ik weet niet hoe het zit met de scholen in de rest van het land maar in die hier ter stede (West-Vlaanderen) staan geen frigo’s ter beschikking. Dus gezond beleg, allemaal goed en wel, maar een boterham met kaas overleeft 4 uur in een temperatuur van 20 graden en meer toch beter.
    En ja, hier een grote Tim Burton fan. Benieuwd wat je van de expo in Genk vindt!

      • Natuurlijk, die kinders weten dat ze daar winderig van worden 🙂
        Ik maakte ooit pizza met de koters van mijn schoonzus en dat veranderde ook in drama toen die op tafel kwam. “Ik luust (hun dialect) geen ajuin”. Ontkennen dat er ajuin in de saus zat ging niet, want hij had hem zelf gepeld. Tsss.

  3. Kampjes de laatste week van augustus die zijn er. Mijn nicht dacht mss net als jij. Resultaat: haar dochter start de 1ste schooldag met een gips. Gelukkig niet al te lang.

  4. Hihi, het kind in mij kan jouw kinderen alleen maar bijtreden wat duivelse ajuintjes betreft. Ik herinner mij nog het ooggerol van mijn vader als ik alle kleine stukjes ajuin van tussen de boontjes zat te prutsen, want beikes, dat ging ik toch niet opeten zeker?! Maar kreeg ik een bord ajuinsoep voor mijn neus, dan lepelde ik dat tot de laatste druppel leeg, begrijpen wie begrijpen kan 🙂 Gelukkig is mijn volwassen versie ondertussen wél fan van ajuin in alle vormen, dus er is hoop 😉

    Succes ook met de start van je opleiding! Straf dat je dat met werk én een gezin gaat combineren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s