door Het is een moddermonster ophalen aan de Chiro en verwachten dat hij stript tot op zijn onderbroek op het marktplein alvorens de nieuwe wagen te betreden .
Het is zinnen uitspreken die je je nooit had kunnen voorstellen ooit uit te spreken: “Haal die courgette uit de zetel” “Stop met regen aflikken van de deurklinken”.
Het is aanhoren hoeveel onderdelen één zoon aan het fabriceren is op toilet “Vier kleintjes en één grote mama!”.
Het is zoeken hoe je het best de druppels van een druipend jasje kan opvangen onder een stoel en hierbij fenomenaal falen.
Het is de eindeloze instroom aan kruimels, brokken en allerhande ondefinieerbare items onder de keukentafel.
Het is 30 jaar oud speelgoed nieuw leven inblazen.
Het is jezelf verwonderen over het feit dat ze een gigantische zetel hebben maar toch dicht bij elkaar kruipen.
Het is jaloers zijn op de paraplu van je kleuter en niet alleen omdat deze verkleurt als hij nat wordt.
Het is zoveel, zo intens. Zo alomtegenwoordig. Het is zo vermoeiend maar het is de beste vermoeidheid van mijn leven.
Shout your heart out 
Over kinderen kan ik helaas niet meespreken, maar ik heb wel al eens een straffere zin gebruikt waarin het woord ‘courgette’ voorkwam. 😉
😁 wil ik het wel weten??
Sowieso niet voor publicatie vatbaar op deze schone blog. 😉
Prachtig beschreven. Ik verlang terug naar die tijd maar destijds was het doodvermoeiend.
“Het is de beste vermoeidheid van mijn leven”.. wauw.. mooi, weeral! x
Zo mooi. Zo juist. Zo waar.
Ooit heb ik een operatie overwogen om te ervaren wat het moet zijn ‘moeder’ te worden. Toen de medische wereld echter zei dat ik een lelijke vrouw zou worden heb ik alles maar afgeblazen.
Aandoenlijk, die twee in dat hoekje van de zetel.
Zo mooi omschreven, en zo waar. Ook al is het vermoeiend soms, ik zou het moederschap nooit kunnen missen en net om al die dingen die je omschrijft (en uiteraard nog veel zaken). x
Mooi… Heb geen ervaring, maar je verwoording is prachtig…