And the gods are crazy anyway

We moesten delen, voor elk ééntje, want het pakje was op twee na uit.  Ik weet dat mijn echtgenoot liever twee kauwgummen ineens knabbelt en al zeker als het van die goedkope van de Colruyt zijn, maar ik had er echt zin in, mijn mond plakte toe van te weinig slaap en te weinig water de avond ervoor.  Twintig minuten later speelde het fantastische New York Morning van Elbow, we waren nog steeds op weg naar huis van het trouwfeest van onze (schoon)zus en schoonbroer. Hoe geweldig de avond was, zo traag was mijn brein de dag erna.  Dat uitte zich in mijn reflexen.  Toen de kauwgum uitgekauwgumd was besloot ik het ding heel onreglementair door het raam op de E17 te keilen.  Ik kreeg het schuifraam niet naar beneden.  Het duurde een tel voor ik besefte dat het kinderslot op de ramen opstond.  “Doe eens open” commandeerde ik mijn echtgenoot.  Ik schoof het raam naar beneden en gooide tegelijkertijd de kauwgum naar buiten.  Een raam openen terwijl je 120 rijdt op de autostrade, iedereen weet dat dat voor een bad hair day kan zorgen.  Het maakte weinig uit, ik had sowieso al een bad hair day.  Desalniettemin deed ik al tijdens het gooien het raam terug omhoog.  Daar hadden mijn reflexen niet op gerekend, terwijl ik mijn vingers terug in de auto trok bleek het raam al dicht te zijn.  Met mijn vinger ertussen.  Ik vermoed dat het wit van mijn ogen redelijk goed zichtbaar was op dat moment.  Mijn echtgenoot zijn reflexen waren echter wel heel goed, hij dacht dat het raam dicht was en sloot meteen weer de hele boel af met het kinderslot.  Terwijl mijn vinger nog steeds tussen het raam zat.  Pijn.  Niet normaal.  Ik tierde enigszins hysterisch  “doe het open! doe het open!” want hoe meer ik op het knopje drukte, hoe meer ik besefte dat het niet lukte om dat raam te openen.  Het voelde niet gezond aan die vinger bij de verlossing.  En serieuze neep en een beetje bloed, hij begon ook te zwellen maar al bij al viel het eigenlijk nog mee.  Godver zeg wat was me dat.  En toen kwam de slappe lach.  Ik was er nog niet van overtuigd dat er geen schade was aan mijn vinger maar toch moest ik lachen, de tranen liepen over mijn wangen.  Wie komt er nu zoiets tegen? ’t Is een straf van God, het zal mij leren, sluikstorten.

6 gedachtes over “And the gods are crazy anyway

  1. Hahaha, (sorry, kan er niets aan doen)… ik hou van zo’n onderkoeld statement als “ik vermoed dat het wit van mijn ogen redelijk goed zichtbaar was op dat moment”.. Schitterend gewoon !!!

  2. Ik beken. Uit ons autootje vliegt ook af en toe eens kauwgum, waarbij ik vaak een opmerking krijg van mijn edele freule dat zoiets ongepast is. Anderzijds: ik kan het een uitgekauwgumd stuk schoenzool toch niet in mijn haar kleven? Een zwaar probleem…

  3. Halverwege was mijn gedacht: “uw verdiende straf! Kauwgommen door het raam gooien…”! Maar kijk, je zegt het zelf, lesje geleerd?

  4. Ik durf mijn hand niet uit een rijdende auto steken laat staan afval naar buiten te gooien 😉
    Te veel films gezien waar de handen worden afgerukt door overhangende bomen ofzo. Ja ik weet het. Slechte films keek ik vroeger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s