[westhoektip] Give Diksmuide a chance!

Als ik het mag geloven wordt er en masse naar De Westhoek getrokken.  Vaderklap hield er dit jaar hun Vaderklapweekend, er wordt naar getipt vanuit verschillende toeristische magazines en de streek werd bejubeld op verschillende blogs om de “rust” en “eenvoud” en de vele oorlogssites.  Via Maison Slash kun je zelfs een volledige midweek Westhoek winnen als je een #parentfriendly horeca-artikel schrijft.  Ik dacht er even over om zelf mee te dingen , maar het bloggen blijft eerder vrijblijvend hier.  Sowieso lees je hier wel eens een [westhoektip] denk ik.  Vanaf nu zal ik ze tussen twee haakjes zetten.  Maar laat vooral weten als jij de winnaar bent, dan drinken we een rustig en eenvoudig koffietje samen als je zin hebt!

Gisteren trok ik met kroost + petekind naar Diksmuide.  Voor ons slechts 15 km rijden, maar het is ook te bereiken met de trein, jaja, in De Westhoek hebben we ook stations.  Ooit zei iemand me uit Gent: “Het zijn alleen maar de grootsteden die trams hebben”.  Ik wees hem zuinig op de kusttram die zowat over elke kustgemeente rijdt waarop het vlug stil werd.  Maar terug naar Diksmuide.  Ik was er eerder al geweest op een uitstap met het werk en gisteren besloten we om De Ijzertoren te bezoeken.  We passeren er gigantisch veel op weg naar zee.  Ik kan me niet herinneren dat ik ooit De Ijzertoren bezocht maar ik veronderstel dat ik dat in mijn jeugd wel eens zal gedaan hebben.

img_5858

Momenteel loopt tot 11 november een kunsttentoonstelling #floatingdreams wat het geheel wel aantrekkelijk maakt en als pluspunt: er is gratis parking nabij de toren.  De toegangsprijs vind ik budgetvriendelijk.  Voor twee volwassenen en twee kinderen ouder dan 7 betaalden we 21 euro.  Ik kreeg ook nog eens 4 euro spaarkorting op mijn Gezinsbondkaart.  Olei!  Which reminds me: ik moet dringend ook nog eens een postje schrijven over de voordelen van die kaart niet alleen omdat ik vrijwilliger ben van Gezinsbond in mijn gemeente, maar ook gewoon omdat ze veel voordelen biedt waar niet iedereen vanaf weet!  Voor de toegangsprijs bezoek je alles op de site van De Ijzertoren.  Je begint door de lift te nemen die je de volle 85 meter naar de top brengt.  Boven kun je zowel binnen als buiten van een machtig panorama genieten.

img_5799

img_5792

Niezen is optioneel

Daarna neem je de trap naar beneden om de 22 verdiepingen één voor één te bezichtigen.  Op elke verdieping weten ze de oorlog in chronologische volgorde op een begrijpbare manier in beeld te brengen.  Het is een gevarieerd museum wat het heel kindvriendelijk maakt.

img_5833

Op de muur die de 22 verdiepingen verbindt kun je de geschiedenis letterlijk afdalen.

img_5835

Filmpjes, foto’s, munitie maar ook van die creepy poppen.

Doordat elke verdieping een klein stukje museum is krijg je niet het gevoel dat je een ellenlange uitleg krijgt.  Er komen als het ware telkens kleine shotjes informatie op je af.  De prachtige animatiefilmpjes om de oorlog op kinderniveau te brengen zijn pareltjes.

img_5803

Ik vergat te checken wie de makers waren maar ze zijn er wonderbaarlijk goed in geslaagd om moeilijke materie begrijpbaar te maken.

img_5816

Voor we het wisten waren we bijna twee uur later.  De driejarige werd toen wel wat ongedurig maar het is de eerste keer dat we hem ergens zo lang kunnen entertainen zonder dat we hem met koekjes moeten omkopen (Principes?  Wie heeft dat uitgevonden anyway?)

img_5845

Een kunstwerk waar je mag doorlopen.  

img_5849

Om de hongerige magen te stillen trokken we daarna naar De Brooderie in het centrum van Diksmuide.  Een lunchplekje waar je wederom geen gat in je portemonnee brandt.  De inrichting alleen al is de moeite waard maar het belangrijkste is natuurlijk wat er op je bord komt.  In ons geval was dit smakelijk, vlot klaar en vriendelijk bediend.  De drie pijlers van een geslaagde lunch met hongerige kinderen.

img_5865

Wil je daarna Diksmuide nog beter leren kennen, dan kan dat perfect door een stadswandeling te doen.  Via het Begijnhof langs het water waan je je eventjes in Brugge.  Je kunt er ook een bootje of een kajak huren en de Ijzer afvaren.  In Het Buitenbeentje voldoen ze aan al je wensen als je het water op wil.  Als je het water opgaat kom je voorbij de vernieuwde Portus Dixmuda, het West-Vlaamse antwoord op de Portus Ganda.  Een tip misschien: laat je auto op de gratis parking aan De Ijzertoren staan en doe alles te voet, het is te doen.

Heb je echter nog geen genoeg van De Groote Oorlog, ga dan zeker ook eens De Dodengang bezoeken, kom je met het openbaar vervoer naar Diksmuide dan doe je best wel goeie stapschoenen aan want De Dodengang is eventjes stappen maar zeker de moeite waard.

Wil je liever na Diksmuide beestjes bezoeken dan kun je ook naar ’t Fazantenhof in Houthulst of Het Kakelende Kippenmuseum in Keiem .  Voor ’t Fazantenhof moet je wel even telefonisch op voorhand verwittigen maar deze beleefboerderij is een kinderparadijs en je kunt er heerlijke hoeveproducten kopen!

Wij zetten onze middag echter verder met een bezoekje aan Nieuwpoort waar het best wel chilly willy was door de wind.

44aa7416-ae81-45ee-aba0-5024fcbd9a65

Wie heeft een kapper nodig als je je haar kan brushen met wat zeelucht?

De namiddag sloten we af bij Langewade, best wel een #parentfriendly horecazaak (lees: springkasteel, schommels, wippers en glijbanen, alles mooi afgezet van de straat: toppertje dus).  Je kunt er langs voor een pannenkoek of ijsje maar ook om iets te eten.  Wie het ietsje budgetvriendelijker wil nog kan nog naar De Kippe in Merkem.  Het is misschien niet echt hipsterproof maar je kinderen kunnen er wederom buiten rabbelen op allerhande speeltoestellen (met afgezette tuin!)  terwijl jij bekomt met een sangria of een fris pintje.  Hipster of niet, als ik op mijn gemak zit is het voor mij allemaal gelijk!

Je ziet: give Diksmuide (en omstreken) a chance! En laat me zeker weten hoe je het vond!

Ik geef nederig toe…

Het is pas sinds een tweetal jaar dat ik ze ben gaan herwaarderen.  Ooit had ik er zelfs een lichte degout van om naar zee te trekken als het warm is.  Ik kon maar niet begrijpen waarom mensen zolang in de wagen zitten om naar zee te komen op een warme zomerdag.  Tot we vorige week ondervonden dat het ècht wel frisser is aan zee.  Woensdagnamiddag was het er een aangename 23 graden, het water gezellig warm.  En de kinderen: die vinden het fantastisch.  Ook al was Linus vorige week niet echt aanspreekbaar op zijn bergsken, dat had in feite meer te maken met zijn humeur dan met de situatie.

De blogpost die ik in 2015 schreef kan ik nu dus nederig beginnen weerleggen.

  • Parking/file

De laatste twee weken gingen we drie keer naar Nieuwpoort.  Voor ons is dat -binnendoor- een goeie 25 minuten rijden.  Er is een ondergrondse parking “Promenade” waar telkens nog voldoende parkeerplekken waren.  Als we naar zee gaan is het nooit een hele dag maar slechts enkele uurtjes.  Voor een kleine drie uur betaalden we 4 euro, een dagtarief is er blijkbaar 18 euro.  Voor dat geld kun je misschien ook het openbaar vervoer nemen, maar ik betaal het graag en ondergronds is het lekker koel.  File hebben we nooit gezien omdat we telkens op minder drukke uren vertrokken.

  • Drukte op het strand

Woensdag was de drukste van de drie keren dat we gingen.  Toch zetten we ons vlotjes neer zonder dat we op iemand zijn schoot moesten kruipen.

img_5294

  • Je ogen uitkijken

In de drukte moet je inderdaad ogen op je gat hebben.  Gelukkig zijn wij geen zonnekloppers en doen we gewoon mee met de kinderen als er water moet aangevoerd worden voor een zandkasteel of als een put niet diep genoeg geraakt met de schopjes die we meebrachten.

  • Rood verbranden en een zandstralenpeeling.

Sinds ik iets andere zonnecrèmes aankoop heb ik minder problemen met een plakkende huid en zand die erin gaat plakken.  Ik ben een echte zonnecrèmefreak en smeer gewoon dagdagelijks een goeie laag, zeker als het kwik boven de 25 graden gaat.  Sowieso lig ik nooit te bakken en te braden en mij te draaien als een kipje aan het spit.  Toch word ik heel vlug rood, vooral op mijn borst.  Mijn benen daarentegen die blijven immer wit.  #teamwittekitten

img_5087

  • Zand in je ijsje

Hmja, ons ijsje aten we nog nooit op het strand.  Zo bekeerd zijn we nog niet.  Sommigen kunnen dat heel gracieus zonder een spatje -of een volledige bal- te druppen, wij niet.

img_5487

“Hmmm, het smaakt naar Smurfen!”

Zwemmen in de zee, dat is voor mij echter nog een brug te ver, ik kan me niet over de beesterij zetten die ik soms zie dwarrelen in het water.  Kwallen, krabben, kleine visjes.  Ik moet mijn voeten kunnen blijven zien!  Vanaf er iets kriebelt aan mijn enkels ben ik ook zo vlug mogelijk uit het sop!

Ik ben als het ware overgegaan van de weinig enthousiaste Benjamien Barker naar de jolige Mrs Lovett uit Sweeney Todd.

Je ziet, het kan verkeren.  Ik ben zelfs al zo ver dat ik met de gedachte speel om volgende zomer nog een midweekje zee te boeken.  Misschien kan ik dan hier een foto posten van mezelf, in het water, zwemmend like a boss?

 

Echte zee-tips kun je trouwens lezen bij Heidi!  

Feeding Nemo

Ik vraag me af waarom ik het zo moeilijk vind om niets te doen.  Ligt het aan de tijdsgeest waarin we leven?  Altijd bezig, altijd bereikbaar of indien dit niet zo is: ons verontschuldigen hiervoor?  Weet je dat ik alleen maar mijn gsm afzet als ik op een begrafenis ben.  Jammer genoeg is me dit pijnlijk duidelijk geworden het voorbije jaar, ik ging naar negen begrafenissen.  Nu ik erbij stilsta is dat eigenlijk spectaculair veel.  Godverdju.  Soms is het toegestaan om te vloeken vind ik (al geef ik toe dat ik dit regelmatiger doe dan een ander).   Zelfs nu we op reis zijn vind ik het moeilijk om gewoon in de hangmat te liggen tijdens Linus zijn siësta.  Ik moet er een foto van instagrammen.  Ik moet er een nietszeggende Flair in lezen waarin mijn zomerhoroscoop het belangrijkste van heel het boekje zou moeten zijn -althans de cover.   Het enige geluid dat ik hoor is het malende grazen van de koeien in de wei naast ons huisje en de duizenden cicaden waarvan ik dacht dat ze enkel ’s avonds hun typische geluid produceerden.  Met een alert schoolkind mee op reis moet ik al eens iets “wikipedia-en” zoals “waarom maken zij zo’n geluid?”  Dingen waar ik nooit meer bij stilsta worden ineens clevere vragen en sorry, ik moet het antwoord soms schuldig blijven.  Wat ik dan wel weer wist is dat krekels hun vleugels tegen elkaar wrijven om het typische krekelgeluid te maken.  Gelukkig nog iets onthouden van de biologieles.

img_4703

Freaky enough zegt die horoscoop in dat boekske bijna letterlijk wat ik hier heb neergeschreven en start ik in september inderdaad een nieuwe opleiding….

Ik probeer om meer go-with-the-flow te zijn op reis en om het veelvuldige plannen en organiseren een beetje los te laten.  Geen weekmenu, geen bullet journal.  Ik hou het weerbericht wel in de gaten en probeer er een beetje op in te spelen.  Geen stadje bezoeken in een tropische 30 graden want dat voelt al vlug veel warmer in zo’n omgeving maar straks de rivier opzoeken om voor wat afkoeling te zorgen.  Ik besef wel dat ik ervaren word in het reizen met kleine kinderen.  Altijd een snack en water bij, geen vier-uurtje geven als we nog het ijssalon moeten passeren.  Allemaal kleine dingetjes al vergat ik vandaag wel mijn emmertjes en schopjes mee te nemen naar de rivier en konden we gelukkig iets lenen van andere vakantiegangers.

img_4731

“Mama neem eens een keer een foto van mij!” “Goed maar dan moet je wel eens lachen hé?!”

Niettemin geniet ik van een verlaagd tempo waarin wat hangmat-tijd (weliswaar met feedly of een tijdschrift) wordt afgewisseld met UNO spelen tegen de oudste zoon.  Hoe hij zich verkneukelt als hij van me kan winnen is goud waard.  De verwachtingen zijn niet zo hooggespannen.  Is het omdat mijn wanderlust reeds een geweldige boost kreeg in New York en ik nog even kan teren hierop?  Wie zal het zeggen?

img_4738

Onze enige bezorgdheid momenteel is dat de vis voldoende water moet krijgen.  Kon het leven altijd maar zo simpel zijn.

Seizoenarbeiderspad

De aandachtige lezer weet dat ik dagelijks het mooie in de kleine dingen zoek èn het ook effectief vind.  Hij of zij zal ook weten dat ik de laatste maanden serieus aan het podcast and walken ben, voornamelijk in De Westhoek.  Als ik op mijn recupdag tijdig aan de schoolpoort wil staan moet ik namelijk iets dichter bij de deur blijven.  Op 10 juni werd bij mij in de buurt “Het Seizoenarbeiderspad” ingehuldigd.  Een geschiedkundige wandeling van 7,5 km doorheen de schonen Westhoek.  Op zo’n 5 km van mijn deur is de start en deze middag besloot ik mijn regenjas aan te trekken en met de kaart die ik op de toeristische dienst van Langemark kreeg op pad te gaan.  De wandeling is (nog?) niet toegevoegd aan het officiële wandelknooppuntennetwerk  (eat that Scrabble!) maar ze is wel volledig aangeduid met bordjes.

img_3935

Er wordt niet gelogen als er staat dat de meeste paden onverhard zijn.  De wandeling is dan ook niet toegankelijk voor rolwagens of wandelwagens.   Zelfs niet als er 4X4-wielen opzitten.

img_3923

img_3900

Als je deze wandeling wel met kinderen wil doen kun je hem inkorten door na het allereerste gedeelte een hoek af te snijden.  Dan doe je er een kleine 5 km over.

img_3902

In tegenstelling tot wat de lucht voorspelde heb ik geen regen gezien.  Het was zelfs zo warm dat ik halverwege mijn trui afspeelde.  Daarna moet het ergens fout gelopen zijn want ik stapte toen compleet de verkeerde richting uit, op een redelijk drukke verbindingsweg.  Zo druk dat het ferm op mijn systeem begon te werken dat er constant auto’s naast mij raasden.  Ik herlas de kaart en besefte dat ik ze na de truienwissel verkeerd geplooid had waardoor ik de volgorde van de tekst doorheen haalde.  (jaja, hou uw vrouwen-en-kaartlezen-commentaar maar voor uzelf 😉 )  De uitleg op het kaartje was weliswaar heel duidelijk dus in combinatie met Google Maps kon ik het beperken tot een anderhalve kilometer extra.

img_3915

Dagelijkse kost op West-Vlaamse wegen.  Een obuske meer of minder, daar kijken wij niet meer van op.

Ik stak wel een tandje bij want de schoolbel wacht niet en ik had toen nog 5 km voor de boeg.

img_3910

Omdat ik geen bordjes meer wou missen lette ik extra goed op waardoor ik niet zoveel van de omgeving in me opnam.  Misschien moet ik het pad nogmaals doen, deze keer uit mijn hoofd.

img_3920

Grote liefde tussen S. en D.  Zouden ze nog samen zijn?

img_3936

De 7,5 km-toer doe ik in 9 km, een prestatie op zich vind ik ;-).

Meer info en een kaart met de geschiedkundige uitleg over deze wandeling kun je vinden op de toeristische dienst van Langemark-Poelkapelle (zie ook de eerste foto).  Of ga naar mijn “mag ik iets vragen”-pagina en stel uw vraag.  Of als je hem eens wil meewandelen, roep maar, ik ken de weg (alléé, zo goed als 😉 )

 

Goed en met jou?

Tijdens vakanties en weekends worden blogpostjes in tutjes en bitjes geschreven.  Eens een kwartiertje na het eten, soms een half uurtje als ze wat TV kijken of terwijl de kleinste een middagdutje doet, zoals vandaag.  De afwerking gebeurt meestal ’s avonds als ze beiden schaapjes tellen.  De laatste weken werd de blog dus wat verwaarloosd, maar niemand ligt daar wakker van, en al zeker ikzelf niet.  Waar we dan wel mee bezig waren de laatste weken?

img_2493

Een geconstipeerde peuter sussen.  Misschien overdrijf ik wat, maar het paasei-seizoen heeft zeker geen goed gedaan aan de darmproblemen die we soms bij Linus ervaren.  Het ging weer zover dat ik ben terug geweest naar de osteopaat om zijn buik te laten masseren.  En om het het kind gemakkelijk te maken hebben we zelf de chocolade maar opgegeten.  Soms moet je iets overhebben voor je kinderen.

Een blogmeeting.  Gow zeg, doe jij maar dat eigenlijk? Neen, maar zo’n dingen zijn nu eenmaal materiaal om te gebruiken op een blog toch?  Bij Nina gingen we in De Kwekerij praten over bloggen en vooral tateren tussen glas en bord.  Het bordje had alleen maar overschot van gelijk, de rest was op!

img_2529

Annelies was zo lief om een pakje oude postzegels te versturen naar mijn mama die van niets wist.  Ze stak er dit geweldige kaartje bij!  Merci Annelies!

c5a687da-ab39-4d7c-9c49-35e65c1f8595

Boomstammetjes leidden tot een chatgesprek met Sofie.  Chatten bracht me tot bellen met Sofie en een plaatje aanvragen op de radio.  Binnenkort hoor je mijn “best of the best” op Nostalgie weerklinken met mijn stem ter aankondiging.  Blijkbaar ben ik vorige week ook op Radio 2 geweest bij Plaat Préféré.  Met de bewoners van het werk vroeg ik enkele maanden geleden plaatjes aan en de uitzending hiervan was vrijdag 6 april.  Ik heb het zelf wel niet gehoord en ik kan enkel de uitzending van de dag ervoor downloaden via de website.  Wordt vervolgd.

img_2660

img_2683

img_2679

Met mijn metekindje gingen we op stap naar het kasteel van Beauvoorde.  Een tip van de  KW gids.  Doorheen het hele kasteel kun je een parcours volgen op maat van het kind, met vragen en opdrachtjes.  Feiten of fabels die ze zelf moeten inschatten.  Er staat op de website dat het voor kinderen tussen 6 en 12 jaar is en dat is zeker goed ingeschat.  Linus vond het wel allemaal geweldig om tussen de zwaarden en harnassen te lopen maar de opdrachtjes waren voor hem wat te moeilijk.  Opgelet: wandelwagens en rolwagens zijn er niet toegankelijk wegens de vele trappen.  Gelijk hoe was het een fijne activiteit en een prachtig kasteel.

img_2651

img_2739

img_2736.jpg

Terwijl de echtgenoot naar een beurs is in Amsterdam en Ilja zijn furten uitleeft in de CHIRO ging ik deze middag met de kleinste naar De Palingbeek.  Ik was er eerder in de week al met de bewoners van het werk: “de beeldjes gaan bezoeken”.  Zo noemen wij westhoekers dat, want er is weer eens iets nieuws te beleven dus het is zowat en masse daar naartoe.  Niettemin: het is de moeite waard!  Als je dan toch naar het kasteel van Beauvoorde gaat kun je zowel daar ook eens stoppen.  Een magisch mooi kunstwerk en dan nog eens gelegen in één van onze favoriete domeinen.  Linus en ik stapten anderhalf uur door het bos, tussen de beeldjes naar de milieuboerderij waar het lammetjesdag was.  We waren niet de enigen die geïnteresseerd waren, want er bleek een bommetje volk ontploft bij de lammetjes.  Maar het mooie weer en een kindje dat niet veel jammerde om 6335 stappen te zetten maakten er een uiterst aangename namiddag van onder ons getweeën.  “Wij zijn nu alleen hé mama?”.  ’t Is niet voor lang liefje.

img_2745

Na de CHIRO aanschouwde ik de vakantieknietjes van mijn oudste zoon in bad.  Boys will be boys zeker?

 

Be-zig

Bezocht: In Zonnebeke kun je sinds eind juli een dugout bezoeken.  Onder de grond waar de kerk zich vroeger bevond werd door soldaten tijdens WO1 een constructie gemaakt.  Deze is nu drooggezet en kun je nog tot 10 november bezichtigen, dus vlug gaan kijken want daarna gaat alles weer dicht.   Met een oorlogsliefhebber als echtgenoot kon ik niet anders dan mee gaan.  Het is zeker en vast de moeite, maar bij interesse is reserveren wel de boodschap.  Het is er ook niet zo netjes gezien het al jaren onder water stond, dus laarzen of buitenschoenen aantrekken is mooi meegenomen.  Kelly gaf me ook de tip om als laatste aan te sluiten bij de groep zodat je niet vooruit geduwd wordt door kijklustigen die eerder terug naar buiten willen.  Deze tip namen we ter harte en we kregen een mooie rustige uitleg van de medewerker wat toch wel een meerwaarde was.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Beleefd: De blogcocktail.  Hier en daar kon je wel iets lezen over dit evenement in De Kruitfabriek in Vilvoorde.  We trokken er naartoe met een groepje West-Vlaamse bloggers, die klitten misschien toch altijd wel een beetje rap samen, maar kijk, we kwamen van verre en zagen dat het goed was.  Niet alleen ontmoette ik een aantal nieuwe bloggers, er werden tijdens een lezing ook wat tools aangereikt om je blog tot een hoger niveau te heffen.  Geen idee of het nodig is hier maar ik ben eigenlijk best wel tevreden met het bereik van deze blog.  Ik  wil ook helemaal geen slaaf worden van deze website of “er iets van moeten”.  Toch pikte ik uit de lezing van social media-experte Kel heel wat interessante informatie op die belangrijk kan zijn naar de toekomst toe want hier thuis starten we binnenkort met een nieuw project.  Spannend!

Begoest:  Op een plant die ik spotte in de eerste echte hipsterplek in Ieper.  In Dépot kun je eten, drinken en kopen.  Alles wat je er ziet of gebruikt kun je kopen en zowat alles wat ze er verkopen mag je mij cadeau doen.  Als je echt niet kan kiezen dan mag het die gigantische plant zijn met zijn rare tengels.  Merci alvast 😉

Misschien moet ik toch eens werk maken van een cursus smartphonefotografie, want echt trots ben ik niet op mijn fotowerk hier.

Begeleid: Mijn huiswerkkind.  Amaai zeg, het doet toch raar om hem zo bezig te zien soms.  “Uk”, “Ik”, “An”.  Ik heb al gemerkt dat huiswerk maken net iets beter gaat ’s morgens dan na de schooluren en daar herken ik mezelf in.  Ik ben zelf ook veel scherper ’s morgens dan in de namiddag.

IMG_20170919_082008

Bewonderd: De zonsopgang.  De laatste weken maak ik er een gewoonte van om dagelijks ten laatste om 6u30 op te staan.  Over de voordelen hiervan schrijf ik wel eens apart maar de zonsopgang zien bij het lopen is er minstens één van.  Het krieken van de dag, het blijft een speciaal moment.

IMG_20170909_073806

En waarmee zijn jullie allemaal be-zig?

 

9 weken in 9 beelden

Yezzz.  De zomervakantie zit er bijna op. (ik gniffel een beetje want ik ben blij).  Voor het eerst in jaren is het voorbijgevlamd.  Op mijn smartphone staan altijd enorm veel foto’s, soms smijt ik ze op mijn instagram, soms hier op de blog, maar meestal blijven ze gewoon staan.  Als herinnering of omdat ze voor mij iets betekenen.  De voorbije 9 weken in woord en beeld:

IMG_20170828_110212

Ilja nam deel aan een initiatie-week gitaarles.  Met een drummende vader leek het voor iedereen aanvaardbaar dat hij ook voor een trommel ging kiezen maar dat deed hij niet.  Eerst gitaar “en later basgitaar want dat vind ik echt cool”.  We startten deze zomer al met logopedie voor zijn stemknobbels en vanaf september gaat hij naar de Chiro.  Gitaarles zal even worden uitgesteld maar als zijn enthousiasme blijft kan hij binnen enkele jaren misschien een liedje spelen voor jullie?

IMG_20170828_110345

Meme werd 100 jaar op 4 juli 2017.  We vierden dit volle bak.  In het rusthuis werden alle bewoners uitgenodigd voor een hapje en een drankje, ze kreeg van de schepen van Stad Ieper een zilveren plateau waar ze “preus lik fjirtig” op was.  (fier als een gieter voor de niet-West-Vlamingen).  Blinkend in haar vel ziet ze er nog altijd sprankelend uit!

IMG_20170630_193741

Niels Destadsbader kwam optreden op een festivalletje hier in de buurt.  Hij wou graag met mij op de foto, ik dacht: “Kom, voor een keer is het goed Nielsken.” 😉

IMG_20170828_111105

Begin juli namen we de ferry naar Engeland.  Het was een mistige ochtend en de kinderen waren vooral geïnteresseerd in de tekenfilm die in het kinderhoekje speelde. Ik probeerde recht te lopen op zo’n boot maar dat was precies nog niet zo evident.  Gelukkig zonder zeeziekte in Engeland en terug thuis geraakt.

IMG_20170710_174354Niets leuker dan naar de supermarkt gaan in een ander land.  “The Laughing Cow”.  Zalig vind ik dat.

IMG_20170718_195120

Met de meisjes gingen we in Waregem gaan escapen.  We werden the biggest losers ever, de kerel die het organiseerde zei het niet met zoveel woorden maar ik denk niet dat iemand er ooit zo lang over deed als wij.  Maar kijk, we had joy, we had fun en die avond was er ECHT heel veel sun.

IMG_20170828_111741

We namen onze kinderen voor het eerst samen mee op hotel.  Met 4 in een familyroom in Genk.  Is het een aanrader?  Tjah.  Mijn kinderen zijn nu niet bepaald gewoon om samen te slapen maar al bij al is het wel meegevallen om ze in slaap te krijgen.  Zelf moesten we superstil zijn en deden we dan maar van katjesfilmpjes bekijken op youtube en verlaten plaatsen begluren op het internet.  En stiekem chips eten uiteraard.

IMG_20170828_112118

In augustus vierde mijn grootmoeder nogmaals haar verjaardag, deze keer voor “een kleine” 240 genodigden in haar thuisdorpje.  Deze foto hing op het herinneringenbord.  Mijn grootvader en grootmoeder bij “de pit”.  Vermoedelijk waren ze even gevlucht voor hun vijf kinderen en namen ze wat us-time daar.  Ik kan niet inschatten hoe oud ze daar waren, in mijn gedachten heeft mijn grootvader er altijd zo uitgezien.

IMG_20170828_112341

en nog ééntje van gisteren.  In De Kinderbrouwerij organiseren ze elke zomer een familiefestival.  Het was de eerste keer dat we een kijkje namen.  Alles was mooi pinterest-gestyled.  De sfeer was er ongedwongen, echter in de vlakke zon was het voor ons gisteren net iets te warm.  Maar het is zeker voor herhaling vatbaar!