Seizoenarbeiderspad

De aandachtige lezer weet dat ik dagelijks het mooie in de kleine dingen zoek èn het ook effectief vind.  Hij of zij zal ook weten dat ik de laatste maanden serieus aan het podcast and walken ben, voornamelijk in De Westhoek.  Als ik op mijn recupdag tijdig aan de schoolpoort wil staan moet ik namelijk iets dichter bij de deur blijven.  Op 10 juni werd bij mij in de buurt “Het Seizoenarbeiderspad” ingehuldigd.  Een geschiedkundige wandeling van 7,5 km doorheen de schonen Westhoek.  Op zo’n 5 km van mijn deur is de start en deze middag besloot ik mijn regenjas aan te trekken en met de kaart die ik op de toeristische dienst van Langemark kreeg op pad te gaan.  De wandeling is (nog?) niet toegevoegd aan het officiële wandelknooppuntennetwerk  (eat that Scrabble!) maar ze is wel volledig aangeduid met bordjes.

img_3935

Er wordt niet gelogen als er staat dat de meeste paden onverhard zijn.  De wandeling is dan ook niet toegankelijk voor rolwagens of wandelwagens.   Zelfs niet als er 4X4-wielen opzitten.

img_3923

img_3900

Als je deze wandeling wel met kinderen wil doen kun je hem inkorten door na het allereerste gedeelte een hoek af te snijden.  Dan doe je er een kleine 5 km over.

img_3902

In tegenstelling tot wat de lucht voorspelde heb ik geen regen gezien.  Het was zelfs zo warm dat ik halverwege mijn trui afspeelde.  Daarna moet het ergens fout gelopen zijn want ik stapte toen compleet de verkeerde richting uit, op een redelijk drukke verbindingsweg.  Zo druk dat het ferm op mijn systeem begon te werken dat er constant auto’s naast mij raasden.  Ik herlas de kaart en besefte dat ik ze na de truienwissel verkeerd geplooid had waardoor ik de volgorde van de tekst doorheen haalde.  (jaja, hou uw vrouwen-en-kaartlezen-commentaar maar voor uzelf 😉 )  De uitleg op het kaartje was weliswaar heel duidelijk dus in combinatie met Google Maps kon ik het beperken tot een anderhalve kilometer extra.

img_3915

Dagelijkse kost op West-Vlaamse wegen.  Een obuske meer of minder, daar kijken wij niet meer van op.

Ik stak wel een tandje bij want de schoolbel wacht niet en ik had toen nog 5 km voor de boeg.

img_3910

Omdat ik geen bordjes meer wou missen lette ik extra goed op waardoor ik niet zoveel van de omgeving in me opnam.  Misschien moet ik het pad nogmaals doen, deze keer uit mijn hoofd.

img_3920

Grote liefde tussen S. en D.  Zouden ze nog samen zijn?

img_3936

De 7,5 km-toer doe ik in 9 km, een prestatie op zich vind ik ;-).

Meer info en een kaart met de geschiedkundige uitleg over deze wandeling kun je vinden op de toeristische dienst van Langemark-Poelkapelle (zie ook de eerste foto).  Of ga naar mijn “mag ik iets vragen”-pagina en stel uw vraag.  Of als je hem eens wil meewandelen, roep maar, ik ken de weg (alléé, zo goed als 😉 )

 

Goed en met jou?

Tijdens vakanties en weekends worden blogpostjes in tutjes en bitjes geschreven.  Eens een kwartiertje na het eten, soms een half uurtje als ze wat TV kijken of terwijl de kleinste een middagdutje doet, zoals vandaag.  De afwerking gebeurt meestal ’s avonds als ze beiden schaapjes tellen.  De laatste weken werd de blog dus wat verwaarloosd, maar niemand ligt daar wakker van, en al zeker ikzelf niet.  Waar we dan wel mee bezig waren de laatste weken?

img_2493

Een geconstipeerde peuter sussen.  Misschien overdrijf ik wat, maar het paasei-seizoen heeft zeker geen goed gedaan aan de darmproblemen die we soms bij Linus ervaren.  Het ging weer zover dat ik ben terug geweest naar de osteopaat om zijn buik te laten masseren.  En om het het kind gemakkelijk te maken hebben we zelf de chocolade maar opgegeten.  Soms moet je iets overhebben voor je kinderen.

Een blogmeeting.  Gow zeg, doe jij maar dat eigenlijk? Neen, maar zo’n dingen zijn nu eenmaal materiaal om te gebruiken op een blog toch?  Bij Nina gingen we in De Kwekerij praten over bloggen en vooral tateren tussen glas en bord.  Het bordje had alleen maar overschot van gelijk, de rest was op!

img_2529

Annelies was zo lief om een pakje oude postzegels te versturen naar mijn mama die van niets wist.  Ze stak er dit geweldige kaartje bij!  Merci Annelies!

c5a687da-ab39-4d7c-9c49-35e65c1f8595

Boomstammetjes leidden tot een chatgesprek met Sofie.  Chatten bracht me tot bellen met Sofie en een plaatje aanvragen op de radio.  Binnenkort hoor je mijn “best of the best” op Nostalgie weerklinken met mijn stem ter aankondiging.  Blijkbaar ben ik vorige week ook op Radio 2 geweest bij Plaat Préféré.  Met de bewoners van het werk vroeg ik enkele maanden geleden plaatjes aan en de uitzending hiervan was vrijdag 6 april.  Ik heb het zelf wel niet gehoord en ik kan enkel de uitzending van de dag ervoor downloaden via de website.  Wordt vervolgd.

img_2660

img_2683

img_2679

Met mijn metekindje gingen we op stap naar het kasteel van Beauvoorde.  Een tip van de  KW gids.  Doorheen het hele kasteel kun je een parcours volgen op maat van het kind, met vragen en opdrachtjes.  Feiten of fabels die ze zelf moeten inschatten.  Er staat op de website dat het voor kinderen tussen 6 en 12 jaar is en dat is zeker goed ingeschat.  Linus vond het wel allemaal geweldig om tussen de zwaarden en harnassen te lopen maar de opdrachtjes waren voor hem wat te moeilijk.  Opgelet: wandelwagens en rolwagens zijn er niet toegankelijk wegens de vele trappen.  Gelijk hoe was het een fijne activiteit en een prachtig kasteel.

img_2651

img_2739

img_2736.jpg

Terwijl de echtgenoot naar een beurs is in Amsterdam en Ilja zijn furten uitleeft in de CHIRO ging ik deze middag met de kleinste naar De Palingbeek.  Ik was er eerder in de week al met de bewoners van het werk: “de beeldjes gaan bezoeken”.  Zo noemen wij westhoekers dat, want er is weer eens iets nieuws te beleven dus het is zowat en masse daar naartoe.  Niettemin: het is de moeite waard!  Als je dan toch naar het kasteel van Beauvoorde gaat kun je zowel daar ook eens stoppen.  Een magisch mooi kunstwerk en dan nog eens gelegen in één van onze favoriete domeinen.  Linus en ik stapten anderhalf uur door het bos, tussen de beeldjes naar de milieuboerderij waar het lammetjesdag was.  We waren niet de enigen die geïnteresseerd waren, want er bleek een bommetje volk ontploft bij de lammetjes.  Maar het mooie weer en een kindje dat niet veel jammerde om 6335 stappen te zetten maakten er een uiterst aangename namiddag van onder ons getweeën.  “Wij zijn nu alleen hé mama?”.  ’t Is niet voor lang liefje.

img_2745

Na de CHIRO aanschouwde ik de vakantieknietjes van mijn oudste zoon in bad.  Boys will be boys zeker?

 

Be-zig

Bezocht: In Zonnebeke kun je sinds eind juli een dugout bezoeken.  Onder de grond waar de kerk zich vroeger bevond werd door soldaten tijdens WO1 een constructie gemaakt.  Deze is nu drooggezet en kun je nog tot 10 november bezichtigen, dus vlug gaan kijken want daarna gaat alles weer dicht.   Met een oorlogsliefhebber als echtgenoot kon ik niet anders dan mee gaan.  Het is zeker en vast de moeite, maar bij interesse is reserveren wel de boodschap.  Het is er ook niet zo netjes gezien het al jaren onder water stond, dus laarzen of buitenschoenen aantrekken is mooi meegenomen.  Kelly gaf me ook de tip om als laatste aan te sluiten bij de groep zodat je niet vooruit geduwd wordt door kijklustigen die eerder terug naar buiten willen.  Deze tip namen we ter harte en we kregen een mooie rustige uitleg van de medewerker wat toch wel een meerwaarde was.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Beleefd: De blogcocktail.  Hier en daar kon je wel iets lezen over dit evenement in De Kruitfabriek in Vilvoorde.  We trokken er naartoe met een groepje West-Vlaamse bloggers, die klitten misschien toch altijd wel een beetje rap samen, maar kijk, we kwamen van verre en zagen dat het goed was.  Niet alleen ontmoette ik een aantal nieuwe bloggers, er werden tijdens een lezing ook wat tools aangereikt om je blog tot een hoger niveau te heffen.  Geen idee of het nodig is hier maar ik ben eigenlijk best wel tevreden met het bereik van deze blog.  Ik  wil ook helemaal geen slaaf worden van deze website of “er iets van moeten”.  Toch pikte ik uit de lezing van social media-experte Kel heel wat interessante informatie op die belangrijk kan zijn naar de toekomst toe want hier thuis starten we binnenkort met een nieuw project.  Spannend!

Begoest:  Op een plant die ik spotte in de eerste echte hipsterplek in Ieper.  In Dépot kun je eten, drinken en kopen.  Alles wat je er ziet of gebruikt kun je kopen en zowat alles wat ze er verkopen mag je mij cadeau doen.  Als je echt niet kan kiezen dan mag het die gigantische plant zijn met zijn rare tengels.  Merci alvast 😉

Misschien moet ik toch eens werk maken van een cursus smartphonefotografie, want echt trots ben ik niet op mijn fotowerk hier.

Begeleid: Mijn huiswerkkind.  Amaai zeg, het doet toch raar om hem zo bezig te zien soms.  “Uk”, “Ik”, “An”.  Ik heb al gemerkt dat huiswerk maken net iets beter gaat ’s morgens dan na de schooluren en daar herken ik mezelf in.  Ik ben zelf ook veel scherper ’s morgens dan in de namiddag.

IMG_20170919_082008

Bewonderd: De zonsopgang.  De laatste weken maak ik er een gewoonte van om dagelijks ten laatste om 6u30 op te staan.  Over de voordelen hiervan schrijf ik wel eens apart maar de zonsopgang zien bij het lopen is er minstens één van.  Het krieken van de dag, het blijft een speciaal moment.

IMG_20170909_073806

En waarmee zijn jullie allemaal be-zig?

 

9 weken in 9 beelden

Yezzz.  De zomervakantie zit er bijna op. (ik gniffel een beetje want ik ben blij).  Voor het eerst in jaren is het voorbijgevlamd.  Op mijn smartphone staan altijd enorm veel foto’s, soms smijt ik ze op mijn instagram, soms hier op de blog, maar meestal blijven ze gewoon staan.  Als herinnering of omdat ze voor mij iets betekenen.  De voorbije 9 weken in woord en beeld:

IMG_20170828_110212

Ilja nam deel aan een initiatie-week gitaarles.  Met een drummende vader leek het voor iedereen aanvaardbaar dat hij ook voor een trommel ging kiezen maar dat deed hij niet.  Eerst gitaar “en later basgitaar want dat vind ik echt cool”.  We startten deze zomer al met logopedie voor zijn stemknobbels en vanaf september gaat hij naar de Chiro.  Gitaarles zal even worden uitgesteld maar als zijn enthousiasme blijft kan hij binnen enkele jaren misschien een liedje spelen voor jullie?

IMG_20170828_110345

Meme werd 100 jaar op 4 juli 2017.  We vierden dit volle bak.  In het rusthuis werden alle bewoners uitgenodigd voor een hapje en een drankje, ze kreeg van de schepen van Stad Ieper een zilveren plateau waar ze “preus lik fjirtig” op was.  (fier als een gieter voor de niet-West-Vlamingen).  Blinkend in haar vel ziet ze er nog altijd sprankelend uit!

IMG_20170630_193741

Niels Destadsbader kwam optreden op een festivalletje hier in de buurt.  Hij wou graag met mij op de foto, ik dacht: “Kom, voor een keer is het goed Nielsken.” 😉

IMG_20170828_111105

Begin juli namen we de ferry naar Engeland.  Het was een mistige ochtend en de kinderen waren vooral geïnteresseerd in de tekenfilm die in het kinderhoekje speelde. Ik probeerde recht te lopen op zo’n boot maar dat was precies nog niet zo evident.  Gelukkig zonder zeeziekte in Engeland en terug thuis geraakt.

IMG_20170710_174354Niets leuker dan naar de supermarkt gaan in een ander land.  “The Laughing Cow”.  Zalig vind ik dat.

IMG_20170718_195120

Met de meisjes gingen we in Waregem gaan escapen.  We werden the biggest losers ever, de kerel die het organiseerde zei het niet met zoveel woorden maar ik denk niet dat iemand er ooit zo lang over deed als wij.  Maar kijk, we had joy, we had fun en die avond was er ECHT heel veel sun.

IMG_20170828_111741

We namen onze kinderen voor het eerst samen mee op hotel.  Met 4 in een familyroom in Genk.  Is het een aanrader?  Tjah.  Mijn kinderen zijn nu niet bepaald gewoon om samen te slapen maar al bij al is het wel meegevallen om ze in slaap te krijgen.  Zelf moesten we superstil zijn en deden we dan maar van katjesfilmpjes bekijken op youtube en verlaten plaatsen begluren op het internet.  En stiekem chips eten uiteraard.

IMG_20170828_112118

In augustus vierde mijn grootmoeder nogmaals haar verjaardag, deze keer voor “een kleine” 240 genodigden in haar thuisdorpje.  Deze foto hing op het herinneringenbord.  Mijn grootvader en grootmoeder bij “de pit”.  Vermoedelijk waren ze even gevlucht voor hun vijf kinderen en namen ze wat us-time daar.  Ik kan niet inschatten hoe oud ze daar waren, in mijn gedachten heeft mijn grootvader er altijd zo uitgezien.

IMG_20170828_112341

en nog ééntje van gisteren.  In De Kinderbrouwerij organiseren ze elke zomer een familiefestival.  Het was de eerste keer dat we een kijkje namen.  Alles was mooi pinterest-gestyled.  De sfeer was er ongedwongen, echter in de vlakke zon was het voor ons gisteren net iets te warm.  Maar het is zeker voor herhaling vatbaar!

 

Engeland: wat niet op de foto staat

  • Mezelf.  Gezien ik alle foto’s heb genomen.  Hier en daar een verfrommelde selfie, haren voor de ogen of een blik volledig toegenepen.  Nee, dat is het niet.
  • Mijn koffiegepruts om 5u ’s morgens.  Elke ochtend schoot ik om 5u klaarwakker.  Damn you uurverschil.  Tegelijk kreeg ik dan toch minstens nog een uurtje voor mezelf, ik spendeerde het met het mij eigen maken van het systeem van een cafetière.  Ik besloot er geen youtube-filmpjes voor op te zoeken maar zelf na te denken over wat de beste manier zou zijn om dit systeem te hanteren.  Het deed me nog maar eens stilstaan bij het feit dat ik -als koffieliefhebber- totaal niet gedocumenteerd ben over die dingen.  Uiteindelijk kreeg ik er koffie uit.  Soms al eens sterke, soms al eens prut.  Ik moet dringend een koffie-workshop zien te volgen.
  • Hoe creepy een National Park ook kan zijn, zeker als je er ’s morgens vroeg alleen doorloopt met enkel uw gsm als wapen.  Alsof ik er overstekende herten mee zou kunnen wegsmsen tijdens het lopen.
  • Wij twee, die naar elkaar maneuvers doen om te tonen dat de twee karwaten op de achterbank in slaap zijn gevallen.  Voor de eerste keer in heel de vakantie!
  • Wij twee, stiekem in de keuken aan het genieten van een simpele geroosterde boterham met een laagje boter en een sneetje kaas terwijl de kroost naar “Oggy & De Kakkerlakken” kijkt.  Netflix ftw!
  • De grootte van mijn wallen, misschien maar best dat ik niet veel op de foto’s sta, het slaaptekort door het uurverschil stapelde zich op, surtout op mijn gezicht.
  • Mijn ruziënde kinderen.  Elk moment waar er speelgoed aan te pas kwam ontstond er ruzie.  Mijne!  Nee, mijne!  *Zuchterdezuchtzucht*.
  • Wij twee als eenheid.  We hebben elkaar weinig echt gesproken de vorige week.  De stuiterbal genaamd Linus en taterval Ilja waren maar wat blij dat ze ons voor zich hadden.  Dit lieten ze voldoende blijken door elk mogelijk gesprek te onderbreken al dan niet door met een dinosaurus op iemands’ hoofd te kloppen.  Is dat op een ander ook zo?  Please zeg me van ja.
  • Groenten.  Tot mijn scha en schande moet ik toegeven dat onze eetgewoontes op reis altijd net iets minder gezond zijn dan tijdens het jaar.  En op het gebied van groenten loopt het anders ook al niet echt over.  Ze aten wel veel druifjes.  En een appeltje.  Gelukkig maakte onze moeder een geweldige koude schotel voor de avond dat we terugkeerden.  Ik deed een poging om een groentje op de foto te zetten nl.  een wortel die ze vers uit de tuin van de eigenaars van het huisje haalden.

IMG_20170714_182959

Ik zeg het u: een stuiterbal.

  • Hoe ik mezelf regelmatig voor het hoofd sloeg toen ik besefte dat ik maar voor één kind iets voorzag en niet nadacht over het effect op het andere kind.  Vanaf 2 jaar beginnen ze daar precies toch gevoeliger voor te worden en het “mijne, mijne!” wordt er niet door gereduceerd.  Niet dat ik standaard alles in tweevoud aankoop, maar als ik een strip krijg bij mijn Libelle moet ik misschien eerst eens nadenken voordat ik hem achteloos in Ilja’s handen stop en zeg “kijk, ik kreeg een Jommeke bij mijn boekskes”.  Hoewel Linus wel al begrijpt dat er moet gedeeld worden is het voor hem nog altijd moeilijk om daar direct mee om te gaan.
  • De keren dat ik gedacht heb: ik moet hier nog eens terugkomen om dit beter te bekijken, om hier rustig te wandelen of om hier nog verder door te rijden.  Maar de kliffen in Tintagel of het kasteel van Okehampton bezoeken met een peuter is nu niet bepaald een veilige activiteit, dus probeerden we de rugzak. IMG_9683Alleen was dit niet altijd naar zijn gedacht. Bovenop zo’n kasteelruïne is het nu niet bepaald de meest geschikte plek om met peuterpuberteit om te gaan.  Inderdaad, je kunt zeggen:”Ga daar niet met zo’n kind”.  Maar Ilja vond het geweldig, net als wij en moeilijk gaat ook wel eens.  Ik nam geen foto van de vele keren waarop ik voor me uit tuurde, wachtend terwijl de weerbarstige jongen voor mij op de grond klaar was met wenen, want redeneren heeft op zo’n moment weinig zin, even laten uitrazen en weer doorgaan wel.  Dat is thuis trouwens niet anders dan op reis.  Het liefst valt hij wanhopig op zijn knietjes met zijn gezicht in zijn handjes tegen de grond.  Op een gegeven moment kwam een mevrouw me zeggen:”Is it that age, is it?”  “It is.  It really is” zei ik haar dankbaar terug.  Of is dat enkel bij ons zo dat ik dagelijks zo’n drie keer peuter-tranenkwijl van de grond moet drogen?
  • Mijn smeltend hart als Linus volle bak meezingt met “Zo gaat het goed, zo gaat het beter, alweer een kilometer!” want meestappen met grote broer, dat werkte meestal goed.  “….en mijn voeten zijn versleten, en mijn moeder mag het niet weten”.  

Misschien lees je tussen de regels door dat ik met niet geamuseerd heb.  Misschien vind je dat ik een grote moederzaag span.  Maar de reis was vermoeiend voor ons beide en geen opsteker voor onze relatie.  Toch vond ik het een fantastische week waarbij we echt een gezin waren, waar ik het gevoel had dat ik me meer dan ooit verbonden voelde met mijn kinderen, in al hun glorie.  Ik genoot.  Want deze periode – met zijn kleutergrillen en peutertranen- gaat voorbij.  En voor ik het weet denk ik er met weemoed aan terug.

teveel pipi en te weinig notitieboekjes

“Ik probeer altijd in te schatten waar je volgende blog over zal gaan”.  Mijn echtgenoot, tegen mij deze week.  “Als ik het zelf eens wist” was het antwoord.  Ik heb namelijk geen blogplan.  Er wordt hier (behalve de 10 things i love about you-reeks) niets op voorhand geschreven en ingepland.  Dat staat in feite wel een beetje in schril contrast met de regelnicht die ik anders pretendeer te zijn.  De oudste zoon is ziek thuis, de jongste hangt aan mijn been deze voormiddag, maar ik probeer tijd te nemen om letterlijk tussen de appelmoes en de pampers door iets te schrijven, mijn vingers jeuken.  Gisteren had ik een kleine nota gemaakt op mijn hand.  “NM” het was een blogideetje maar mijn afkorting is zo danig onduidelijk dat ik niet meer weet wat het juist inhoudt.  So far voor geheugensteuntjes.

Wat ik de laatste weken uitgespookt heb:

  • Geregel.  Dan toch een regelneef.  Mijn ouders bezoeken mijn broer voor tien dagen.  De opvang van de kinderen tijdens mijn avonddiensten wordt verdeeld over de andere oma en de echtgenoot die zijn agenda moest bijwerken.  Hopelijk genieten ze van hun tripje.  Jaloersheid is mij niet bekend maar ik moet nu wel toegeven dat het gemis doorkomt.  Ik zag mijn schoonzus al 15 maanden niet meer, mijn broer zag ik het laatst in juli.  In mei komen ze gelukkig naar België.
  • Gelopen: Jawel, na het hele rug-debacle ben ik sinds deze week weer rustig aan beginnen lopen.  Eerst 2 km, gisteren ging ik voor 4 km.  My god wat heb ik het gemist.  Zalig toch om buiten te zijn.
  • Geweightwatched:  ge-WAT?? Jawel, ik volg vooral mijn liefste in zijn strijd tegen de kilo’s maar zelf heb ik er ook deugd van om meer op mijn eten te letten, zeker nu het lopen even op een laag pitje staat.  Ik weet wel dat ik een grote snoeper ben en ik kan eten als een vent.  Letterlijk.  Wij eten even veel.  Zo’n all-you-can-eat-buffet: daag mij niet uit!  Nu ik zie wat ik -volgens de weightwatchersmensen- maar nodig heb om de dag door te komen besef ik wel dat ik echt teveel at.  Twee volle borden middagmaal, in feite heb ik met één genoeg, maar als er nog plaats was voor één, dan ging er nog één in.  Het doet er ook veel aan dat mijn tanden nog steeds niet in orde zijn, want ik eet veel trager en alles gaat in kleinere stukken waardoor ik toch rapper een voldaan gevoel heb.  Gestart op 17 januari met als resultaat op 1 februari: -3kg en geen dag honger gehad.  Ik doe nog even verder.
  • Gepoetst: de badkamerkast.  Alles krijgt regelmatig een wreef bij ons, maar zo de binnenkant van de badkamerkast, dat wordt wel eens vergeten.  Blijkbaar bezit ik oorringenimg_20170201_133725.jpg

Ok, je moet niet bij mij zijn om het groot goud te komen stelen, de meeste dingen komen uit de H&M of andere ketens.  Maar er is blijkbaar een tijd geweest dat ik regelmatig oorringen droeg.  Twee kinderen met grijpgrage handjes later zijn de gaatjes in mijn oren gewoon toegegroeid.  In het andere kastje is mijn lief zijn baardliefde serieuze proporties aan het aannemen

img_20170201_132840.jpg

  • Gekeken: naar de digitale TV.  Jawel, vanaf deze week kijk ik weer naar een aantal programma’s op TV, hoe minder brains ik ervoor nodig heb hoe beter.  Starten met Blind Getrouwd, overgaan naar Mijn Pop-Up Restaurant en vanavond -oh yes- Temptation Island.  Are you ready?  I sure am!  (en niet te vergeten: De Mol volgende week)

img_20170130_213918.jpg

  • Gegeten: met het weightwatchen vooral: veeeeeel fruit en groenten, serieus, ik moet er keiveel pipi van doen.  Het ene gerecht dat ik uit mijn onervaren mouw schud al beter dan het andere.  Zo gooide ik een portie  van een groenteschotel regelrecht in het compostvat omdat het absoluut geen beetje smaak had!  Ik ben sowieso geen grote groentefanaat wat het opletten wel bemoeilijkt, maar ik compenseer met extra fruit. Bij de Griek waar we vorig weekend een afspraak hadden kun je echter zo lekker eten dat punten tellen echt zonde is, dus neen, dan even niet. Ja, je voelt het al komen: ik suck in diëten.

img_20170201_134407.jpg

  • Gekocht: “Daar komen de vliegen” de nieuwe roman van David Pefko.  Als mensen mij om een boekentip vragen  (dat gebeurt eigenlijk nooit, dus ik weet niet waarom ik dat schrijf) dan vergeet ik altijd om “Het Voorseizoen” te noemen.  Nochtans vind ik het één van de beste boeken die ik ooit las.  Pefko won er 2012 de Gouden Boekenuil mee, dat zegt ook al iets denk ik.  Toen ik twee weken geleden naar Boekenhuis Theoria trok op mijn vrije middag was het nog niet uitgekomen, maar gewoon daar zijn, in die boekhandel.  Rondsnuffelen.  Op mijn gemak neuzen tussen de boeken, draaien aan het kaartjesrek en zwijmelen in het geweldige interieur van het nieuwe pand: topmiddag!

img_20170117_121246.jpg

en neen, ik heb geen notitieboekjes gekocht.  Al moet ik zeggen dat het wel serieus jeukte.

Ontmoetingen…

Het mag misschien wel gezegd zijn, ik ga het niet tegenspreken, ik was vroeger niet de meest toegankelijke persoon.  Het is niet dat ik niet babbelde, of geen vrienden had.  Er waren ook nooit hevige relletjes omtrent mijn persoon, maar toch.  Echt sociaal en joviaal was ik niet.  Eigenlijk nog steeds niet echt vind ik.  Ik zal altijd een beetje een loner blijven vermoed ik.  Zet mij een week alleen thuis met enkel mezelf en na een week zal ik opkijken en zeggen “ah, ben je daar?”.  Eigenlijk lijkt me dat zelfs nog een fijn idee om eens een week op mezelf te zijn.  Aan de andere kant geniet ik wel van sociale contacten, onder de mensen zijn, maar ik blijf een introvert.  De psychologen die me op het werk ge-assesst hebben (onbestaand woord, mo gow kom) schreven het zwart op wit: je bent een ISTJ-type.  Introverted Sensing met Extraverted Thinking.

een stukje over ISTJ’ers vond ik op een (vertaalde) website:  hier.

Voor ISTJ’s is eerlijkheid veel belangrijker dan emotionele overwegingen, en hun botte aanpak geeft anderen de verkeerde indruk dat ISTJ’s kil, of zelfs onmenselijk zijn. Mensen met dit type mogen dan wel worstelen met het uiten van emoties of genegenheid, maar de suggestie dat ze geen gevoel, of erger nog, helemaal geen persoonlijkheid zouden hebben, is zeer pijnlijk.

…want het is beter om alleen te zijn dan in slecht gezelschap

Toch ben ik de laatste jaren zachter, verdraagzamer en meer open-minded geworden over andere mensen, al zeg ik het zelf. (speekselmedaille voor mezelf!)  Terwijl ik me vroeger keihard kon opjagen in andere types laat ik ze nu voor wat ze zijn.  Doe maar, ik kijk wel even toe en trek het mij niet aan.  Ik zoek ook bewuster sociaal contact, zelfs met vreemden.  Iets wat ik vroeger nooit zou gedaan hebben, want andere mensen waren raar.

Van alle ontmoetingen die ik deze week had waren er weer wat uit mijn blog- en instagramgebruik.  Dinsdag sprak ik af met Virginie die tot bij me thuis kwam.  Deze straffe madame spendeerde de laatste maanden in Pellenberg waar ze vele stappen zette in de goeie richting, letterlijk en figuurlijk dan!  img_20161211_130821.png

Vrijdagavond had ik een uitje met een bende blogvriendinnen.  Sylvie en ik moesten ons het minst ver verplaatsen want het was in Ieper te doen deze keer. Met Renilde, Josie, Valerie, Kelly en Tiny maakten we graag de markt onveilig bij de Coca-Cola truck.  Taste the season!  Jawel, die bende met die selfiestick, dat waren wij!  Ho-Ho-No!  #TasteTheFeeling

Zaterdagavond was het alweer “gank”.  Het waren andere bloggers en IG-vrienden al zag ik sommigen twee keer deze week want Virginie alsook Renilde waren weer van de partij.  Ik maakte kennis met Bert en ook met Sofie was het weer gezellig pratelen want ook zij was voor de 3e keer aanwezig op de instameet van Roeselare.

Anyway, er waren ook andere ontmoetingen, zo bezocht ik mijn grootmoeder (99) die momenteel in kortverblijf in het rusthuis is.   De ballon die met Linus aan de haal ging in september zorgde voor een prijs die we deze voormiddag gingen ophalen. Vanmiddag was het echter een ontmoeting van het minder fijne soort.  Was ik lustig boontjes aan het doppen (toppen zeggen wij eigenlijk), kom ik aan het laatste boontje en wat zie ik in dat bakje?  Een tettink!  Een wat?  Een tettink!  Ja een regenworm dus.  Een tettink tussen mijn boontjes.  Een levende tettink!  Er floepten vanalles aan gedachten door mijn hoofd:

  • Hoe lang zit die tettink al in mijn boontjespot?  Het bakje kocht ik woensdag ofzo in Den Aldi.  Het plasticje bleef al die tijd rond het potje.
  • Heeft die tettink al die tijd in mijn frigo gewoond in dat bakje?
  • At die tettink van mijn boontjes?
  • Deed die tettink kaka tussen mijn boontjes?
  • Doen tettingen kaka of zijn dat kaka-loze dieren?
  • Wat moet ik nu doen met die bonen?  Weggooien?  Toch maar weggooien dan.

Het eindigde met diepvrieserwtjes en een levende tettink in mijn PMD-zak.  Hij kan een beetje lege colablikjes gaan uitslurpen.  Kissak!

img_20161211_101632.jpg