Anyway the wind blows

Ik was er een jaar niet goed van.  Het moederschap shook me to the core.  Ik was er wel klaar voor en ik was voorbereid, maar toch kun je het pas ervaren hoe het echt is als je dat kleine monstertje ’s nachts een flesje geeft en hij na gulzig slurpen en burpen weer pardoes in slaap valt.  Gelukkig deed hij dat ook altijd bij ons.  We mogen niet klagen, we hadden een droombaby.  Toch heeft het een jaar geduurd eer ik weer volledig mezelf was.  Mezelf met extra capaciteiten weliswaar.  Moederschapscapaciteiten.  Als moeder ben ik onlosmakelijk met mijn kind verbonden.  Er is altijd een zorg.  Als het niet rechtstreeks is terwijl hij wordt gewassen, bemoederd en je er consequent mee aan het peuterpuberen bent, het is in je achterhoofd.  Is hij wel ok?  Wat zou hij aan het doen zijn?  Is hij braaf?  Zal hij moe zijn?  Zal ik hem nog zien?  Wat gaan we dit weekend eens doen? Mijn lief en ik nemen het er wel eens van en brengen hem naar oma om te slapen.  Beiden partijen vinden dit leuk en we kunnen eens gaan en staan waar we willen.  Maar toch, je mag aan het andere eind van de wereld zitten, er wordt toch nog steeds over hem gepraat, aan hem gedacht.  Alsof hij telkens met ons mee gaat.  Je kunt je van je kind niet losschudden.  Ik voel me iedere Moederdag meer en meer een mama.  Toch blijf ik als mama ook vooral mezelf.  Ik hoef tijdens een vriendinnendate niet altijd over Ilja te praten, maar ik zou het wel kunnen moest ik dat willen.  Het is gezond om ook naast je kind een eigen leven met eigen hobby’s te hebben, bezige mama’s zijn gelukkige mama’s?  Ik kan alvast één ding zeggen: deze mama is gelukkig, met of zonder moederdagcadeau’s.  Al ben ik ondertussen wel razend benieuwd naar wat hij op school heeft gemaakt voor me…

4 gedachtes over “Anyway the wind blows

  1. Proficiat met je moederdag !
    Zo’n kind of meerdere van die exemplaren laten je nooit meer los. De onze zijn ondertussen 32 en 30, wonen al een eindje niet meer thuis, maar we blijven meegenieten van elk mooi moment in hun leven en maken ons voor de minste scheet zorgen als het eens een keertje minder goed gaat.

  2. Treffend geschreven hoe het moederschap “au fond” is. (En het vaderschap). Ik was vandaag vooral trots om te zien hoe de 3 kinderen onderling het cadeau afrekenden dat ze gezamenlijk gekocht hadden voor Liefste 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s