Moederschapsclichés

Toen ik zeven jaar geleden mijn eerste zwangerschap aankondigde is er iets in gang gezet.  Er werd ineens ongevraagd met clichés gegooid.  Ik probeerde maar ik kon ze niet ontwijken, ik zocht met mijn dikke buik dekking op de grond maar ze bleven maar smijten.  Vanaf de aankondiging van de zwangerschap was het hek van de dam.  Men sloeg me om de oren met allerhande wijsheden.  Van “wacht maar!” tot “alles zal veranderen”.  Het was zelfs een inspiratiebron voor mijn allereerste blogpostje op deze blog (ondertussen ook al meer dan zes jaar geleden).  Ondertussen zijn we 7 jaar verder.  Hadden ze indertijd gelijk?  De mooiste clichés:

“Moeder, je bent dat vanaf het moment dat je dat kindje in je armen hebt.”

Tjah.  Ik weet het eigenlijk niet.  Ik heb niet het gevoel dat ik een echte moeder ben. Huh?  Did I just say that?  Begrijp me niet verkeerd, maar dat doe je hopelijk ook niet.  Ik voel me gewoon geen mama-mama.  Ik wil dat eigenlijk ook niet zijn.  Mij ga je niet veel ouderschapstips weten rondsmijten, ik doe ook maar wat.  Vind ik dan dat ik een slechte moeder ben?  Neen, dat vind ik niet.  Ook al liep mijn kind rond met een gabbe waarvan ik dacht dat ik die met steristrips wel ging dicht krijgen of eten ze al eens twee keer boterhammen op een dag (sshhttt, gebeurt niet zoveel hoor, en ja ze zijn alletwee op gewicht, surtout die kleinste).  Ziet, ik kan zelfs geen mama-blog schrijven zonder mij te verontschuldigen voor mijn niet-mama-mama-bestaan.

“Alles verandert als je moeder/vader wordt.”

Dat vind ik ook.  Maar je hebt wel zelf in de hand in welke mate de dingen veranderen.  Je kunt hierin ver, zelfs heel ver gaan.  Van je werkritme tot je vrije tijd tot jezelf.  Als je dat zelf wil kun je een heel andere persoon worden als moeder (of vader). Er zijn er ook die dicht bij zichzelf blijven, maar dat vergt wat relativeringsvermogen en nuchterheid.  De komst van een kind dat veroorzaakte een beving in mijn bestaan.  De keuze voor ons tweede kindje liet even op zich wachten omdat we echt moesten bekomen van die eerste zwangerschap en het leven met een baby/peuter.  Mensen die kiezen voor één kind, ik kan daar dus perfect inkomen waarom je zoiets doet ook al heb ik er twee en klinkt het misschien helemaal fout.

“Je hebt nooit twee gelijke hé!”

Cliché cliché maar in ons geval: overschot van gelijk.  Waar Ilja zich vooral op zichzelf kon bezighouden als baby en peuter moet ik Linus al van dag één entertainen of op zijn minst in zijn buurt zijn om te zien wat hij uitsteekt.  Waar Ilja op zijn eerste dag in de peuterklas alleen de basiswoordjes kon vormen babbelt Linus al bijna een half jaar in volzinnen.

“Bij een tweede trek je je van veel minder iets aan.”

Inderdaad, mijn weegschaal hangt nu misschien iets teveel aan de andere kant, ik spring inderdaad minder op als er iets mis is.  Zo twijfelde ik nog in het begin van het jaar om met Linus naar de huisarts te gaan toen hij op zijn kaak was gevallen (cfr het gabbeverhaal hierboven).  Toen de dokter ter plekke besliste om hem meteen toe te naaien schoot ik toch even in paniek.  Misschien moet ik maar iets vlugger panikeren.

“Het gaat zo rap.  En hoe ouder ze worden, hoe vlugger het gaat!”

Onze peuter spreekt volop en gebruikt uitdrukkingen zoals “dat klopt” en “dat is gevaarlijk hé”  When did that happen?  En was ik dan thuis?

Mijn oudste kind zit in het eerste leerjaar en schrijft de letter “k” met zijn kleine handje.  WTF??  k?

“Van een eerste neem je superveel foto’s en van een tweede niet meer.”

Misschien wel.  Ik heb veel meer foto’s van Ilja, maar tussen hun geboortes door is de smartphone aan een opmars begonnen waardoor ik nu veel meer foto’s heb van mijn kinderen in het algemeen.  Ik trek wel nog foto’s met mijn fototoestel maar veel minder dan toen Ilja klein was.

“Je kan er niet meer zonder eens je ze hebt.”

’s Waar.  Ze zijn het belangrijkste in mijn leven en dat zullen ze altijd blijven.  Maar ik ga toch ook blij zijn om ze eens een grote week achter te laten volgend jaar om er eens met mijn echtgenoot onderuit te muizen.

“Je eigen kind begrijp je het best”

Ja?  Ik krijg soms kop noch staart aan mijn kinderen en hoe ze redeneren.  Ik kan niet begrijpen waarom Ilja moord en brand schreeuwt bij een bloedje maar wel heel stoer de binnenkant van zijn gescheurde mond laat dichtnaaien door de huisdokter zonder een kik te geven.  Of hoe ze knuffelend onder een dekentje in één seconde kunnen omslaan en aan elkaars haar beginnen te trekken  (ja, mijn kinderen zijn niet van de voorzichtigste, dat is misschien ondertussen duidelijk).

IMG_20170901_081346

“Wacht maar!”

Aarghh!  Zie dat is nu iets dat ik vreselijk vind.  Ik kan het niet horen.  Zo blij dat mijn moeder dat nooit deed met mij.  Ik probeer er echt een punt van te maken om dat nooit te zeggen tegen iemand die zwanger is of een kindje wenst.  Soms denk ik wel eens het mijne als iemand wilde plannen maakt “voor na de bevalling” maar het is uiteindelijk toch iedereen zijn eigen ding hé.  Of iemand nu graag alle zwangerschapsvleesjes kwijt wil in enkele maanden of na een bevalling graag terug aan het sporten of feesten wil is hun zaak.  Er zijn mensen die dat doen en daar met glans in slagen, er zijn er ook die achteraf beseffen dat dit misschien te hoog gegrepen was maar laat hen zelf uitmaken tot welke categorie ze behoren.

Wacht maar!  Je gaat het wel zien!

Oeih!

😉

 

Welke clichés mocht jij regelmatig horen?  (Het moet daarom niet persé iets met kinderen te maken hebben)

 

 

The Terrible Two

 

terrible two carseat

Ik was het eventjes kwijt met mijn Linus.  Gisteren zei ik tegen mijn lief: “Hij lijkt precies bezeten van de duivel”.  De manier waarop hij na een middagdut in de wagen zichzelf wakkerschreeuwde en dit volhield van Gent tot Zonnebeke was het toppunt (of dieptepunt, hoe je het wil noemen).  Fyi: van Gent naar Zonnebeke is het ongeveer 65km autostrade.  Het was absoluut niet meer zonnig in Zonnebeke.  Drie kwartier rijden met een brullende peuter op de achterbank was het einde van de laatste drie weken waarin we fulltime in verlof waren.  Rustig blijven, op hem inpraten, grenzen stellen, negeren, knuffelen, kalmeren dat is zowat een voltijdse bezigheid geweest tijdens de vakantie en daar was er wel telkens één van ons twee mee bezig.  Zo straf dat we elkaar volledig voorbijliepen.  En ja, we wilden persé naar Bokrijk gaan, ja, we wilden persé wandelen op oude kastelen in Engeland, vrienden gaan bezoeken in Frankrijk en in Tongeren naar Ambiorix gaan turen.  Want er is ook een grote broer, die van al die dingen met volle teugen geniet.  Net als wij.

blender

Vandaag is Ilja op logement bij zijn peter en gaf ik extra aandacht aan Linus, want hoe zwaar hij momenteel ook doorweegt, hij blijft mijn cutiepie.  Eén van de drie liefdes in mijn leven.  In goede en kwade dagen.  For better or for worse.  Terrible two’s of niet we trokken naar Bellewaerde waar hij geen high five durfde te geven aan de mascotte maar absoluut niet bang was om een echte leeuw van dichtbij te gaan bekijken.

IMG_20170729_103550

Waar hij zijn handen in de lucht stak op de vliegensvlugge Peter Pan-bootjes en achteraf riep “nog een keer” terwijl ik er duizelig van strompelde.  Waar we knuffelden op de dansende koffiepotjes en probeerden selfies te nemen.  En na zijn middagdut geef ik extra aandacht aan mijn man die ik drie weken naast me had maar ook niet.  Mijn partner in crime bij het ondergaan van de peuterpuberstreken en het beantwoorden van de duizenden kleutervragen.

Ik leg mijn handjes samen dat ik er niet alleen voor sta.  Hoe alleenstaande ouders deze fase aanpakken: chapeau, ik hef er graag mijn hoedje voor af, wat zeg ik: ik trek gewoon heel mijn kop er af.

IMG_20170729_131403

Maar kijk, dat smoeltje na een fijne voormiddag maakt toch wel veel goed.  Elke dag is het herbeginnen met die kleine vriend en elke dag ontdek ik nieuwe dingen over hem en over mezelf.

Engeland: wat niet op de foto staat

  • Mezelf.  Gezien ik alle foto’s heb genomen.  Hier en daar een verfrommelde selfie, haren voor de ogen of een blik volledig toegenepen.  Nee, dat is het niet.
  • Mijn koffiegepruts om 5u ’s morgens.  Elke ochtend schoot ik om 5u klaarwakker.  Damn you uurverschil.  Tegelijk kreeg ik dan toch minstens nog een uurtje voor mezelf, ik spendeerde het met het mij eigen maken van het systeem van een cafetière.  Ik besloot er geen youtube-filmpjes voor op te zoeken maar zelf na te denken over wat de beste manier zou zijn om dit systeem te hanteren.  Het deed me nog maar eens stilstaan bij het feit dat ik -als koffieliefhebber- totaal niet gedocumenteerd ben over die dingen.  Uiteindelijk kreeg ik er koffie uit.  Soms al eens sterke, soms al eens prut.  Ik moet dringend een koffie-workshop zien te volgen.
  • Hoe creepy een National Park ook kan zijn, zeker als je er ’s morgens vroeg alleen doorloopt met enkel uw gsm als wapen.  Alsof ik er overstekende herten mee zou kunnen wegsmsen tijdens het lopen.
  • Wij twee, die naar elkaar maneuvers doen om te tonen dat de twee karwaten op de achterbank in slaap zijn gevallen.  Voor de eerste keer in heel de vakantie!
  • Wij twee, stiekem in de keuken aan het genieten van een simpele geroosterde boterham met een laagje boter en een sneetje kaas terwijl de kroost naar “Oggy & De Kakkerlakken” kijkt.  Netflix ftw!
  • De grootte van mijn wallen, misschien maar best dat ik niet veel op de foto’s sta, het slaaptekort door het uurverschil stapelde zich op, surtout op mijn gezicht.
  • Mijn ruziënde kinderen.  Elk moment waar er speelgoed aan te pas kwam ontstond er ruzie.  Mijne!  Nee, mijne!  *Zuchterdezuchtzucht*.
  • Wij twee als eenheid.  We hebben elkaar weinig echt gesproken de vorige week.  De stuiterbal genaamd Linus en taterval Ilja waren maar wat blij dat ze ons voor zich hadden.  Dit lieten ze voldoende blijken door elk mogelijk gesprek te onderbreken al dan niet door met een dinosaurus op iemands’ hoofd te kloppen.  Is dat op een ander ook zo?  Please zeg me van ja.
  • Groenten.  Tot mijn scha en schande moet ik toegeven dat onze eetgewoontes op reis altijd net iets minder gezond zijn dan tijdens het jaar.  En op het gebied van groenten loopt het anders ook al niet echt over.  Ze aten wel veel druifjes.  En een appeltje.  Gelukkig maakte onze moeder een geweldige koude schotel voor de avond dat we terugkeerden.  Ik deed een poging om een groentje op de foto te zetten nl.  een wortel die ze vers uit de tuin van de eigenaars van het huisje haalden.

IMG_20170714_182959

Ik zeg het u: een stuiterbal.

  • Hoe ik mezelf regelmatig voor het hoofd sloeg toen ik besefte dat ik maar voor één kind iets voorzag en niet nadacht over het effect op het andere kind.  Vanaf 2 jaar beginnen ze daar precies toch gevoeliger voor te worden en het “mijne, mijne!” wordt er niet door gereduceerd.  Niet dat ik standaard alles in tweevoud aankoop, maar als ik een strip krijg bij mijn Libelle moet ik misschien eerst eens nadenken voordat ik hem achteloos in Ilja’s handen stop en zeg “kijk, ik kreeg een Jommeke bij mijn boekskes”.  Hoewel Linus wel al begrijpt dat er moet gedeeld worden is het voor hem nog altijd moeilijk om daar direct mee om te gaan.
  • De keren dat ik gedacht heb: ik moet hier nog eens terugkomen om dit beter te bekijken, om hier rustig te wandelen of om hier nog verder door te rijden.  Maar de kliffen in Tintagel of het kasteel van Okehampton bezoeken met een peuter is nu niet bepaald een veilige activiteit, dus probeerden we de rugzak. IMG_9683Alleen was dit niet altijd naar zijn gedacht. Bovenop zo’n kasteelruïne is het nu niet bepaald de meest geschikte plek om met peuterpuberteit om te gaan.  Inderdaad, je kunt zeggen:”Ga daar niet met zo’n kind”.  Maar Ilja vond het geweldig, net als wij en moeilijk gaat ook wel eens.  Ik nam geen foto van de vele keren waarop ik voor me uit tuurde, wachtend terwijl de weerbarstige jongen voor mij op de grond klaar was met wenen, want redeneren heeft op zo’n moment weinig zin, even laten uitrazen en weer doorgaan wel.  Dat is thuis trouwens niet anders dan op reis.  Het liefst valt hij wanhopig op zijn knietjes met zijn gezicht in zijn handjes tegen de grond.  Op een gegeven moment kwam een mevrouw me zeggen:”Is it that age, is it?”  “It is.  It really is” zei ik haar dankbaar terug.  Of is dat enkel bij ons zo dat ik dagelijks zo’n drie keer peuter-tranenkwijl van de grond moet drogen?
  • Mijn smeltend hart als Linus volle bak meezingt met “Zo gaat het goed, zo gaat het beter, alweer een kilometer!” want meestappen met grote broer, dat werkte meestal goed.  “….en mijn voeten zijn versleten, en mijn moeder mag het niet weten”.  

Misschien lees je tussen de regels door dat ik met niet geamuseerd heb.  Misschien vind je dat ik een grote moederzaag span.  Maar de reis was vermoeiend voor ons beide en geen opsteker voor onze relatie.  Toch vond ik het een fantastische week waarbij we echt een gezin waren, waar ik het gevoel had dat ik me meer dan ooit verbonden voelde met mijn kinderen, in al hun glorie.  Ik genoot.  Want deze periode – met zijn kleutergrillen en peutertranen- gaat voorbij.  En voor ik het weet denk ik er met weemoed aan terug.

Naar Engeland? Mo gow!

Jimmy de krantenboer zei dat hij nog maar weinig “Engeland” als antwoord had gekregen op de vraag die hij waarschijnlijk dagelijks stelt.  Zijn vrouw bevestigde het zelfs, niemand blijkt naar Engeland te gaan deze zomer.  We hebben het gemerkt.  Waar je op vakantie onvermijdelijk West-Vlaams hoort klateren bij de waterval die je bezoekt bleken wij altijd de weinigen met het stuur links en de geterroriseerde passagier rechts (“Djeezes, die auto’s komen hier recht op mij af!”).  Maar kijk, de afwezigen hebben ongelijk.  Ik ben altijd al fan geweest van het gestructureerde Londen, de taal en geweldige Britse uitspraken “cheers mate!”  maar nu ik de natuur van het land heb mogen ervaren ben ik verknocht.  “Je kan juist zien dat het niet regent!” riep ik mijn lief toe terwijl hij op booking.com dit huisje reserveerde voor ons.  Alsof hij er ooit iets aan zou kunnen doen dat het regent.  En heeft het geregend?  Minder dan in België alleszins.  Slechts één halve dag hadden we echt onze regenjas nodig.  Ik kon er mee leven.  Zeker als ik nu nogmaals naar de foto’s kijk en zie dat het echt een mooie reis was.  Kijk gerust eens mee anders?

De vakantiewoning kon niet meer in Engelse stijl zijn dan ik hem wou.  Elk detail, elk extra deurtje “Mind Your Head” , tot de theepot in de vitrinekast toe.

Een tuin vol bloemenpracht waar de kinderen eindeloos ontdekkingen deden en ze samen met de dieren in het middelpunt van de belangstelling stonden.

IMG_9839

IMG_9606 Elke ochtend en avond mochten we de lammetjes een flesje gaan geven.  Too cute toch?

Op film klink ik toch echt wel dwaas vind ik.  In het echt misschien ook, wie zal het mij komen zeggen? 😉

IMG_20170714_144108

Uiteraard stemden wij onze vakantie af op onze kinderen.  Haldon Forest Park is hiervoor perfect met een uitgestippelde Gruffalospotters-route.   De liefde voor het vreemde bosmonster was dan ook extreem aan het einde van de tocht.

IMG_9720

In Cornwall bezochten we het Kasteel van Tintagel.  In een volgende blogpost kun je lezen waarom wij dit als koppel later nog eens op ons tweetjes gaan herdoen, maar het was alvast iets dat mij zal bijblijven.

IMG_9726

IMG_9758IMG_9774

De steile helling opklimmen wordt beloond met een wafel, zo zijn we wel.  Omkopen werkt meestal.

IMG_20170713_154128

De natuur in Engeland heeft me verrast.  Dartmoor National Park is echt wel de moeite en ik vond  vijf dagen eigenlijk te kort om het te ontdekken.

 

IMG_20170713_153758

Kilometers ver kijken, zonder één gebouw in het vizier, met wilde paarden en ongeïnteresseerde schapen die je de weg blokkeren.  Oostenrijk was drie jaar geleden mooi, maar dit was toch ook ècht wel de moeite.

IMG_20170714_133529IMG_20170716_124251IMG_20170714_081016

en wij?  Wij waren versleten.

IMG_20170712_142626

Net als zij soms.

IMG_9851

Hun totjes zoals ze op deze foto staan, zo ken ik hen.

Hoe wij als koppel de reis ervoeren, daar schrijf ik later deze week wel nog eens over.  Jolly on now!

 

Zes!

We hebben er nog maar eens een jaar doorgehaald!  Het is de laatste keer dat hij zijn verjaardag viert in de kleuterklas.  Binnen enkele maanden ga ik een kind hebben dat in het eerste leerjaar zit.  Het klinkt zo surrealistisch.  De laatste maanden kreeg hij weer een serieuze groeischeut, zijn witte stokkebeentjes worden alsmaar langer.  Op zijn tengere lijfje kan ik de ribben met mijn vingertoppen tellen.

image

“Kalinne” noem ik hem de laatst tijd.  Hoe hij zijn hoofd regelmatig tegen mij komt wrijven, landend op mijn schouder.  Hoe hij zoentjes geeft met zijn droge lippen op mijn bovenarmen en daarbij “aaahh” flokt.

Maar het moment dat hij de camera ziet ontpopt hij zich als een echte derdekleuter-klasser.  Show, muilen trekken en zo min mogelijk normaal doen.

image

De peuterpuberteit is verdwenen maar er kwam een mannetje met een sterk willetje voor in de plaats.  Eéntje dat goed beseft hoe ver hij kan gaan en als zijn moeder zegt “ik ga boos worden” weet dat het randjekantje is.  Hij kan nog steeds volle bak in overdrive gaan maar tegelijk ook zo rustig zijn.

IMG_20170607_210828

Tijd apart met één van ons, of met ons samen, dat is voor hem het uitgesproken moment om volle bak te genieten, want de kleine broer is all over the place.  Hoewel hij hem heel goed tolereert kan hij zich ook enorm frustreren in het feit dat zijn bouwwerken nergens veilig zijn, zijn stiftjes altijd terug in de pennenzak moeten of zijn spinner tot het favoriet steelgoed van zijn broer behoort.

IMG_20170613_191135

En toch vindt hij het vreselijk amusant als hij zijn broer dingen kan voordoen -al dan niet zaken die zijn ouders mogen zien- en die kleine rebel hem volledig na-aapt.  “Linus is zo schattig” roept hij meerdere keren per week.

IMG_20170604_122821

Er zijn gelukkig nog zekerheden: bij pijntjes of verdriet is een knuffel altijd de oplossing.  Ik besef dat ik er niet altijd zal zijn om dit voor hem te doen.

IMG_9360 (2)

Met wat gel in het haar en ondertussen al een nieuwe tand in de mond ziet hij er toch ineens wel veel groter uit.  Dat er ons nog mooie tijden te wachten staan.  Daar kijk ik naar uit terwijl ik van deze grote-kleuter-periode intens geniet.

Proficiat met je 6e verjaardag Ilja!

Kun je dat beschrijven?

Hoe zijn hoofdje ruikt als ik hem vastpak terwijl hij hardhandig zwaait naar opa die naar het voetbal vertrekt.  Hoe hij met zijn armpje heen en weer beweegt als hij gedreven naar een plek wandelt.  Hoe hij “Jaaaha?” antwoordt als ik hem vanuit een andere kamer roep.  Verbaasd en nieuwsgierig naar het waarom van de kreet.

IMG_9137.JPG

Hoe hij “checkt da mama” zegt.  Tjekt da.  De manier waarop hij langs zijn neus weg zegt: “ik hou veel van Linus” en daarmee mijn hart doet druppelen op de grond, compleet gesmolten.  Wanneer hij voor Moederdag een CD inzingt in de klas en zijn hese stemmetje de kamer vult.  Tranen.  Tuiten.

Ja moeder zijn.  Hoe is dat eigenlijk?