The good enough mother

“There is a crack in everything, that’s how the light gets in” zong wijlen Leonard Cohen.

Misschien had hij het niet over perfectionisme maar dat versta ik er wel onder.  Over perfectionisme kan ik uren doorbomen.  Het komt er altijd op neer dat ik er keihard tegen ben.  “Hoe kun je nu tegen perfectionisme zijn?” het zou een mogelijke repliek zijn want iets zo goed mogelijk proberen te doen, daar is toch niets mis mee?  Misschien is het duidelijker als ik schrijf dat ik niets tegen ambitie en toewijding heb.  Ik vind het zalig als mensen zich smijten in een project, een tekst, een muziekgroep.  Dat ze veel van zichzelf geven in hun passie of hun levenswijze of zelfs in hun werk.   Ik vind het ook niet meer dan normaal dat je je werk naar behoren doet en er de kantjes niet vanaf loopt.  Het is een ander verhaal als je jezelf naar waarde begint te schatten op basis van je prestaties of het oordeel dat anderen over je vormen.  Als je jezelf zo’n druk oplegt dat het je nekt.  Het moet perfect of ik faal!  Ik moet slagen of ik ben een loser.  Niet promoveren is geen optie!  Iedereen moet mij tof en gezellig vinden of ik moet veranderen tot het zo is!  Maar waarom?  Is een perfecte tekst belangrijker dan het genoegen vinden in ze te schrijven?  Zal je pas gelukkig zijn als je die promotie hebt?  Kan je eigenlijk wel voor iedereen goed doen?  “Waarom moet dat?” hoorde ik tijdens de tweede podcastaflevering van het tweede seizoen van  Werk En Leven.  “Wie zegt er dat?” Ja wie eigenlijk?  “De mensen”? Welke mensen?  Waar zitten die mensen?

Mijn perfectionisme heb ik eigenhandig de mond gesnoerd na een moeilijke periode.  Sindsdien is mijn slinger helemaal de andere kant op gevlogen, of hoe zeg je dat?  Doe dingen die je graag doet, niet omdat “de mensen” verwachten dat je dat ze doet.  Mijn studie doe ik zuiver voor mezelf, niet voor iemand anders.  Ik deed gisteren mijn eerste examen.  Terwijl ik tijdens mijn vorige opleiding niet voor minder dan 75% ging ga ik nu gewoon al blij zijn dat ik geslaagd ben voor het vak.  Uiteraard zou ik met een 15 op 20 enorm content zijn en ik ga gigantisch ontgoocheld zijn met een buis.  Ik heb hard gewerkt en wil daar uiteraard resultaat van zien.  Tegelijk besef ik ook dat werken-studeren-een gezin draaiende houden een uitdaging is en dat ik mijn barrs moet loweren.  Dus geslaagd is geweldig, gebuisd is slikken en opnieuw proberen!  Het kan niet allemaal perfect zijn.  Ik weet dat ik niet vrij ben van burnout of depressie ook al lijk ik soms wel eendenpluimen te hebben.  Niemand is daar vrij van.  Ik ben er wel alert voor en kies ook regelmatig keihard voor mezelf zonder me daar een spatje schuldig over te voelen.  Tijd inlassen om te bewegen, te schrijven en te lezen, ook al is de wasmand propvol.  Koffie drinken met vriendinnen terwijl mijn man de kindjes eens rond voert, moet toch kunnen?  Ik doe mijn best, en dat is goed genoeg.

Kudos

Wordt de term “Kudos” nog gebruikt in feite?  Wikipedia omschrijft het alvast als volgt:

“Kudos komt van het Oudgriekse κῦδος, kudos, (roem, faam). Het geven van “kudos” aan een ander wordt gedaan om deze te waarderen. Doorgaans worden deze ‘virtuele cadeautjes’ toegekend door middel van het geven van +1 (positief) of -1 (negatief).”

Ik vind Kudos wel gezellig klinken eigenlijk.  Een beetje een samentrekking van “cuddles”, “kusje” en “could do” en het heeft iets herfstachtig over zich.  Je zou direct “Kudos” onder een dekentje in de zetel kunnen doen.  Toch?

Toen ik gisterenvoormiddag in Torfs bij een actie twee paar laarsjes ging kopen voor de kinderen was de lok van de bokaal ballonnen nogal groot bij mijn jongste karwaat.  Zonder iets te vragen nam hij er een ballon uit, waarop ik hem uiteraard aansprak en vroeg om deze terug te leggen.  “NEJ!” Oh great.  Een scène en drie man in de rij achter mij.  Ik vroeg hem nogmaals kordaat om de ballon terug te leggen “NEEE”.  Aarghhh.  Mijn beurt om af te rekenen.  Ik gaf wederom de boodschap om de ballon terug te leggen.  “We nemen niets weg”.  Uiteraard geen actie vanuit het kamp van mijn zoon.  Ik nam de ballon uit zijn handjes en zette hem even apart op een zetel nabij de kassa met als boodschap “als jij niet luistert dan ga je even apart zitten”.  Team Linus gaf niet op en kwam meteen terug bij mij staan vergezeld van een brede grijns.  Daarop zette ik hem terug op de zetel met dezelfde boodschap terwijl ik de laarsjes naar een andere kassa moest brengen om af te rekenen.  Hij begon opzichtig te wenen, scène compleet uiteraard.  Ik keek niet naar de rij die zich achter mij vormde en deed rustig verder.  Even later kwam hij snikkend bij me staan met zijn armpjes verontschuldigend omhoog.  We konden het bijleggen en de tranen werden gedroogd.  En toen deed de mevrouw aan de kassa iets waarvoor ze keihard kudos verdient.  Ze keek me in de ogen en fluisterde “als ze willen, mogen ze van mij een -jeweetwel- maar jij moet het beslissen, ik wil je gezag niet ondermijnen”.  Kijk, daar word ik enorm content van.  Die dame had niet één keer met haar ogen gerold toen ik halfslachtig afrekende terwijl ik mijn kinderen in bedwang hield, ze had niet gezegd “maar ze mogen hoor!” terwijl ik aan Linus trachtte uit te leggen dat hij niet zomaar iets mocht nemen.  Ze liet me gewoon moederen en oordeelde niet.  Kudos!  Wat zeg ik: dikke vette kudos met een dekentje over!

 

en kregen ze dan geen ballon van je?  Ma be jaas… met een “asjeblieft” en een “dankuwel” en om dan toch maar voor het snoepje uit de bokaal ernaast te kiezen.

 

 

Met het hoofd in de wolken.

Dagelijks probeer ik in kleine dingetjes mijn kinderen bewust te maken van de schoonheid van de natuur.  In feite ben ik niet echt een groene, daarvoor verspil ik teveel water en energie, eet ik teveel vlees en let ik te weinig op bio.  Mijn bijdrage is eerder miniem.  Afval sorteren, proberen om geen zakken te kopen,  aan de kinderen leren dat ze geen plantjes uit de natuur mogen trekken.  (Dat ik regelmatig spinnen vermoord, dat laat ik achterwege).  De paddenstoelen in de herfst of de afdruk van vogelpootjes in winterse sneeuw, ik wijs nogal veel.  Vanmorgen liet ik hen letterlijk stilstaan bij de lucht.  De wolken zijn dagelijks een bron van entertainment voor mij en deze ochtend kon ik samen met Ilja de strepen tellen ook al waren enkelen ook door vliegtuigen gemaakt.

img_6785

De rokende medewerker op de parking van De Aldi vlakbij de school bekeek ons argwanend maar toen ik met mijn gsm aan de slag ging terwijl ze stonden te kijken, keek ze ook omhoog.  De wolken en de lucht voorspellen dagelijks wat de dag zal brengen en ik maak de kinderen zoveel mogelijk attent op de zonsopgang, al is het maar door tijdig de rolluiken omhoog te doen.

img_6713

Ze zitten veelal in bed als de zon ondergaat maar in feite zou ik hen deze mooie herfstdagen eens moeten ophouden om de zon te zien ondergaan.  Zeker nu we regelmatig op een prachtig kleurenschouwspel worden getrakteerd.

img_6704

IMG_0683

Ik denk dat ze nu echt op een leeftijd zijn gekomen waarin we als ouders enorm veel invloed hebben door onze eigen reacties op al die natuurpracht.  Enthousiast worden van een wolk, dat leren ze ook van ons!  En zijn ze daar iets mee in hun latere leven, misschien wel, en als het niet zo is: dan hebben ze toch een mooie wolk gezien hé.

 

De 7 ge’s

Gestart: Tjah, the obvious!  Linus trok strijdlustig richting eerste kleuterklas en Ilja gezapig – zoals altijd – naar het tweede leerjaar.

img_6327 Niettegenstaande de foto zagen ze het beiden geweldig goed zitten.  En zij niet alleen.   Ergens wist ik wel dat het een voordeel zou zijn om op de eerste dag van het schooljaar een dag verlof te nemen dus ik was de hele dag lichtjes euforisch met mijn herwonnen vrijheid.  Meteen een toertje gaan lopen en op mijn dooie gemak boodschappen gedaan.  Er moesten echt twee maanden zomervakantie van mij afglijden en dat is wonderwel gelukt die dag.

gespendeerd: teveel.  Bijna al mijn YNAB-potjes ging in het rood de voorbije maand met het potje “kledij” op kop.  Blijkt dat mijn kinderen tussen mei en augustus beiden twee kledingmaten zijn gegroeid.  Met een kort broekje aan valt dat minder op maar nu de lange broeken weer uit de kast komen staat er hier precies serieus water in de kelder bij mijn pagadders.  Ik kan het ook niet laten om van tijd tot tijd eens aan twinning te doen en dan gaat er wel eens iets extra in het winkelmandje en uit het YNABpotje.  Tel daarbij nog eens het onderhoud van de wagen en mijn inschrijving aan VIVES!  Jikes!

img_6077

gewist: Gigantisch veel foto’s op mijn gsm.  Toen ik gisteren een foto wou nemen van iets banaals (zoals 95% van mijn foto’s) gaf mijn smartphone gewoonweg de boodschap: neen, je gsm staat nu echt vol, je kunt geen foto’s meer nemen.  iPhone says no.  Hmmm.  Dus 4451 foto’s is blijkbaar de limiet.  Ik plaatste alles in de Orangecloud (het duurde toch zeker twee halve dagen tegen dat alles was geüpload).  Daarna wiste ik meer dan 2000 foto’s.  Kan ik het helpen dat er zoveel interessante dingen zijn om foto’s van te nemen?

img_5922

Zoals dit geweldige Cuberdon-ijs-schotel-ding!?

 

 

gewandeld: ik neem dezer dagen wandelen voor op lopen, het gaat in ups en downs met mijn loopgoesting.  Soms loop ik drie keer per week, soms maar één keer maar dan probeer ik wel om er zeker twee wandeldagen in steken.  Gisteren heb ik me serieus mispakt, ik had ingeschat om tussen de 6 en 8 km te wandelen terwijl mijn auto in de garage was voor onderhoud.  Toen ik het het laatste half uur precies wat lastig begon te vinden zag ik dat ik al 9 km op de teller had en ik was er toen nog niet!  De 7 km van de avond ervoor zaten echter ook nog in mijn benen dus dat zal er wel mee te maken hebben gehad!

img_4209

Zo blij als een klein kind:  #iseeanoctopusje of is het een kwalletje?

gemanaged: of moet ik het geménaged noemen?  Mijn vuile was is -net als die eeuwige kruimels opvegen- een neverendingstory.  Soms zijn hun kleren niet echt vuil maar ruiken ze naar warmemaaltijdkantinegeur.  Juk!  Vreselijk vind ik dat.  Niettemin klagen ze niet over de kwaliteit van het warme middagmaal op school dus ik blijf ervan profiteren!

geagendeerd: gewoonweg te veel.  In september heb ik bijna geen enkele avond waarop we gewoon samen thuis zijn.  Ofwel moet één van ons twee werken, is het niet voor mijn hoofdberoep het is voor zijn bijberoep.  Ofwel is er iets gepland met vrienden (ik) of spinning (hij).  Een shitty dinner met de buren of een familiefeest.  September staat simpelweg tjokvol.  Volgende week start mijn opleiding Toegepaste Psychologie met een intro-voormiddag waarop duidelijk zal worden hoeveel vakken ik zal kunnen opnemen en dan ga ik pas ècht aan het plannen moeten slaan.  Van de vakken die ik opneem moet ik meteen een examen kunnen afleggen in de examenweek.  Dus het wordt een zorgvuldige oefening van inschatten hoeveel ik aankan en hoe ik het zal voor elkaar krijgen in combinatie met mijn 4/5e jobtime als opvoedster.  Mijn drive zegt: vijf vakken, mijn verstand denkt drie.  Wordt vervolgd!  En vooral spannend!

ge-instagrammed: vroeger keek ik nooit naar die instagram-stories.  Ik begreep er de ballen van.  Als digi-leek moest ik zeker tien keer uitleg vragen aan verschillende mensen over hoe je in hemelsnaam zo’n story maakt.  Eens ik de basis van het systeem uitgevist had bleek het nog regelmatig voor te vallen dat ik geen idee had hoe het marcheerde om bijvoorbeeld die tekstjes boven elkaar te laten komen.  “Zoek dat op met Google” pfff, geen zin in, gelukkig heb ik enkele vriendinnen die met IG-stories goed overweg kunnen en kon ik te rade bij hen.  Dus nu post ik van tijd tot tijd wel eens een story op mijn profiel.  Veelal banale dingen aangezien mijn gsm daar vol mee staat maar het zorgt wel eens voor grappige interacties.

Misschien moet ik van de #neverendingstory genaamd “de kruimels onder mijn keukentafel” wel eens een instagramstory maken?  Doe jij van stories of blijf je er liever van weg?

 

Aan het gele strand met calypso-songs.

Terwijl Linus zijn erwtjes verorbert draait hij zich om, op het land achter ons huis zijn de duiven wormpjes aan het pikken nadat het omgeploegd werd.  “De duiven dansen!” roept hij, tegelijk vliegt een erwtje uit zijn mond.  Ik kan hem geen ongelijk geven, hun wiegelende staartjes doen me inderdaad terugdenken aan de dansvloer op het trouwfeest afgelopen weekend.  Via Spotify laat ik hem Het Duivenliedje horen.

De playlist speelt verder en ik word naar mijn jeugd terug gekatapulteerd.  “Het Gele Strand” en “Rose” zijn blijkbaar ook nummers die ik woord voor woord kan meezingen.  Ik wijs mijn moeders’ Dual platendraaier als de schuldige aan.  Marijn Devalck ken ik vooral van “Mijn Gedacht” en grappen over Bomaworsten maar het zat ver in mijn achterhoofd dat hij ook kan zingen (en dat hij ooit een zwaar verkeersongeluk had waarbij hij bijna zijn stem kwijt was!).  Ik blijf in mijn kindertijd hangen en zoek op Youtube naar dat andere liedje over vogels:

Hij is niet echt onder de indruk en begint om Samson te vragen.  Verwend met een simpele app als Spotify terwijl wij vroeger met onze oor tegen de box van de radio zaten om te horen wanneer ze ons favoriete liedje zouden spelen.  Afspreken onder elkaar om op het perfecte moment de cassetteopname te starten zodat de nummer 1 van de top 30 er volledig zou opstaan.  Soms kon je het vorige liedje nog door het liedje horen spelen omdat het bandje versleten was.  Met een vers pakje lege cassettes waren we content.

Hij laat een erwtjesspoor achter zich als hij gaat verder spelen en ik roeffel in de reclamefolders.  Doordat er een nachtdienst op het werkschema staat ben ik overdag thuis en kan ik me even neerzetten om eventuele aanbiedingen te spotten.  Bladeren door reclamefolders vind ik best wel relaxerend.  Mijn oog valt op de “Terug Naar School”-pagina’s.

img_6198-1 Ik vraag me af of er kinderen zijn die op school met zo’n hip brooddoosje toekomen.  Ik denk aan de moeders die hierbij misschien druk ervaren en denken: “Blijkbaar is een boterham met kaas niet meer genoeg?”  Mijn kinderen eten een warme maaltijd op school dus ik heb geen brooddoosstress.  Wie mij al een tijdje volgt of persoonlijk kent zal misschien wel weten dat een woord als brooddoosstress niet eens in mijn  (of ieder ander) woordenboek staat.  Maar als jij  komkommerschijfjes staat te rollen op 3 september: no offense, voel je zeker niet aangevallen, ik spreek alleen voor mezelf.

De kinderen spelen samen met het DUPLO-huisje dat ik uit onze slaapkamer haalde (ben ik de enige die voorraden speelgoed op zijn slaapkamer bewaart?).  De speelgoedwissels blijven nog even hun werk doen al is de laatste week vakantie er altijd teveel aan.  Note to self: als er een Kazoukamp is in de laatste week van augustus volgend jaar: inschrijven!  Gelijk hoe mag ik vandaag bitter weinig klagen.  Ze spelen zelfs een vol half uur samen.  Zonder ruzie, zonder elkaars’ ogen uit te prikken.

img_6215

Altijd een risico om je te  vertonen als ze flink aan het spelen zijn maar dit tafereel wou ik wel even op de gevoelige plaat leggen.

Dat ze daarvoor 8 weken gewacht hebben laat ik even terzijde.  Niettemin mag ik over het algemeen eigenlijk niet klagen.  Er zijn eens geen bezoekjes aan spoed geweest, mijn vakantieplanning viel niet in duigen door onverwachte ziekte op mijn werk en ik kon een relatief gevarieerd aanbod brengen aan de kinderen waarbij ze elk ook individuele tijd krijgen met één of twee ouders.  Linus had zelfs een volledige week zijn ouders voor zichzelf.  Gisteren nam ik een Ilja-mama-dagje in het gezelschap van Josefien en haar zoon Emil.  We bezochten het Play festival in Kortrijk.  Eén woord: aanrader!  De foto’s spreken voor zich:

ff9632de-9d4f-4a5a-a393-a44731ccccba

foto door Josefien

img_6115

The making of….

img_6150

Een kamer gevuld met 3000 groene ballonnen.  Zo simpel, zo cool.

img_6087

Een gezichtje dat voor zich spreekt.

img_6091

Kinderen op een gigantisch luchtbed op de Grote Markt in Kortrijk, een koffietje op het terras ernaast voor de moeders.

img_6189

Sommige kunst was enkel om naar te kijken.  Zou wel zonde zijn moest deze carrousel stuk gaan.

Toch kijk ik uit naar volgende week maandag.  Weliswaar zonder opgerolde komkommers maar met loopsessies die niet in de agenda moeten gewurmd worden. Met maaltijden waar al eens een gesneden ajuintje in mag voorkomen zonder dat de wereld daarbij vergaat en we allen in gemuteerde monsters veranderen.  Want ajuintjes zijn des duivels toch?  Op de planning in september: de start van mijn opleiding Toegepaste Psychologie in afstandsonderwijs, een optreden van Get Ready!, de tweedehandsbeurs van Gezinsbond en de eerste gitaarles van Ilja.  Ohja en deze expositie wil ik zeker eens bezoeken in Genk.  Let’s go!

Nog Tim Burton-fans in da house?

[westhoektip] Give Diksmuide a chance!

Als ik het mag geloven wordt er en masse naar De Westhoek getrokken.  Vaderklap hield er dit jaar hun Vaderklapweekend, er wordt naar getipt vanuit verschillende toeristische magazines en de streek werd bejubeld op verschillende blogs om de “rust” en “eenvoud” en de vele oorlogssites.  Via Maison Slash kun je zelfs een volledige midweek Westhoek winnen als je een #parentfriendly horeca-artikel schrijft.  Ik dacht er even over om zelf mee te dingen , maar het bloggen blijft eerder vrijblijvend hier.  Sowieso lees je hier wel eens een [westhoektip] denk ik.  Vanaf nu zal ik ze tussen twee haakjes zetten.  Maar laat vooral weten als jij de winnaar bent, dan drinken we een rustig en eenvoudig koffietje samen als je zin hebt!

Gisteren trok ik met kroost + petekind naar Diksmuide.  Voor ons slechts 15 km rijden, maar het is ook te bereiken met de trein, jaja, in De Westhoek hebben we ook stations.  Ooit zei iemand me uit Gent: “Het zijn alleen maar de grootsteden die trams hebben”.  Ik wees hem zuinig op de kusttram die zowat over elke kustgemeente rijdt waarop het vlug stil werd.  Maar terug naar Diksmuide.  Ik was er eerder al geweest op een uitstap met het werk en gisteren besloten we om De Ijzertoren te bezoeken.  We passeren er gigantisch veel op weg naar zee.  Ik kan me niet herinneren dat ik ooit De Ijzertoren bezocht maar ik veronderstel dat ik dat in mijn jeugd wel eens zal gedaan hebben.

img_5858

Momenteel loopt tot 11 november een kunsttentoonstelling #floatingdreams wat het geheel wel aantrekkelijk maakt en als pluspunt: er is gratis parking nabij de toren.  De toegangsprijs vind ik budgetvriendelijk.  Voor twee volwassenen en twee kinderen ouder dan 7 betaalden we 21 euro.  Ik kreeg ook nog eens 4 euro spaarkorting op mijn Gezinsbondkaart.  Olei!  Which reminds me: ik moet dringend ook nog eens een postje schrijven over de voordelen van die kaart niet alleen omdat ik vrijwilliger ben van Gezinsbond in mijn gemeente, maar ook gewoon omdat ze veel voordelen biedt waar niet iedereen vanaf weet!  Voor de toegangsprijs bezoek je alles op de site van De Ijzertoren.  Je begint door de lift te nemen die je de volle 85 meter naar de top brengt.  Boven kun je zowel binnen als buiten van een machtig panorama genieten.

img_5799

img_5792

Niezen is optioneel

Daarna neem je de trap naar beneden om de 22 verdiepingen één voor één te bezichtigen.  Op elke verdieping weten ze de oorlog in chronologische volgorde op een begrijpbare manier in beeld te brengen.  Het is een gevarieerd museum wat het heel kindvriendelijk maakt.

img_5833

Op de muur die de 22 verdiepingen verbindt kun je de geschiedenis letterlijk afdalen.

img_5835

Filmpjes, foto’s, munitie maar ook van die creepy poppen.

Doordat elke verdieping een klein stukje museum is krijg je niet het gevoel dat je een ellenlange uitleg krijgt.  Er komen als het ware telkens kleine shotjes informatie op je af.  De prachtige animatiefilmpjes om de oorlog op kinderniveau te brengen zijn pareltjes.

img_5803

Ik vergat te checken wie de makers waren maar ze zijn er wonderbaarlijk goed in geslaagd om moeilijke materie begrijpbaar te maken.

img_5816

Voor we het wisten waren we bijna twee uur later.  De driejarige werd toen wel wat ongedurig maar het is de eerste keer dat we hem ergens zo lang kunnen entertainen zonder dat we hem met koekjes moeten omkopen (Principes?  Wie heeft dat uitgevonden anyway?)

img_5845

Een kunstwerk waar je mag doorlopen.  

img_5849

Om de hongerige magen te stillen trokken we daarna naar De Brooderie in het centrum van Diksmuide.  Een lunchplekje waar je wederom geen gat in je portemonnee brandt.  De inrichting alleen al is de moeite waard maar het belangrijkste is natuurlijk wat er op je bord komt.  In ons geval was dit smakelijk, vlot klaar en vriendelijk bediend.  De drie pijlers van een geslaagde lunch met hongerige kinderen.

img_5865

Wil je daarna Diksmuide nog beter leren kennen, dan kan dat perfect door een stadswandeling te doen.  Via het Begijnhof langs het water waan je je eventjes in Brugge.  Je kunt er ook een bootje of een kajak huren en de Ijzer afvaren.  In Het Buitenbeentje voldoen ze aan al je wensen als je het water op wil.  Als je het water opgaat kom je voorbij de vernieuwde Portus Dixmuda, het West-Vlaamse antwoord op de Portus Ganda.  Een tip misschien: laat je auto op de gratis parking aan De Ijzertoren staan en doe alles te voet, het is te doen.

Heb je echter nog geen genoeg van De Groote Oorlog, ga dan zeker ook eens De Dodengang bezoeken, kom je met het openbaar vervoer naar Diksmuide dan doe je best wel goeie stapschoenen aan want De Dodengang is eventjes stappen maar zeker de moeite waard.

Wil je liever na Diksmuide beestjes bezoeken dan kun je ook naar ’t Fazantenhof in Houthulst of Het Kakelende Kippenmuseum in Keiem .  Voor ’t Fazantenhof moet je wel even telefonisch op voorhand verwittigen maar deze beleefboerderij is een kinderparadijs en je kunt er heerlijke hoeveproducten kopen!

Wij zetten onze middag echter verder met een bezoekje aan Nieuwpoort waar het best wel chilly willy was door de wind.

44aa7416-ae81-45ee-aba0-5024fcbd9a65

Wie heeft een kapper nodig als je je haar kan brushen met wat zeelucht?

De namiddag sloten we af bij Langewade, best wel een #parentfriendly horecazaak (lees: springkasteel, schommels, wippers en glijbanen, alles mooi afgezet van de straat: toppertje dus).  Je kunt er langs voor een pannenkoek of ijsje maar ook om iets te eten.  Wie het ietsje budgetvriendelijker wil nog kan nog naar De Kippe in Merkem.  Het is misschien niet echt hipsterproof maar je kinderen kunnen er wederom buiten rabbelen op allerhande speeltoestellen (met afgezette tuin!)  terwijl jij bekomt met een sangria of een fris pintje.  Hipster of niet, als ik op mijn gemak zit is het voor mij allemaal gelijk!

Je ziet: give Diksmuide (en omstreken) a chance! En laat me zeker weten hoe je het vond!

Verlof: ontspannend?

 

“Goed! Goed goed goed!” Dat zal zeker mijn antwoord zijn als je me vraagt hoe het verlof is geweest.  Ik lieg ook niet als ik dat antwoord geef.  Want het was ook goed.  Een kleurrijke reis naar De Dordogne waar we interessante plekjes bezochten maar ook tijd namen om te luieren en te zwemmen. Om op plaatselijke marktjes te kuieren en ons daar te laten verleiden door verse macarons.

img_4887

Enkele uitstapjes naar zee en onder andere Sea Life Center.

img_5587

Ilja genoot met zijn papa van de Star Wars-expositie en ik trok met Linus naar Plopsaland waar hij compleet verknocht is geraakt aan Samson en Gert.  Zo wreed dat ik dagelijks onderstaand filmpje moet laten spelen of op zijn minst “Samson Is A DJ” op spotify moet opzoeken.

Gisteren sloten we af met een aperitiefje op een kindvriendelijk plekje en frietjes van de frituur.  Toch ben ik niet volledig uitgerust.  Integendeel eigenlijk, ik durf het bijna niet te schrijven maar ik ben moe.  Op de perfecte sociale media zie ik gezinnen met kleine kindjes het vliegtuig nemen en naar de andere kant van de wereld trekken alsof ze even om vers brood gaan.  Broertjes en zusjes, knuffelend bij prachtige zonsondergangen.

img_4816

Don’t let them fool you!

Rationeel weet ik perfect dat dit snippets zijn.  Ik post daar (en hier) ook geen foto’s waarop ijsjes worden gemorst en jongetjes met een stuk speelgoed op elkaars kop kloppen.  Gelukkig zijn er ook mensen die het zeggen zoals het is, zelfs op het immer perfecte IG.  Maar wat Babs op haar profiel postte vat heel goed samen hoe ik me ook voel.  De voorbije drie weken heb ik me heel vaak hopeloos en leeggezogen gevoeld.  Vooral de automomenten wogen door en grotere uitstappen waren soms een echte beproeving.  Een kwetterende peuter die graag zijn gelijk krijgt en een 7-jarige die het -terecht- niet altijd verdraagt dat zijn broer hem de les spelt.  Maar ook buiten de wagen kon Linus er serieus weg mee om elke situatie naar zijn hand te zetten.  Vorig jaar had hij er al straf van en toen hoopte ik dat het in 2018 beter zou gaan.  Ijdele hoop, zo bleek.  Bij zowat elke stap die we zetten moest hij weten waarom we dit deden, er ging een hoop energie in het constant uitleggen van de reden van situaties.  Zijn “neen!!” is deze zomer veranderd in “Ik hou niet van…!” (vul aan met “zee”, “wandelen”, “pinguïns”, “speeltuin”, “alles”).  Er is geen dag voorbij gegaan waarop ik niet met mijn ogen draaide naar mijn echtgenoot, dagelijks verloor ik één of meerdere keren mijn geduld.  En neen, daar ben ik helemaal niet trots op.

Zijn er dan geen mooie momenten geweest?  Maar natuurlijk wel, het is gewoon zalig om niets te moeten en de kindjes mee te slepen op nieuwe avonturen, zalig maar in mijn geval enorm vermoeiend.  Toch voel ik enige schroom om hier te schrijven hoe ik het verlof heb ervaren want ik merk weinig van zo’n verhalen op andere blogs hoewel ik veel ouders ook hoor sakkeren over ruzies en zagende kindjes.  Dus ik weet ergens wel dat het bij anderen ook -al dan niet in mindere mate- zo is maar het wordt niet altijd getoond.

img_5526

Dagje Plop met mama: slechts twee driftbuien wat voelde als een verademing.

Het was rustiger maar toch voelde ons gezin niet compleet toen Ilja een week op kamp was.  Linus kan ook enorm lief zijn en zijn schattige kopje zou ik soms gewoon in mijn broekzak willen stoppen omdat hij me zo vaak kan doen smelten.  Tegelijk is hij soms een duiveltje-in-een-doosje en zowat elke dag moeten we hier zijn driftbuien trotseren.

58c7f19c-5d67-4a40-903a-872c97b57c3d-1

Samen een taakje uitvoeren, dat lukt wonderbaarlijk goed.  

Ik kon wel ontspannen door tijdig een wandeling te doen of een ochtendloopje in te plannen.

img_5601

Niettemin ben ik niet rouwig dat ik straks terug aan het werk kan en de kindjes deze week weer een gevarieerder programma hebben met kinderopvang afgewisseld met vriendjesdagen en thuis lummelen.  En zie ik ze nog even graag?  Uiteraard.  Ga ik ze deze zomer nog achter het behang willen plakken?  Ongetwijfeld.

Moeten jullie ook terug aan het werk of hebben jullie nog het verlof te goed?