Moeilijke oefening

Er is voor mij weer een wereld open gegaan.  Ineens heb ik een bepaalde….vrijheid.  Of hoe moet ik het schrijven.  Het voelt als een luxe eigenlijk.  Een ( gezond jaloerse?) vriendin whatsappte me om te vragen hoe het kinderloze leven overdag me bevalt.  Ewel ja, wreed goed.  De aandachtige lezer weet dat ik in de sociale sector werk en daarbij een flexibel uurrooster heb (vroeg, laat, dag, nacht, weekend, noem maar op).  Met de peuter in huis bereik ik niet altijd wat ik vooropgesteld heb om te doen.  Een mand was naar boven brengen is al een uitdaging, het vraagt een uitleg met handen en voeten om te vermijden dat hij me achterna komt en zichzelf alleen op de trap riskeert.  Dus de wasmand bleef staan.  Linus is nu ook niet bepaald een rustige peuter te noemen.  Hij is overal graag aan en bij.  Dat betekent dat ik er niet eens aan moet denken om een boek te lezen als hij aan het spelen is “mama voorlezen?”, laat staan dat ik een volledige blogpost kan typen zonder onderbreking.  Je kunt ook niet aandachtig naar een podcast luisteren met een kwebbelkontje dat hele tijd rond je benen draait.  En nu is het hier stil.  Heel stil zeg maar.  De kinderen zijn weg, ik start pas om 13u met werken en ik moet mezelf tegenhouden om niet de hele tijd in de weer te zijn met vanalles.  Er komen drukke tijden aan en ik weet dat ik altijd voldoende rust moet nemen op voorhand en achteraf.  Toch heb ik weer allerhande “projectjes” die ik wil doen tijdens mijn vrije uurtjes.  Zitten en lezen is er geen van.  Zitten en kijken naar TV wat ik wil volgen is er ook geen van.  Ik vind het soms vreemd om mijn “rust” te nemen voor mijn werk.  Als ik om 22u20 thuiskom probeer ik zo vlug mogelijk naar bed te gaan.  En toch jeukt het nu alweer om werk te maken van de opleiding bachelor psychologie die ik nog wil volgen.  Ik vind het een moeilijke oefening want een opleiding volgen brengt sowieso stress en drukte met zich mee, maar tegelijk (hopelijk) meer inzichten en vernieuwde energie om ermee aan de slag te gaan.  Aan de andere kant wil ik nu ook weer genieten van de dingen die ik twee jaar en half niet heb kunnen doen: een boek lezen, mijn foto-albums maken, eens rustig iemand bezoeken zonder rekening te moeten houden met slaapuurtjes of gezeul met vochtige doekjes.  Bloggen, lopen en wandelen.  Tijd zal wel raad brengen.  En eens rustig uitkijken hoe die opleiding in zijn werk zou kunnen gaan kan geen kwaad denk ik?

Every end has a new beginning

Het is zover: ik bracht zonet Linus voor de laatste keer naar de crèche. Ik weet dat er mensen zijn die hier al meerdere jaren komen lezen en nu waarschijnlijk denken “heih?”.  Anderen die Linus persoonlijk kennen denken dat hij eigenlijk al naar school gaat.  Althans dat denkt iedere medewerker van zowat elke supermarkt waar we komen.  “Is er geen school?” “Amaai die kan babbelen”.  “Dat klopt!” zou Linus zelf zeggen.  Of “chique zeg!”

Zoals zoveel overgangen is het natuurlijk weer dubbel.  Of toch met verschillende kantjes.  Nu laten we het baby/dreumes-leven achter ons en gaan we rechtdoor de peuter/kleuter-tijd in.  Als ik terugkijk naar Ilja’s pad vond ik de periode tussen anderhalf en drie jaar de lastigste periode (tot nu toe ;-)).  Daar zijn we nu met Linus volle bak in.  Hij is minder weerbarstig dan zijn oudere broer maar hij is heviger tout court wat een beetje op hetzelfde neerkomt.

De laatste crèchedag vandaag.  Een stap vooruit naar de klas vanaf volgende week.  Het bepamperen is een beetje voorbij, er wordt nu 100% ingezet op zelfstandigheid.  Het wenmiddagje op school verliep alvast goed bij zijn juf “Jonanna!” (Johanna).  De deur van de crèche zal altijd een beetje speciaal blijven.  Al die keren dat ik er aanbelde, al die keren dat hij er zonder moeite binnenstormde om te kijken wie er was.

IMG_20171031_085531.jpg

Er zijn ook vele keren geweest dat het moeilijk was om mij te lossen.  Gelijk hoe ben ik heel blij met hoe hij geëvolueerd is.  Hoe het team verzorgsters daar een belangrijk deel van zijn leven was, in zijn opgroeien, in het opkweken.  Ze zagen Ilja komen en gaan en vanavond trekt ook de tweede telg van dit gezin de laatste keer die deur achter zich dicht.  Hoewel hij dat nog niet zo goed beseft, want “naar klasje gaan” is vooral een spektakel waar hij zich nog niet zoveel kan bij voorstellen.

Vanaf volgende week hebben wij dus twee schoolgaande kinderen.

 

Bedankt aan alle medewerkers in de crèche voor alle goeie zorgen.

Gisteren, vorig jaar…jammer genoeg niet morgen.

Toen hij ziek was of kerngezond

al van sinds hij klein was en nog koekenrond.

In het opgroeien en het opkweken

jullie zorgden altijd goed voor hem, wel 114 weken!

 

We zwaaien terwijl we ons omdraaien,

“Daaaag allemaal!”

We schreven hier samen een mooi verhaal!

 

(foto’s in mozaïek: Facebook pagina kinderopvang) 

(Meta)-Relax, take it easy…

Ik moet toegeven dat de moed mij in de schoenen zonk toen mijn echtgenoot vergat te vertellen dat hij een date had met zijn mountainbike deze voormiddag.  Gisteren vlogen mijn kinderen elkaar zo danig in de haren dat er werkelijk geen bloed meer onder mijn nagels te vinden was.  Ze kunnen moeilijk samenspelen.  Wat zeg ik: ze kunnen eigenlijk niet samenspelen.  Als we met ons twee zijn valt het beter mee dan als ik alleen ben met hen dus ja, ik zag mijn “we-gaan-met-ons-allen-zwemmen-idee” beter zitten dan wat het uiteindelijk is geworden.  Het feit dat ik me oversliep vanmorgen zal er ook wel mee te maken hebben. Meestal sta ik een half uurtje voor hen op.  Het uitdoen van een dikke nachtpamper (“oh, shit..”), het aanschouwen van melk die over cornflakes-bordjes gutst (“ik heb gemorst” Noo-hoo-hooo!!!).  Ik kan het gewoon minder goed aan als ik niet eerst een half uur tijd voor mezelf heb gehad.  Kelly schreef er een fantastisch herkenbaar artikel over in De Standaard.  Ze beschrijft het honderd keer beter dan mij maar ik sprak (ok, misschien kwam er ook wat roepen aan te pas) ook vandaag reeds de gevleugelde woorden “Kunnen jullie nu eens niet gewoon op jullie zelf functioneren?  Moet ik echt elke minuut tussenkomen?”  Alsof ze ooit zo’n zin zouden begrijpen en dat maakt het net erger.  Ik herken mezelf soms niet meer als mijn kinderen het uithangen.  En ik wèèt dat bepaalde tactieken beter werken (ik ben er vier jaar voor naar school geweest om het te leren), dat het meer opbrengt om rustig te blijven en duidelijk en consequent te zijn.  Dat het gewoon geen zin heeft om te roepen dat ze moeten stiller zijn want dat is zo contradictorisch als het groot is.  Ik.weet.dat.  Maar met mijn eigen kinderen is dat zo moeilijk.  En ja, ik gebruik wel degelijk bepaalde tactiekjes om het doen werken.  Samen met hen iets buiten doen, zoals een korte wandeling door het gehuchtje waarin we wonen. “Mag ik lopen?” hell yeah, loop maar al je furten eraf.

IMG_20170924_111510

IMG_20170924_111636

Of hen scheiden als het te gortig wordt met afpakkerij.

IMG_20170924_105651

Dan gaan de principes even overboord.  Dan mag de oudste even op de Nintendo en de jongste Pingu kijken.  Het geluid van Pingu’s flapvoetjes werkt zelfs nog enigszins rustgevend vind ik.

IMG_20170924_105706

en als het middagdutjestijd is schrijf ik alles hier van me af en fret ik eens goed tegen mijn lief over hoe slecht ze overeenkomen om dan daarna anekdotes te vertellen over hoe de kleine “Cars, das echt chique é” zei met zijn peuterstemmetje.

Net daarom gunnen we elkaar die mountainbiketochtjes op zondagvoormiddag of avondjes uit met vriendinnen.  Ook al valt dat soms in de tijd die we als gezin samen zouden kunnen spenderen, ik blijf het belangrijk vinden om ook nog steeds als persoon iets voor onszelf te kunnen doen.  Zo ging ik gisterenavond nog een uur rijden om 7 km te lopen in Oostende op de Metarelaxrun.  Karin van Mom Runs The City nodigde me uit om samen met de andere deelneemsters van de rubriek mee te lopen in Oostende.  En ècht, wat een zalige run, zo bij zonsondergang op de dijk van Oostende, in de stad en door enkele gebouwen (Casino Kursaal, shoppingcenter, een kerk).  Fantastisch gewoonweg!

IMG_20170923_203341

IMG_20170923_203001

Foto’s nemen lopend, geen goed idee, maar kijk, ik genoot en dat is juist wat ik met zo’n  korte momenten wil bekomen.  Even eruit om met verse gedachten er terug aan te beginnen.  Elke dag opnieuw, met mijn twee monstertjes, mijn gammele opvoedingstechnieken en op tijd en stond een goei zjatte kaffie.

Moederschapsclichés

Toen ik zeven jaar geleden mijn eerste zwangerschap aankondigde is er iets in gang gezet.  Er werd ineens ongevraagd met clichés gegooid.  Ik probeerde maar ik kon ze niet ontwijken, ik zocht met mijn dikke buik dekking op de grond maar ze bleven maar smijten.  Vanaf de aankondiging van de zwangerschap was het hek van de dam.  Men sloeg me om de oren met allerhande wijsheden.  Van “wacht maar!” tot “alles zal veranderen”.  Het was zelfs een inspiratiebron voor mijn allereerste blogpostje op deze blog (ondertussen ook al meer dan zes jaar geleden).  Ondertussen zijn we 7 jaar verder.  Hadden ze indertijd gelijk?  De mooiste clichés:

“Moeder, je bent dat vanaf het moment dat je dat kindje in je armen hebt.”

Tjah.  Ik weet het eigenlijk niet.  Ik heb niet het gevoel dat ik een echte moeder ben. Huh?  Did I just say that?  Begrijp me niet verkeerd, maar dat doe je hopelijk ook niet.  Ik voel me gewoon geen mama-mama.  Ik wil dat eigenlijk ook niet zijn.  Mij ga je niet veel ouderschapstips weten rondsmijten, ik doe ook maar wat.  Vind ik dan dat ik een slechte moeder ben?  Neen, dat vind ik niet.  Ook al liep mijn kind rond met een gabbe waarvan ik dacht dat ik die met steristrips wel ging dicht krijgen of eten ze al eens twee keer boterhammen op een dag (sshhttt, gebeurt niet zoveel hoor, en ja ze zijn alletwee op gewicht, surtout die kleinste).  Ziet, ik kan zelfs geen mama-blog schrijven zonder mij te verontschuldigen voor mijn niet-mama-mama-bestaan.

“Alles verandert als je moeder/vader wordt.”

Dat vind ik ook.  Maar je hebt wel zelf in de hand in welke mate de dingen veranderen.  Je kunt hierin ver, zelfs heel ver gaan.  Van je werkritme tot je vrije tijd tot jezelf.  Als je dat zelf wil kun je een heel andere persoon worden als moeder (of vader). Er zijn er ook die dicht bij zichzelf blijven, maar dat vergt wat relativeringsvermogen en nuchterheid.  De komst van een kind dat veroorzaakte een beving in mijn bestaan.  De keuze voor ons tweede kindje liet even op zich wachten omdat we echt moesten bekomen van die eerste zwangerschap en het leven met een baby/peuter.  Mensen die kiezen voor één kind, ik kan daar dus perfect inkomen waarom je zoiets doet ook al heb ik er twee en klinkt het misschien helemaal fout.

“Je hebt nooit twee gelijke hé!”

Cliché cliché maar in ons geval: overschot van gelijk.  Waar Ilja zich vooral op zichzelf kon bezighouden als baby en peuter moet ik Linus al van dag één entertainen of op zijn minst in zijn buurt zijn om te zien wat hij uitsteekt.  Waar Ilja op zijn eerste dag in de peuterklas alleen de basiswoordjes kon vormen babbelt Linus al bijna een half jaar in volzinnen.

“Bij een tweede trek je je van veel minder iets aan.”

Inderdaad, mijn weegschaal hangt nu misschien iets teveel aan de andere kant, ik spring inderdaad minder op als er iets mis is.  Zo twijfelde ik nog in het begin van het jaar om met Linus naar de huisarts te gaan toen hij op zijn kaak was gevallen (cfr het gabbeverhaal hierboven).  Toen de dokter ter plekke besliste om hem meteen toe te naaien schoot ik toch even in paniek.  Misschien moet ik maar iets vlugger panikeren.

“Het gaat zo rap.  En hoe ouder ze worden, hoe vlugger het gaat!”

Onze peuter spreekt volop en gebruikt uitdrukkingen zoals “dat klopt” en “dat is gevaarlijk hé”  When did that happen?  En was ik dan thuis?

Mijn oudste kind zit in het eerste leerjaar en schrijft de letter “k” met zijn kleine handje.  WTF??  k?

“Van een eerste neem je superveel foto’s en van een tweede niet meer.”

Misschien wel.  Ik heb veel meer foto’s van Ilja, maar tussen hun geboortes door is de smartphone aan een opmars begonnen waardoor ik nu veel meer foto’s heb van mijn kinderen in het algemeen.  Ik trek wel nog foto’s met mijn fototoestel maar veel minder dan toen Ilja klein was.

“Je kan er niet meer zonder eens je ze hebt.”

’s Waar.  Ze zijn het belangrijkste in mijn leven en dat zullen ze altijd blijven.  Maar ik ga toch ook blij zijn om ze eens een grote week achter te laten volgend jaar om er eens met mijn echtgenoot onderuit te muizen.

“Je eigen kind begrijp je het best”

Ja?  Ik krijg soms kop noch staart aan mijn kinderen en hoe ze redeneren.  Ik kan niet begrijpen waarom Ilja moord en brand schreeuwt bij een bloedje maar wel heel stoer de binnenkant van zijn gescheurde mond laat dichtnaaien door de huisdokter zonder een kik te geven.  Of hoe ze knuffelend onder een dekentje in één seconde kunnen omslaan en aan elkaars haar beginnen te trekken  (ja, mijn kinderen zijn niet van de voorzichtigste, dat is misschien ondertussen duidelijk).

IMG_20170901_081346

“Wacht maar!”

Aarghh!  Zie dat is nu iets dat ik vreselijk vind.  Ik kan het niet horen.  Zo blij dat mijn moeder dat nooit deed met mij.  Ik probeer er echt een punt van te maken om dat nooit te zeggen tegen iemand die zwanger is of een kindje wenst.  Soms denk ik wel eens het mijne als iemand wilde plannen maakt “voor na de bevalling” maar het is uiteindelijk toch iedereen zijn eigen ding hé.  Of iemand nu graag alle zwangerschapsvleesjes kwijt wil in enkele maanden of na een bevalling graag terug aan het sporten of feesten wil is hun zaak.  Er zijn mensen die dat doen en daar met glans in slagen, er zijn er ook die achteraf beseffen dat dit misschien te hoog gegrepen was maar laat hen zelf uitmaken tot welke categorie ze behoren.

Wacht maar!  Je gaat het wel zien!

Oeih!

😉

 

Welke clichés mocht jij regelmatig horen?  (Het moet daarom niet persé iets met kinderen te maken hebben)

 

 

The Terrible Two

 

terrible two carseat

Ik was het eventjes kwijt met mijn Linus.  Gisteren zei ik tegen mijn lief: “Hij lijkt precies bezeten van de duivel”.  De manier waarop hij na een middagdut in de wagen zichzelf wakkerschreeuwde en dit volhield van Gent tot Zonnebeke was het toppunt (of dieptepunt, hoe je het wil noemen).  Fyi: van Gent naar Zonnebeke is het ongeveer 65km autostrade.  Het was absoluut niet meer zonnig in Zonnebeke.  Drie kwartier rijden met een brullende peuter op de achterbank was het einde van de laatste drie weken waarin we fulltime in verlof waren.  Rustig blijven, op hem inpraten, grenzen stellen, negeren, knuffelen, kalmeren dat is zowat een voltijdse bezigheid geweest tijdens de vakantie en daar was er wel telkens één van ons twee mee bezig.  Zo straf dat we elkaar volledig voorbijliepen.  En ja, we wilden persé naar Bokrijk gaan, ja, we wilden persé wandelen op oude kastelen in Engeland, vrienden gaan bezoeken in Frankrijk en in Tongeren naar Ambiorix gaan turen.  Want er is ook een grote broer, die van al die dingen met volle teugen geniet.  Net als wij.

blender

Vandaag is Ilja op logement bij zijn peter en gaf ik extra aandacht aan Linus, want hoe zwaar hij momenteel ook doorweegt, hij blijft mijn cutiepie.  Eén van de drie liefdes in mijn leven.  In goede en kwade dagen.  For better or for worse.  Terrible two’s of niet we trokken naar Bellewaerde waar hij geen high five durfde te geven aan de mascotte maar absoluut niet bang was om een echte leeuw van dichtbij te gaan bekijken.

IMG_20170729_103550

Waar hij zijn handen in de lucht stak op de vliegensvlugge Peter Pan-bootjes en achteraf riep “nog een keer” terwijl ik er duizelig van strompelde.  Waar we knuffelden op de dansende koffiepotjes en probeerden selfies te nemen.  En na zijn middagdut geef ik extra aandacht aan mijn man die ik drie weken naast me had maar ook niet.  Mijn partner in crime bij het ondergaan van de peuterpuberstreken en het beantwoorden van de duizenden kleutervragen.

Ik leg mijn handjes samen dat ik er niet alleen voor sta.  Hoe alleenstaande ouders deze fase aanpakken: chapeau, ik hef er graag mijn hoedje voor af, wat zeg ik: ik trek gewoon heel mijn kop er af.

IMG_20170729_131403

Maar kijk, dat smoeltje na een fijne voormiddag maakt toch wel veel goed.  Elke dag is het herbeginnen met die kleine vriend en elke dag ontdek ik nieuwe dingen over hem en over mezelf.

Engeland: wat niet op de foto staat

  • Mezelf.  Gezien ik alle foto’s heb genomen.  Hier en daar een verfrommelde selfie, haren voor de ogen of een blik volledig toegenepen.  Nee, dat is het niet.
  • Mijn koffiegepruts om 5u ’s morgens.  Elke ochtend schoot ik om 5u klaarwakker.  Damn you uurverschil.  Tegelijk kreeg ik dan toch minstens nog een uurtje voor mezelf, ik spendeerde het met het mij eigen maken van het systeem van een cafetière.  Ik besloot er geen youtube-filmpjes voor op te zoeken maar zelf na te denken over wat de beste manier zou zijn om dit systeem te hanteren.  Het deed me nog maar eens stilstaan bij het feit dat ik -als koffieliefhebber- totaal niet gedocumenteerd ben over die dingen.  Uiteindelijk kreeg ik er koffie uit.  Soms al eens sterke, soms al eens prut.  Ik moet dringend een koffie-workshop zien te volgen.
  • Hoe creepy een National Park ook kan zijn, zeker als je er ’s morgens vroeg alleen doorloopt met enkel uw gsm als wapen.  Alsof ik er overstekende herten mee zou kunnen wegsmsen tijdens het lopen.
  • Wij twee, die naar elkaar maneuvers doen om te tonen dat de twee karwaten op de achterbank in slaap zijn gevallen.  Voor de eerste keer in heel de vakantie!
  • Wij twee, stiekem in de keuken aan het genieten van een simpele geroosterde boterham met een laagje boter en een sneetje kaas terwijl de kroost naar “Oggy & De Kakkerlakken” kijkt.  Netflix ftw!
  • De grootte van mijn wallen, misschien maar best dat ik niet veel op de foto’s sta, het slaaptekort door het uurverschil stapelde zich op, surtout op mijn gezicht.
  • Mijn ruziënde kinderen.  Elk moment waar er speelgoed aan te pas kwam ontstond er ruzie.  Mijne!  Nee, mijne!  *Zuchterdezuchtzucht*.
  • Wij twee als eenheid.  We hebben elkaar weinig echt gesproken de vorige week.  De stuiterbal genaamd Linus en taterval Ilja waren maar wat blij dat ze ons voor zich hadden.  Dit lieten ze voldoende blijken door elk mogelijk gesprek te onderbreken al dan niet door met een dinosaurus op iemands’ hoofd te kloppen.  Is dat op een ander ook zo?  Please zeg me van ja.
  • Groenten.  Tot mijn scha en schande moet ik toegeven dat onze eetgewoontes op reis altijd net iets minder gezond zijn dan tijdens het jaar.  En op het gebied van groenten loopt het anders ook al niet echt over.  Ze aten wel veel druifjes.  En een appeltje.  Gelukkig maakte onze moeder een geweldige koude schotel voor de avond dat we terugkeerden.  Ik deed een poging om een groentje op de foto te zetten nl.  een wortel die ze vers uit de tuin van de eigenaars van het huisje haalden.

IMG_20170714_182959

Ik zeg het u: een stuiterbal.

  • Hoe ik mezelf regelmatig voor het hoofd sloeg toen ik besefte dat ik maar voor één kind iets voorzag en niet nadacht over het effect op het andere kind.  Vanaf 2 jaar beginnen ze daar precies toch gevoeliger voor te worden en het “mijne, mijne!” wordt er niet door gereduceerd.  Niet dat ik standaard alles in tweevoud aankoop, maar als ik een strip krijg bij mijn Libelle moet ik misschien eerst eens nadenken voordat ik hem achteloos in Ilja’s handen stop en zeg “kijk, ik kreeg een Jommeke bij mijn boekskes”.  Hoewel Linus wel al begrijpt dat er moet gedeeld worden is het voor hem nog altijd moeilijk om daar direct mee om te gaan.
  • De keren dat ik gedacht heb: ik moet hier nog eens terugkomen om dit beter te bekijken, om hier rustig te wandelen of om hier nog verder door te rijden.  Maar de kliffen in Tintagel of het kasteel van Okehampton bezoeken met een peuter is nu niet bepaald een veilige activiteit, dus probeerden we de rugzak. IMG_9683Alleen was dit niet altijd naar zijn gedacht. Bovenop zo’n kasteelruïne is het nu niet bepaald de meest geschikte plek om met peuterpuberteit om te gaan.  Inderdaad, je kunt zeggen:”Ga daar niet met zo’n kind”.  Maar Ilja vond het geweldig, net als wij en moeilijk gaat ook wel eens.  Ik nam geen foto van de vele keren waarop ik voor me uit tuurde, wachtend terwijl de weerbarstige jongen voor mij op de grond klaar was met wenen, want redeneren heeft op zo’n moment weinig zin, even laten uitrazen en weer doorgaan wel.  Dat is thuis trouwens niet anders dan op reis.  Het liefst valt hij wanhopig op zijn knietjes met zijn gezicht in zijn handjes tegen de grond.  Op een gegeven moment kwam een mevrouw me zeggen:”Is it that age, is it?”  “It is.  It really is” zei ik haar dankbaar terug.  Of is dat enkel bij ons zo dat ik dagelijks zo’n drie keer peuter-tranenkwijl van de grond moet drogen?
  • Mijn smeltend hart als Linus volle bak meezingt met “Zo gaat het goed, zo gaat het beter, alweer een kilometer!” want meestappen met grote broer, dat werkte meestal goed.  “….en mijn voeten zijn versleten, en mijn moeder mag het niet weten”.  

Misschien lees je tussen de regels door dat ik met niet geamuseerd heb.  Misschien vind je dat ik een grote moederzaag span.  Maar de reis was vermoeiend voor ons beide en geen opsteker voor onze relatie.  Toch vond ik het een fantastische week waarbij we echt een gezin waren, waar ik het gevoel had dat ik me meer dan ooit verbonden voelde met mijn kinderen, in al hun glorie.  Ik genoot.  Want deze periode – met zijn kleutergrillen en peutertranen- gaat voorbij.  En voor ik het weet denk ik er met weemoed aan terug.