Engeland: wat niet op de foto staat

  • Mezelf.  Gezien ik alle foto’s heb genomen.  Hier en daar een verfrommelde selfie, haren voor de ogen of een blik volledig toegenepen.  Nee, dat is het niet.
  • Mijn koffiegepruts om 5u ’s morgens.  Elke ochtend schoot ik om 5u klaarwakker.  Damn you uurverschil.  Tegelijk kreeg ik dan toch minstens nog een uurtje voor mezelf, ik spendeerde het met het mij eigen maken van het systeem van een cafetière.  Ik besloot er geen youtube-filmpjes voor op te zoeken maar zelf na te denken over wat de beste manier zou zijn om dit systeem te hanteren.  Het deed me nog maar eens stilstaan bij het feit dat ik -als koffieliefhebber- totaal niet gedocumenteerd ben over die dingen.  Uiteindelijk kreeg ik er koffie uit.  Soms al eens sterke, soms al eens prut.  Ik moet dringend een koffie-workshop zien te volgen.
  • Hoe creepy een National Park ook kan zijn, zeker als je er ’s morgens vroeg alleen doorloopt met enkel uw gsm als wapen.  Alsof ik er overstekende herten mee zou kunnen wegsmsen tijdens het lopen.
  • Wij twee, die naar elkaar maneuvers doen om te tonen dat de twee karwaten op de achterbank in slaap zijn gevallen.  Voor de eerste keer in heel de vakantie!
  • Wij twee, stiekem in de keuken aan het genieten van een simpele geroosterde boterham met een laagje boter en een sneetje kaas terwijl de kroost naar “Oggy & De Kakkerlakken” kijkt.  Netflix ftw!
  • De grootte van mijn wallen, misschien maar best dat ik niet veel op de foto’s sta, het slaaptekort door het uurverschil stapelde zich op, surtout op mijn gezicht.
  • Mijn ruziënde kinderen.  Elk moment waar er speelgoed aan te pas kwam ontstond er ruzie.  Mijne!  Nee, mijne!  *Zuchterdezuchtzucht*.
  • Wij twee als eenheid.  We hebben elkaar weinig echt gesproken de vorige week.  De stuiterbal genaamd Linus en taterval Ilja waren maar wat blij dat ze ons voor zich hadden.  Dit lieten ze voldoende blijken door elk mogelijk gesprek te onderbreken al dan niet door met een dinosaurus op iemands’ hoofd te kloppen.  Is dat op een ander ook zo?  Please zeg me van ja.
  • Groenten.  Tot mijn scha en schande moet ik toegeven dat onze eetgewoontes op reis altijd net iets minder gezond zijn dan tijdens het jaar.  En op het gebied van groenten loopt het anders ook al niet echt over.  Ze aten wel veel druifjes.  En een appeltje.  Gelukkig maakte onze moeder een geweldige koude schotel voor de avond dat we terugkeerden.  Ik deed een poging om een groentje op de foto te zetten nl.  een wortel die ze vers uit de tuin van de eigenaars van het huisje haalden.

IMG_20170714_182959

Ik zeg het u: een stuiterbal.

  • Hoe ik mezelf regelmatig voor het hoofd sloeg toen ik besefte dat ik maar voor één kind iets voorzag en niet nadacht over het effect op het andere kind.  Vanaf 2 jaar beginnen ze daar precies toch gevoeliger voor te worden en het “mijne, mijne!” wordt er niet door gereduceerd.  Niet dat ik standaard alles in tweevoud aankoop, maar als ik een strip krijg bij mijn Libelle moet ik misschien eerst eens nadenken voordat ik hem achteloos in Ilja’s handen stop en zeg “kijk, ik kreeg een Jommeke bij mijn boekskes”.  Hoewel Linus wel al begrijpt dat er moet gedeeld worden is het voor hem nog altijd moeilijk om daar direct mee om te gaan.
  • De keren dat ik gedacht heb: ik moet hier nog eens terugkomen om dit beter te bekijken, om hier rustig te wandelen of om hier nog verder door te rijden.  Maar de kliffen in Tintagel of het kasteel van Okehampton bezoeken met een peuter is nu niet bepaald een veilige activiteit, dus probeerden we de rugzak. IMG_9683Alleen was dit niet altijd naar zijn gedacht. Bovenop zo’n kasteelruïne is het nu niet bepaald de meest geschikte plek om met peuterpuberteit om te gaan.  Inderdaad, je kunt zeggen:”Ga daar niet met zo’n kind”.  Maar Ilja vond het geweldig, net als wij en moeilijk gaat ook wel eens.  Ik nam geen foto van de vele keren waarop ik voor me uit tuurde, wachtend terwijl de weerbarstige jongen voor mij op de grond klaar was met wenen, want redeneren heeft op zo’n moment weinig zin, even laten uitrazen en weer doorgaan wel.  Dat is thuis trouwens niet anders dan op reis.  Het liefst valt hij wanhopig op zijn knietjes met zijn gezicht in zijn handjes tegen de grond.  Op een gegeven moment kwam een mevrouw me zeggen:”Is it that age, is it?”  “It is.  It really is” zei ik haar dankbaar terug.  Of is dat enkel bij ons zo dat ik dagelijks zo’n drie keer peuter-tranenkwijl van de grond moet drogen?
  • Mijn smeltend hart als Linus volle bak meezingt met “Zo gaat het goed, zo gaat het beter, alweer een kilometer!” want meestappen met grote broer, dat werkte meestal goed.  “….en mijn voeten zijn versleten, en mijn moeder mag het niet weten”.  

Misschien lees je tussen de regels door dat ik met niet geamuseerd heb.  Misschien vind je dat ik een grote moederzaag span.  Maar de reis was vermoeiend voor ons beide en geen opsteker voor onze relatie.  Toch vond ik het een fantastische week waarbij we echt een gezin waren, waar ik het gevoel had dat ik me meer dan ooit verbonden voelde met mijn kinderen, in al hun glorie.  Ik genoot.  Want deze periode – met zijn kleutergrillen en peutertranen- gaat voorbij.  En voor ik het weet denk ik er met weemoed aan terug.

Naar Engeland? Mo gow!

Jimmy de krantenboer zei dat hij nog maar weinig “Engeland” als antwoord had gekregen op de vraag die hij waarschijnlijk dagelijks stelt.  Zijn vrouw bevestigde het zelfs, niemand blijkt naar Engeland te gaan deze zomer.  We hebben het gemerkt.  Waar je op vakantie onvermijdelijk West-Vlaams hoort klateren bij de waterval die je bezoekt bleken wij altijd de weinigen met het stuur links en de geterroriseerde passagier rechts (“Djeezes, die auto’s komen hier recht op mij af!”).  Maar kijk, de afwezigen hebben ongelijk.  Ik ben altijd al fan geweest van het gestructureerde Londen, de taal en geweldige Britse uitspraken “cheers mate!”  maar nu ik de natuur van het land heb mogen ervaren ben ik verknocht.  “Je kan juist zien dat het niet regent!” riep ik mijn lief toe terwijl hij op booking.com dit huisje reserveerde voor ons.  Alsof hij er ooit iets aan zou kunnen doen dat het regent.  En heeft het geregend?  Minder dan in België alleszins.  Slechts één halve dag hadden we echt onze regenjas nodig.  Ik kon er mee leven.  Zeker als ik nu nogmaals naar de foto’s kijk en zie dat het echt een mooie reis was.  Kijk gerust eens mee anders?

De vakantiewoning kon niet meer in Engelse stijl zijn dan ik hem wou.  Elk detail, elk extra deurtje “Mind Your Head” , tot de theepot in de vitrinekast toe.

Een tuin vol bloemenpracht waar de kinderen eindeloos ontdekkingen deden en ze samen met de dieren in het middelpunt van de belangstelling stonden.

IMG_9839

IMG_9606 Elke ochtend en avond mochten we de lammetjes een flesje gaan geven.  Too cute toch?

Op film klink ik toch echt wel dwaas vind ik.  In het echt misschien ook, wie zal het mij komen zeggen? 😉

IMG_20170714_144108

Uiteraard stemden wij onze vakantie af op onze kinderen.  Haldon Forest Park is hiervoor perfect met een uitgestippelde Gruffalospotters-route.   De liefde voor het vreemde bosmonster was dan ook extreem aan het einde van de tocht.

IMG_9720

In Cornwall bezochten we het Kasteel van Tintagel.  In een volgende blogpost kun je lezen waarom wij dit als koppel later nog eens op ons tweetjes gaan herdoen, maar het was alvast iets dat mij zal bijblijven.

IMG_9726

IMG_9758IMG_9774

De steile helling opklimmen wordt beloond met een wafel, zo zijn we wel.  Omkopen werkt meestal.

IMG_20170713_154128

De natuur in Engeland heeft me verrast.  Dartmoor National Park is echt wel de moeite en ik vond  vijf dagen eigenlijk te kort om het te ontdekken.

 

IMG_20170713_153758

Kilometers ver kijken, zonder één gebouw in het vizier, met wilde paarden en ongeïnteresseerde schapen die je de weg blokkeren.  Oostenrijk was drie jaar geleden mooi, maar dit was toch ook ècht wel de moeite.

IMG_20170714_133529IMG_20170716_124251IMG_20170714_081016

en wij?  Wij waren versleten.

IMG_20170712_142626

Net als zij soms.

IMG_9851

Hun totjes zoals ze op deze foto staan, zo ken ik hen.

Hoe wij als koppel de reis ervoeren, daar schrijf ik later deze week wel nog eens over.  Jolly on now!

 

Zes!

We hebben er nog maar eens een jaar doorgehaald!  Het is de laatste keer dat hij zijn verjaardag viert in de kleuterklas.  Binnen enkele maanden ga ik een kind hebben dat in het eerste leerjaar zit.  Het klinkt zo surrealistisch.  De laatste maanden kreeg hij weer een serieuze groeischeut, zijn witte stokkebeentjes worden alsmaar langer.  Op zijn tengere lijfje kan ik de ribben met mijn vingertoppen tellen.

image

“Kalinne” noem ik hem de laatst tijd.  Hoe hij zijn hoofd regelmatig tegen mij komt wrijven, landend op mijn schouder.  Hoe hij zoentjes geeft met zijn droge lippen op mijn bovenarmen en daarbij “aaahh” flokt.

Maar het moment dat hij de camera ziet ontpopt hij zich als een echte derdekleuter-klasser.  Show, muilen trekken en zo min mogelijk normaal doen.

image

De peuterpuberteit is verdwenen maar er kwam een mannetje met een sterk willetje voor in de plaats.  Eéntje dat goed beseft hoe ver hij kan gaan en als zijn moeder zegt “ik ga boos worden” weet dat het randjekantje is.  Hij kan nog steeds volle bak in overdrive gaan maar tegelijk ook zo rustig zijn.

IMG_20170607_210828

Tijd apart met één van ons, of met ons samen, dat is voor hem het uitgesproken moment om volle bak te genieten, want de kleine broer is all over the place.  Hoewel hij hem heel goed tolereert kan hij zich ook enorm frustreren in het feit dat zijn bouwwerken nergens veilig zijn, zijn stiftjes altijd terug in de pennenzak moeten of zijn spinner tot het favoriet steelgoed van zijn broer behoort.

IMG_20170613_191135

En toch vindt hij het vreselijk amusant als hij zijn broer dingen kan voordoen -al dan niet zaken die zijn ouders mogen zien- en die kleine rebel hem volledig na-aapt.  “Linus is zo schattig” roept hij meerdere keren per week.

IMG_20170604_122821

Er zijn gelukkig nog zekerheden: bij pijntjes of verdriet is een knuffel altijd de oplossing.  Ik besef dat ik er niet altijd zal zijn om dit voor hem te doen.

IMG_9360 (2)

Met wat gel in het haar en ondertussen al een nieuwe tand in de mond ziet hij er toch ineens wel veel groter uit.  Dat er ons nog mooie tijden te wachten staan.  Daar kijk ik naar uit terwijl ik van deze grote-kleuter-periode intens geniet.

Proficiat met je 6e verjaardag Ilja!

Kun je dat beschrijven?

Hoe zijn hoofdje ruikt als ik hem vastpak terwijl hij hardhandig zwaait naar opa die naar het voetbal vertrekt.  Hoe hij met zijn armpje heen en weer beweegt als hij gedreven naar een plek wandelt.  Hoe hij “Jaaaha?” antwoordt als ik hem vanuit een andere kamer roep.  Verbaasd en nieuwsgierig naar het waarom van de kreet.

IMG_9137.JPG

Hoe hij “checkt da mama” zegt.  Tjekt da.  De manier waarop hij langs zijn neus weg zegt: “ik hou veel van Linus” en daarmee mijn hart doet druppelen op de grond, compleet gesmolten.  Wanneer hij voor Moederdag een CD inzingt in de klas en zijn hese stemmetje de kamer vult.  Tranen.  Tuiten.

Ja moeder zijn.  Hoe is dat eigenlijk?

Het potje

“Mama, kun je mij helpen, ik wil het Simpsonspotje voor mijn cornflakes”.  Ik ben een grote voorstander van zelfstandigheid en ik verwacht van mijn 5-jarige dat hij op zijn ééntje zijn ontbijt klaarmaakt.  Hij houdt zes andere soeppotjes tegen zijn borstkas terwijl hij het befaamde Simpsonspotje in de andere hand houdt.  Ik kan net op tijd de zes gebloemde potjes uit zijn handen helpen om alles in veiligheid terug te plaatsen.  Kinderen hebben – net als heel veel volwassenen- toch een voorkeur voor bepaalde tassen of kommetjes.  Zelf hou ik ook het liefst van de Suske en Wiske-tas op het werk, hier zijn dat mijn Douwe Egbertstassen met de dikke boord.  Ik laat hem dan ook klungelen om dat Simpsonspotje te krijgen.  “Dat is van nonkel Roderik hé” zegt hij soms.  Inderdaad, in onze tienerperiode waren The Simpsons de Minions van die tijd.  Overal doken ze op en de merchandising errond was gigantisch.  Vermoedelijk ging het Simpsonspotje ook mee naar ons kot.  Ik kan me alleszins herinneren dat het altijd in één van onze kasten stond.  Er werden cornflakes uit gegeten, chips in geserveerd, pudding in gemaakt.  Bart, Lisa, Maggie, Homer en Marge waren er altijd bij.  Hoewel Ilja nog maar weinig snapt van The Simpsons vindt hij ze alvast geweldig en het is dan ook goed te begrijpen dat dit zijn lievelingscornflakespotje is.

Vijf seconden later hoor ik een plof.  Van over de keukentablet zie ik zijn verschrikte gezicht, als ik dichterbij kom zie ik hem blootvoets staan tussen de scherven.  Samen met het potje is ook een klein stukje van mijn hart gebroken maar dat probeer ik te maskeren.  De tranen staan in zijn ogen.  Compassie vervangt mijn ontgoocheling.  Ik ruim het op.  Zeg hem dat het niet erg is.  “Zo’n dingen gebeuren”.

“Maar ga ik dan vandaag toch nog mijn nieuw carnavalspak krijgen mama?”

We knuffelen, ik vraag hem of hij geschrokken is en verzeker hem dat alles blijft zoals het was.  We kopen vandaag een carnavalspak en een nieuw potje.  Homer Simpson blijft -zelfs met een stuk uit zijn hoofd – grijnzen.

img_20170218_080246.jpg

 

Oordopjes en periodekes

Het was een oordopjesweekend.  Het ene moment konden we er wel gebruiken, het andere moment konden we er niet zonder.

Linus heeft een “periodeke”.  Hij heeft er al enige gehad, maar nu kunnen we toch echt wel zeggen dat de peuterpuberteit aan het doorbreken is.  Op-de-grond-gooi-taferelen, een intense scène goed voorzien van poten en oren.  Met zijn 20 maanden is hij dan ook compleet in de juiste periode om hiermee te beginnen.  Hoe grappig en cutiepie hij soms is, zo weerbarstig kan hij ook zijn.  Maandagochtend stond ik op de eivolle parking van de Colruyt een battle uit te vechten met hem.  Hij wou niet in de kar zitten, ik wou niet vertrekken naar de winkel zonder dat hij in die kar zat.  Na een 4-tal gigantische brulbuien, inclusief rollen over de grond en hem zelfs volledig terug in de auto te zetten in zijn kinderstoel, riempjes en alles dicht gaf hij eindelijk toe.  “Ga je flink in de kar zitten?” Tranen, gesniffel, snotklodders…”Ja”.  De dagelijkse strijd om de jas aan te doen heb ik ondertussen opgegeven.  Als hij niet wil komen leg ik zijn jas op de grond bij hem en ik vertrek met Ilja tot het drama losbarst en hij zelf snikkend en snotterend zijn jas komt geven.

Zondagochtend konden we ook oordopjes gebruiken maar deze keer was dit volledig vrijwillig.  Al sinds ik hem tien en half jaar geleden leerde kennen zit mijn lief niet stil.  Letterlijk, hij tapt en tikt met zijn vingers op alles wat hij tegenkomt, ik ben het al gewoon na al die tijd.  Regelmatig doet hij dat ook op zijn drumstel, jammergenoeg komt het leven er soms tussen en moet hij al eens een drummoment laten vallen. Drums & Co – de winkel waar we al ettelijke euro’s aan drummateriaal achterlieten- bestond het voorbije weekend 15 jaar.  Voor de gelegenheid werden er drumworkshops georganiseerd.  Michael Schack kwam er een uur kennis doorgeven en ik besloot om mee te gaan.  Als drumleek leek het me  wel eens interessant om zo’n demosessie mee te volgen en Michael Schack is wel een klinkende naam in de drumwereld.  Momenteel toert hij met Netsky, maar hij werkte al met Milk Inc, Clouseau en Soulsister, heeft zijn eigen opnamestudio en is enorm toegewijd aan zijn werk althans, dat beweert mijn echtgenoot.

Ik zat op de eerste rij en kon vlotjes -doch met oordopjes- meevolgen wat er werd uitgelegd over hi-hat, snare en bassdrum.  Maar het vliegensvlugge handen- en voetenwerk was fascinerend, het moet toch enige oog-hand-coördinatie vergen om te kunnen drummen.  Of één van onze zonen de liefde voor de drum zal oppikken weet ik nog niet, maar ze kunnen alvast veel lawaai maken, dat staat buiten kijf!

 

 

 

 

 

 

Het weekend…in geuren en kleuren

Woensdag kwam mijn vriendin langs met de levering van mijn “Heppy People“-bestelling.  (nogmaals: jawel, met een e).  Ik had het er al over dat ik nooit de eerste ben om de nieuwste dingen te kopen.  Maar ik heb ook altijd een beetje een aanpassingsperiode nodig.  In die periode beslis ik of ik iets graag genoeg zie om het te kopen.  Ondertussen vind ik het leuk op een ander.  En een lichtbak is nu ook niet bepaald zo hipster maar het is vooral het feit dat het veranderbaar is dat mij aanspreekt.  Het doet me ook denken aan Shoshanna uit Inglourious Basterds met haar cinema.

img_20161121_114121.jpg

Van shnugglen is er niet veel in huis gekomen.  Vrijdagavond werd ik op het werk ziek.  In de categorie “gênante situaties op het werk om later nog om te lachen” heb ik toch een toppertje gescoord door misselijk te worden terwijl er ouders van bewoners bij stonden.  I’m telling ya, it wasn’t funny.  Ik kan nu zeggen dat ik officieel “vomit-free since november the 18th” ben.  Echt schaamtelijk voor duust.  Ik ploeterde nog verder tot mijn dienst erop zat en ging toen keihard in de zetel gaan crashen.

Zaterdagochtend was mijn loop-ochtend gezien ik de vrijdagochtend na stortbuien en windhozen moest omkeren.  Laat ons zeggen dat ik het weer een beetje verkeerd had ingeschat.  De maag en de buik scandeerden echter nog steeds “no way!” toen ze mijn loopschoenen zagen en ik werd er zowaar een beetje kwaad om.  De enige ochtend in de week dat ik nog weg kon zonder dat de regen tegen het raam klettert en ik zat aan de immodium.  In de namiddag was ik na een middagdutje van anderhalf uur toch in staat om mijn meme in het ziekenhuis te bezoeken.  De taaiste van de familie mag gelukkig vandaag naar huis.

Op zondag was ik weer op en top en kon mijn date met Marlies gelukkig doorgaan.  Het internet kan zo mooi zijn, zoveel interessante mensen daarop te vinden!  De brunch bij Le Pain Quotidien was overheerlijk al heb ik vooral veel van ons gebabbel onthouden!  We combineerden de geplande brunch en mijn lief zijn barbierworkshop met een bezoek aan onze (schoon)-zus en schoonbroer die zich enkele jaren geleden in Mechelen settelden.  De kindjes konden even onder hun hoede blijven, waarvoor dank.  Blij om ook met hen nog te kunnen bijpraten en ik leerde er een nieuw woord: “excuusbezoek”.  Het wordt soms moeilijk om af te spreken met andere koppels die ook in de kleine kinderen zitten (al vind ik dat eigenlijk relatief, als je echt wil afspreken dan lukt het wel), maar soms is een klein excuus genoeg om de stap tot afspreken iets vlugger te zetten.  Zoals “ik heb hier nog een doos kleertjes staan voor je, ik breng ze anders eens binnen” en dan reageert de ander “ewelja, dan maak ik een taartje” ofzoiets.  Alléé, je begrijpt het wel. Voor we het wisten was het ineens 15u en moest de rit van anderhalf uur nog aangevat worden.

De avond werd ingezet met een diepvriesmaaltijd die wonderbaarlijk nog goed smaakte, wat kip, groentjes, rijst.  Er werd precies naar hartenlust gesmuld.

img_20161120_174116.jpg

Smullen is sowieso Linus’ favoriete bezigheid.  Sinds kort probeert hij het zelfstandig te doen.  Ik mocht een serieus poetsmaneuver inzetten om de hele rijstplakboel op te kuisen.  Een uur later zaten de kinderen in bed, was de keuken aan de kant en kon ik beginnen aan het 7e seizoen van Pretty Little Liars.  Ik had het een beetje gespaard voor als ik er echt klaar voor was maar: wat een bummer.  Ik begreep er niets meer van.  Het is nochtans niet zo lang geleden dat ik de laatste aflevering zag maar nu is er ineens weer een evil twin (hallo, “Thuis” deed dit jaren geleden al mensen!)  en een nieuwe belager, pffff als ik die brainless tv al niet meer snap, het is ver gekomen met mij.

En net toen ik dacht dat het weekend voorbij was hoorde ik Ilja van boven roepen: “Ik ben zie-ie-iek” Neen, dat wil je nooit horen.  Soms roepen ze al eens dat ze ziek zijn en is het op te lossen met eens over het buikje te wrijven of een extra knuffel.  Ik tjaffelde vlug naar daar en oh boy, ziek was een understatement.  Er was geen manier om tot bij hem te geraken zonder dat ik door kots moest stappen.  Hij zat te wenen, ik wou hem vastpakken maar hij was volledig besmeurd.  Moederhart in duigen en kip, groentjes en rijst right back at us.  Gelukkig zijn we voorzien van een paar extra sets bovenlakens.  Alleen jammer dat die lakens in de open schuif liggen onder zijn bed. Hij was erin geslaagd om net op de boord van zijn matras, ter hoogte van zijn lattenbodem zijn maagje te ledigen, rechtdoor naar beneden op al die verse lakens  (en ook nog een beetje in het rond uiteraard).  We spendeerden onze zondagavond dus met troosten, poetsen, kokhalzen, kipbrokjes van mijn voeten schudden en wasmachines draaien.  Ik weet nu hoe je kots van tussen lattenbodems prutst en dat het handig is om twee donsdekens te hebben.  Deze morgen was hij weer zo kwiek als een sprinkhaan.

Ma ja, het stond in de titel: geuren en kleuren, je kon nog wegklikken 🙂