Feeding Nemo

Ik vraag me af waarom ik het zo moeilijk vind om niets te doen.  Ligt het aan de tijdsgeest waarin we leven?  Altijd bezig, altijd bereikbaar of indien dit niet zo is: ons verontschuldigen hiervoor?  Weet je dat ik alleen maar mijn gsm afzet als ik op een begrafenis ben.  Jammer genoeg is me dit pijnlijk duidelijk geworden het voorbije jaar, ik ging naar negen begrafenissen.  Nu ik erbij stilsta is dat eigenlijk spectaculair veel.  Godverdju.  Soms is het toegestaan om te vloeken vind ik (al geef ik toe dat ik dit regelmatiger doe dan een ander).   Zelfs nu we op reis zijn vind ik het moeilijk om gewoon in de hangmat te liggen tijdens Linus zijn siësta.  Ik moet er een foto van instagrammen.  Ik moet er een nietszeggende Flair in lezen waarin mijn zomerhoroscoop het belangrijkste van heel het boekje zou moeten zijn -althans de cover.   Het enige geluid dat ik hoor is het malende grazen van de koeien in de wei naast ons huisje en de duizenden cicaden waarvan ik dacht dat ze enkel ’s avonds hun typische geluid produceerden.  Met een alert schoolkind mee op reis moet ik al eens iets “wikipedia-en” zoals “waarom maken zij zo’n geluid?”  Dingen waar ik nooit meer bij stilsta worden ineens clevere vragen en sorry, ik moet het antwoord soms schuldig blijven.  Wat ik dan wel weer wist is dat krekels hun vleugels tegen elkaar wrijven om het typische krekelgeluid te maken.  Gelukkig nog iets onthouden van de biologieles.

img_4703

Freaky enough zegt die horoscoop in dat boekske bijna letterlijk wat ik hier heb neergeschreven en start ik in september inderdaad een nieuwe opleiding….

Ik probeer om meer go-with-the-flow te zijn op reis en om het veelvuldige plannen en organiseren een beetje los te laten.  Geen weekmenu, geen bullet journal.  Ik hou het weerbericht wel in de gaten en probeer er een beetje op in te spelen.  Geen stadje bezoeken in een tropische 30 graden want dat voelt al vlug veel warmer in zo’n omgeving maar straks de rivier opzoeken om voor wat afkoeling te zorgen.  Ik besef wel dat ik ervaren word in het reizen met kleine kinderen.  Altijd een snack en water bij, geen vier-uurtje geven als we nog het ijssalon moeten passeren.  Allemaal kleine dingetjes al vergat ik vandaag wel mijn emmertjes en schopjes mee te nemen naar de rivier en konden we gelukkig iets lenen van andere vakantiegangers.

img_4731

“Mama neem eens een keer een foto van mij!” “Goed maar dan moet je wel eens lachen hé?!”

Niettemin geniet ik van een verlaagd tempo waarin wat hangmat-tijd (weliswaar met feedly of een tijdschrift) wordt afgewisseld met UNO spelen tegen de oudste zoon.  Hoe hij zich verkneukelt als hij van me kan winnen is goud waard.  De verwachtingen zijn niet zo hooggespannen.  Is het omdat mijn wanderlust reeds een geweldige boost kreeg in New York en ik nog even kan teren hierop?  Wie zal het zeggen?

img_4738

Onze enige bezorgdheid momenteel is dat de vis voldoende water moet krijgen.  Kon het leven altijd maar zo simpel zijn.

15 gedachtes over “Feeding Nemo

  1. Op vakantie gaan met koters van die leeftijd is leuk! Zelfs met mijn peuterpuber destijds, hij verveelde zich nooit en hield zich op de camping bezig met stokjes, steentjes, water en inderdaad UNO. Wat een verschil met de twee pubers die nu mee zijn met ons, alles saai vinden, alles te ver vinden, en altijd WiFi willen. Of eten. Liefst de twee te samen.

    • ik vond het anders ook wel redelijk vermoeiend. Ze zijn wel vlug content maar ze maken toch ook veel ruzie, maar dat doen ze thuis ook 🙂

  2. Wat een leuke waterpret.
    Gisteravond zat ik in het kunstrieten zeteltje onder de boom, las vijf minuten in een boekje, legde het weg en bleef dan nog minstens drie kwartier gewoon zitten. Ik ben daar, blijkbaar in tegenstelling tot jou en bvb mijn echtgenote, zeer goed en bedreven in.

    • drie kwartier niets doen….lukt me niet (behalve als ik van plan ben om een middagdutje te doen, maar da’s ook weer “iets doen” 🙂 )

  3. Ik vind niks doen ook altijd een hele uitdaging op reis. Die verdomde smartphone altijd hé en ik heb gewoon ook geen ‘zittend gat’, ik voel me dan al snel een luie doos…
    Maar met een nieuwsgierige, enthousiaste kleuter in je zog heb je inderdaad veel dingen om je mee bezig te houden en je over te verwonderen. Daar geniet ik nu enorm van! 🙂
    Geniet nog van je reis! X

  4. Awel zo’n rustvakantie met alles mag, niets moet, dat zou mij nu ook ne keer deugd doen se. Maar ik denk niet dat ik zelfs dán zonder iets om handen in een hangmat zou kunnen liggen; daar moet ook een boek(ske) bij…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s