Versier me maar met schone schijn.

Ooit tijdens een gesprek met een ex-collega vertelde ze me over een vriendin die bezeten was van de rallymicrobe:  “Zij is daar helemaal befreakt van!”.  In de context van haar verhaal was heel duidelijk wat ze met dat “befreakt” bedoelde en sindsdien zou ik het ook wel eens durven gebruiken.  Ik heb niet echt idolen, geen mensen of dingen die ik consequent ga volgen en adoreren.  Toch kan ik bij momenten ook helemaal befreakt zijn van iets, het zijn opflakkeringen van respect en bewondering.   Het komt zo snel als het weer gaat.  Het kan over overleden artiesten gaan of iemand die begeesterend kan spreken.  Over een liedje of een film of whatsoever…en dan gaat het op repeat, repeat, repeat.

Spiegel van Tourist LeMc

bron: YouTube.com

“Versier me maar met schone schijn, ik wil zo graag die man in de spiegel zijn.” Sommige zinnen schieten rechtstreeks door mijn maag.  Als Tourist LeMc dit zelf geschreven heeft dan wint hij mijn grootste befreakt-medaille deze maand.  De rauwe stem van Raymond van het Groenewoud daarbij maakt het helemaal af. Twee jaar geleden zag ik Tourist optreden op een festival dat werd ondersteund door een gebarentolk.  De medaille ging toen naar de tolk die alle teksten van Tourist LeMc moest vertalen.  Ik vermoed dat die dame ’s avonds uitgeteld in de zetel zal gelegen hebben, doe het maar eens aan het tempo dat hij zingt!

Queen en in het bijzonder Freddie Mercury

bron: YouTube.com

Maar alléé, waar jij nu mee afkomt.  Geen idee, maar kijk eens naar Freddie Mercury.  Zijn gesten, zijn stem, die muziek!  Kon ik ooit terugkeren in de tijd:  ik ging naar een concert van Queen!  De film die momenteel in de bioscoop speelt schijnt de moeite te zijn, eens zien of ik die misschien kan meepikken al is het een magere troost.  

Haruki Murakami 

Het is niet de eerste keer dat ik over Haruki doorboom denk ik.  Maar hij kan iets.  Hij kan een verhaal naar het absurde sturen en mij volledig meekrijgen.  Als een boek te fluffy of onwaarschijnlijk wordt haak ik meestal af, maar bij Murakami doe ik dat nie  (padaboem!).  Ik had “De Moord Op Commendatore” al een tijdje liggen in mijn leesstapeltje omdat ik me altijd wat moet oppeppen om aan één van zijn boeken te beginnen.  Ik weet, bij het omdraaien van de eerste pagina ben ik weg voor een heel eind.  Duizend pagina’s verder vraag ik me af waarom ik er niet eerder ben aan begonnen.  

Ontspullen

Niet dat ik een grote volger ben van Marie Kondo maar ik zou wel eens een criseke krijgen en wat materiaal het huis uitgooien of te koop zetten.  Toch heb ik nog altijd veel te veel spullen en ik vervang de laatste tijd wel eens iets.  Ik geef ook consequent mijn boeken nog altijd weg.  Gelezen staat gelijk aan: op naar de volgende!  Niettemin blijven er zich soms stapeltjes vormen, vooral dan met tijdschriften die ik moet doornemen in het kader van een opdracht voor mijn opleiding.  Ik blijf trouwens tot in den treure wachten op het resultaat van mijn eerste examen, deze week gingen de schriften die ik volschreef met samenvattingen toch in de papierbak.  Als ik het examen moet herdoen ga ik het toch moeten opnieuw schrijven, dus bewaren heeft weinig zin.  Het begint wat aan me te knagen.  

Tim Burton

Dinsdag ga ik naar de expo in C-Mine Genk, het was even zoeken om nog een vrije moment te vinden maar het werd ineens dringend want de expo verhuist eind november.  Toch wel curieus of ik er The Pin Cushion Queen ergens ga tegenkomen.  Nog tips om in Genk iets lekker te eten op mijn ééntje?

Pomodoar, pomohier

Die Pomodoro-techniek bracht me al het één en ander bij.  Ik reduceer mijn pomodoro’s naar simpelweg: 25 minuten werken, 5 minuten pauze omdat ik een cursus wil studeren.  Dus ik heb geen to-do-lijst die ik moet afvinken.  Gewoon lezen-samenvatten-studeren.  Ik schrik me elke keer rot als de timer afloopt omdat ik uit mijn concentratie word gehaald.  De verleiding is soms groot om gewoon verder te doen omdat ik dan meestal in een goeie flow zit.  Niettemin doe ik zoals het wordt aangeraden en stap ik weg van mijn bureau na elke 25 minuten.  Ik hou me 5 minuutjes (soms iets meer) bezig met iets anders.  Een klein huishoudelijk taakje of bladeren in een tijdschrift dat niets met mijn vak te maken heeft.  Na 4 X 25 minuten hou ik een langere pauze zonder scherm.  Deze middag was dat: 10 minuten op bed liggen en staren naar de wolken die passeerden boven de velux.

img_6475

De eerste keer dat ik 25 minuten werkte keek ik op mijn gsm bij het afzetten van de timer: één gemiste oproep (het werk), een voicemail (het werk) een whatsapp (gezinsbondgroepje) en een mail in mijn studentenaccount.  Had ik het geluid op laten staan dan ging ik nooit die 25 minuten kunnen doorwerken.  Ik werkte nu reeds twee halve dagen met de Pomodoro-techniek en ik ben enthousiast!  Niet alleen lijk ik sterk geconcentreerd, achteraf hou ik ook een goed gevoel over aan het verzette werk.  Het voelt alsof ik veel doe in die blokken van 25 minuten en ik lummel echt veel minder aan.  Misschien moet ik die techniek ook eens gebruiken bij mijn huishoudelijke taakjes?

Zijn er nog mensen die deze techniek gebruiken?  Nog andere tips om het te verfijnen?

Feeding Nemo

Ik vraag me af waarom ik het zo moeilijk vind om niets te doen.  Ligt het aan de tijdsgeest waarin we leven?  Altijd bezig, altijd bereikbaar of indien dit niet zo is: ons verontschuldigen hiervoor?  Weet je dat ik alleen maar mijn gsm afzet als ik op een begrafenis ben.  Jammer genoeg is me dit pijnlijk duidelijk geworden het voorbije jaar, ik ging naar negen begrafenissen.  Nu ik erbij stilsta is dat eigenlijk spectaculair veel.  Godverdju.  Soms is het toegestaan om te vloeken vind ik (al geef ik toe dat ik dit regelmatiger doe dan een ander).   Zelfs nu we op reis zijn vind ik het moeilijk om gewoon in de hangmat te liggen tijdens Linus zijn siësta.  Ik moet er een foto van instagrammen.  Ik moet er een nietszeggende Flair in lezen waarin mijn zomerhoroscoop het belangrijkste van heel het boekje zou moeten zijn -althans de cover.   Het enige geluid dat ik hoor is het malende grazen van de koeien in de wei naast ons huisje en de duizenden cicaden waarvan ik dacht dat ze enkel ’s avonds hun typische geluid produceerden.  Met een alert schoolkind mee op reis moet ik al eens iets “wikipedia-en” zoals “waarom maken zij zo’n geluid?”  Dingen waar ik nooit meer bij stilsta worden ineens clevere vragen en sorry, ik moet het antwoord soms schuldig blijven.  Wat ik dan wel weer wist is dat krekels hun vleugels tegen elkaar wrijven om het typische krekelgeluid te maken.  Gelukkig nog iets onthouden van de biologieles.

img_4703
Freaky enough zegt die horoscoop in dat boekske bijna letterlijk wat ik hier heb neergeschreven en start ik in september inderdaad een nieuwe opleiding….

Ik probeer om meer go-with-the-flow te zijn op reis en om het veelvuldige plannen en organiseren een beetje los te laten.  Geen weekmenu, geen bullet journal.  Ik hou het weerbericht wel in de gaten en probeer er een beetje op in te spelen.  Geen stadje bezoeken in een tropische 30 graden want dat voelt al vlug veel warmer in zo’n omgeving maar straks de rivier opzoeken om voor wat afkoeling te zorgen.  Ik besef wel dat ik ervaren word in het reizen met kleine kinderen.  Altijd een snack en water bij, geen vier-uurtje geven als we nog het ijssalon moeten passeren.  Allemaal kleine dingetjes al vergat ik vandaag wel mijn emmertjes en schopjes mee te nemen naar de rivier en konden we gelukkig iets lenen van andere vakantiegangers.

img_4731
“Mama neem eens een keer een foto van mij!” “Goed maar dan moet je wel eens lachen hé?!”

Niettemin geniet ik van een verlaagd tempo waarin wat hangmat-tijd (weliswaar met feedly of een tijdschrift) wordt afgewisseld met UNO spelen tegen de oudste zoon.  Hoe hij zich verkneukelt als hij van me kan winnen is goud waard.  De verwachtingen zijn niet zo hooggespannen.  Is het omdat mijn wanderlust reeds een geweldige boost kreeg in New York en ik nog even kan teren hierop?  Wie zal het zeggen?

img_4738

Onze enige bezorgdheid momenteel is dat de vis voldoende water moet krijgen.  Kon het leven altijd maar zo simpel zijn.

2015 – 2018

Tijdens één van de weinige gesprekken die ik met mijn echtgenoot de voorbije weken voerde (ik denk dat wij dringend eens samen weg moeten gaan) kwam het vanmorgen op een herinnering aan drie jaar geleden.  Hoe heel die periode in een waas ons is voorbij gegaan.  Het was een eigenaardige periode die nooit meer terugkeert.  We namen grote beslissingen na een twijfelperiode.  Op verschillende gebieden werd een nieuwe start genomen.  Ik kijk wel eens terug in mijn blogarchief op bepaalde datums maar ook in de foto’s op mijn computer staan bakken herinneringen geparkeerd.

In juni 2015….

Was ik in zwangerschapsverlof en zat ik met een twee-maandertje in huis!

Werd de ton op de koer voor het eerst een bloemen-oase…

IMG_7690

Was er de komst van Schanulleke!

IMG_7578

Konden ze elkaars’ haar nog niet uittrekken omdat er nog geen voldoende opstond…

Werd deze rakker vier!

In juni 2018:

 

Krijg ik zo’n filmpjes doorgestuurd via Whatsapp…

 

img_4040

Blijven de bloemen een constante op de koer!

723aa887-3fd1-4113-a19e-7898d0709fc2

Verwelkomen we Chewbacca!

img_3868

Vierden we deze rakker zijn zevende verjaardag!

img_3881

img_3973

Maken de broertjes ruzie om wie de kattenmand mag dragen…

Hoe zeggen ze dat?  The days are long but the years are short.  Ik ben gigantisch veel vergeten van het jaar 2015, niet alleen door het slaaptekort met de baby maar ook door de vele veranderingen dat jaar.  En nu?  Nu is het nog altijd fijn vertoeven op die bloemenkoer, met een andere kat en met twee ruziënde kinderen.  Een update in 2021!

 

Oordopjes en periodekes

Het was een oordopjesweekend.  Het ene moment konden we er wel gebruiken, het andere moment konden we er niet zonder.

Linus heeft een “periodeke”.  Hij heeft er al enige gehad, maar nu kunnen we toch echt wel zeggen dat de peuterpuberteit aan het doorbreken is.  Op-de-grond-gooi-taferelen, een intense scène goed voorzien van poten en oren.  Met zijn 20 maanden is hij dan ook compleet in de juiste periode om hiermee te beginnen.  Hoe grappig en cutiepie hij soms is, zo weerbarstig kan hij ook zijn.  Maandagochtend stond ik op de eivolle parking van de Colruyt een battle uit te vechten met hem.  Hij wou niet in de kar zitten, ik wou niet vertrekken naar de winkel zonder dat hij in die kar zat.  Na een 4-tal gigantische brulbuien, inclusief rollen over de grond en hem zelfs volledig terug in de auto te zetten in zijn kinderstoel, riempjes en alles dicht gaf hij eindelijk toe.  “Ga je flink in de kar zitten?” Tranen, gesniffel, snotklodders…”Ja”.  De dagelijkse strijd om de jas aan te doen heb ik ondertussen opgegeven.  Als hij niet wil komen leg ik zijn jas op de grond bij hem en ik vertrek met Ilja tot het drama losbarst en hij zelf snikkend en snotterend zijn jas komt geven.

Zondagochtend konden we ook oordopjes gebruiken maar deze keer was dit volledig vrijwillig.  Al sinds ik hem tien en half jaar geleden leerde kennen zit mijn lief niet stil.  Letterlijk, hij tapt en tikt met zijn vingers op alles wat hij tegenkomt, ik ben het al gewoon na al die tijd.  Regelmatig doet hij dat ook op zijn drumstel, jammergenoeg komt het leven er soms tussen en moet hij al eens een drummoment laten vallen. Drums & Co – de winkel waar we al ettelijke euro’s aan drummateriaal achterlieten- bestond het voorbije weekend 15 jaar.  Voor de gelegenheid werden er drumworkshops georganiseerd.  Michael Schack kwam er een uur kennis doorgeven en ik besloot om mee te gaan.  Als drumleek leek het me  wel eens interessant om zo’n demosessie mee te volgen en Michael Schack is wel een klinkende naam in de drumwereld.  Momenteel toert hij met Netsky, maar hij werkte al met Milk Inc, Clouseau en Soulsister, heeft zijn eigen opnamestudio en is enorm toegewijd aan zijn werk althans, dat beweert mijn echtgenoot.

Ik zat op de eerste rij en kon vlotjes -doch met oordopjes- meevolgen wat er werd uitgelegd over hi-hat, snare en bassdrum.  Maar het vliegensvlugge handen- en voetenwerk was fascinerend, het moet toch enige oog-hand-coördinatie vergen om te kunnen drummen.  Of één van onze zonen de liefde voor de drum zal oppikken weet ik nog niet, maar ze kunnen alvast veel lawaai maken, dat staat buiten kijf!

 

 

 

 

 

 

Confessions of a paperholic

Misschien is het een verslaving te noemen, er mag zelfs van een lichte obsessie gesproken worden. Ik beken: ik word opgewekt van notitieboeken. Lichtjes euforisch zelfs. Ze doen mijn bloed sneller stromen, ik wed dat ook mijn pupillen verwijden als ik een prachtexemplaar spot.  Ik zoek ze op, ik voel eraan en ik smelt bij schrijfboeken met hardcovers en relief erop. Het is zalig om ze stiekem in winkels te strelen, om er door te bladeren en de structuur van het papier te voelen, de geur op te snuiven.
Mijn favorieten hebben lijntjespapier of blanco bladen. Er was een periode waarin ik ze kocht met een reden: om mijn uitgaven in te noteren, om mijn weekmenu’s op te schrijven, een ideeënboekje….maar nu zijn er meer boekjes dan redenen. Nu wordt het tandenbijten. Tandenbijten en smachtend voorbij struinen vooral.  Hema is voor mijn een gigantische uitdaging. Maar ook Action kan me helemaal schrijfboekjesgek drijven.
Vandaag ontdekte ik in  Roeselare (making Renilde proud!) “Flying Tiger“. Holy sh*t als je van je geld houdt, ga daar niet binnen! Niet alleen verkopen ze er notitieboekjes maar ook allerlei fietjefatjerie, zo mooi maar zo onnodig!
img_20160602_123232.jpg
Ik zeg maar: een volledige wand met matching feestjesgerief, van kaarsen tot servieten (halleluja, nog zoiets!) en tafelgerief.  Flamingopatronen, wenskaarten en serveerschalen, you name it, they have it!  En voor geen geld. Laat ons zeggen: Ikea meets Action. Ik ben buiten geraakt op de mantra “ik heb dat niet nodig, ik heb dat niet nodig, ik heb dat niet nodig” en met de idee dat ik er altijd kan terugkeren als ik wel eens iets nodig heb. Zoals een notitieboekje misschien?

Allee kijk nu, dat met die oranje bollen, zou je er nu niet meteen willen in beginnen schrijven als je het ziet?

over blogdaten en patatjes eten

Open en toe.  Zo bewegen de meeste weken hier.  Het gaat zo snel dat ik soms vergeet dat we al bijna eind mei zijn!  Eind mei?? When did that happen?

Vorige week vrijdag had ik een date.  Niet met mijn echtgenoot, maar met 6 flashy ladies waar je ook kan gaan meelezen indien je dat wenst.

img_20160520_223900.jpgimg_20160513_203233.jpgimg_20160520_224006.jpg

Valerie (rechts op de foto), Kelly, Josie (links op de foto)  Sylvie, Tiny en Renilde (gelukkig zijn we nog met twee die niet op een ie of y eindigen, of we konden een team oprichten) vergezelden me naar Mr. Spaghetti in Roeselare.  Voor mij was er teveel keuze aan spaghetti.  Firstworldproblems, I know.  Maar desalniettemin was het er enorm lekker.  En wat een geweldig mooi interieur.  Als afsluiter een koffie met M&M’s.  Als we dan toch voor de calorieën gaan, gaan we er meteen goed voor!

img_20160517_100924.jpg
Creepy hoe klein mijn pupillen zijn op deze foto!

 

Er verdween een stuk haar deze week.  En mijn grijsjes werden weer bedekt.  Serieus, ik moet om de 7 à 8 weken naar de kapper.  Nu kreeg ik te horen dat ze 6 weken in ziekteverlof gaat.  Ik durfde de reden niet te vragen, misschien wou ze dat ook wel niet vertellen.  Ik kon niet meteen een afspraak vastleggen voor haar terugkeer omdat mijn uurrooster voor de zomervakantie nog niet klaar is.  Ik ga dus mijn haar voor de eerste keer zelf moeten kleuren.  Mijn kapster was er niet gerust in, ik heb nogal lang gelaagd haar en ze raadde me aan om zeker niet te donker te pakken.  Als ik deze zomer ineens van de radar verdwijn (ok, bad choice of words misschien), ’t is omdat mijn haar ineens paars uitslaat!

Het gebeurt dat ik een loper tegenkom als ik ’s morgens om 6u naar mijn werk saffel om de vroegen te doen.  Ik denk dan dikwijls bij mezelf: “Ik loop graag, maar dat zou ik nu toch niet doen hoor!” maar deze week kon ik niet meer slapen om 5u30.  Klaarwakker zocht ik mijn loopkleren, het was een zalige ochtend, ideale temperatuur om te lopen, geen zuchtje wind.  Die 9 km deden mij echt deugd.

Er was deze week ook niet veel werk met mijn weekmenu.  Er werden heerlijke nieuwe patatjes gescoord bij de groenteboer. De aardappel links resulteerde in een maaltijd voor 3 personen. Gigantisch!  Weinig werk voor een heerlijk resultaat.  Pascale Naessens is er misschien niet voor, maar zo’n nieuw patatje in de pan gebakken, dat is toch op en top lentegevoel vind ik!

img_20160521_090400.jpg

En vanmorgen vond ik de prachtige Annelore terug in de bijlage van de weekendkrant!  Zou jij durven denken dat ze zo’n stoere tattoo heeft op haar rug?  Ferm!

Delicious bbq-weekend!

Woensdag was een hectische dag, Linus bleek ’s morgens ziek te zijn, ik ging haastjevlug naar de dokter met hem omdat ik niet wou wachten tot het feestdag was.  Onze kinderen hebben er anders wel een handje van weg om ziek te worden op zon- of feestdagen.  Oma werd opgebeld, de crèche verwittigen, rondrijden om medicatie, kortom: voldoende om te vergeten dat hij ook nog eens pipi op mijn t-shirt had gedaan terwijl ik hem ververste.  Ik kon de grootste straal ontwijken, de rest belandde in het bakje met zijn verzorgingsproducten.  Het besef rond de pipi-t-shirt kwam pas toen ik een uur later op het werk een vorming kreeg rond coaching.  Hopelijk heeft niemand het gemerkt, en anders: sorry collega’s.  Gezien ik ’s morgens nogal vlug moest schobbelen om op tijd bij de dokter en op het werk te geraken werd de boel de boel gelaten thuis. ’s Avonds bij thuiskomst zag mijn keuken er zo uit:

img_20160504_184009.jpgOh yes.  Gezellig.  Een zieke baby eten geven, een vermoeide kleuter aanmanen om zijn pyjama aan te doen en dan nog het idee van het opruimen van huis, ik werd er een beetje mistroostig van.  Bij het worstelen met de pyjama van Linus kwam de echtgenoot thuis.  Ik had zin om hem een taakje te geven maar toen zag ik wat hij in zijn handen had: barbecue-vlees!  Instant goed gevoel!  Een effort later was de keuken opgeruimd, waren de kolen verwarmd en konden we genieten van het zonnetje in onze tuin.

Ik dronk een pintje op de belabberde woensdag, at wat restjes groenten erbij en alles was ineens vergeten.  Ok, inderdaad, er was maar één strook gras afgereden.  Dat is een ander verhaal.

Donderdag was het de eerste communie van mijn metekindje.  Het gaat allemaal zo vlug, ik herinner me nog goed zijn doop zelfs.  Uiteraard was er een springkasteel op het feest.  Mijn ruskabuusjes vonden het natuurlijk de max.

Vrijdag was het werkendag, maar door het zonnetje voelde het geen minuut als werken.

Zaterdag werd er vooral veel rondgereden en familie bezocht.  En ja, er werd weer vers barbecue-vlees gekocht, ik denk dat ik voldoende vlees gegeten heb voor het komende trimester.  ’s Avonds werden we bij vrienden uitgenodigd om ons (alléé, Pieter eigenlijk, ik heb niets gedaan) te bedanken voor de hulp bij hun verbouwingen.  Het werd al vlug 01u tegen dat we in ons nest belandden.

Zondag ging de wekker aka de kinderen genadeloos om 7u af.  Moederdag werd door niemand vergeten:

img_20160510_092430.jpg

De oudste zei met veel intonatie zijn gedichtje op, hij had het zo lang voor mij moeten verzwijgen.  Hij had me ook verschillende keren laten weten “dat hij zijn cadeautje in de kast had verstopt” en “dat ik het niet mocht weten waar het lag”.  Het parfum werd gekocht samen met papa, en damn, ze hebben goeie smaak die mannen van mij.  Een zomerversie van Be Delicious DKNY.  Ik ben er helemaal weg van.

’s Middags was er dan de Wings For Life run.  Ik moet het aan niemand duidelijk maken dat het snikheet was.  Ik vermoed dat het zo’n 27 graden was.  Sommige stukken van het parcours waren volledig in de vlakke zon.

Al bij al was het wel een geweldige ervaring, veel lopers duwden een rolwagen vooruit. Respect!  Ik werd na 7 km gecatched, maar ik was er helemaal niet rouwig om, het was echt een beetje doodgaan met die hitte.  Toen ik even later in mijn auto stapte om mijn vriendin op te pikken zag ik de graden op de teller!  (ok, het stof zag ik niet, dat zag ik pas achteraf op de foto).  Mijn vriendin zat 4km verder op mij te wachten maar door de drukte in de stad moest ik een omweg van 15km nemen via de autostrade om haar te kunnen halen.  Bij thuiskomst was er uiteraard: barbecue.  Hoe kon het ook anders.

Het verlengde weekend was er ééntje om in te kaderen.

 

 

Het weekend in 11 beelden.

 

Vrienden verkochten vorig jaar hun leven hier en trokken  met hun hebben en houwen naar Frankrijk.  Ze kochten en verbouwden een vakantiewoning vakantiekasteel en verhuren nu de kamers.  Op vrijdag trokken Pieter en ik er nog eens alleen op uit voor we de kinderen ophaalden om naar oma te voeren.  Met mijn gespaarde saldo op mijn kaart van De Gezinsbond kocht ik “Spark Joy” van Marie Kondo.  De spreekwoordelijke schop in mijn gat noem ik dat.  Op de autostrade naar huis kwam er in onze wagen een dreigende melding: “Motor oververhit.  Stop”  Hmm, een rood lampje, draai en keer het zoals je het wil: rood is nooit goed.  Een half uur later werden we weggetakeld door de gedienstige mensen van de VAB.  Gelukkig waren we toen nog niet onderweg naar Frankrijk, liever op de A19 overdag in panne dan ergens in den pikkedonker in het franse.  De foto’s liegen er niet om: in het donker is het daar niet zo superduidelijk allemaal.  Het vermorzelde hert dat we op die donkere baan tegenkwamen deelde waarschijnlijk onze mening

’s Avonds reden we hun domein op maar het was pas de volgende ochtend dat ik die foto van hun kasteel kon maken nadat ik ter plekke mijn looptoertje deed.  Onvoorstelbaar wat ze daar aan het maken zijn!  Imposant om eens in een echt kasteel te slapen.  Dat er op zaterdagavond een verrassingsfeestje was gepland voor de “kasteelheer” en 14 vrienden was mooi meegenomen, hij had niets in het snotje en wij hadden nog eens de tijd om ons te ontspannen met goeie muziek en veel gezever.  Zo’n kasteel leent zich trouwens goed om een polonaise op gang te trekken en geen haan die kraait naar luide muziek op zo’n domein!  Olei!  Er werd gekung-fu-fight, meegekweeld met “Total Eclipse Of The Heart”, onze eigen versie van The Voice van Vlaanderen werd in scène gezet en Bert en Ernie werden geïmiteerd.  Dwaas doen is het nieuwe cool.

De volgende ochtend was het typisch voor mama’s en papa’s die uitzetten.  Ook al hadden we de kasteelzaal pas 6 uur eerder achtergelaten volgestouwd met klikjes wijn, lege bierflesjes en alle tafels aan de kant, om 8u30 stonden we reeds af te wassen en de ontbijttafels te dekken.  De koffie vloeide rijkelijk in mijn geval want het was lang geleden dat ik nog zo laat in bed had gezeten, maar ik sliep als een prinsesje.

Een topweekend, ook al moesten we op vrijdagavond de nieuwe Passat (bedrijfswagen fyi) inwisselen voor een spierwitte johnybak Seat Leon en had ik een snotneus van thuis tot in Frankrijk en terug.  Het was zalig om in een ongedwongen sfeer te genieten van het gezelschap van onze vrienden en een feestje te bouwen met (voor ons) niet zo bekende mensen.  Blijkt dat dat helemaal niet zo moeilijk is!  Ik zie onze kinderen doodgraag maar het deed ook echt eens deugd om met ons twee te zijn.  Wij blij dat we die twee aapjes terugzagen, zij blij dat ze bij hun oma’s mochten overnachten.  Double win!

Ook zin om eens in een Chateau te overnachten?  Volg deze link en doe ze daar de groetjes!

Kasten, kalenders en komma’s

Naar aanleiding van Lichtmis de voorbije week stond er in de weekendkrant (van vorige week uiteraard) een vergelijking van verschillende pannenkoekenmixen.  Ik koop dat eigenlijk nooit zo’n mix, is het dan zoveel meer werk om beslag te maken?  Geen idee eigenlijk, zijn die pannenkoeken dan even lekker?  ’t Is een test waard vind ik.

img_20160203_092839.jpg

In eerste instantie is Lichtmis een feest dat hier niet echt binnen de tradities valt, ik ging het anders wel geweten hebben, als er een reden is om te smoefelen: i’m your woman!  Misschien is het meer streekgebonden.  De school van Ilja speelt er echter wel op in en organiseert in die periode hun jaarlijkse pannenkoekenverkoop.  Uiteindelijk at ik dus wel pannenkoeken op Lichtmis.  (Samen met zowat de helft van de mensen in mijn instagramfeed).  (De discussie over “bruine suiker” en “potsuiker” voerde ik eerder al.)

img_20160207_091836.jpg

Kathleen postte ook al een wist-je-datje-filmpje over Lichtmis en het ontstaan van de pannenkoekentraditie op haar Facebookpagina.

Gisteren werd ik verliefd.  Op nog maar eens een kast.  In ’t Binnenhuys in Ieper kun je mijn nieuwe liefde bewonderen:

img_20160207_090058.jpg

Ik durfde niet naar de prijs te gaan kijken.  De winkel was in alle opzichten jammergenoeg te duur voor mijn budget.  Maar dromen mag en misschien heb ik ooit zo’n kast in mijn living.  (of als jullie een crowdfunding willen opstarten, be my guest hé 🙂 )

De winkel zelf is ook wel een bijou om in rond te lopen.

Meer info vind je op de website .

img_20160207_090306.jpg

Oh en je kunt er ook Chai drinken.  Ik wist ook niet wat het was tot ik Renilde leerde kennen.  She spreads the chai-love on a regular basis, het is ons niet ontgaan.  Dus het werd een Chai ontdekking, zo dicht van mijn deur dan nog!  Dat ik de volgende keer de Spicy ga proeven!  Joak verdikke!

In ’t Binnenhuys kun je ook Flow lezen terwijl je je vergaapt aan het interieur (of kwijlt op de kasten zoals ik).  Als ik het boekje zie liggen doet het me er altijd aan herinneren dat ik eigenlijk wel eens een abonnement zou willen nemen op dat blad.

Ik zit ook nog maar eens met een computervraag.  Ik had een iTunes-card om te gebruiken in de iTunes-store, ik wisselde die in op mijn account.  Als ik nu een CD wil aankopen klik ik op “koop”, maar dan vragen ze telkens mijn kredietkaart-gegevens etc, ik weet nergens waar ik mijn online-budget kan aanspreken?  (en ja ik heb al tien keer op die €50 geklikt rechtsboven, dat is dus geen optie 😉 )

2016-02-07 (2)

De agenda-perikelen probeer ik nu aan te pakken met Google Calendar.  Bedankt voor alle tips trouwens!  Het is inderdaad te simpel voor woorden, dat staat gewoon al standaard in je gmail-account, simpele duif als ik ben had ik dat nog nooit gezien.  Ik wed dat het iTunes probleem ook weer zo simpel als iets is…

Door de week kreeg ik op het werk feedback over mijn schrijfstijl op verslagen.  Ik gebruik veel komma’s en maak dus veel te lange zinnen.  Ik ontkende het niet, maar ik vraag me wel af of het echt zo storend is?  Een werkpuntje dus.