I Amsterdam?

De jaren na mijn kotjaren waren die waarin ik intens verlangde om terug te keren naar Gent. Zelfs toen ik al aan het werk was bleef ik uitkijken naar een job meer in de buurt van het Gentse om me alsnog in de stad te kunnen installeren. Het anonieme van een stad sprak me altijd aan. Dat er altijd wel ergens iets te doen is en dat je slechts een tramritje weg bent van die actie staat in zo’n schril contrast met onze kleine gemeente. Gedurende de jaren die volgden ben ik die fase ontgroeid. Ik voel me nu op en top hier in De Westhoek, ik kon in de job die ik 17 jaar geleden begon (het is trouwens mijn “werkverjaardag” vandaag) groeien en ik blijf het uitdagend vinden. We verhuisden ettelijke keren om in deze plek tussen de velden maar toch met buren te komen wonen. Jaarlijks doen we nog iets van een kleine verbouwingsprojectje om het altijd maar aangenamer wonen te maken. Hoe noemen ze dat? “Bouwen aan je toekomst”?

De voorbije week gingen we twee dagen naar Amsterdam met ons twee. We kiezen er voor om eens zonder kinderen weg te gaan, ik vind dat nodig. Ik koos (jawel, ik heb gekozen!) heel bewust voor een citytrip om de drukte op te zoeken. Aan de andere kant hadden we niets gepland in Amsterdam. Ik hou ervan om gewoon rond te wandelen en te zien waar onze neus ons brengt. Amsterdam is slechts een 300 km hier vandaan, toch voelde het als “op reis gaan”. Niet alleen omdat we in elk café/restaurant standaard in het Engels werden aangesproken maar het moment dat ik voel van “hier wonen zou een uitdaging zijn voor mij” ben ik op reis. Zou ik ooit in Amsterdam kunnen wonen? Neen. Hoe aanlokkelijk dat soms ook klinkt. Ik ben een luxepaard geworden. Ik hou van de ruimte in mijn huis, ik hou van een parkeerplek op mijn oprit. Ik hou van mijn auto tout court. En toch zijn er mensen die het doen, die erin slagen om alles te doen werken, kinderen grootbrengen, comisjes met de bakfiets verslepen. Waar ik dan weer wel gezond jaloers op ben: alles is mogelijk, alles is normaal. Je wordt er niet vreemd bekeken en je kijkt er zelf van veel minder op. Het openbaar vervoer werkt er zoals het moet. Hemel en aarde verschil met België. Als op het bord staat dat de tram binnen 2 minuten komt, dan komt de tram binnen 2 minuten. Het is simpel, duidelijk en je kunt er overal met de kaart betalen. Pinning is winning. My god daar mogen ze in België toch ook echt wel eens werk van gaan maken. Hoewel we in de Westhoek gisteren ook onze maaltijd met Payconic betaalden vind ik het toch handig om gewoon twee pintjes en een bakje bitterballen af te rekenen met de kaart. Als ik in onze apotheek hier iets onder de 15 euro met mijn kaart wil betalen moet ik “een opleg betalen want dat kost ons geld!”

En wat heb je nu eigenlijk gedaan in Amsterdam, kakelgat? Niets. Gewoonweg niets.

Gevendeld en één foto genomen van een gracht.

In De Jordaan geraakten we aan de praat met de eigenares van een koffiewinkeltje. Even gechilled bij haar honden en poes “Poezemans”. Uiteraard buitengekomen met een pak verse koffie.

Het was 40 graden. Met onze voeten in een fontein gezeten en van de koelte genoten. Nog maar eens een foto genomen.

In kleine winkeltjes gesnuisterd en in een grote winkelcentra binnengewandeld, al was het maar om even van de airco te genieten. De echtgenoot ging naar de barbier en ik slenterde tussen de afdeling “stationary” van De Bijenkorf. Steek mij tussen een berg lege notitieboekjes en je hoort mij een uur niet meer.

Behalve een trui (ja, op de heetste dag van het jaar koop ik een trui) en die pak koffie: niets gekocht. Want: geen goesting om het mee te slepen en gewoon kijken naar dingen vind ik meestal al een beleving op zich.

De drukte, de toeristen, de zon. Het voelde even als helemaal weg van alles. De start van Pride Amsterdam werd overal in de stad aangekondigd dus ergens was ik wel content dat we voor die extra drukte terug naar de kalme Westhoek konden terugkeren al kon het contrast niet groter zijn: van 40 graden hitte op donderdag naar guur en regenachtig op zaterdag. Van vlot openbaar vervoer naar treinstakingen en één trein per namiddag naar Ieper (serieus, er was vanuit Antwerpen één trein naar Ieper en die was om 18u45, als je anders al maar één trein per uur hebt is dat best wel een bummer, niettemin heeft iedereen het recht om te staken).

Weet je wat ik trouwens gepland heb voor onze laatste week verlof?

NIETS.

Een unicum voor mij. Ik heb een volledige blanco week voor de boeg. Behalve Ilja oppikken aan het station woensdag moet ik NIETS deze week.

Net zoals ik het gepland had….(insert knipoogje)

8 gedachtes over “I Amsterdam?

  1. Haha, de vraag is wat luxe is :). Ik had ooit die oprit en een garage en een kelder en een dressing en nog meer plekken in een te groot huurhuis. Nu woon ik Nederlands compact, moet ik soms een kwartier zoeken naar parkeerplaats en doe ik mijn boodschappen met de bakfiets. Maar de appie is wel om de hoek en tot 22u open, ik kan lopend naar de cinema, winkels, schouwburg, koffietentjes (zei ik nu koffietentje? – jee, wat ben ik Nederlands geworden), mijn kinderen kunnen op straat spelen want er komen geen auto’s en in plaats van een eigen tuin met een hek eromheen, zit ik op het bankje voor de buren hun huis of in de gedeelde tuin. Wat is luxe? 🙂

    • misschien is “luxe” wel dat iets dat we beide ervaren in het feit dat we tevreden zijn met hoe het op het eigenste moment is voor ons? 🙂

  2. Zalige blogpost en ik herken er mezelf in.
    Maar het “GENIETEN” komt sterk naar boven, en net daarom hou ik ervan.
    Geniet van je laatste week verlof waarin alles mag en niets moet 🙂

  3. Die opleg mogen ze bij wet niet meer vragen hè. Niettemin kunnen ze het bij de plaatselijke bakker ook niet nalaten om te vragen of ik toch geen cash bij heb als ik een laag bedrag met de kaart wil betalen. En mij vies te bekijken als dat niet zo is, want dat kost hen geld. En mijn mama staat al jaren in de verkoop dus ik weet dat dat scheelt, maar eerlijk als het kon had ik nooit meer cash op zak. En dankzij YNAB weet ik nu perfect wat ik uitgeef en waaraan, dus neen dat zou mij niet minder betaalpijn doen voelen dan met cash. Maar als ik naar de bakker ga, heb ik dat nu dus altijd bij. Soit ik woon graag in een stad en zie mij niet meer naar het platteland teruggaan, om alle redenen die jij en prinses op de kikkererwt opsommen. Ook niet als er ooit nog kinderen van komen (de wens is er nog, alleen de vraag of het nog tijdig lukt). Maar zoals je zegt, ik ken mensen die hier nooit zouden kunnen aarden, ook mensen in mijn familie. Dus de luxe zit in hem, zoals je zegt, in je gelukkig voelen met wat je hebt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s