Lontje

Terwijl ik mezelf toefluister:

 “Rustig maar…” 

Spatten hoopjes drift uit elkaar.

Kolkende boosheid doet een storm ontstaan.

Razernij wakkert de tornado aan.

Stampvoetend en sissend:

“Nu niet wenen!”

De kalmte giert het uit in mijn poging ze bij te benen.

Als ik samen met de spoken buiten storm

daalt de rust slechts neer in schijnbewegingen.

Smeulend huist de onstuimigheid.

Felheid flakkert verder in mij.

7 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s