Page 100 of 118

Geplaatst op

i was just guessing at numbers and figures

58 emails te wissen

7 facebookmails te beantwoorden

45 dozen gevuld

57 uren gewerkt

7 dagen aan een stuk

2 uur wakker gelegen

38,7 graden koorts gemeten bij mijn zoon de voorbije nacht

39,5 graden de voorbije dag

5 dagen tot de volledige verhuis

4 kg overschot op de weegschaal

1 afscheidsfeestje op til

1 kerstfeestje op het menu

2 verhuisdagen op komst

3 facebookvriendschapsverzoeken gekregen

0 aanvaard

1 week tot kerstdag

2 weken tot nieuwjaar

81 procent energy-level vandaag

en morgen?

Geplaatst op

shit happens

We hebben het gejinxed.  Meer valt daar niet over zeggen.  Of toch.  Toen we gisterenochtend ervaringen uitwisselden wist mijn echtgenoot te vertellen dat de kleine steeds grote boodschappen doet vlak voor hij naar de crèche vertrekt.  Met andere woorden: hij schijt zijn pamper vol op de meest ambetante momenten.  “Maar het was lang geleden nu”.  Ja.  Juist.  7u05 goed op tijd om op het gemak te vertrekken naar de opvang, jasje aan, muts, schoentjes aan?  Jaja, alles ok.  Tot ik hem oppakte…een natte plek…op zijn jeansbroek.  Shit.  Letterlijk, want toen ik zijn broek uitdeed was het shit all over the place.  Om het even plastisch uit te drukken…ik moest rollende onderdelen tegenhouden bij het verversen.  En uiteraard, zoals het een goede broekschijter betaamd, als je iets doet, doe je het goed.  Tot op de body was alles bepleisterd.  Een blik op de horloge deed me even lichtjes in paniek schieten.  In speedtempo alle kleren uit, in bad gegooid, de kraan er opgezet (ter info: dat waren de kleren, de peuter bleef op het verzorgingskussen).  Het huis rond gecrossed met zijn blote bips want reservekleertjes klaarleggen, dat is precies nog nooit in mij opgekomen.  De tijd bleef tikken, er kwamen natte washandjes aan te pas.  Een beetje in rep en roer merkte ik dat Ilja de substantie wreed interessant vond, vooral toen hij met zijn handjes alles begon te ontdekken en OH KIJK, je kunt dat openwrijven!!!  Plasticine!  Geweldig!  Op mijn horloge zag ik dat ik al op weg moest zijn naar mijn werk.  Toen ik in het rond keek moest ik even van mijn hart een steen maken want het was niet om aan te zien.  Vliegensvlug naar de opvang vertrekken, de tijd nemen om treffelijk afscheid te nemen en dan rustig naar het werk rijden om daar netjes op tijd toe te komen.  Nu weet ik waarom ik tijdmarges inreken.  (Tussenin nog een telefoontje naar de wederhelft dat hij het kokhalsalarm mag instellen bij thuiskomst van zijn werk).

 

Geplaatst op

over Jezeken en geen centrale verwarming hebben

Het zijn de kerststallen die voor mij voor de ultieme kerstsfeer zorgen.  Het houten hokje met de beeldekes van Maria en Jozef en het kleine Jezusken, geboren met een doekje rond zijn bips.  Niet het verhaal van de onbevlekte ontvangenis, dat lijkt me vergezocht.  Geef toe, na Maria hebben we zoiets toch nooit meer gehoord…en dan die Jozef aanduiden als surrogaatvader om de lapkes rond den Jezus zijn billen te verversen terwijl Jezeken alleen “vader” tegen die befaamde God zegt!  Men zou voor minder in een schuur kruipen en schrijnwerker avant la lettre worden.  Moesjamaramaramara!  Neen, het zijn de kerststallen, vooral de grote langs de baan.  Het verhaal doet me weinig, al vond ik het altijd wel spectaculair hoe de ezel en de os met hun adem een kind konden verwarmen, van hygiëne en steriliseren had men toen blijkbaar nog geen kaas gegeten.  “Een beetje ezelspuug is goed voor de weerstand” riep Maria en ze vervloekte nogmaals de herbergier die hen niet wilde binnenlaten.  In plaats van een klachtenbrief naar Test Aankoop te schrijven duwde ze een paar keer goed en liet ze haar vruchtwater achter op zijn dorpel.

De kerststalletjes dus…en vooral de beelden van de hoofdrolspelers.  Ik zie soms prachtige beelden met mooie kleren aan, Maria meestal in het blauw, Jozef bijna altijd met een bruine cape.  Op sommige plaatsen zijn het ook lelijke beelden of nietszeggende uitgezaagde houten planken.  Op weg naar mijn werk kwam ik vroeger altijd De Freaky Jozef tegen.  De eerste keer dat ik hem zag was ik enorm geschrokken.  Hij kijkt je aan met een prangende blik en lijkt helemaal niet gelukkig met zijn bastaardzoon.  Vooral in het donker is hij enorm freaky, alsof hij met die stok in zijn hand je achterna zal komen zoals Pietje De Dood met zijn zeis.  Freaky poppen of niet, ik blijf loeren in elke kerststal die ik tegenkom, of Jezus blond is, en of er wel voldoende vers stro in zijn baksken ligt.  Halleluja Hallo!

Jezeken en co

Geplaatst op

Mind The Gap in je portemonnee!

Londen in 20 pijltjes

 

–>  Een meisje, dat met haar kauwgum bellen blaast en ze dan laat ploffen.  Gelukkig voor haar plakte de hele boel niet in haar gezicht, want kauwgum uit je wenkbrauwen prutsen, dat is een sticky situation!

–>  Een Japans dametje dat een kort rokje droeg met van die zwarte kniekousen eronder.  Zoals het 17 jaar geleden mode was.

–>  De Britten…en hun klederdracht, ook van 17 jaar geleden.

–>  Mind The Gap

–>  Mannen die op vrouwen trekken

–>  Vrouwen die op…ja, op wat eigenlijk, trekken (Ik ben zelf geen Doutzen Kroes, maar hoe sommige vrouwen er aangetoorteld bijlopen…alsof alle lelijkheid samentroept in Londen, oeps misschien een beetje gemeen maar mijn ogen deden er soms echt pijn van!….)

–>  Mind The Gap

–>  Look Left waar je steevast rechts kijkt

–>  Eekhoorntjes voederen in St James Park

–>  Een musical bezoeken, how very Londenish!

–>  Winkels, winkels winkels winkels winkels

–>  En toch maar één iets kopen (ik toch)

–>  Christmasshopping?  Ik zag er minder kerstbomen dan ik op de weg van thuis naar station Ieper zag!

–>  Veel te kleine Green Day t-shirts op veel te grote vrouwenlichamen

–>   Mind The Gap

–>  Oyster Card

–>  Om the gap te kunnen minden

–>  Moleskine Notebooks, in alle kleuren en groottes, speciale edities, prachtig met rekkertjes er rond…zo mooi dat je er direct in zou willen beginnen schrijven.

–>  “And I was like”…is al toch minstens even irritant als “Ik heb zoiets van…”

–>  MIND THE GAP!!!!

 

december2012deel2(londen) 008

Geplaatst op

Emosnik!

Sinds mijn lichaam de hormonale rollercoaster meegemaakt heeft, zijn er naast mijn volledige leven ook een paar andere dingen veranderd.  Naast een beetje overschot aan lichaam (hey, more to love!) is er ook emotioneel het één en ander in gang geschoten.  Zo krijg ik veel vlugger de snik dan vroeger.  (Neen, het gaat niet over de West-Vlaamse hik maar gewoon de tranen in de ogen.)  Het laatste wat je van mij kon zeggen is dat ik een emotionele truntpop was, een Simonneke dat de pas en ten onpas begon te bleiten.  Ik denk dat ik de mensen die me ooit zagen wenen op één hand kan tellen (of misschien op twee, een enkel ex-lief ofzo meegeteld, ik kan me nu niet bepaald al mijn bleitbuien herinneren).  Maar sinds ik twaalf uur aan een kind geduwd heb is er op emo-gebied toch een kentering gekomen.  Zo werd ik vorig weekend helemaal week toen ik zag hoe Sinterklaas een meisje met een verstandelijke beperking op zijn schoot nam en haar stilletjes toesprak “Sinterklaas ziet jou graag hoor, Sinterklaas ziet ALLE kindjes graag” en daarbij over haar wang wreef.  Sniffel sniffel, nog net alles kunnen inhouden. (en zo heeft Sinterklaas ook alweer een beetje krediet bijgewonnen).  Hell ik was daarnet al bijna aan het grienen toen ik de preview van Thuis zag waarbij de Luc zijn Lowieke terugziet na al die jaren.  Of als ik overdag aan mijn zoon denk, in het rond dansend met zijn handjes aan het draaien en daarna op zijn kont vallend.  Emochick!

Geplaatst op

een eitje te pellen

Verhuisdozen vullen dat is:

  • hopen dat mijn appelvormige puddingpotjes de verhuis overleven
  • blij zijn dat ik totaal niet geëquipeerd ben in de keuken
  • mezelf afvragen wanneer ik alles weer zal kunnen uitpakken
  • roefelen, roefelen en nog eens roefelen
  • dingen die ik sinds de vorige verhuis nog niet geopend heb gewoon de vuilbak inkieperen
  • mijmeren over waar we het allemaal gaan neerzetten
  • mezelf verwonderen over het feit dat de garage steeds voller en voller wordt en er nog maar ¼ ingepakt is
  • hopen dat het geen strontweer is als alles in één keer de deur uit moet
  • de reclamefolders doornemen terwijl je ze in je glazen propt
  • oeeeeh schone peignoirtjes in de Hema!
  • blijkbaar een 5-tal pakjes oorstokjes in gebruik hebben
  • over taarten fantaseren, en vooral over het feit of ik er in de komende drie weken nog één ga moeten maken of niet?
  • merken dat ik over een eiersnijder beschik
  • één die nog nooit gebruikt is
  • voor iemand die niet keukemateriaalgeëquipeerd is heb ik toch veel verschillende bierglazen
  • en een eiersnijder
Geplaatst op

Lach maar, keihard, het mag. De Gossip-editie

Dat het terecht was.  Dat is het enige wat ik op onze uitlachers van vandaag kan zeggen.  Het is ook belachelijk wat we vrijdagavond uitgestoken hebben.

In het scenario: wij.  Aka Pieter en ik.

De setting: de wagen.

De locatie: Antwerpen, meerbepaald…de file naar Antwerpen.  De eeuwig durende, ellenlange, tergend traag doorrijdende file.  De laat-mij-uit-de-auto-ik-ga-in-het-kanaal-springen-veel-te-saaie-file.

Het doel: bij Beth Ditto geraken in de Lotto Arena voor een hevige roddel

De situatie: Elke tien minuten dat we ons langer en langer in de ellenlange file bevonden begon mijn humeur van 10 boven het vriespunt te zakken tot 2232 onder nul.  Hoe langer we op de nummerplaat van onze voorganger zaten te staren, hoe meer ik in mezelf dacht “kill me, now, please do it”.  Ik begon nog net niet met mijn voorhoofd op het dashboard te bonken maar ik was net die optie aan het overwegen, tot mijn lieftallige echtgenoot na anderhalf uur file spottend zei:”Ik heb goesting om mijn kar te draaien.  Gaan we naar huis?” Dat klonk zo bevrijdend!   Het was alsof je tegen een kleuter vroeg “gaan we naar Plopsaland in plaats van naar school?” Het was zo leuk om dat te horen dat ik tot zijn verbazing antwoordde “Ja, we gaan naar huis, ik zie het niet meer zitten.  Rij maar af en we keren terug!”  En zo geschiedde het.  Twee uur onderweg van Kortrijk naar Antwerpen om dan in Antwerpen zelf onze kar te draaien en Gossip te laten stoven in hun vet.  En content dat we waren dat we thuis waren.  En slapen dat wij gedaan hebben.  ‘t Was echt leuk vrijdagavond.

Het gevolg: om onszelf af te straffen voor onze veel te dure uitstap gaan we de komende periode niet meer naar optredens (behalve naar Werchter).

Derover hé.

Geplaatst op

Murakami – Maanlandschap – Minderwaardig – Mumba

CYB week 47

Het was een klein beetje uit mijn geheugen geglipt, als in…ik was het vergeten.  Ik had geen opvang voorzien en gelukkig moet ik niet werken die avond: Gossip in de Lotto Arena komende vrijdag.  Het onbehaaglijk gevoel van iets niet onder controle te hebben bekroop mij, want ik vond nergens de tickets.  Ik had ze toch niet per ongeluk in de vuilnisbak gekieperd of laten kieperen?  Had ik eigenlijk wel tickets?  Een week voor het evenement nog steeds geen kaartjes in de brievenbus leek me een beetje verdacht.  Een beetje in paniek surfte ik teleticketservice af om daar mijn tickets gewoon onder mijn account te vinden.  E-tickets dus.  Soms leef ik nog veel te veel in het pre-internet-tijdperk.  Van toen er nog cassettespelers bestonden en Tik Tak een staaltje geavanceerde grafische vormgeving was.

Een aantal verse boeken die al even op mijn leeslijstje stonden.  Waaronder de Gouden Boekenuil winnaar David Pefko.  In Kangoeroecorrespondentie van Murakami vond ik een lief briefje van de bibliotheek om te zeggen dat ik de eerste lener was van het boek en met de vraag om er zorg voor te dragen.  Doe ik altijd, no worries, ik aai zelfs elke keer over de kaft als ik een boek dichtdoe.

Er werd ook een bananentaart gebakken voor de vriendjes die vandaag op bezoek komen.  Ze ziet er een beetje buitenaards uit, laat ons hopen dat ze smaakt naar banaan in plaats van naar maanlandschap.

Na te koop en verkocht is de status van ons huis nu Te Huur.  Het huis krijgt ook binnenkort een effectieve buurman.  Je kunt er zo een soap over schrijven, alleen zal ik het niet meer zijn die het zal doen.

Het CD-rek werd leeggehaald.  Met nog een maand tot de verhuis wordt er al eens iets in een doos gestopt.  “De Green Day collectie, wat moet ik daarmee doen?” vroeg ik preventief aan Pieter.  “Ik ga daar voor zorgen!” riep hij verschrikt.  Hij belandde uiteindelijk toch bij de andere minderwaardige cd’s.

Niet te doen hoe Gert Verhulst het zo ver krijgt dat mijn zoon nu een zevende familielid bij naam kan noemen, na mama, papa, Ilja, opa, oma en Marbel is er nu ook Bumba.  Ze maken die clownnamen zo gemakkelijk om uit te spreken omdat je kind erachter zou kunnen roepen in de speelgoedwinkel.  In Bumba’s wereld komt er ook een beestje voor en dat heet Kiwi.  Zo ver ben ik al in het studio100-tijdperk.  Ohja, en nog een papegaai dacht ik met de coole naam Gwido.  Zoals de psychologe Nolleke het zo mooi tegen Guido in “Het Eiland” zei, zo zei Pieter het ook enige tijd tegen mijn vader.  Omdat hij ook Guido heet.  Moest hij Gilbert heten dan zou dat helemaal koekoek zijn.

Geplaatst op

A Pain In The Ass!

Auuch, mijn kont.  Door de stoutbeenperikelen doet mijn betere kant eigenlijk constant pijn, daar heb ik me met veel tegenzin bij neergelegd.  Er kan niet veel meer aan veranderd worden en door enkele zelfaangeleerd zittechnieken is de pijn vaak gewoon afwezig of laat ons zeggen, toch enigszins op de achtergrond.  Maar gisteren was het nog maar eens heel duidelijk dat mijn staartbeen echt wel een kleine fucker is, zo’n irritant beentje zonder nut.  Een beetje zoals de cavia in het dierenrijk, zo is het staartbeen in het geraamte, nutteloos en irritant gewoon omdat het bestaat.  To the point: ik kon van mijn garagist een fiets lenen tijdens het onderhoud van mijn wagen.  Van de garage tot de bibliotheek leek het goed te doen om de boetes op De Opwindvogelkronieken te gaan betalen.  Tot ik de eerste berg op moest.  “Goed te doen” bleek een illusie.  Bij de eerste 100 meter ging het goed, maar toen ging de berg ook effectief omhoog.  Vre-se-lijk!  Het neep verschrikkelijk en het zweet brak me al uit.  Ze zeggen wel, fietsen verleer je niet, maar als je het twee jaar niet hebt gedaan dan ben je dat precies toch gewaar.  Ondanks het puffen en vloeken op de felle wind was ik toch vlot overal aan en bij.  Maar mijn gat deed zeer.  Echt zeer.  Ik moet me erbij neerleggen…fietsen…alleen voor mensen met een welgevormd staartbeentje.

Geplaatst op

lach maar, keihard, het mag

Ik dacht nog bij mezelf de laatste weken “er komen precies zo weinig rekeningen binnen”.  Jinxed it!  Net een halve maandwedde overgeschreven…

 Ik had het weer in mijn kop daarnet.  Nadat ik gisteren in De Kruitfabriek geRihannad werd, moest ik vanmorgen surfen naar “We Found Love”. Repeat, repeat, repeat!  Geweldige dansplaat volgens mij. Repeat nog een keer!  Nu, ik moest toch nog naar de bibliotheek vandaag om nog maar eens een bibliotheekboete te betalen dus eerst eens vlug Ieper-stad in…misschien stond die cd wel in promotie in Free Record Shop.  Alles ging goed, zelfs een parkeerplaatsje dichtbij want ik had niet de indruk dat het wreed warm was.  Tot ik uit de auto stapte.   “Niet wreed warm” bleek een understatement. Een ijskoude wind sloeg mij in het gezicht, in één keer ging al mijn haar de lucht in en zag ik totaal niets meer voor 10 seconden.  Aan de parkeerautomaat bleek ik enkel 2eurostukken en een berg rostjes bij me te hebben.  Gelukkig aanvaardde het ding 5centstukken en ik had 14 minuten om mijn ding te doen.  Tijdens het terugstappen van de automaat vloog er nog patat een esdoornblad in mijn gezicht, ik schrok me een accident.  Ik vermoed dat het een hilarisch zicht moet geweest zijn, een vrouw in de lucht zien springen door een blaadje dat van een boom waait.  Mijn schuldgevoel negerend haalde ik de mustiekat uit de warme auto, hij was inderdaad niet te content maar na enkele hobbelkasseien vond hij het al minder erg.  Met mijn hair in de wair (en misschien de afdruk van een esdoornblad op mijn snoet…Hey, I just love Canada ) toegekomen in Free Record Shop bleek mijn gedachtegang juist geweest.  Alles van Rihanna stond in promotie, alsook de nieuwe cd.  You can call me housebjète now.  ( = huisbiet?).  Daarna zo rap of tellen terug door het ijskoude Ieper naar de wagen terwijl ik tegelijkertijd besliste dat de bibliotheek toch maar voor morgen zal zijn….een beetje beschamend, ik doe 16 km voor een paar cd’s…van Rihanna dan nog. (ik moet zelf lachen als ik hier herlees!)