Quarantaine dag 1

Jawel. Het is van dadde. We zitten met ons gezin collectief in quarantaine nadat mijn echtgenoot zondag een positieve coronatest aflegde. We konden bijna een jaar lang het beestje buitenhouden. Hij krijgt wekelijks drie sneltesten op het werk maar zondag stuurde een kriebelhoest hem naar het testcentrum. Tegen zondagavond werd het hoesten erger en kwamen er lichte rillingen over hem heen gelopen. Toen hij zich maandagochtend uit bed hees om een vroegdienst aan te vatten bleek hij koorts hebben. De resultaten van de test waren toen nog niet gekend maar een telefoontje naar het labo later bleek het “prijs”.

Meteen schiet er weer een volledige carrousel in gang. Mijn werk verwittigen, een afspraak maken bij de huisarts voor mij. Ons afvragen of de kinderen getest moeten worden. Aangezien beide jongens sowieso al twee (drie in Ilja’s geval) weken thuis zitten vormt er voor hen niet meteen een risico. Kortom: rabbelinge. Om 8u vertrok ik te voet naar de huisarts, het had stenen uit de grond gevroren. De huisarts schreef meteen een ziektebriefje voor hem en een quarantaine-attest voor mij. De wisser ging ook mijn neus in. Het was mijn 6e COVID-test en ik weet ondertussen al wel hoe ik hem moet ondergaan (rustig door de neus uitademen, tanden op elkaar) maar het blijft geen pretje. Onderweg naar huis belde ik met mijn oversten om me nog eens tien dagen afwezig te melden op het werk. Ze wilden me uiteraard liever niet op dienst zien verschijnen, uit de test van mijn lief bleek hij over een serieuze virale load te beschikken wat doet vermoeden dat er misschien een Britse variant in het spel zit.

Ik had mijn enige contact van de voorbije twee dagen reeds verwittigd, dus misschien heb ik jullie favoriete blogster Kelly wel besmet met het coronavirus tijdens onze wandeldate. Wat gaan we hier nog meemaken in blogland zeg?

Onderwijl is de eerste halve dag van de quarantaine gepasseerd. Nog 9,5 dagen te gaan. Morgen weet ik resultaat van mijn test.

_________________________________________________________________________________

Quarantaine dag 2

7u: Uit extra onderzoeken blijkt mijn lief besmet met de Britse variant van het virus en wist de huisarts hem gisteren nog te zeggen “dat hij echt wel heel erg besmettelijk is”. Mijn hoop op een negatieve test wordt door elk viruspartikel lichtjes weggefret maar ik wacht rustig mijn testresultaat af. Voor hem is het extra hard balen gezien hij reeds zijn eerste vaccinatie had gekregen en nu in de wachtperiode alsnog besmet is geraakt.

Gisteren postte ik de foto van dag 1 op Instagram. Er kwam een berg berichtjes binnen met vragen en gigantisch veel mensen zijn bereid om ons te helpen tijdens deze quarantaine. Echt, all the feels hierbij want hoe zalig is dit niet? Vooral “Moet ik boodschappen doen?” komt veel voor. Het zou geweldig zijn moest ik iedereen eens kunnen zien voor een drempelpraatje maar als ik ook zo besmettelijk blijk te zijn wil ik dat zeker niet riskeren en zou ik er zeker nog een venster tussen laten. De hulp zal zeker nodig zijn, ik was vorig weekend nog om boodschappen geweest voor mijn weekmenu maar uiteraard kom ik daar geen 10 dagen mee rond. Dus ja: Ik ga roepen zoals ik in mijn antwoordjes geef. Maar hartjes voor iedereen zeg!

10u30: Mijn eerste resultaat blijkt negatief. De huisarts twijfelt echter en vreest dat we te vroeg getest hebben. Ze wil me morgen terugzien voor een tweede test om zeker te zijn. Ondertussen vertoon ik ook lichte symptoompjes. Of beeld ik het mij in? Lichte hoofdpijn, lichte keelpijn, lichte pijn op de borst. Of ben ik een hypochonder aan het worden? En als ik dan toch aan het hypochonderen ben, doe ik het dan wel goed? Haha Je zou voor minder koekoek worden 😉

De postbode leverde ook dit zalige pakketje:

Ik riep direct: “Zure spekken! Dat is iemand die mij kent!” en inderdaad, mijn liefste vriendin Siska voorziet ons van voldoende snoep. De kinderen hebben het pakket ook gespot, dus stiekem in het washok smoefelen zit er niet in…(Komaan 😉 geef toe dat jij dat ook soms doet!)

(Nee, dit gaat niet over “Among us“.)

Deze week moest ik een moeilijke vraag beantwoorden: “Een tijdje geleden heb je een fotowedstrijd gewonnen, onlangs een gedichtenwedstrijd, vanwaar komt die creativiteit en als je zou moeten kiezen tussen woord en beeld, wat krijgt dan de voorkeur en waarom?“

Het antwoord op de rake vraag van de interviewster komt binnenkort misschien in Blits Magazine maar uiteraard dacht ik er achteraf nog even verder over na. Mijn creativiteit is namelijk iets wat ik niet onder controle heb. Ik zou zelfs zeggen dat ik eigenlijk niet creatief ben. Dat is hoe ik het voel en ervaar, niettegenstaande dat mensen me laten weten dat wat ik maak hen plezier brengt. Ik word wel eens aangesproken over mijn blog, vorige week kreeg ik een compliment van iemand die ik niet ken via een gemeenschappelijke vriendin. Laatst wist de bakkerin me tussen het snijden van het brood en het afrekenen te vertellen dat ze mijn foto’s van de gemeente heel mooi vond.

Op mijn job heb ik nog nooit last gehad van het imposter syndrome. Ik ben van mening dat ik bepaalde kwaliteiten heb en dat ik die heb door ervaring en kennis van mijn werk. Door het feit dat ik fouten durf te maken en eruit leer, doordat ik durf alternatieven voorstellen en hierin ook durf de mist in te gaan. Er zit voldoende zelfvertrouwen in mij op het gebied van mijn werk om me geen faker te voelen.

Maar in mijn vrije tijd vind ik het nog altijd heel frappant dat mensen mij complimenteren met mijn blog of mijn schrijfsels hier en daar. In mijn hoofd klopt dat niet echt en ik kan die complimenten moeilijk in ontvangst nemen omdat ik ze niet durf te ownen. Dan voel ik me wel regelmatig een imposter. Ik doe maar wat, zo voelt dat ook echt. Zo is het ook gewoon! Ik pruts, ik rommel, ik tokkel en ik delete. Zo geweldig goed is dat allemaal niet vind ik. Uiteraard ben ik tevreden met het resultaat van het gedicht en ik heb er wel op gezwoegd, maar iedereen kan dat toch? Met foto’s is het juist hetzelfde, ik trek, ik probeer, ik probeer nog eens en dan komt er ineens iets uit dat aanvaardbaar is. De foto’s voor de wedstrijd heb ik gemaakt en doorgestuurd zonder eraan te werken of editen. Ik ben geen fotograaf en ga het ook nooit worden. Ik ben gewoon soms op de juiste plaats op het juiste moment.

Mijn creativiteit stroomt niet als een onuitputtelijke bron en ik weet niet eens hoe ik die bron moet aanboren. Jawel, ik schrijf vlot en gemakkelijk, bovenstaande tekst heb ik integraal geschreven in 30 minuutjes zonder sukkelen, maar is ie goed? Geen idee, het maakt ook helemaal niet uit, de grootste kracht van een eigen medium is volgens mij: het is het mijne. Ik twijfel niet om iets te posten omdat ik niet bezig ben met: “Wat gaan ze er van vinden?” “Is dit wel goed genoeg geschreven?” Ik doe dit al tien jaar en om eerlijk te zijn schrijf ik niet echt voor jullie maar in eerste instantie voor mezelf. Dat klinkt een beetje….eigenaardig, egoïstisch misschien? Voel je zeker niet aangevallen want dat is niet de bedoeling, verre van. Maar mijn blog is mijn plek, het weerspiegelt mijn leven en gedachten en de interacties en vriendschappen die eruit voort vloeien zijn voor mij -zeker tijdens het voorbije jaar- een geweldige bron aan entertainment en inspiratie. Er zijn al heel mooie relaties ontstaan uit deze blog. Bedankt aan iedereen hiervoor trouwens!

Moest ik me telkens laten tegenhouden door “Wat gaan de mensen zeggen?” dan komt er geen letter meer op het scherm en zou ik niet zoveel posten. Ik lees in bloginterviews dat sommige bloggers streven naar een cadans in het posten van hun teksten. Allemaal goed, you do you, maar voor mij werkt dit niet. Als ik goesting heb om te schrijven en te posten, dan doe ik dat. Soms twee dagen na elkaar zoals dit weekend. Zoals ik zelf in het bloginterview zei: “Mag de directeur op het werk dit lezen?” dat is voor mij de maatstaf in het geven van informatie. Hij mag dat, dat is een aimabele mens. Misschien moet ik hem dat wel eens zeggen als ik hem zie. Bij deze: Patrick, je mag hier alles komen lezen! 😉

Wegens een uitbraak van The Big C is de school van mijn jongens gesloten tot en met het krokusverlof. Ilja zat al een week thuis omdat er kinderen in zijn klas besmet waren, voor hem komt het dus op drie weken afstandsonderwijs en voor Linus twee weken. Het is niet evident. Op zondagavond horen dat je kind de volgende dag niet naar school kan en dat er ook geen noodopvang wordt voorzien. A la minute een opvangplan in elkaar flansen, we zijn er experts in geworden. Maar het probleem wordt verlegd want geen van ons twee kan van thuis uit werken dus komt opa to the rescue. We konden gelukkig enkele wijzigingen doorvoeren in ons werkschema waardoor we elkaar kunnen afwisselen in de opvang en mijn ouders geen 5 volle dagen moeten instaan voor de kinderen. Maar eerlijk…ik heb het gehad met dat constante schakelen. Ik aanzie mezelf als een veerkrachtig persoon, als iemand die wel tegen een stootje kan. Ik weet ondertussen wat ik nodig heb om goed te functioneren en toch….ik ben het kotsbeu al die constante wijzigingen. Ik heb er bijzonder weinig problemen mee om mij aan de corona-maatregelen te houden omdat ik mijn lief dagelijks zie thuiskomen van de covid-afdeling. We moeten echt nog even doordoen met dat verhaal van afstand houden/handen wassen/contacten beperken. Echt. Dat weet ik en daar pleit ik ook voor. Maar gisteren had ik echt een rotdag. Ik kon de dingen niet meer in perspectief plaatsen, alles en iedereen werkte zwaar op mijn systeem en het beste was om mij gewoon gerust te laten. Alleen is dat niet eenvoudig als je constant op elkaars’ lip zit. Het afstandsonderwijs is niet hetzelfde als een hele dag les volgen. De kinderen krijgen online taken en maken die in hun werkboek. Na een uur zijn ze klaar. De andere uren zijn voor ons in te vullen. Er wordt hier veel gespeeld maar toch wordt er evenveel beroep gedaan op mijn aandacht. Na veertien dagen “Mamaaahh?” heb ik echt nood aan een moment voor mezelf. Vroeger zou ik me schuldig gevoeld hebben over deze gedachte. Nu aanvaard ik dat ik alleen-tijd nodig heb om me goed te voelen. Dus ik baalde zwaar toen de mail binnenkwam van een tweede (derde) week afstandsonderwijs. Rationeel gezien weet ik dat het de beste optie is, ze zijn veiliger thuis nu. Maar het fret aan mijn gemoedstoestand.

Gebaald

Zoals ik al eerder schreef is mijn binnenwerk mij al enkele maanden parten aan het spelen. Het zijn nooit superernstige klachten maar altijd juist ambetant genoeg om echt te balen als ik nog maar eens bij de huisarts beland. Ik kreeg een echo de voorbije week en ik blijk de trotse eigenares van een galsteen. Oh fijn. Het doet raar om met zo’n ding rond te lopen want voorlopig blijft hij netjes zitten tenzij ik er weer klachten door zou krijgen. Ik nam er de meetlat even bij toen de huisarts zei dat de steen anderhalve centimeter groot is. (“You Rock” krijgt ineens een andere connotatie).

Getuurd

Mijn planten blijven voor mij een bron van vertier. Ik ben dan ook regelmatig aan het snuisteren tussen die bladeren en ik zie die gasten genieten van mijn aandacht. Met het risico om voor crazy plant lady uitgemaakt te worden blijf ik er van overtuigd dat planten er baat bij hebben als je ze liefdevol benadert. De Monsteras in huis leken het even niet meer te zien zitten maar ze hebben zich herpakt met nieuwe bladeren in elke pot. Een orchidee is ineens van een droge takkenboel veranderd in een bloemenpracht en de pannenkoeken kregen kindjes!

• 

• 

• 

• 

Gesurft

Ik neem meer tijd om te surfen naar andere blogs. Aangezien ik zelf enorm opgewekt word van interactie op mijn blog heb ik me voorgenomen om ook meer te gaan reageren bij anderen. Ik las er sowieso veel maar liet niet altijd een reactie achter. De meeste inspiratie voor blogs die me interesseren haal ik uit mijn Feedly en Instagram.

Geblogd

Op mijn andere blog komt minder content maar dat vind ik niet erg, het is ook een veel specifieker thema en ik ben er nog altijd wat zoekende in. Ik besloot om enkele anderen te interviewen om nieuwe inzichten te vinden en te delen met geïnteresseerden. Het eerste mini-interview met Heidi kun je nu vinden op Minimaliese.

Geluisterd

Ik luisterde naar de podcast “Weg” van Sofinesse en kan hem iedereen aanraden, maar vooral aan mensen die met afscheid te maken hebben. De thema’s zijn heel uiteenlopend, ik luisterde nog maar drie afleveringen maar ik kan alleen meegeven: luister niet tussen de soep en de patatten want daarvoor dient deze podcast niet. De sprekers brengen op hun manier een pakkend verhaal en het wordt sereen aan elkaar gepraat door Sofie.

Geëmotioneerd

Het gedicht werd gepubliceerd in het lokale gemeentekrantje, net op tijd voor gedichtendag. Ik kreeg een reactie uit onverwachte hoek, de dame in kwestie was erdoor gepakt en stuurde mij een mailtje om me hiervoor te bedanken. Ik werd er zowaar stil van.

Getuut

Frankie het witte gevaar zit veel meer in en rond ons huis. In de zomer blijft hij soms twee dagen rondvendelen maar nu wentelt hij zich vooral in de garage of op de capeau van mijn auto. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij in de wagen springt dus ik moet altijd voorzichtig zijn als hij rond de auto wareert. Hij is zo tam dat hij gewoon op de auto blijft zitten als ik de motor aanleg.

Hij houdt niet echt van de kinderen omdat ze volgens mij iets te druk zijn. Er staat hem dus een harde week te wachten aangezien beide jongens deze week moeten thuisblijven van school. Wegens een een hoog aantal corona-besmettingen over verschillende klassen heen (Ilja heeft er al een week quarantaine opzitten) hebben ze besloten om de school volledig te sluiten. Na die week hoop ik samen met Frankie nog een stillere week te krijgen voor de krokusvakantie begint al verschiet ik in niets meer dezer dagen…

Jullie veel speciale dingen uitGEstoken?

Tandwiel
schuchtere blikken, speelse tikken,
wij, twee tandwielen die klikken
kakelverse liefde, in volle balans
zoeken en tasten, een mooie cadans
verlangen bloesemt, woorden vervagen
op magnifieke en matige dagen
samenplooien in de dagelijkse ruis
geborgen bij elkaar komen we thuis

Met bovenstaand gedicht won ik een wedstrijd die door mijn gemeente werd uitgeschreven. Het thema moest “Liefde” zijn, het winnende gedicht komt in de vernieuwde trouwboekjes vanaf dit jaar. Ideaal om te delen op gedichtendag!

Het begon al in het eerste leerjaar. Volgens goeie bronnen begon ik aan de rechterkant van het blad te schrijven richting links. Het klinkt alleszins logisch als ik er gewoon over nadenk. Nu zou ik niet meer weten hoe er aan beginnen, maar misschien handig als ik Arabisch zou willen leren? In mijn familie aan mama’s kant zijn we met een goeie bende linkshandigen, als de nichtjes naast elkaar zaten op familiefeesten werd er nooit gedjokt naar elkaar bij het verorberen van onze soep. (Oh, ik zou geld geven om nog eens samen te zitten en dit op te merken). Op de eerste date met mijn echtgenoot was het me dan ook direct opgevallen dat hij linkshandig is. Aangezien hij een deel van een tweeling is is dat niet buitengewoon, linkshandigheid komt veel meer voor onder tweelingen.

Met onze linkshandigheid behoren we tot een groep van 10 tot 15% van de bevolking. Onze kinderen zijn rechtshandig. Toen Ilja in het eerste leerjaar de pengreep en de letters leerde was dat voor ons niet evident om hem iets voor te tonen. Binnen enkele maanden is Linus aan de beurt en beginnen we weer opnieuw met de potloodmiserie. (Alléé…miserie, er zijn blinde mensen die kinderen opvoeden, ik moet het een beetje in perspectief plaatsen misschien.)

Wat me opvalt is dat het vooral anderen opvalt. “Ziej een linksepoot té?” “Nee, ik doe dat om jou te entertainen” Ok, in het echt reageer ik niet zo, maar ik weet toch nooit wat zeggen op een vraag met zo’n overduidelijk antwoord.
In tegenstelling tot wat sommige mensen denken is mijn linkshandigheid iets wat me bitter weinig parten speelt. Ik heb -naar horen zeggen- een mooi handschrift maar als ik een “vettige” stylo gebruik merk je wel dat ik het niet zo netjes kan houden. De buitenkant van mijn pink is regelmatig blauw. Ik heb ook een fascinatie voor andermans handschrift. Misschien moet ik grafoloog worden in plaats van Arabisch te leren?

Het zit hem meestal in kleine details die niet opvallen voor rechtshandigen. Zo is de opdruk van een balpen altijd gericht op de ogen van een rechtshandige. Als ik er zo één in een stylohoudertje moet gebruiken aan een loket dan staat dat altijd rechts en moet ik heel mijn papierboel gaan verslepen als ze dat ding dan nog durven vast te lijmen. Een ringschrift is hatelijk omdat ik moet balanceren boven die spiraal als ik wil beginnen. Iets aftekenen met een meetlat loopt ook niet altijd even goed en een sausje over iets gieten met een teutlepeltje….nope.

De grootste uitdaging is recht knippen. Dat kan ik niet. Ik bezit geen linkshandigenschaar maar ik heb er wel ooit al mee geknipt en toen zag ik na één keer direct een beter resultaat. Een kleine aha-erbelbnis “Het lag niet aan mij, ik had gewoon de juiste schaar niet” maar ik heb er geen behoefte aan om mijn knipkunsten te perfectioneren, ik aanvaard het graag als een van mijn zwaktes.

Een kromme lijn is ook een lijn.

En zoveel moet ik nu ook weer niet knippen…

Nog lefties in da house?

Ok, ik ga misschien klinken alsof ik onder een steen leef maar waarom heb ik nog nooit gehoord van de podcast “Onbespreekbaar” van Jef Willem, Nicolas Overmeire en Bram Steenbrugge? In 2020 heb ik een 30-tal boeken gelezen over mentale gezondheid maar deze podcast kende ik tot op heden niet. Ik herinner me wel dat er een filmpje viraal is gegaan waarin Jef “Eagl” Willem een noodkreet slaakt omdat er gigantisch veel zelfdodingen zijn geweest in de eventsector tijdens de coronacrisis. Bij een doorklik op Instagram blijkt het wel degelijk aan mij te liggen want minstens 42 van mijn IG-contacten volgen het account van “Onbespreekbaar”. Dan toch onder een steen misschien?

De eerste aflevering die ik hoorde was de laatste die ze hebben opgenomen met Average Rob. Daarna was ik hooked en werd het bingen for life. Aangezien ik deze week geforceerd in de zetel belandde met een probleem aan mijn binnenwerk* kwam het goed van pas. Hosts Jef en Nicolas (na 4 episodes bingen noem ik ze bij de voornaam) bespreken op een heel kwetsbare manier de dingen des levens. Daarin schuwen ze niet om zichzelf compleet bloot te geven en over hun eigen ervaringen te reflecteren. Jef en Nicolas voelen aan als vrienden die ik bij mij in de zetel wil hebben met een drankje en een chipke. (Altijd welkom in De Westhoek trouwens gasten, na ’t corona 😉 ) Ik vermoed dat we het heel goed met elkaar zouden kunnen vinden aangezien ik regelmatig met mijn hoofd zat te knikken als een enthousiaste kerkganger die de preacher vooraan het geloof hoort verkondigen. “Hear hear!!”

Als ik dan een episode moet aanraden zou ik voluit voor de eerste gaan. Voor mij is het waardevol dat de podcasthosts mannen zijn. Ik denk dat er een wezenlijk verschil is in hoe mannen en vrouwen in het leven staan als het gaat over het bespreken van emoties, nare gevoelens en de hele shizzle die daarmee gepaard gaat. Daarom is het verfrissend dat deze twee mannen het op zo’n naturelle manier doen, zonder barrières. Ik ken wel mannen die zich durven kwetsbaar opstellen maar dat is voornamelijk omdat ik ook durf door te vragen, niet omdat ze dit uit zichzelf gaan doen. In één van de afleveringen hoorde ik ook hoe jammer het nu is dat we geen feestjes meer hebben omdat dat soms de momenten zijn dat we eens halfweg de avond op een bankje met iemand kunnen doorpraten over iets moeilijkere thema’s. Ze promoten dan ook om tijdens lockdowntijden te gaan wandelen met een vriend. Je moet hier nog niet lang meelezen om te weten dat ik daar ook een grote voorstander van ben, maar mannen doen dit toch niet zo gemakkelijk denk ik. (Of zie ik dat fout?) Mijn eigen husbando gaat nu sinds kort soms wel eens met iemand wandelen en komt achteraf helemaal ontspannen terug. Het enige verschil is dat hij en zijn maat er een blik Jupiler bij drinken, dat zie ik mezelf nog niet direct doen met mijn wandelvriendinnen al kunnen we het altijd eens proberen natuurlijk. Who’s in?

Dus luister naar “Onbespreekbaar” als je een recente podcast zoekt over psychologie, mentale gezondheid en kwetsbaarheid. Hun persoonlijke inzichten worden overgoten met een sausje van de dingen des levens. Het rauwe Gentse accent past bij de natuurlijke manier waarop het wordt gebracht.

( *hmja, mijn binnenwerk speelt mij het hele voorbije jaar al parten en deze week moest ik er voor de tweede keer ziekteverlof voor opnemen. Ondertussen is het al beter en kan ik morgen weer netjes aan de slag, maar laat ons zeggen dat ik het hartgrondig beu begin te worden om me fysiek niet 100% in orde te voelen.)

Blue monday. De derde maandag van januari is statistisch gezien de meest deprimerende dag van het jaar. De goeie voornemens beginnen af te brokkelen en een nieuwe vakantie is ver uit zicht. Hierdoor voelen veel mensen zich specifiek nu neerslachtiger dan anders. Een beetje populaire praat vind ik maar ik weet uit mijn omgeving dat veel mensen echt slecht in hun vel zitten, blauwe dagen of niet. Met mijn eigen gemoed gaat het de laatste tijd eigenlijk de goeie kant uit. Het schiet niet in hoogtes en laagtes zoals het soms wel eens kan doen en dat is voor mij de beste manier om door het leven te stappen. Uiteraard zijn het kakdagen, maar ik troost mij ergens met de gedachte dat dat voor iedereen zo is. Jawel, ik kan me ook ergeren aan hoesters in de Aldi of mensen die persé hun 91-jarige pepe in de rolwagen moeten meebrengen om een vers brood te kopen. Dan foeter ik wel eens in mijn binnenste maar ik spreek mezelf ook toe: “Laat het los, je kunt er niets aan veranderen”. Het heeft geen zin om daar energie aan te verspillen. Blue monday wordt ook op sociale media uitgespeeld, net dè plek waar mensen beter van weg blijven als ze niet 100% goed in hun vel zitten. Want wat geeft een meer vertekend beeld van de werkelijkheid dan iedereens’ mooiste foto’s? “Ik zie veel perfecte gezinnen” hoor ik wel eens. Ik zie geen perfecte gezinnen. Ik zie een perfecte shot van een gezin dat ook dealt met ups en downs. Misschien werd er wel veel rommel weggeduwd voor de foto werd genomen. Misschien houdt de moeder haar hand wel voor een melkklodder op haar kleren. Doe die “misschien” maar weg met een dikke laag tipp-ex want het is gewoonweg zo. Het leven is niet zoals op social media dus spiegel ik mij er ook niet aan maar kijk ik daardoor. Het is pas als je met mensen spreekt dat je hoort hoe het echt zit.

Dat in het echte leven de sneeuwpoppen ook dooien.

“Eergisteren nog statig en recht,

maar tegen de dooi verloor ik een oneerlijk gevecht.

De foto van mij op mijn best, werd alle chance tijdig op Instagram gezet”.

Onvoorstelbaar dat ik nog altijd “days of our lockdownlife” als titel kan gebruiken. Misschien moet ik het veranderen in “days of our outdoorlife” want daar speelt het meeste van mijn sociaal leven zich af. Ik ga wekelijks vele kilometers gaan wandelen maar nu combineer ik ze meer dan ooit met sociale contacten. Elke week heb ik minstens één walk & talk-afspraak, al dan niet gepland. Dinsdag laatst bracht ik mijn kleuter naar het zwembad en daar parkeerde ik onverwacht vlak naast Kim. Ik ken Kim sinds de boost-your-positivity-blogbrunch in Gent 5 of 6 jaar geleden en sindsdien zijn we elkaar blijven volgen, deze keer tot op de parking van het zwembad dus. Aangezien we beiden een uur te overbruggen hadden werd een eenzame avondwandeling spontaan een walk & talk. Zalig!

Ik kwam vorige week ook bij het kasteel van Aartrijke waar tevergeefs naar The Duke werd uitgekeken door mijn medewandelaarsters. Het was pas toen ik later op de Bridgerton-kar sprong dat ik besefte dat ze keihard gelijk hadden.

Ik werd nogmaals in de neus geboord voor een Covid-test deze week. De corona-alert-app gaf me anderhalve dag later het nieuws dat ik negatief testte. Nu de nieuwe variant en masse opgedoken is in een WZC en een voorziening in onze buurgemeente ben ik extra waakzaam. Dat mijn wederhelft op een Covid-afdeling werkt is ook geen voordeel, maar we willen het echt niet rapen!

Terwijl mijn oudste zoon gisterenavond naar de filmavond van de Chiro ging gleed ik rustig aan met de prutbak terug naar huis door de sneeuw. Op onze steile oprit ging het fout en ramde ik net niet onze brievenbus. Uiteindelijk kon ik toch deftig parkeren al blijf ik geen grote fan van sneeuw. Op mijn verlanglijstje zet ik dit jaar dan ook “een slipcursus” aangezien ik zo’n schijtluis ben als het vriest.

Ik ben als een razende zottin aan het schrijven. Er komt geen einde aan mijn schrijfdrang, integendeel, die lijkt alleen maar extreem toe te nemen. Op Instagram (of ook hier) post ik nu ook regelmatig een klein gedichtje gebaseerd op een foto uit de galerij op mijn gsm. Zo komen sommige van de 8018 foto’s nog eens van pas. Ik kreeg ook de proefdruk doorgestuurd van het trouwboekje waar mijn gedicht in gepubliceerd zal worden. Gelukkig was het maar een proefdruk want er stond een fout in de tekst waardoor het hele versje als een pudding in elkaar zakte. (Ter info: ik had hem correct ingezonden 😉 )

Straks luister ik nog naar de tweede aflevering van Blogcast. Een podcast gemaakt door de Blogboost-dames Evi en Nina. Met de challenge ben ik niet meer doorgegaan, zoals je hier wel kan merken heb ik echt geen blogboost nodig momenteel. Ik heb eerder iemand nodig die zegt “Gow zeg, hou je eens in!” al zou ik daar onder geen enkele voorwaarde ooit naar luisteren.

Jullie zotte plannen de komende week?

Met je onschuldige smoeltje, way too cute
tot je onder lichte dwang naar buiten moet
“Ik eis een vellen frak,
anders doe ik het in de kattenbak!”