Page 2 of 5

Ontspanning? Ah dat is nu?

De congé 2016 gaat na deze week haar derde en laatste week in.  Ze is nu al memorabel:

–> We aten tot nu toe meer buitenshuis dan binnenshuis

Van pick-nick in Domein De Palingbeek tot barbecue in de tuin.  Gaan eten bij vrienden of met taarten onderweg naar mensen hun huis.  In onze vakantiewoning in Centerparcs of ergens langs de autostrade. Telkens zijn we elders dan thuis.

–> We zwommen meer dan in het volledige voorbije jaar

Een midweek Centerparcs Het Meerdal  met een geweldig subtropisch zwembad zorgde daarvoor.  Mijn haar was er wel enorm gefrustreerd van.  Dat wel.  En Linus was daar Jan Zonder Vrees.  Kruipen door het peuterbad, de trap op naar de glijbaan of kop voor het zwembad induiken,  no biggie for mister Linus.  Ik las ook een volledige Flow uit.  Een volledige Flow.  Jawel.

img_20160718_182950.jpg

in gezelschap van een wit hert.  Ik aanzag het verkeerdelijk voor een gigageit.

–> Er werd al het meeste gespeculeerd.

Zou het zijn omdat hij tanden krijgt?  Hij is vast gewoon gefrustreerd omdat hij niet steeds niet kan lopen.  Misschien heeft hij dorst?  Hij lustte zijn middageten niet zo, dus hij heeft waarschijnlijk honger.  Ik denk dat hij moe is.  Hij zit gewoon niet graag in de auto.  De buggy is zijn ding niet echt.  Hij is misschien éénhandig nu?  Maar de echte reden waarom Linus zoveel weent tijdens de laatste weken hebben we nog altijd niet achterhaald.

img_20160722_103837.jpg

of misschien is het gewoon een bad hair day?

–> Er werd afscheid genomen.

Van mijn broer die naar Curaçao vertrekt voor een lange periode.  We hadden nog de kans niet genomen om hem in Amsterdam te bezoeken of we moeten al beginnen nadenken over hoe we ooit naar ginder gaan.

–> We hadden nooit eerder zoveel ‘nieuw’ gerief.

Door zijn verhuis “erfden” we enkele zaken onder andere hun hipster salontafel, een coole designlamp en een nieuwe matras.  De greedy materialist in mij kent hoogdagen!

Ik kreeg ook van mijn liefje een Fitbit, ik was er al een tijdje op “begoest” maar wou er geen geld aan geven, mijn aankomende verjaardag indachtig.  Toch ben ik wel blij dat ik hem nu al heb al is het maar omdat ik op supergoeie dagen het ding al bij 10 000 stappen voel trillen nog voordat het 9u is (uiteraard moet ik erbij schrijven dat dat mijn loopdagen zijn 🙂 )

–> De kat was nooit meer aanhankelijk dan nu.

Is het omdat we haar zonder waarschuwen vijf dagen hebben achtergelaten.  No panic, voordat je Gaia verwittigt; ze werd voorzien van eten en drank.

 

–> We waren nooit bruiner dan nu.

Daar ben ik niet echt trots op, want het komt eigenlijk omdat ik me niet op tijd insmeer.  En ja, ik besef dat dat heel gevaarlijk is voor mijn huid en mijn gezondheid.  Tegelijk moet ik er ook bij zeggen dat ik binnen de 10 minuten in de felle zon verbrand.  Soms zit ik dan toevallig in een goed gesprek of ben ik bezig een dreumes te troosten.  Of mijn ijsje is bijna aan het smelten.

–> Mijn kinderen zijn nooit vuiler geweest dan de laatste anderhalve week.

“Zo zwart als ’t gat van een mollejonk”.  Elke dag.  Kruipen door aarde, gras, op vuile glijbanen of in de zandbak spelen.  Likken aan gevonden vogelkak, kattenkorrels verleggen van het bordje op de grond (en gelukkig niet in de mond), allerlei dieren aaien.  Tegelijkertijd had ik ook nooit zoveel was als de voorbije weken.  Whatever, waarvoor dient die wasmachine anders? (En de droogkast, jawel, ik blijf de minste ecologische blogger ever).img_20160729_183202.jpg

–> De goedheid van de mens werd nooit eerder zo hard op de proef gesteld.

Ok, er was misschien een farce geweest in de week voor ons verlof waarbij ik toevallig mijn gsm op het dak van de auto had laten liggen.  Maar hey, ik had hem terug, toch wel al bij al goed afgelopen. En haha, grappig en al.  Waw, de mensen waren toch echt nog goed van inborst.  En ok, ik dacht, zou dat nu ècht zo zijn of is dat gewoon een mooi toeval geweest?  Dus ik besloot het nog eens te testen, deze keer met mijn nieuwe gsm.  Zelfde systeem: op het dak laten liggen toen ik één van de kinderen aan het vastgespen was.  En guess what, de mens is echt goed van inborst, want wederom werd “liefje gsm” opgebeld om te melden dat mijn gsm werd gevonden op straat.  Liefje gsm kon er echter niet meer mee lachen, best dat ik mijn fitbit toen al had gekregen of ik denk niet dat ik er mee zou rondlopen nu….*beetje schaamte toch*

–> Het is de meest vermoeiende vakantie ever.

Een 15-maander waar nog geen verbod op zit achterna zitten, hem ronddragen omdat hij de hele buurt samenschruwelt als hij in de buggy zit, hem op de schoot tillen omdat hij na 25 seconden spelen met iets weer bij mama/papa/vreemde meneer wil zitten.  Een actieve kleuter die wil voetballen, kampen bouwen, bommetje wil spelen op de oude matras.  Of hij wil 128 keer op de wildwaterbaan in het zwembad terwijl hij nog niet kan zwemmen.  Daarom moet je – en jezelf veilig houden – en hem vastgrijpen zodat hij niet uit je armen vliegt en tegelijkertijd hopen dat je badpak niet ergens blijft haperen.  Heavy shit dit.  Maar hey, liever deze heavy shit dan niks  Want nooit eerder spendeerden we zoveel tijd samen met ons vier.  En ook deze periode gaat voorbij en komt nooit meer terug.

 

 

 

 

 

Vandaag…

 

  • Kocht ik teveel servietten.  Waarom ik ineens vier pakken van 50 mini-servietten nodig had, geen mens die het weet, ik dacht -dat komt wel nog van pas- maar nu sta ik daar met al mijn servietten.  En ’t is niet dat ik er nog gene had (zie foto rechts).  Degene die mij de ultieme serviette-opberg-tip kan geven, die mag een pakje komen kiezen.  En met een goeie tip bedoel ik niet “leg ze op elkaar”.  Want dat doe ik en dan slieren die uit hun plastic verpakking en dan beginnen die hoekjes over te plooien en voor je het weet zijn 6 van je 12 gekleurde serviettes gekreukt en kun je niet eens meer een tafel van 8 dekken met het pakje dat je nog had.

     

  • Staarde ik vol ongeloof naar mijn Roomba.  Wat een zalig ding is dat eigenlijk?  En hoeveel stof kan een mens vergaren in zijn huis?  Ik klopte zijn bakje eergisteren al mooi leeg en nu was hij alweer heel de tijd stukjes aan het happen.  Ik heb nog geen naam gevonden voor mijn nieuwe aanwinst.  Eén ding is zeker: het moet een mannennaam zijn.  Hij straalt iets mannelijks uit met zijn ruige borstel en zijn groene lampje.img_20160428_174859.jpg(en kijk: hij is net aan mijn serviettenkast –> zie je hoe de kast niet helemaal mooi dicht is?  Allemaal de schuld van teveel servietten)
  • img_20160502_195205.jpg
  • Gebruikte ik deze ochtend voor het eerst dit jaar after sun.  Het is eindelijk zover: het verbrand-seizoen is van start gegaan.  Toen ik de kindjes ging oppikken bij oma deze ochtend kon ik nog net deze carfie trekken.  Een volledige zondag gaf mij dan toch een rode neusbrug.  Ok, en een fuzzy hoofd en een stem die volledig weg is.  Ohja, en een selfie met een sterrenchef.  Uiteraard moet ik deze hier posten want ik ken helemaal geen enkele andere sterrenchefs behalve deze sympathieke kerel.

img_20160501_185122.jpg

  • Ga ik nog eens verder nadenken over een serviette-opbergsysteem.  Want dat is zowat het enige denkwerk dat er vanavond nog bij kan vrees ik.

 

Jummy in the tummy

Veel mensen weten het al, sommigen misschien nog niet: ik kan enorm veel eten.  Als ik ooit in hongersnood kom dan pas heb ik een probleem.  Neen, dan heb jij een probleem als je dan met mij moet omgaan!  Je zal me dan ook zelden betrappen op het maken van te weinig eten.  Eten ga je!  Mijn diepvries vult zichzelf ook regelmatig met overschotjes, meestal heb ik een volledige maaltijd teveel gemaakt, soms is dat heel bewust ook.  De voorbije dagen hadden we een lang weekendje “verlof” gepakt.  Het originele plan om mijn broer op te zoeken in Amsterdam werd afgevoerd, laat ons zeggen door een samenloop van omstandigheden: slechte communicatie, foute timing en tekort aan tijd om iets te regelen.

We namen wel twee losse dagen verlof op om samen erop uit te trekken terwijl Ilja en Linus op school/de crèche waren.  Van mijn vriendin (die dringend moet beginnen bloggen, btw) kreeg ik voor de geboorte van Linus een bongobon “Lunch voor twee”.  Mijn lief eet geen vis en door de korte tijdspanne moesten we in West-Vlaanderen blijven (ik wou graag om 15u aan de schoolpoort staan) dus de keuze was vlug gemaakt op een brasserie in Kortrijk.  Daar kregen we (in de prijs van de bongo) een cava, een witloofsoep die overheerlijk smaakte, hesperolletjes (’t was witloofdag geloof ik) en een koffie.  De koffie werd gespiked: een mellowcake, een koekje en een boterbiscuit.  Het zijn de details die het hem doen vind ik, maar zo’n speciallekes bij de koffie zorgen ervoor dat ik terugkeer naar een plekje.  We deden nog een paar winkels, zalig, zo eens zonder kleuter die vanalles vraagt en zonder wandelwagen die overal aan blijft haperen.  Trouwens, mijn echtgenoot gaat graag winkelen, althans, als hij iets voor zichzelf kan vinden, dat maakt het wachten aan mijn pashokje iets draaglijker.

img_20151130_143543.jpg
neen, dit is geen zwart-wit-foto…we hadden het niet zo goed getroffen met het weer vandaag

Vandaag stelde ik mijn grote maag weer tevreden in Gent deze keer.  Bij “De Kastart” at ik de overheerlijke spaghetti van het huis.  Ik koos voor een medium, met het idee van: heb ik te weinig, dan eet ik nog een dessert (mmm *speekseloverschot* dessertje).  Maar hell, mijn maag -die al serieus aan het grommen was na een relaxerende sauna/hamman – was ploempvol.  Je moet er wel niet gaan voor de gezelligheid, mijn lief en ik zaten zowat op elkaar om te eten en we waren binnen en buiten in 25 minuten, maar dat er extreem gesmuld werd, dat mag je wel geloven.

img_20151130_114010.jpg
deze lonkten extreem daar in de sauna en de jacuzzi , maar ik heb ze wijselijk niet aangeraakt

Ohja, ik flanste ook kraamkost in elkaar het voorbije weekend.  Vriendjes kregen een baby, dat verdient wat verwennerij.  Toch gezellig, zo ergens toekomen, samen eten en dan weer alles netjes achterlaten.

img_20151129_180951.jpg
dit eindigde als vegetarische lasagne

en: ik ben eindelijk, als laatste van alle bloggers op aarde, aan de slag gegaan om zelf granola te maken.  Ik at het voor het eerst in Bar Bidon tijdens de Danone blogbrunch en sindsdien wou ik het gewoon blijven eten, maar het kwam er maar niet van.  En eigenlijk, het is te simpel voor woorden.  Ik pikte het hier.   I’m so hipster now, granola maken en door Gent tjoolen en al.  Nu nog een manbun op mijn lief zijn achterhoofd en 5 euro betalen voor een pinterest-schuim-hartjes-koffie en we zijn way too cool!

img_20151130_181251.jpg
en verdikke zeg: in één keer gelukt!

 

“Waaroooommm?”

Mijn kleuter heeft er de laatste weken een handje van weg om alles te bevragen.  Is het niet “waarom?”, het is “wie woont er hier” of “wie heet die meneer?” (ok, zinsconstructies, daar is nog een beetje werk aan).  Nadat alles met 5 waarom-vragen wordt geanalyseerd komt er meestal een nieuwe vraag.  Als ik na enkele uren echt een time-out nodig heb van al dat gevraag speelt zich deze conversatie af:

“Ilja, stop nu eens met de hele tijd “waarom” te zeggen”.

Maar waarom moet ik stoppen met waarom te zeggen?”

Dan is het moeilijk om niet te reageren als volgt:

Omdat mama echt een break nodig heeft van die vraagstukken, omdat ik eens eventjes stilte wil, omdat ik eens wil nadenken over iets anders dan over hoe regen gemaakt wordt, waarom de zon niet schijnt, waarom choco van chocolade is gemaakt, waarom je sterk wordt van melk.  Ik wil eens niet mijn woorden wikken en wegen bij de vraag waarom ik ga gaan lopen.  Want toen ik de laatste keer antwoordde “omdat ik niet dik wil zijn” voelde ik me niet goed bij dat antwoord en boog ik het om naar “omdat ik fit wil zijn” en fit is gezond, en “waarom is fit gezond”, tjah, omdat je lichaam dan gezond is, “Wat is dat je lichaam”, ja je lijf met je armen en je benen, en ja, jij bent wel gezond ook al ga jij niet gaan lopen.  Veelal weet ik ook gewoon het antwoord niet op al die vragen en moet ik “ik weet het niet” antwoorden op “waarom die bloemen roze zijn” of “waarom die meneer daar wandelt op straat” en dan zeg ik wel eens “DAAROM”

Maar waarom daarom?”

Wat blijkt dus:  als je twee van die waarommertjes bij elkaar zet, dan waarommen die tegen elkaar!  Dat hebben we gisteren gemerkt toen we niet één maar twee kleuters meenamen naar Bellewaerde.  Ineens konden wij weer met elkaar praten en werd het kleutergevraag omgebogen naar kleutergetater op de achterbank (“Mijn papa heeft een grote auto!” “Mijn papa zijn auto is nog veler groter!”).  Zalig!  (en waarom komt de mamamaffia mij nooit zo’n tips geven?  Dat is tenminste handig om weten!)

En om eens helemaal uit de kinderpraat te zijn ging ik gisterenavond nog gaan vrouwenpraten.  Jawel, na zo’n hele dag sloffen achter twee kleuters, u mag mij courageus noemen maar het kan toch wel eens deugd doen.  Hoe cliché het ook klinkt, maar als vrouwen onder elkaar bezig zijn dan gaat het gesprek toch soms alle kanten uit: van knappe vrouwenfilmsterren (Cameron Diaz werd genadeloos afgeslacht door mijn vriendin) tot knappe mannen (waarbij ik een schokkende ontdekking deed over mijn aandeel in het gesprek: Kurt Rogiers, Louis Talpe viel trouwens niet bij allen in de smaak, tjah, les goûts en les couleurs…), tot Mathias Schoenaerts (niet mijn ding) en Bieke Ilegems (weeral mijn aandeel, nadat ik haar bezig zag in “Vind je lief” ben ik trouwens helemaal weg van haar, Bieke for President!)  Mijn vriendin haar nieuwe iPhone werd bewonderd (“oh, maar dat is toch al een schoon hoesje? “ma neen ik wil een mooier!”) en meteen ook getest:

summer

Een instagramlesje (“oh nee, hier zie ik er te bruin uit! Oh neen, niet die, ik zie er ziek uit, oeh dit en oeh dat”) en tien minuten later werd haar eerste foto gepost.

En zo gaan de dagen hier open en dicht.

Door-de-weekjes

*  Dromen behoort al jarenlang tot één van mijn nachtelijke bezigheden.  Ik droom over vanalles en over iedereen.  Vermoedelijk zijn alle mensen die ik ken wel al eens in een droom voorgekomen, al was het maar een cameo.  Het zotste is een droom waar iemand voorbijkomt die ik al jaren niet meer heb gezien.  Het gebeurde al regelmatig dat ik in de week die daarop volgde die persoon ergens op straat of in een winkel tegenkwam.  Dan vraag ik me soms af, heb ik nu echt van die persoon gedroomd deze week of denk ik dat alleen maar en was het in feite van iemand anders?  Het komt nooit ter sprake bij de ontmoeting, how creepy zou dat zijn? Zou ik zelf ook voorkomen in dromen van anderen? Niet op de manier waarop deze zin een beetje eigenaardig overkomt, maar gewoon de manier waarop ik over de anderen droom.

imagesFZ4KUNAX

*  Hier thuis zijn we niet echt Studio100-minded.  Ik weet eigenlijk niet echt hoe dat komt, misschien omdat de televisie hier slechts een kwartiertje opstaat ’s avonds en dan meestal nog een dvd? Het is niet dat ik daartegen ben, ik bezit wel Studio100-dvd’s zoals Bumba – Kabouter Plop – Maya De Bij maar er wordt evenveel gekozen voor Liegebeest – The Freggles – Brandweerman Sam.  Niemand kent die Sam.  Nochtans een heel mooi verhaal over een brandweerman (d-uh!) die in een mooi landschap de held gaat afhangen in een dorp waar volgens ons maar 10 mensen wonen ofzo.  Soit, omdat Ilja van zijn fantastische meter een ticket voor de Plopshow Oostende cadeau kreeg was mijn zondagmiddag gisteren gevuld met kinderhoofdjes vol plopmutsen en de bijhorende belletjes.  Mijn mustikat was all eyes en kon met gemak alle kabouters benoemen.  Gert Verhulst kruipt binnen in elk gezin met kleuters, willens nillens.  Toegegeven, het is een mooie voorstelling en de kinderen hebben ervan genoten.  Volgens mij is dat het belangrijkste.

wpid-20150301_1419152.jpg.jpeg

* Ik trakteerde mezelf op een beetje lente deze week.  In Lidl kocht ik 3 pakjes tulpen die voor een instant zongevoel zorgden.  Ben ik nu de enige die het enorm spectaculair vind dat die tulpen ’s nachts toe zijn en zich overdag helemaal openen?

wpid-20150302_1006482.jpg.jpeg

Ja, ik ben vast de enige…

en voor mij uitstaren met een leuk muziekje op de achtergrond….zeker niet te vergeten!

Nog een week en een dag werken en dan start mijn zwangerschapsverlof.  Heih?  Nu al?  Ja, in de sociale sector (afhankelijk van de voorziening waar je werkt) stoppen opvoedsters over het algemeen enkele maanden op voorhand met werken.  In mijn geval, op mijn 6 maanden zwangerschap.  Er liggen dus 3 maanden thuiszitten voor mij.  Uiteraard gaan die voorbij vliegen al denk ik soms wel eens “wat ga ik allemaal doen in die tijd?”.  En dan denk ik: ik ga er eens over nadenken als ik tijd heb.  Maar hier en daar sijpelen er toch al ideeën binnen.  En niet te vergeten, er is ook nog een eerstekleuterklasser die dagelijks van en naar school moet gebracht worden.  LJ zou het wel weten denk ik, die had waarschijnlijk al maanden op voorhand allerlei te-bereiken-lijstjes opgesteld, het praktisch brein van blogland!

–> Dingen voor de baby

  • Geboortekaartje ontwerpen
  • Lijst maken van wie er ééntje zal ontvangen en daarbij genadeloos schrappen en liefdevol toevoegen indien nodig!
  • Die suikertest gaan doen!
  • Kraamgeld aanvragen
  • Nadenken over geboorteattenties (ik noem ze niet graag doopsuikers, want van dopen ben ik geen fan)
  • Kleertjes van de zolder halen en eens goed bekijken wat ik ga gebruiken en wat niet
  • Babymateriaal overal rond gaan terugsprokkelen, er is al een deel uitgeleend materiaal teruggekeerd, maar ik heb nog niet alles.
  • Beslissen of we nu een babyborreltoestand gaan organiseren of niet en al dan niet regelingen daarvoor treffen.
  • Bevallingsgyneacoloog kiezen (een heel verhaal, later misschien eens, of ook niet…)

–> Dingen in huis

  •  Boven en in “het achterkot” de deuren en sjambrangs ontvetten – afschuren – primeren – schilderen, daarbij hopen dat ik nog in mijn schilderkleren pas.
  •  “Enduiren” in de nieuwe kamers
  • De kamers inrichten, daarbij sleep- en sleurwerk uit handen delegeren
  • De garage uitmesten, idem in verband met sleep- en sleurwerk

–> Sociale gebeurtenissen

  • Naar de kapper: dringend!  Grey-alert!  Neen Dr. McDreamy heeft er niets mee te maken jammergenoeg.
  • Naar de pedicure en mijn wenkbrauwen laten trekken.
  • Afspreken met enkele vrienden die ik nog wil zien voor de bevalling.  Stuk of vijf dates te plannen dus, als je je aangesproken voelt: mail even vlug!

–> Try-outs doen waar ik anders geen tijd voor maak

  • Verse eclairs maken (recepten zijn welkom!)
  • De recepten in mijn receptenmap proberen

–> Tijdrovende activiteiten inplannen

  • Puzzelen
  • Mij door mijn stapel Knacks en Focus Knacks worstelen
  • Onze trouwfoto’s verder inplakken (we zijn vijf jaar getrouwd dit jaar….het wordt wel eens tijd hé)

–> Dagelijkse activiteiten

  • Met Ilja bezig zijn
  • Middagdutje doen
  • Lezen
  • Eten maken voor mijn mènage
  • Opruimen?  Poetsen? Ramen wassen?
  • Winkelen
  • Blogs lezen
  • Blogs schrijven
  • Rusten (want daar dient zwangerschapsverlof toch voor in de eerste plaats)

Voila, ik voel me al een stuk lichter nu ik een deel van die dingen heb neergetypt, de helft van het werk is al gedaan, nu kan ik weer een week niksen alvorens in gank te schieten!

Strange entity

Mijn echtgenoot verklaarde mij net niet zot toen ik zei dat ik de eerste dag van de solden naar Gent ging.  Hij dacht het misschien wel bij zichzelf en terecht, want de regen viel met bakken uit de lucht, gelukkig beschik ik over een goeie winterjas die nog dicht kan vooraan.  Om 10u25 begonnen we eraan.  Vreemd genoeg: geen rijen aan de kassa’s, er moest niet op koppen worden gelopen, er was geen file om op de ondergrondse parkeergarage te staan, we moesten zelfs niet slalommen tussen het volk.  Het was verdacht kalm voor een zaterdag in de winkelstraat.  We speelden slim (zonder dat we het doorhadden, maar soms zijn wij gewoon slim van onszelf, hah!) en gingen om 11u40 al een tafeltje gaan bezetten in een bistro vlakbij de handelsbeurs.  Als enige in het plekje zagen we na een kwartier de hele eetzaal vollopen.  Een biobroodje later (we so healthy….nee het klonk gewoon lekker op de kaart) was het tijd om verder te shoppen.  Voor mijn compagnons was het net iets aangenamer shoppen, zwangerschapskledij is echter niet zo hip en blijkbaar niet zo vlot te vinden in de Veldstraat.  In de H&M zelfs geen te vinden (“Daarvoor moet u in ons filiaal in Lochristi zijn mevrouw” ahja, verban mij maar van de winkelstraat, ik ben niet hip genoeg!)  De volgende soldenperiode doe ik weer lustig mee met het passen en twijfelen.  Mijn buit is echter niet zo spectaculair maar ik ben toch heel tevreden:

wpid-20150104_0808562.jpg.jpeg

Bovenaan van links naar rechts: een pyjama voor de stamper, twee truitjes voor de pratelaar (het andere heeft hij al aan)

Onderaan: Boxershorts en onderlijfjes van Petit Bateau, een jeansbroek voor de miniman van het failliete doch degelijke Mexx.  De cd van Oscar And The Wolf kocht ik vrijdag al maar of 15 euro nu bepaald solden zijn, ik denk het niet.

Ik was toch enorm tevreden van mijn shoppingspree, vooral de Petit Bateau’s vind ik geweldig, ook al omdat ik weet dat ze na Ilja nog een tweede leventje gaan kunnen verrijken.  Merken koop ik altijd in de solden, ik kan er anders geen geld aan geven.  Je kan er niet onderuit: er is een kwaliteitsverschil bij merken.

Bij thuiskomst vielen mijn ogen net niet toe maar dat deden ze twee uur later wel in de zetel.  Ik besloot alleen naar boven te gaan terwijl mijn lief naar schieten en poefen keek (Band of Brothers).  Na een kwartiertje lezen (“Vergeef ons” van A.M. Homes) ging ik in een geweldig diepe soldenslaap om er anderhalf uur later weer uit gekatapulteerd te worden.  Bijna letterlijk al had ik dat toen nog niet door.  “Iets” was gevallen maar ik wist niet wat.  Mijn echtgenoot riep aan de trap beneden “ben jij dat?” Ik had het dus niet gedroomd.  Neeneen, ik was het niet, hier is niets aan de hand, het is misschien in de kamers in opbouw?  Was er een lamp gevallen of misschien een gyprocplaat naar beneden gedonderd?  Het klonk alleszins als zoiets.  Een volledige zaklampcheckup later waren we nog niets wijzer. Het had geklonken alsof iets zichzelf had ontmanteld zonder dat we het ergens konden zien.  Lag er iets op ons dak?  Was er een dakgoot afgebroken (kon goed zijn want dat is onze volgende geldopslorpproject).  Uiteindelijk vonden we niet wat mij uit mijn slaap had gerukt en mijn lief uit de zetel had doen springen van het verschot.  Totdat ik de matras ophefte.  “Lag die middenplank al op de grond?”  Bleek dat ons bed was ingevallen.  Er zijn slechts twee opmerkingen bij dit gebeuren:

1) Ik ben zo dik geworden dat ons bed inzakt

2) Ik slaap zo diep dat ik niet eens merk dat zoiets gebeurt

Om beide feiten kan ik alleen maar eens glimlachen.

 

Currently #kweeniehoeveelenbenteluiomtezoeken

Blij: met de vroegtijdige verjaardagscadeaus gekregen van mijn geliefden

wpid-dsc_1351.jpg

Opgelucht: over het feit dat we na een jaar peertjes eindelijk lampen hebben.  Mèt lampekappen en al hé.

wpid-dsc_1352.jpg wpid-dsc_1353.jpg

 wpid-dsc_1355.jpg   wpid-dsc_1352.jpg

Getroost: want dat jaar zonder lampekappen is nog kort, in ons vorige huis hebben we drie jaar gewoond en er zijn gewoonweg nooit lampekappen geweest!

Geïntrigeerd: de Ikea in Rijsel blijkt veel dichter dan ik dacht.  Een goeie zaak voor mijn leven in het algemeen. Ik hou namelijk van Ikea.  Ik ben stiekem verliefd op Ikea.  Ik ben ervan overtuigd dat de liefde wederzijds is, want Ikea blijft precies items uitvinden die me aanspreken.  Een slechte zaak voor mijn portemonnee echter.  Een zeer slechte zaak voor mijn portemonnee.

Boos: over de dood, die fucker blijft maar toeslaan hier in de buurt.

Tevreden: over het voorbije verlof.  Elke dag werd superleuk in gevuld, teveel om op te sommen.

Geupdate: met veel vrienden de laatste twee weken.  Want daar dient verlof voor.  Ik heb er dan nog een deel niet gezien ook…komt in orde hoor.

Verbaasd: over het feit dat onze zoon dagelijks tot 8u slaapt en ’s middags alweer doodmoe aan zijn middagdutje begint.

Verontrust: over hoe dat in het komende schooljaar zal evolueren.  Kan hij in het eerste kleuter nog steeds zoveel middagen naar huis komen om te slapen?

Bescheten: keihard zwaaien naar een bekende die te voet bij je wagen passeert, zien dat die keihard terugzwaait en dan bedenken dat het iemand anders is.  Of was hij het nu wel?  Hij leek mij wel te kennen, maar was hij het eigenlijk?  En waarom zwaaide hij dan keihard terug?  Of was hij achteraf ook aan het denken “wie was dat in feite?”  Frederick!  ’t Is tegen jou!

Benieuwd: naar het diner in Publiek Gent.  En of 32 worden pijn zal doen deze nacht.  Als je als Gentenaar een luide schreeuw hoort rond middernacht: het is gebeurd, mijn nieuwe jaar is aangebroken.

Besteld: het blogboek van Lilith.  Want als blogger kan ik zeker extra tips gebruiken om het hier iets aangenamer te maken.  Tips van lezers zijn ook altijd welkom hoor.  Ik ben nog zo koppig niet.

Smetvrees? Moi?

Onze reis van en naar Oostenrijk bevatte uiteraard veel “stops”.  Om de zoveel uur gingen we even aan de kant om even de benen te strekken met het nodige gekraak en “ohhh” en “aaahh”, iets te eten tussen de wespen en op de bekladderde houten tuinsetbanken, de kleine “uit te laten” en…naar toilet te gaan.  Laat nu juist dat laatste het minst aangename zijn van de hele reis.  Kan er iets vreselijkers zijn dan een wegtoilet?  Zelfs in restaurants waar je moet betalen voor je plasje blijken de toiletten helemaal niet proper te zijn.  Een kleuter trekt zich daar niets van aan en zet zich netjes op zo’n openbaar toilet. (oh man, ik ga straks zijn billen ontsmetten).  Zelf werd ik een krak in zweefplassen.  Elke vrouw weet waar ik het over heb.  Als je dan al toiletpapier had in je ranzig toilet mocht je blij zijn dat het niet op de grond lag ergens te rollen tussen het vuil van je honderdduizend voorgangers.  Echt.  Gisteren ging ik naar Bellewaerde, ook daar was het een vieze toiletboel, het kon niet meten met een autostradetoilet, dat nu weer niet, maar toch, ik moest er toch weer aan denken.  Gelukkig zijn het 1stwordproblems en zijn er inderdaad mensen die helemaal geen toilet hebben, laat staan water om het door te spoelen.  Of er zijn mensen die helemaal niet naar Bellewaerde kunnen gaan om achteraf te klagen.  Maar toch…een ontsmettingsspray voor je billen, zou je dat in Kruidvat kunnen kopen?

1341088813546_161139

Oostenrijk!

Gisteren arriveerden we thuis na een rit van 1250 km.  We leven ondertussen in de herinnering van de Oostenrijkse bergen, een prachtige herinnering, dat kan ik wel zeggen.  Ik was er nog nooit geweest in zo’n bergenland en menig avonturiers zullen mij uitlachen als ze dit lezen, maar die natuur kletst mij in het gezicht.  Bergen zo hoog als je maar kan kijken, watervallen, een uitzicht picture perfect.  Een beetje beelden misschien:

IMG_6761

De enige foto waar je het lief op kunt bewonderen.  Hij houdt er niet van om op de blog te verschijnen, nochtans a sight for sore eyes.

IMG_6821

Het uitzicht uit ons appartement op een vochtige dag.  Het appartement was in typische Oostenrijkse stijl, houten vloeren, kaplampjes en bommazetels.  We kozen voor comfort door het grootste appartement van de vier te kiezen.  Ok, 6 bedden voor 3 personen was misschien een beetje te luxueus, al kan je dat van de keukenuitzet niet zeggen.  Zes borden voor zogezegd 6 personen, ik at cornflakes uit een hoog glas en ik moest halfweg het maken van spaghetti beginnen afwassen omdat ik maar één kom had.  Maar een lookpers was er wel!  Soit, verder geen commentaar op het prachtige huisje.

IMG_6813

Oostenrijk biedt veel bossen met de heerlijke typische geur.  Er waren mensen die er Schwammen gingen plukken.  Ik trok ze alleen maar met het fototoestel.  Ik zou niet weten welke paddenstoelen je mag eten en welke niet.  Het risico om te eindigen op de spoedafdeling met een etterbuilenplaag is het mij niet waard.

IMG_6854

We trokken een dag naar Slovenië waar ze hun nationale hockeyhelden op een eigen manier eren.  Blijkbaar is Anze Kopitar daar de lokale ster in het hockey en moet dit in een land met slechts 2 miljoen inwoners toch ergens zichtbaar gemaakt worden.

IMG_6862

Slovenië biedt evenveel als Oostenrijk al is het daar veel goedkoper.  Als je nog wil krempekloten kun je via een bergpas vanuit Oostenrijk naar Slovenië rijden, dan hoef je niet aan te schuiven aan de betalende bergtunnel en evenmin een wegenvignet te kopen.  Neem er wel bij dat de hoogste helling 18% is en dat er instructies staan langs de weg hoe je hem het best kan berijden.  Laat ons zeggen dat er menig keer door de lippen werd geblazen op de passagierszetel (mijn kant ter info, niets in mijn hoofd zou er ooit aan denken om zo’n bergpas zelf op te rijden, mijn echtgenoot/held deed het zonder verpinken).

IMG_6868

Will Smith zou hier zingen:”Water so clear you can see to the bottom”.  Best eigenlijk want onze zoon had per ongeluk de zonnebril van zijn vader afgesmeten in dit water, gelukkig konden we hem perfect zien liggen en dook er een lifeguard achter.

IMG_6879

Ok, de dag dat hij effectief thuiskomt in zo’n combi gaan we misschien minder lachen.

IMG_6759

“Unk?”

IMG_6770

Een rodelbahn.  Neen danku.  Na vorig jaar had ik het eventjes gehad en dit exemplaar leek nog eens zoveel hoger dan diegene in Duitsland vorige zomer.  Juist, die waar ik net niet in mijn broek had gescheisht.

P1050886

Klets!  Natuur!

P1050892

Juist, we deden een panoramawandeling “die goed begaanbaar was”.  Euhm ja, met een wandelwagen mee moet je blijkbaar kiezen voor “die goed berolbaar is”.  Hier zie je mij ploeteren tussen een hoop bosstruiken en een kind dat voorin zit te zeggen “mama, gaan we terug naar de auto?”.  Straks schatje, als we boven zijn.  In de verte zie je mijn schoonvader.  Voila, Roger, je staat er ook ne keer op.

IMG_6733

Via een nog meer misselijkmakende bergpas bezochten we een wildpark waar ze een miniatuurtreinstation hebben opgesteld.  Geweldig mooi al hou ik vooral van het woord “Murmeltier” dat voor Marmot staat.  Cutiepiediertje.

IMG_6738

De Murmeltierexpress heeft het hart van mijn zoon gestolen, ik moest hem er letterlijk van wegslepen.

Het was een fantastische reis.  Meer moet dat niet zijn!