Page 4 of 4

A Pain In The Ass!

Auuch, mijn kont.  Door de stoutbeenperikelen doet mijn betere kant eigenlijk constant pijn, daar heb ik me met veel tegenzin bij neergelegd.  Er kan niet veel meer aan veranderd worden en door enkele zelfaangeleerd zittechnieken is de pijn vaak gewoon afwezig of laat ons zeggen, toch enigszins op de achtergrond.  Maar gisteren was het nog maar eens heel duidelijk dat mijn staartbeen echt wel een kleine fucker is, zo’n irritant beentje zonder nut.  Een beetje zoals de cavia in het dierenrijk, zo is het staartbeen in het geraamte, nutteloos en irritant gewoon omdat het bestaat.  To the point: ik kon van mijn garagist een fiets lenen tijdens het onderhoud van mijn wagen.  Van de garage tot de bibliotheek leek het goed te doen om de boetes op De Opwindvogelkronieken te gaan betalen.  Tot ik de eerste berg op moest.  “Goed te doen” bleek een illusie.  Bij de eerste 100 meter ging het goed, maar toen ging de berg ook effectief omhoog.  Vre-se-lijk!  Het neep verschrikkelijk en het zweet brak me al uit.  Ze zeggen wel, fietsen verleer je niet, maar als je het twee jaar niet hebt gedaan dan ben je dat precies toch gewaar.  Ondanks het puffen en vloeken op de felle wind was ik toch vlot overal aan en bij.  Maar mijn gat deed zeer.  Echt zeer.  Ik moet me erbij neerleggen…fietsen…alleen voor mensen met een welgevormd staartbeentje.

Tales of Cutiepies and Marsupials

“En hoeveel kangoeroes zouden ze doodgedaan hebben om aan 220 mensen vlees te serveren?” vroeg ik een beetje beteuterd op de terugweg aan Pieter. Hypocriet. Voor duust. Toch flashte er vanalles door mijn hoofd toen ik het vlees trachtte te snijden. Vooral niet teveel bij stilstaan en ’t is toch al dood nu waren de overtuigers deze keer in mijn kop. Deze middag lag er nog filet de york op mijn brood, dus het is niet dat er van mijn vegetarische periode veel restletsels zijn overgebleven (alléé, 7 jaar kun je nu geen bevlieging meer noemen denk ik). Ik hoef mezelf nooit meer te overtuigen om vlees te eten. Ik smul van alles. Tot er een stuk kangoeroe op het menu staat. Ineens zie je jezelf weer zitten in de dalton terror…in Walibi. Kangoeroes hebben ook een maffe buidel waar zo’n babykangoeroetje in ligt te tukken. Zou dat dan een stukje buidel geweest zijn dat op mijn bord lag gisteren? Een babykangoeroe-bedje? Hypocriet. Voor duust. Vlug gegoogle leert me trouwens dat de mannetjes geen buidel hebben. Misschien had ik wel een papa-kangoeroe op mijn vork. Ohja, kangoeroes zitten ook in dezelfde familie als de wombats. En laat een wombat nu net één van mijn favoriete cutiepiedieren zijn. Eerlijk gezegd hoorde ik pas voor de eerste keer van een wombat toen ik de muziek van de gelijknamige muziekgroep leerde kennen. Beide –dier en groep- werden meteen in mijn hart gesloten. De wombats kunnen niets verkeerd doen in mijn ogen. En zo leer je nog iets bij. Uit je bord.

beetje bitsig bezig (al zeg ik het zelf)

Brieven, in een handgeschreven enveloppe, volledige boekjes, blinkend en in kleurendruk.  Een mens zou bijna verongelukken als hij zijn brievenbus opentrekt heden ten dage.  De mannen van het papier deze morgen zullen het geweten hebben, het verkiezingsdrukwerk vliegt rechtstreeks van de brievenbus in de papierbak.  Welke politieker kan er daar iets aan doen?  Oeps, ik moet opletten wat ik zeg, mijn schoonbroer komt ook op voor de verkiezingen.  You’ve got my vote Fred’n!  Ook al kan dat technisch gezien niet, in mijn gedachten heb je mijn stem…Yes you can!  Onderweg van de brievenbus naar de papierbak blader ik toch vluchtig eens door de blaadjes om hier en daar toch eens te verzuchten.  Iemand die zichzelf voorstelt en bij haar gegevens ukkepuk@hotmail.com ofzoiets zet…is dat eigenlijk serieus te nemen?  Of iemand die bij haar interesses vermeldt dat ze graag de Twilightfilms bekijkt omdat Robert Pattinson toch zo’n knappe vent is.  U-huh, interessant.  Het is tijd dat het voorbij is, ook al om de klagende bijzitters en tellers op facebook stil te krijgen. “Dat ze de doppers een keer oproepen, die leegaards doen nooit iets!” “En al die oude, die gaan weer kunnen uitslapen hé, en kaffie gaan pullen bij elkaar de zondagmiddag!”.  Toegegeven ik begrijp de frustraties heel goed, ik zou er ook niet voor staan springen, zeker niet als je al één op de twee zondagen moet werken en in de tussenzondag nog eens moet gaan helpen met de stemming.  Dit jaar hebben ze me niet meer opgeroepen nadat ik twee jaar geleden moest afmelden wegens het werkweekend.  Om dan voor mijn vertrek naar het werk in het stembureau van een kwade stem te horen “Ewel, ben jij niet diegene die heeft afgemeld omdat ze moest werken?”  Die moest dringend naar de opticien om zijn paardenbril te laten bijstellen, het attest van mijn werk kon hij duidelijk niet meer lezen.

Vuile Zever

Eerst dacht ik dat het aan de handhaving van Pieter lag.  Er werd al eens een “aan de kant, je kunt er niets van” gescandeerd en triomfantelijk alles uit de handen genomen.  Maar iedere keer weer opnieuw is het hetzelfde gevloek op dinsdag.  De vloek van de vuilniszak uit de vuilbak halen.  Het onding is nog maar halfweg de ton getild, of de bovenkant van de zak scheurt al open.  Alsof ik mijn vuilniszak volprop met allerhande dingen die er niet in horen, verre van.  Ik denk dat ik een gemiddelde vuilzakvuller ben, tenzij de anderen hier thuis er stoute dingen in deponeren zonder dat ik ervan weet, maar dan nog is dat scheuren echt overdreven onnodig.  De rol plakband ligt gewoonweg al standaard klaar bij de vuilnisbak want elke week is het hetzelfde gedoe hier.  We zijn zelfs al bedreven geworden in het zo goed mogelijk toeplakken van die hele zeverboel zodat die niet nog eens openvliegt.  Ik hoop voor de vuilnismannen dat ze zo’n toestanden niet tegenkomen als ze het geval op de camion kieperen.  Maar dat kan toch niet anders?  Dat wordt hier geweldig amusant als den onzen eens gaat openscheuren en Ilja’s pampers van een week ver op straat vliegen…

Verse Vis

Als grote Sex And The City-fan (proud of it! Yes!) vond ik deze parodie de max.  Homer Simpson zou zeggen “I’ts funny ‘cause it’s true!”.  Mannen zijn veel meer to the point dan vrouwen.  Naar het schijnt (niet dat ik daarmee toegeef dat het zo is)….als ik een verhaal vertel….duurt het soms al eens tot ik to the point kom.  Ik zie mijn wederhelft dan al verzuchten dat het te lang duurt eer hij weet waar ik het over heb, het zou ook wel eens voorvallen dat hij daarbij de nodige rollende oog- en handgebaren maakt om duidelijk te maken dat ik verdikke moet voortdoen met mijn vertellementen.  Maar soms moet je gewoon een beetje context erbij vertellen om duidelijk te maken waarover het gaat.  Soms is het echt wel belangrijk dat je tracht uit te leggen op welke hoek van welke straat zich een bepaalde situatie voordeed.  En dat die bepaalde vriendin daarbij betrokken was, je weet wel, die die we een keer gezien hebben toen we aan het winkelen waren.  Jawel, die keer dat ik dat zwarte kleedje gekocht heb daar.  Neen, niet dàt zwart kleedje, dat zwartje met die frullekes daar…. Toch vind ik dat hij niet te klagen heeft.  Ik ben niet het type vrouw dat maar ratelt en ratelt en ratelt en ratelt, en meteen 3 meloenen voor de prijs van 2 kan gaan verkopen.  Ik kan ook regelmatig stil zijn en alles vanop een afstand bekijken (check misschien toch eens of ik niet in slaap ben gevallen, want dat is ook mogelijk).  En mannen moeten eigenlijk niet denken, als vrouwen samenzitten, dat het constant over hen gaat zoals de serie laat uitschijnen.  Alleen de verse roddels…altijd eerst de verse…

terra halleluja!

Een drukke morgen op het werk, een kind dat een beetje ziek is en uit zijn smeet is, half en half beginnen panikeren dat er nog niets geregeld is voor de gasten die morgenavond komen eten, thuiskomen en zien dat er ECHT nog veel werk is tegen dat de gasten morgenavond komen eten, een kind dat er nog een schepje bovenop doet en zijn spaghetti liever van zijn eetstoel plukt dan te happen naar de aangeboden lepel, spaghetti die niet alleen op diezelfde eetstoel vliegt, maar zich ook de volledige keukenvloer eigen maakt, dingen die uit je handen vallen omdat je moe bent van de nacht te doen, niet weten wat klaarmaken voor je gasten morgen….op zo’n moment is er maar één heil: mondje afvegen, babyfoon aan, baby in bed en zelf: HET NOENETUKSJE.  Na dat tukje lees je dat je favoriete kaaswinkel nog niet in verlof is (godzijdank), krijg je tips voor heerlijke broodjes erbij, blijkt de kleine nog te slapen waardoor je nog even tijd hebt om tot jezelf te komen, is het ineens heel wat afgekoeld buiten waardoor je eindelijk de deuren kan openen, kom je beneden en merk je dat het eigenlijk vooral de keuken is, ben je op slag betergezind….noenetukskjes zijn de max.  Lazy-housewife-kaasplanken ook, surtout als ze vandaar komen!

en ja, ik kan nog ademen

Anderhalf jaar lag hij me aan te staren.  Soms lachte hij me al eens uit.  Toch bleef hij steeds liggen, op hetzelfde plekje.  Sommige vrouwen kunnen hem aantrekken net voor ze uit de deur van het moederhuis stappen, ik echter niet.

“We all have one, hiding in our closet, the skinny jeans”  Wie Sex and The City graag ziet weet waarschijnlijk waarover ik het heb, die jeansbroek waar je geen afscheid van kunt nemen, ook al pas je er al meer dan een jaar niet meer in.  Wel…het vele appelvreten heeft eindelijk iets opgeleverd!  Ik pas ein-de-lijk terug in mijn favoriete jeansbroek van voor mijn zwangerschap (ja, ik weet het, ’t is laat).  Je moet je nu geen illusies beginnen maken, het gaat hier niet over een broek van honderden euro’s.  Neen, het ding is versleten tot op de draad, kostte mij bijna niets. Maar heeft die smeerlap mij uitgelachen!  En zijn lach klonk extra vettig de keren dat ik hem durfde passen en hem moest terugleggen.  Hoewel ik me had voorgenomen om 5 kg te verliezen en dit nog niet gelukt is, ben ik toch blij dat ik die ene tussenstap al overwonnen heb.  De teller staat op min 3,5kg sinds 30 mei.  We doen verder, appels etend doen we rustig verder.