2015 – 2018

Tijdens één van de weinige gesprekken die ik met mijn echtgenoot de voorbije weken voerde (ik denk dat wij dringend eens samen weg moeten gaan) kwam het vanmorgen op een herinnering aan drie jaar geleden.  Hoe heel die periode in een waas ons is voorbij gegaan.  Het was een eigenaardige periode die nooit meer terugkeert.  We namen grote beslissingen na een twijfelperiode.  Op verschillende gebieden werd een nieuwe start genomen.  Ik kijk wel eens terug in mijn blogarchief op bepaalde datums maar ook in de foto’s op mijn computer staan bakken herinneringen geparkeerd.

In juni 2015….

Was ik in zwangerschapsverlof en zat ik met een twee-maandertje in huis!

Werd de ton op de koer voor het eerst een bloemen-oase…

IMG_7690

Was er de komst van Schanulleke!

IMG_7578

Konden ze elkaars’ haar nog niet uittrekken omdat er nog geen voldoende opstond…

Werd deze rakker vier!

In juni 2018:

 

Krijg ik zo’n filmpjes doorgestuurd via Whatsapp…

 

img_4040

Blijven de bloemen een constante op de koer!

723aa887-3fd1-4113-a19e-7898d0709fc2

Verwelkomen we Chewbacca!

img_3868

Vierden we deze rakker zijn zevende verjaardag!

img_3881

img_3973

Maken de broertjes ruzie om wie de kattenmand mag dragen…

Hoe zeggen ze dat?  The days are long but the years are short.  Ik ben gigantisch veel vergeten van het jaar 2015, niet alleen door het slaaptekort met de baby maar ook door de vele veranderingen dat jaar.  En nu?  Nu is het nog altijd fijn vertoeven op die bloemenkoer, met een andere kat en met twee ruziënde kinderen.  Een update in 2021!

 

Zondagavond is voor chillbroeken

Zondagavond.  Het lief drumt.  Op verplaatsing gelukkig.  De roomba stofzuigt de keuken terwijl ik Linus klaarmaak om te gaan slapen.  Hij pruttelt tegen.  Zoals altijd als hij op het verzorgingskussen ligt.  Een kwartier, een grote fles melk en veel keptjes later ligt hij nog na te vertellen van het weekend door de babyfoon.  Vooral het bezoek aan het rusthuis heeft indruk nagelaten.  Hij werd er door elke oma aangesproken en duwde eigenhandig een rolwagen vooruit, jawel, terwijl er iemand in zat.  Ilja kijkt  naar iets kwek-achtig op tv en laat daarbij zijn hoofd al op de boord van de zetel rusten.  Ik poets de keuken terwijl de roomba de gang stofzuigt.  In een mum van tijd is die droog door de avondzon en een zuchtje frisse lucht.  Als Dora begint te zingen van “Het lukte, het lukte, yeah, yes we dit it!” (ik zing altijd mee, ik kan er niet aan doen,ook al is ze semi-irritant) geeft ze het startschot van het slapengaan-ritueel bij Ilja.  Ondertussen ben ik al bezig met het opdrogen van de livingvloer.  Mijn poetshulp komt op dinsdagochtend de hele boel kuisen en op zondagavond is het water alweer donkerbruin als ik het in de spoelbak giet.  Onvoorstelbaar hoe vlug alles vuil wordt.  Om 19u liggen de twee rascals in bed en kan ik mijn stoelen alweer op zijn plaats draaien.  Zondagavonden zijn voor opruimen, in mijn hoofd en in mijn huis.

Ik doe een oude t-shirt aan en de chillbroek die ik van mijn broer “erfde” toen hij verhuisde.  Pieter sloeg hem gisteren al aan, maar vandaag sla ik vlug mijn slag nu hij er niet is.  Ik denk aan Schanulleke.  Ze kwam al twee dagen niet meer thuis.  Ik miste ze toen ik alle deuren openzette om de tocht erin te steken.  Normaal catwalkt ze altijd door mijn natte vloer waarop ik haar steevast terug buitenjaag.  Het eten dat ik deze middag in haar bordje legde is onaangeroerd gebleven…Als dat maar goed komt.

Zondagavond is er tijd om het hoofd leeg te maken, niets speciaals meer te doen.  En aan de kat te denken.

img_20160925_194252.jpg

 

 

Ontspanning? Ah dat is nu?

De congé 2016 gaat na deze week haar derde en laatste week in.  Ze is nu al memorabel:

–> We aten tot nu toe meer buitenshuis dan binnenshuis

Van pick-nick in Domein De Palingbeek tot barbecue in de tuin.  Gaan eten bij vrienden of met taarten onderweg naar mensen hun huis.  In onze vakantiewoning in Centerparcs of ergens langs de autostrade. Telkens zijn we elders dan thuis.

–> We zwommen meer dan in het volledige voorbije jaar

Een midweek Centerparcs Het Meerdal  met een geweldig subtropisch zwembad zorgde daarvoor.  Mijn haar was er wel enorm gefrustreerd van.  Dat wel.  En Linus was daar Jan Zonder Vrees.  Kruipen door het peuterbad, de trap op naar de glijbaan of kop voor het zwembad induiken,  no biggie for mister Linus.  Ik las ook een volledige Flow uit.  Een volledige Flow.  Jawel.

img_20160718_182950.jpg

in gezelschap van een wit hert.  Ik aanzag het verkeerdelijk voor een gigageit.

–> Er werd al het meeste gespeculeerd.

Zou het zijn omdat hij tanden krijgt?  Hij is vast gewoon gefrustreerd omdat hij niet steeds niet kan lopen.  Misschien heeft hij dorst?  Hij lustte zijn middageten niet zo, dus hij heeft waarschijnlijk honger.  Ik denk dat hij moe is.  Hij zit gewoon niet graag in de auto.  De buggy is zijn ding niet echt.  Hij is misschien éénhandig nu?  Maar de echte reden waarom Linus zoveel weent tijdens de laatste weken hebben we nog altijd niet achterhaald.

img_20160722_103837.jpg

of misschien is het gewoon een bad hair day?

–> Er werd afscheid genomen.

Van mijn broer die naar Curaçao vertrekt voor een lange periode.  We hadden nog de kans niet genomen om hem in Amsterdam te bezoeken of we moeten al beginnen nadenken over hoe we ooit naar ginder gaan.

–> We hadden nooit eerder zoveel ‘nieuw’ gerief.

Door zijn verhuis “erfden” we enkele zaken onder andere hun hipster salontafel, een coole designlamp en een nieuwe matras.  De greedy materialist in mij kent hoogdagen!

Ik kreeg ook van mijn liefje een Fitbit, ik was er al een tijdje op “begoest” maar wou er geen geld aan geven, mijn aankomende verjaardag indachtig.  Toch ben ik wel blij dat ik hem nu al heb al is het maar omdat ik op supergoeie dagen het ding al bij 10 000 stappen voel trillen nog voordat het 9u is (uiteraard moet ik erbij schrijven dat dat mijn loopdagen zijn 🙂 )

–> De kat was nooit meer aanhankelijk dan nu.

Is het omdat we haar zonder waarschuwen vijf dagen hebben achtergelaten.  No panic, voordat je Gaia verwittigt; ze werd voorzien van eten en drank.

 

–> We waren nooit bruiner dan nu.

Daar ben ik niet echt trots op, want het komt eigenlijk omdat ik me niet op tijd insmeer.  En ja, ik besef dat dat heel gevaarlijk is voor mijn huid en mijn gezondheid.  Tegelijk moet ik er ook bij zeggen dat ik binnen de 10 minuten in de felle zon verbrand.  Soms zit ik dan toevallig in een goed gesprek of ben ik bezig een dreumes te troosten.  Of mijn ijsje is bijna aan het smelten.

–> Mijn kinderen zijn nooit vuiler geweest dan de laatste anderhalve week.

“Zo zwart als ’t gat van een mollejonk”.  Elke dag.  Kruipen door aarde, gras, op vuile glijbanen of in de zandbak spelen.  Likken aan gevonden vogelkak, kattenkorrels verleggen van het bordje op de grond (en gelukkig niet in de mond), allerlei dieren aaien.  Tegelijkertijd had ik ook nooit zoveel was als de voorbije weken.  Whatever, waarvoor dient die wasmachine anders? (En de droogkast, jawel, ik blijf de minste ecologische blogger ever).img_20160729_183202.jpg

–> De goedheid van de mens werd nooit eerder zo hard op de proef gesteld.

Ok, er was misschien een farce geweest in de week voor ons verlof waarbij ik toevallig mijn gsm op het dak van de auto had laten liggen.  Maar hey, ik had hem terug, toch wel al bij al goed afgelopen. En haha, grappig en al.  Waw, de mensen waren toch echt nog goed van inborst.  En ok, ik dacht, zou dat nu ècht zo zijn of is dat gewoon een mooi toeval geweest?  Dus ik besloot het nog eens te testen, deze keer met mijn nieuwe gsm.  Zelfde systeem: op het dak laten liggen toen ik één van de kinderen aan het vastgespen was.  En guess what, de mens is echt goed van inborst, want wederom werd “liefje gsm” opgebeld om te melden dat mijn gsm werd gevonden op straat.  Liefje gsm kon er echter niet meer mee lachen, best dat ik mijn fitbit toen al had gekregen of ik denk niet dat ik er mee zou rondlopen nu….*beetje schaamte toch*

–> Het is de meest vermoeiende vakantie ever.

Een 15-maander waar nog geen verbod op zit achterna zitten, hem ronddragen omdat hij de hele buurt samenschruwelt als hij in de buggy zit, hem op de schoot tillen omdat hij na 25 seconden spelen met iets weer bij mama/papa/vreemde meneer wil zitten.  Een actieve kleuter die wil voetballen, kampen bouwen, bommetje wil spelen op de oude matras.  Of hij wil 128 keer op de wildwaterbaan in het zwembad terwijl hij nog niet kan zwemmen.  Daarom moet je – en jezelf veilig houden – en hem vastgrijpen zodat hij niet uit je armen vliegt en tegelijkertijd hopen dat je badpak niet ergens blijft haperen.  Heavy shit dit.  Maar hey, liever deze heavy shit dan niks  Want nooit eerder spendeerden we zoveel tijd samen met ons vier.  En ook deze periode gaat voorbij en komt nooit meer terug.

 

 

 

 

 

Waar is mijn wollen mutsje?

De weegschaal was al een tijdje in panne.  Althans, ik stak er altijd maar nieuwe batterijtjes in en het ding bleef altijd maar 0000 aangeven.  Toegegeven, het zou best wel bevrijdend zijn om altijd 0000 te wegen en eventjes voelde ik wel dat het werkte, zo’n weegschaal die niet werkt.  Want op een gegeven moment dacht ik:”Oei, als de weegschaal ooit weer werkt, dan ga ik er moeten opstaan, ik zou beter minder eten om mijn gewicht op peil te houden”.  Maar dan was er vorige week…

  • Kookles met Miss AnSo.  Ik kwam iets later omdat ik van mijn werk kwam, maar gelukkig had ze al een proevertje voor me klaargezet.  We werden ook keihard gephotobombed toen we een selfie trokken.  Het nieuwsgierige Aagje op de foto heb ik maar geblurred…

img_20160306_211253.jpg

  • Het dessert van de kookles had iets mee van fruitpap.  Gelukkig was ik niet de enige die dat vond anders wordt het dringend tijd om uit mijn mamacoconnetje te komen.

img_20160306_211433.jpg

  • Bij Sarah van Nuniya had ik reclame gezien voor Bites We Love.  Mijn eerste levering kwam toe op een moment waarop ik er niet meer aan had gedacht, ik stond niet kwispelstaartend op de postbode te wachten, dat maakt het extra verrassend om de brievenbus te openen.
  • Er werd getrakteerd op het werk door een jarige: een reep Toblerone.  Met de collega’s onder elkaar waren we al aan het gokken hoe lang het zou duren eer die reep opgesmikkeld ging worden.  Sommigen wisten al dat hij hun oprit niet ging halen, ik deelde hem liefjes met mijn echtgenoot.  Mmm Toblerone….lekker…maar dat vind ik van veel dingen.

img_20160306_130624.jpg

  • Doordat ik een overload aan appels had gekregen van ons moeder probeerde ik een receptje uit mijn lijvige receptenmap: appelchips.  Laat ons zeggen dat twee uren in de oven misschien wel heel lang was om als resultaat zompige appels te krijgen.  Ik had er uiteraard teveel citroensap over gesprenkeld.  Dat is ook helemaal niet duidelijk hé: sprenkelen.  Wat is dat dan: druppelen, lichtjes insmeren, spetteren…?  En hoeveel moet je dan sprenkeldruppelspetteren?  Grote druppels, kleine druppels?  Tsss appelchips mijn gat. (En ja: er zit een pac-man-appelchip in!)

img_20160306_130740.jpg

  • Ik was alleen thuis met de pagadders tijdens het weekend.  De echtgenoot was twee dagen weg voor zijn werk.  Op zaterdag ging ik mijn grootmoeder bezoeken.  Weer koekjes, chocolaatjes en geleitaartjes.  Ilja wou graag de koetjes nog eens zien (mijn grootouderlijk huis is een boerderij).  We komen daar wel regelmatig eens bij de koeien, Schanulleke werd oorspronkelijk daar geboren!  De eerste die we tegenkwamen was de stier.  Wat een beest!  Daar wil je geen kopstoot van vangen denk ik.
img_20160306_215658.jpg
  • Zaterdagavond kwamen er twee vriendinnen op bezoek.  Blij dat ik nog wat kon tateren en uiteraard werd er weer gesmoefeld.  Ik probeerde een courgettemousse als hapje te maken, ik hoorde niemand klagen, integendeel.
  • Op zondag had ik aan mijn pa gevraagd om een looproute in hun dorp (mijn hometown) uit te stippelen.  “Iets van rond de 9km” had ik gevraagd.  Het was niet zo geweldig warm en de wolken waren wel een beetje bedreigend maar als ik tijdens het weekend nog wou lopen dan was het dan.  Runkeeper deed eindelijk nog eens zijn werk en hield mooi mijn afstand bij.  Andere keren zou hij wel eens durven tilt slaan.  Ooit mat hij 33km als loopafstand.  Euhh…Soit, ik ben een heel trage loper, echt slakkengang.  Toen ik 1u25 minuten later terug op de oprit stond had ik 10,3km gelopen!  Voor het eerst liep ik meer dan 9km!  Hoe traag dat ook is, toch was ik een beetje trots op mezelf.  Daar tussen de velden was er veel wind en ik incasseerde een serieuze regenvlaag, maar toch: blijven gaan!

 

img_20160306_130538.jpg
  • Zondag na 16u ging ik nog eens naar Ieper met een vriendin om een klein toertje te wandelen en een koffie te drinken in mijn favoriete plekje van het moment.  We serveerden Linus onpedagogische babykoekjes en lieten de oudsten kleuren, zo was er nog even tijd om ongestoord verder te tateren en koffie met een mini-taartje te verorberen.
  • De echtgenoot kwam rond 21u30 thuis, de vermoeidheid sloeg ineens toe.  Want zo het hele weekend alleen met de kleuter en de baby, bloemetjes voor de mensen die het altijd alleen moeten doen!
  • Nadat we gisterenavond al aan het praten waren over het begin van de lente werd ik koekkoek deze ochtend toen ik dit zag:

img_20160307_112058.jpg

Sneeuw??  Het paste echt niet in mijn kop dat.  Ik zit al redelijk in de lente-zone eigenlijk, en ik zou er graag in blijven!

 

 

how to: transporteren van een kat naar de dierenarts.

Hoe je een kat naar de dierenarts brengt: een tutorial.

De voorbereiding

  • Je maakt een afspraak bij de dierenarts en noteert die in uw google calendar.  De dag voor de afspraak geef je haar de laatste keer eten.
  • De dag zelf ben je blij dat ze staat te jammeren bij het openen van de rolluiken.  Dat bespaart zoekwerk.
  • Je mag ze geen eten geven van de dierenarts en negeert haar ankerende blik tot het moment van de waarheid.  Negeren dus.  Blijven negeren.  Ook de smachtende oogjes negeer je.  Moest er zoiets bestaan als “ooglezen” ipv liplezen, dan zeggen die oogjes “feed me, feed me”.
  • Je zoekt je kattenmand.
  • Je vindt ze nergens.
  • Je beseft dat die mand in het tuinhuis staat en klimt daarbinnen over je parasol, je grasmachine en de go-cart van je zoon om ze te pakken.
  • Je ziet dat het deurtje verdwenen is.  Weg.  Foetsie.  Niet onder de go-cart, niet bij de grasmachine, je versleept zelfs de zware parasol om verder te zoeken.  Niets.
  • Je vloekt.  Uiteraard.
  • Je zoekt een doos en wonder boven wonder: je vindt er één die perfect past.
  • Je maakt een note to self: bij “voorbereiding” de volgende keer vroeger voor die mand kijken.

De uitvoering

  • Je steekt de kat in de doos.
  • Je  maakt je kinderen klaar om naar school te gaan
  • Je hoort de oudste roepen “de poes is uit de doos gesprongen!!!”
  • Je kalmeert de paniek van de oudste
  • Inwendig begin je je op te jagen maar uitwendig doe je alle binnendeuren dicht.
  • De kinderen worden in de auto geplaatst.
  • De poes wordt weer in de doos gepropt.
  • Je brengt de wild bewegende doos naar de koffer, legt er een buggy op en slaat de boel toe.
  • Even later zie je dit in je achteruitkijkspiegel:

img_20160225_082429.jpg

  • Volgende zaken floepen door uw hoofd: als ze maar niet piest, als ze maar niet op Linus springt, als ze maar niet in mijn nek springt, als ze maar niet onder mijn pedalen komt zitten. Ik moet zorgen dat ik de oudste vlot uit de auto krijg zonder de deuren lang open te laten, als ze maar de zetel niet kapot krabt, als Linus maar niet begint te graaien naar haar….
  • Er gebeurt niets spectaculairs, ik krijg Ilja vlot aan de schoolpoort en Linus trekt het zich niet aan.  Schanulleke kijkt verwonderd uit het raam.img_20160225_082434.jpg

De afwerking:

  • Aangekomen bij de dierenarts parkeer je zo dicht mogelijk.  Uiteraard is daar nergens plaats.
  • Je probeert de poes terug in de doos te steken
  • Het lukt voor geen meter.
  • Ze springt uit de auto
  • Graaien naar haar achterpoten helpt om haar nog net te pakken te krijgen.
  • Je negeert je gsm die overgaat (why now??)
  • De poes wordt terug in de auto geduwd.
  • Je zet een spurtje in naar de voordeur van de dierenarts.
  • Tegelijkertijd besef je dat ze het misschien in haar kop zou kunnen krijgen om Linus te attaqueren.
  • Je spurt bij dat besef zo vlug mogelijk terug met de vrouw van de dierenarts en een grote kattenmand
  • Linus zit te zwaaien met zijn armen, even grote paniek
  • Zonder reden, hij was gewoon content – oef –
  • De koffer gaat rustig open, je grijpt de kat en propt ze in de grote kattenmand.
  • Je veegt het zweet van je voorhoofd terwijl je jezelf voor het hoofd slaat
  • Je plant in uw google calendar om een nieuwe kattenmand te kopen.

 

kerstruilen, foute haircuts en woodywaanzin

Dertien dagen was ik in verlof tijdens de kerstvakantie.  Dertien!  Ik heb dat in mijn hele “carrière” nog nooit meegemaakt.  Oorspronkelijk stond ik wel op dienst tijdens de eerste week (ook op kerst had ik uren) maar door overuren en omstandigheden zijn mijn uren omgezet naar vrije dagen.  Ik heb er niet voor geweend.  Zeker niet.  Mijn fysiek liet het al een tijdje afweten, ik liep zelfs niet mee met de geplande Santa Run.  Ondertussen ben ik weer helemaal op en top, er zijn geen feestkilo’s blijven plakken.  Misschien ook omdat we dit jaar heel doucement gevierd hebben.  Er waren wel een paar feestjes maar ook die verliepen heel gezapig.  Er werd wel teveel gedronken.  Champagne, biertjes, cava, wijn, G&T.  Zoveel eigenlijk dat we besloten hebben om tot 24 januari niet meer te drinken.

De hype van 2015 kon niet ontbreken.  Ik kreeg het befaamde “Woesten” van mijn mama voor kerstdag.  Alsook de geweldige Woodysavatten die volledig bij de mood van het kerstverlof pasten!  Ik ben nog altijd bezig in het boek.  Ik had schrik voor een ontgoocheling maar het overtreft mijn verwachtingen.  Er had geen enkele blogger gelogen toen ze schreven dat het zo goed is.

img_20151223_213100.jpg

peignoir, iPad, savatten en een boek, my idea of heaven!

Ik deed eens zot en schreef me in voor de kerstruil bij Romina en de kerstkaartjesruil bij Meisje.   Ik kreeg superleuke dingen terug, al wacht ik momenteel nog op één kerstkaartje.

img_20160106_064416.jpg

Mijn kerstkaartje van de ruil kreeg ik van de organisatrice zelf!  Het pakje van de kerstruil ontving ik van de mij onbekende Nele.  Leuk om zo nieuwe blogs en de mensen erachter te leren kennen!.  Via Facebook (ohja, dat heb ik terug.  Voor de tijd dat het duurt, tot ik het weer buitengooi dus) zag ik Lecoeur een oproep doen om kaartjes te kopen ten voordele van de pamperbank.  Gezien ik nog een pak pampers staan had die te klein waren ging ik dan maar meteen ook gaan doneren.  Misschien kan ik er een ander pampergatje mee helpen? Mijn eigen kerstkaartjes gingen naar Delphine en Joyce.  Het pakje naar Caroline.  Doordat mijn verpakking iets te groot was uitgevallen verstuurde ik het via Kiala.  img_20160106_064251.jpg

Het moment dat het pakketje bij het Kialapunt kwam was het al gebeurd!  Een verkeersboete.  Ai ai ai.  Daar gaat mijn soldenbudget!

img_20160105_120253.jpg

Om het met de mimiek van de kat te zeggen:”Grmmbll”

img_20160105_120401.jpg

Zo kijkt Schanulleke als ze honger heeft en nog geen eten heeft gekregen

En wat gebeurde er nog tijdens het kerstverlof?

Ik liep weer.  Na drie weken binnenblijven.  Toch zeker 5 keer ben ik weggeraakt.  Het deed me ongelofelijk veel deugd!

img_20160106_064047.jpg

serieus: no filter!

Linus kruipt en kreeg in één week ineens zijn eerste twee tandjes.  Hij is ook in urgent need of a haircut. Hij heeft zelfs een mullet.  En ja, zoals je ziet op zijn body, hij spuugt nog altijd heel veel eten uit.  Daardoor loop ik steeds maar plasjes melk, boterhammensmuk of papjes op te kuisen.

img_20151227_112504.jpg

Goeie smaak in dvd-keuze, dat heeft hij wel

En Ilja vroeg zowat elke dag wanneer hij weer naar school mocht.  Op de laatste avond was hij wel heel blij toen ik hem het verlossende nieuws van “morgen” kon geven.

img_20160106_064726.jpg

Door-de-weekjes

 

wpid-img-20150521-wa000422.jpg.jpeg

Ongelooflijk, in het consultatiebureau van K&G staat nog een ouderwetse radiocassettespeler.  Hij ziet eruit alsof ze er nog dagelijks cassettes van Knuffelrock in afspelen.  Wij (alléé, toch de dertigers), kregen zo’n ding voor onze communie, al was de mijne al één met een cd-speler.  Deze is misschien wel een iets ouder model…

wpid-img_20150603_0841382.jpg.jpeg

Ik werd “goedgekeurd” bij de dokter, dus was het eindelijk weer looptijd.  Ik koos ervoor om weer helemaal met start to run te herbeginnen.  Het voelde enorm goed, wel onder het loopniveau dat ik aankan, maar ik wil rustig herstarten.  Er kwamen gelukkig geen dansende ingewanden aan te pas.

wpid-img-20150602-wa00042.jpg.jpeg

Ilja wordt binnen anderhalve week 4 jaar.  Op mijn rustige dinsdag (de dag na de kraamhulpdag) prutste ik een kroon in elkaar.  Eens ik eraan begin kan ik moeilijk stoppen.

wpid-20150603_1916022.jpg.jpeg

We vierden de verjaardag van een vriendin.  Het was mijn eerste vriendinnen-uitje, dus een sangria past wel in dit verhaal.  Ilja is een beetje gek op die twee dames.  Toen ze op kraambezoek waren geweest wist hij achteraf te zeggen “dat ze een mooi hoofdje hebben”.  Tjah, ik heb dan ook alleen maar mooie vriendinnen!

wpid-20150603_1916082.jpg.jpeg

Als verjaardagsgeschenk werd er gekrast.  En gewonnen.  Niet voldoende om de sangria’s te betalen, maar het was toch al mooi!

wpid-img-20150604-wa00072.jpg.jpeg

Gisteren kocht ik nieuwe “sandalen”.  Een lelijk woord.  Ik heb vreselijke voeten. Alles wat verkeerd kan zijn aan voeten, is er bij mij verkeerd aan. Kromme tenen, geulen tussen mijn tenen, eelt, likdoorns, brede voeten waardoor ik niet in smalle schoentjes kan, laat staan pumps of van die mooie dingen.  Dus ik moet voor mijn comfort kiezen.  Deze zagen er nog enigszins een beetje vrouwelijk uit.  Iets vrouwelijker dan de standaard Birkenstock waar ik mee rondloop.  Mijn kleine teentje is ook extreem klein, dus als ik een schoentje kies waar een riempje over de tenen loopt ziet het eruit alsof ik maar vier tenen heb.  Jawel, ook de mevrouw in de winkel kon niet anders dan mij gelijk geven en raadde het af.  Ik hou van eerlijke verkoopsters.

wpid-20150604_2015412.jpg.jpeg

En er is een nieuwe huisgenoot gearriveerd gisteren.  Ik ben er weer in geslaagd om een eigenaardige kat te vinden.  Zie die lijn over haar hoofdje lopen, je zou het erom moeten doen, het zou niet lukken.  Ik moest een nachtje slapen over de naam maar ze werd deze ochtend “Schanulleke” gedoopt.  Voorlopig verstopt ze zich in de garage, gisteren kon ik ze even pakken maar daarna frutte ze meteen weer weg naar haar oude plekje.  Komt wel goed zeker?