De week van “bijna”, “net niet” en “volgende keer misschien”…

Hoeveel keer heb jij “’t Is koud hé” moeten horen deze week?  Ik wed zo’n 67 keer bij ons.  Het zal niet veel minder zijn.  De extreme koude, gecombineerd met een peuter die de hele week koorts had tot 40 graden.  Plak daar nog eens een glijbaan bij op vrijdag en er werd vanalles afgeblazen of verzet.  Wat ik wel, niet of bijna niet deed deze week….

Wel maar bijna niet:

Ik ging quizzen op zaterdagavond.  Een buikgriep bij mezelf hield me niet tegen maar de concentratie was niet altijd even hoog.  Zo kon ik mezelf wel voor de kop slaan dat ik deze twee tistens niet kon benoemen:

Statler-and-Waldorf5thseason

Serieus, er hangt een postkaartje met hun kopjes erop in mijn keuken!  Niettemin eindigden we toch ergens 19e op de 35 en ging ik naar huis met een cadeaubon van Dag en Nacht.   

Niet:

Ik had gepland om op maandag naar Action te gaan achter kleine geschenkjes voor de kinderen.  Ik maakte een soort aftelkalender voor als we op reis gaan.  Op sommige dagen krijgen ze een klein pakje en laat den Action daarvoor nu wel eens de meest geschikte winkel zijn.  Maar Linus was ziek thuis bij mij.  De webshop van de Hema to the rescue dan maar.  Het was al een tijdje geleden dat Linus op mijn vrije dagen de hele tijd bij mij was en ik besefte nog maar eens hoe weinig ik gedaan krijg als hij bij mij is.  “Wat ben je aan het doeeeeen??” is zijn favoriete vraag.

Wel:

Op dinsdag ging ik naar Elbow in De Lotto Arena.  Samen met mijn ouders en mijn broer gingen we eerst eten bij Kartini in Antwerpen.  Dikke aanrader, je gaat er echt niet met honger naar buiten.  Was het maar normaal in onze cultuur om doggybags te vragen… En Elbow.  Jah.  Moet ik hier echt een lofzang gaan afsteken voor Guy en zijn bende?  Van de eerste noot tot de laatste meefluiters:  het was formidabel!  Een heel kort filmpje:

Door de lange files rond het sportpaleis (ook Kendrick Lamar trad op die avond) was ik pas om 2u thuis.  De wekker is genadeloos om 6u30 dan, maar het was het waard!

Niet:

Al mijn uren gewerkt.  Dankzij een collega kon ik een middag thuisblijven om voor Linus te zorgen.  Vijf dagen kinderopvang voorzien is niet evident.  Door de hulp van oma’s en opa geraakte ik al ver.  Ik weet wel dat ik via CM nog steeds iemand kan oproepen om te komen babysitten maar ik heb daar eigenlijk nog geen ervaring mee.  Jullie wel?

Niet:

Naar mijn kappersafspraak geweest.  Zieke peuter in huis weetjewel.  Gelukkig kon ik de afspraak nog verzetten om -nog voor we op reis gaan- mijn lokjes te laten bijwerken.  Ik zal misschien wel met lompe schoenen rondlopen in New York, grijs haar vind ik een no go 🙂

Niet:

Met mijn vriendinnen in een nieuwe zaak gaan eten in Ieper.  We moeten toch elk plekje in de stad kennen??  Door de ijsgladde wegen werd er echter vooral ge-whatsappt vanop afstand en bleven we allen gezellig binnenshuis.  Het heeft geen zin om de baan op te gaan als dat niet echt nodig is vind ik.

Volgende keer misschien:

Geblogd rond [ouderzonden].  Ik heb wel ergens een draft staan maar eerlijk gezegd was de goesting ver te zoeken deze week om er aan door te schrijven.  Blogsgewijs doe ik niets tegen mijn goesting dus geen [ouderzonden] deze week.  Voila.

en binnenkort…

Ik kijk reikhalzend uit naar: warmer weer, kinderen die blaken van gezondheid en een zalige trip naar New York.

De 7 Ge’s #3

Gestart: Ik heb er zo lang naar uitgekeken, Linus zijn eerste schooldag.  Er waren wat traantjes toen we hem afzetten maar na enkele dagen zijn die reeds verdwenen en roept hij volle bak “Juffrouw Jonanna!!!” De foto’s op de website van de school liegen er ook niet om:

IMG_4560 (2)
bron: website school

Gehaald: mijn paspoort.  Afhankelijk van welke gemeente of stad je woont verschilt de kostprijs hiervan.  Ik betaal liever €84 aan iets anders dan aan dit gedrocht maar kijk, wie graag een mugshot van mij wenst: ik heb nog 4 van die pasfoto’s over.  Ze worden vermoedelijk nooit meer gebruikt.  Binnenkort trekken we naar New York, ik wijd er wel eens een blogpost apart aan maar wie graag tips doorstuurt mag dit via mijn contactpagina doen.  Jawel, ik heb een contactpagina.  Echt, nu ben ik een blogger.

IMG_20171025_101130.jpg
Serieus zeg, die kop.

Geëmotioneerd:  Er zijn verschillende dingen gebeurd de laatste weken die van grote invloed waren op de mensen rond ons.  Ziekte, overlijden, scheidingen.  Neen, het is niet overal rozengeur en maneschijn.  Ik zou goesting krijgen om onder een dekentje te kruipen en een beetje op de velletjes rond mijn duim te sabbelen.  Dit kaartje vond ik wel herkenbaar om alles even op pauze te zetten:

IMG_20171104_142417_100.jpg

Gelezen: Ik blog te weinig over de goeie boeken die ik gelezen heb. (Eind 2017 maak ik wel weer een lijstje).  Niet dat ik er zoveel lees maar boeken zijn eigenlijk een constante in mijn leven.  Ik heb altijd een boek gaande.  Wat zeg ik: zonder boek word ik rusteloos.  Niet dat dat ooit zou gebeuren, in mijn boekenkast staan genoeg boeken die ik nog eens wil herlezen of zelfs nog niet heb gelezen.  Ik bezoek regelmatig de lokale bibliotheek.  In feite ligt ons huis tussen twee bibliotheken in en ik ben uiteraard van beide lid.  Net zoals mijn echtgenoot Ilja soms motiveert om muziek te luisteren en te spelen probeer ik hem warm te maken voor boeken.  Hij is nu ook lid van de Kinder en Jeugdjury Vlaanderen wat onze liefde voor boeken alleen maar aanwakkert.  Via Evi kreeg ik ook een bestseller opgestuurd, zij kreeg hem dan weer van Fieke.  Wie is de volgende die dit boek wenst te ontvangen? Contacteer me via….jawel, de contactpagina!

IMG_20171013_095302_847.jpg

Gezet: onze schoenen uiteraard.  Vorig weekend was Sint-Maartens-weekend.  We zijn overladen met picknicken en chocolade.  We hielden het cadeautjesgedeelte eerder beperkt, onze kinderen hebben al zoveel speelgoed en ze delen overal in de brokken.  Sinterklaas komt er dan ook nog eens aan: ahja, met een moeder uit De Westhoek en een vader uit het midden van West-Vlaanderen.  Niemand begrijpt het Sint-Maarten/Sinterklaas-verschil, maar de kinderen zijn content en voor ons is het duidelijk.  (en Sint-Maarten blijft keihard mijn homeboy)

IMG_20171110_162335.jpg

Gefamiliefeest: Ik wou schrijven “gevierd” maar het is eerder “herdacht”.  Acht jaar geleden stierf mijn grootvader en dit wordt herdacht tijdens een misviering en een familiemaaltijd. Elk jaar zijn we met meer en meer gezien ik één van de oudste nichten ben en iedereen die na mij komt maar kindjes blijft maken.  Ilja en zijn achterneefje Dauwe zijn samen met Dauwe’s zusje de oudste achterkleinkinderen bij mijn grootmoeder.  Het filou-gehalte zit duidelijk in de familie.

IMG_20171114_062650.jpg
foto: doorgestuurd via mijn nichtje.

Onderwijl

on·der·wijl (bijwoord) : ondertussen

Ik wou het de titel “binstwille” geven.  “In tussentijd” kon ook.  Maar “binstwille” is zo’n lekker West-Vlaams woordje.  Zo ééntje dat onder mijn vel zit.

Ik scrol soms door mijn foto’s, hier en daar een shotje waar ik misschien iets mee wil doen op de blog.  Misschien ook niet.  Zes foto’s, met zes verhalen van wat er binstwille aan de hand is.

img_20170219_161358.jpg

Er werden poffertjes gesmuld op een druilerige zondagmiddag bij mijn schoonbroer.  Als het van mijn klein baasje afhangt eten we de hele dag poffertjes.  Hij was dan ook als eerste paraat om voor te proeven.  Little boy, big table.

img_20170218_170310.jpg

Carnaval kwam voorbij.  In Fun verkochten ze pakken aan 4,99 euro.  Het lief stond op Batibouw terwijl ik met peuter en kleuter op een helse zaterdagvoormiddag de zoektocht startte.  Waarom koop ik nooit iets op voorhand eigenlijk?  De pakken van 4,99 euro bleven uiteraard in de winkel en de kassa van Studio 100 werd voor 6 keer meer gespijsd.  Let’s face it: als het rap moet gaan varen de principes al eens vlug de deur uit.  Laat ons zeggen dat de mama met de brullende peuter gewoon vlug buiten wou zijn uit die drukke Fun.  En voor die prijs zat er dan geeneens een masker bij.  Gelukkig heeft zijn lieve meter dit opgepikt en de outfit compleet gemaakt.

img_20170214_095048.jpg

Zoals ik reeds in mijn vorige post schreef: aan ons middagmaal zit wel eens een zwart randje.  Om aangebrande potten proper te krijgen heb ik al menig wondersponsjes en allerhande sprays geprobeerd, maar een simpel suikerklontje doet sinds enkele jaren dienst als pottenschrobber.  Die tip pikte ik ergens op van een bewoner tijdens één van mijn stages.

img_20170227_133637.jpg

De husband en ik trokken een drietal weken geleden een dagje naar Sluis.  In het begin van de winkelstraat word ik altijd binnengezogen in de interieurwinkel om naar deze serviezen te gluren.  Pip Studio vind ik geweldig mooi maar door de combinatie van mijn onhandigheid en een beperkt budget is het niets voor ons.  Blijft mooi om naar te kijken, dat dan wel weer.

img_20170213_092225.jpg

Mijn grootmoeder verhuisde naar het rusthuis in diezelfde periode.  Met haar 99 jaar heeft ze teveel zorgen nodig.  Toen de verhuisstorm was gaan liggen ging ik op bezoek.  Ze zei niet veel, maar was wel vol lof over het uitzicht.  Terecht.

img_20170218_164443.jpg

Het ruskabusje werd genaaid onder zijn oog op een zondagmiddag.  Na een sliding met zijn pantoffels landde hij op de salontafel.  En te zeggen dat ik nog even getwijfeld heb om naar de dokter te gaan met het wondje.  Het kwam niet echt in mij op dat hij direct zou genaaid moeten worden, ik dacht “misschien best steri-strips op plakken”, met een briefje geld in mijn achterzak, zonder papieren zonder niks vertrok ik naar de dokter van wacht waar we met twee volwassenen het krijsende kindje in bedwang hielden terwijl hij vliegensvlug zijn werk deed.  Laat ons zeggen dat mijn maag noch mijn hart gemaakt is voor onvoorziene pikuren in kinderkaakjes.

En hoe is het met jullie?  Long time no see!

Ontmoetingen…

Het mag misschien wel gezegd zijn, ik ga het niet tegenspreken, ik was vroeger niet de meest toegankelijke persoon.  Het is niet dat ik niet babbelde, of geen vrienden had.  Er waren ook nooit hevige relletjes omtrent mijn persoon, maar toch.  Echt sociaal en joviaal was ik niet.  Eigenlijk nog steeds niet echt vind ik.  Ik zal altijd een beetje een loner blijven vermoed ik.  Zet mij een week alleen thuis met enkel mezelf en na een week zal ik opkijken en zeggen “ah, ben je daar?”.  Eigenlijk lijkt me dat zelfs nog een fijn idee om eens een week op mezelf te zijn.  Aan de andere kant geniet ik wel van sociale contacten, onder de mensen zijn, maar ik blijf een introvert.  De psychologen die me op het werk ge-assesst hebben (onbestaand woord, mo gow kom) schreven het zwart op wit: je bent een ISTJ-type.  Introverted Sensing met Extraverted Thinking.

een stukje over ISTJ’ers vond ik op een (vertaalde) website:  hier.

Voor ISTJ’s is eerlijkheid veel belangrijker dan emotionele overwegingen, en hun botte aanpak geeft anderen de verkeerde indruk dat ISTJ’s kil, of zelfs onmenselijk zijn. Mensen met dit type mogen dan wel worstelen met het uiten van emoties of genegenheid, maar de suggestie dat ze geen gevoel, of erger nog, helemaal geen persoonlijkheid zouden hebben, is zeer pijnlijk.

…want het is beter om alleen te zijn dan in slecht gezelschap

Toch ben ik de laatste jaren zachter, verdraagzamer en meer open-minded geworden over andere mensen, al zeg ik het zelf. (speekselmedaille voor mezelf!)  Terwijl ik me vroeger keihard kon opjagen in andere types laat ik ze nu voor wat ze zijn.  Doe maar, ik kijk wel even toe en trek het mij niet aan.  Ik zoek ook bewuster sociaal contact, zelfs met vreemden.  Iets wat ik vroeger nooit zou gedaan hebben, want andere mensen waren raar.

Van alle ontmoetingen die ik deze week had waren er weer wat uit mijn blog- en instagramgebruik.  Dinsdag sprak ik af met Virginie die tot bij me thuis kwam.  Deze straffe madame spendeerde de laatste maanden in Pellenberg waar ze vele stappen zette in de goeie richting, letterlijk en figuurlijk dan!  img_20161211_130821.png

Vrijdagavond had ik een uitje met een bende blogvriendinnen.  Sylvie en ik moesten ons het minst ver verplaatsen want het was in Ieper te doen deze keer. Met Renilde, Josie, Valerie, Kelly en Tiny maakten we graag de markt onveilig bij de Coca-Cola truck.  Taste the season!  Jawel, die bende met die selfiestick, dat waren wij!  Ho-Ho-No!  #TasteTheFeeling

Zaterdagavond was het alweer “gank”.  Het waren andere bloggers en IG-vrienden al zag ik sommigen twee keer deze week want Virginie alsook Renilde waren weer van de partij.  Ik maakte kennis met Bert en ook met Sofie was het weer gezellig pratelen want ook zij was voor de 3e keer aanwezig op de instameet van Roeselare.

Anyway, er waren ook andere ontmoetingen, zo bezocht ik mijn grootmoeder (99) die momenteel in kortverblijf in het rusthuis is.   De ballon die met Linus aan de haal ging in september zorgde voor een prijs die we deze voormiddag gingen ophalen. Vanmiddag was het echter een ontmoeting van het minder fijne soort.  Was ik lustig boontjes aan het doppen (toppen zeggen wij eigenlijk), kom ik aan het laatste boontje en wat zie ik in dat bakje?  Een tettink!  Een wat?  Een tettink!  Ja een regenworm dus.  Een tettink tussen mijn boontjes.  Een levende tettink!  Er floepten vanalles aan gedachten door mijn hoofd:

  • Hoe lang zit die tettink al in mijn boontjespot?  Het bakje kocht ik woensdag ofzo in Den Aldi.  Het plasticje bleef al die tijd rond het potje.
  • Heeft die tettink al die tijd in mijn frigo gewoond in dat bakje?
  • At die tettink van mijn boontjes?
  • Deed die tettink kaka tussen mijn boontjes?
  • Doen tettingen kaka of zijn dat kaka-loze dieren?
  • Wat moet ik nu doen met die bonen?  Weggooien?  Toch maar weggooien dan.

Het eindigde met diepvrieserwtjes en een levende tettink in mijn PMD-zak.  Hij kan een beetje lege colablikjes gaan uitslurpen.  Kissak!

img_20161211_101632.jpg

 

 

West-Vlams voe behunners hesjteg 1

“Hashtag”, het zou zo een mooi West-Vlaams woordje kunnen zijn.  Zoals er zoveel zijn, geloof mij.  Toen ik vorig weekend op mijn instagram-account een reactie kreeg van Julie en Coeur over het woord “savatten” dacht ik: hmmm, daar zit een blogpostje in.  Blijkbaar is “savatten” toch geen algemeen gekend woord?  Dat is soms een beetje een probleem als West-Vlaming, sommige woorden komen voort uit het Frans, anderen uit het Engels, sommige woorden bestaan in andere dialecten, sommigen bestaan zelfs niet eens in het  dorp hier verderop.  Ik geef met trots toe dat ik plat West-Vlaams spreek.  Wie mij daarvoor graag uitlacht moet maar deftig verder lachen, ik trek mij daar in feite niks van aan.  Ik verdedig mijn West-Vlaams ook niet tot in den treure,  waarom zou ik, allemaal verloren energie.  Het is een mooi dialect en ik kan soms echt blij worden als ik nieuwe West-Vlaamse uitdrukkingen ontdek zoals deze:

’t Is in de schauwte en ut de wind daj de mjeeste leegoards vindt”

ofwel: In de schaduw en uit de wind vind je de meeste leeghangers.

Iets meer bekend bij ons:Leegoardzweet zit zere greed zingt Thof Van Commerce

ofwel: Een leeghanger is rap bezweet van het werken.  Ofzoiets.  Sommige dingen kun je gewoon niet treffelijk vertalen.

Zo zijn er nog enkele mooie woordjes die zeker ook noemenswaardig zijn:

  • De kositsen” of “koshitsesteen’n“: de kasseien
  • e trunte“: iemand die vlug jammert
  • e slunse“: een vuile vod.  Ook wel gebruikt op verschillende manieren:

–> kzin hele slunse“: Ik voel me eerder slapjes

–> “hele in slunsen“: Helemaal kapot, ook wel “hele in tuutn” of “hele na de wuppe

–> ” ’t is e vuile slunse“: Het is een dame die het niet zo nauw neemt de hygiëne

–>” rondloop’n in slunsen“: rondlopen in minder hippe, oudere kledij

  • e ruskabus“: iemand die zich van niemand veel aantrekt.  Ik gebruik het woord vooral voor mensen die er altijd wild en volle bak voor gaan zonder veel aan de eventuele gevolgen te denken.  Ik gebruik het ook om mijn jongste zoon te typeren, altijd volle bak rechtdoor.
  • de zulle: “Up de zulle up me gat zingt wederom ’t Hof Van Commerce.  De zulle is de dorpel.  Onze Gentse vriendin noemt dat “ne preutekoeler”.  Je ziet, alles heeft zijn charmes.  Mijn echtgenoot is afkomstig uit Roeselare wat dan ook weer andere dialectwoordjes met zich meebrengt.  Zo eet hij vanavond “pret” en ik “parret“.  Voor alletwee is echter prei, ik maak geen verschillende schotels klaar.

Welke typische woordjes uit jullie dialect vinden jullie zo mooi?