Ik beken…

…dat ik geen zo’n fan ben van van tags.  Mij taggen in zo’n blogding heeft meestal een averechts effect en ik laat het negen van de tien keer aan mij voorbij gaan.  Bij Evi zag ik deze echter passeren en het sprak mij wel aan.  Niet teveel vragen en voldoende luchtig om de week mee te starten.  Dus here we go!

Hoe zag ik eruit als puber?

Tjah.  Wie terugkijkt op zijn puberjaren en vond dat hij er toen fantastisch uitzag mag nu zijn hand opsteken!  Ik alleszins niet.  Elke drie maand een andere haarkleur.  Brede skatebroeken en dito schoenen, gelukkig nooit op een skateboard gestaan want een klungel was ik toen ook al.  Ouderwetse trainingsjasjes uit de tweedehandsshop en zo veel mogelijk elke vorm van het lichaam bedekken.  Het moment zelf lag ik er echter niet van wakker van hoe ik eruit zag al was ik wel heel onzeker over de acné die zowat constant in mijn gezicht aanwezig was.  Dagen van slechts enkele puistjes waren goeie dagen maar eerder een uitzondering.  Op mijn 16e liet ik deze pasfoto maken voor mijn voorlopig rijbewijs:

img_6291

Dit was blijkbaar op een slechte dag genomen.  Vreemd genoeg is de acné blijven duren tot ik het begin mijn twintiger-jaren ècht kotsbeu was en bij de dermatoloog volle bak ging doorklagen nadat ik enkele keren met flut-oplossingen naar huis kwam.  Hij schreef me toen twee redelijk agressieve zalven voor.  Bij de vraag wat ik moest doen als de kuur gedaan was zei hij “niets meer, het zal wegblijven”.  “Yeah right” en ik dacht er het mijne van.  Maar kijk.  Sinds die kuur ben ik er zo goed als volledig vanaf.  Was ik maar enkele jaren eerder geweest!  Binnenkort misschien eens teruggaan voor een zalfje tegen mijn rimpels 😉

Van welke muziek hou ik?

De vraag is eerder: van welke muziek hou ik niet?  Jazz!  Miljaar dat steekt tegen.  Er zit geen ritme in, het is ronduit irritant.  Er is een aflevering van Sex And The City die ik niet meer bekijk omdat Carrie met een jazzmuzikant aan het daten is, ik word er toponnozelgedraaid van.  Geef mij een hele dag K3-songs, punkrock of loeiharde metal: geen probleem.  Tomorrowlandmuziek, trage ballades of golden oldies: waar is die spotify?  Maar wil je mij folteren: bind een koptelefoon met jazzmuziek rond mijn hoofd.

Waar ben ik fan van?

Ik dweep niet met helden of adoreer niemand.  Mensen zijn mensen en wie iets meer kan is daarom niet beter dan iemand met minder mogelijkheden.  Niettemin kan ik wel genieten van de kunsten van iemand.  Zo vind ik het zalig om met die ene vriendin te praten omdat ze altijd de juiste dingen weet te zeggen.  Een kunst!  Ik kan begeesterd geraken als iemand klaar en duidelijk voor een groep kan praten.  Of als ik moet lachen om een cartoon kan ik in mezelf denken: “Toch een gave als je zoiets kan maken”.  Laatst kreeg ik via Kathleen van Verbeelding de tip om “Burn-out Dagboek” te lezen en het was een schot in de roos.  Geweldig boek waarin kwetsbaarheid op een creatieve manier in beeld wordt gebracht.  Dit noem ik kunst.img_5667

Waar weet ik nu echt niks van?

Politiek, informatica, mechanica, economie, bijna alles waar “bio-” voorstaat, wiskunde en noem maar op.  Het interesseert mij ook voor geen meter dus ik ben er niet rouwig om.  Beter mijn hoofd vrijhouden voor de dingen waar ik iets mee ben en als ik iets moet uitrekenen dan pak ik wel de calculator op mijn iPhone.  Wat ik dan wel weer weet is bij wie ik terecht kan als ik een probleem heb in één van de bovenstaande onderwerpen.

Wat weten maar weinig mensen van mij?

Ik ben een vrouw van uitersten.  Zo kan ik hard werken maar ook uitgesproken schaamteloos lui zijn.  Ik ben een overdadige planner maar het loopt evenveel in honderd.  Ik kan heel pedagogisch verantwoord te werk gaan en aan de andere kant de oudste een uur op de Nintendo Switch laten spelen omdat ik op mijn gemak wil zijn.  Ik ben gereserveerd en rustig maar tegelijk kan ik compleet mijn shit verliezen over iets kleins.  Ik ben een trouwe vriendin maar wie in mijn rapen schijt kan het nooit meer helemaal terugwinnen.  Ik ben niet koppig maar kan wel volharden als ik 100% overtuigd ben van mijn gelijk (wat bijna nooit voorvalt).

Wat kijk ik stiekem op TV?

Niets eigenlijk.  Als ik naar iets kijk is het helemaal niet stiekem.  Ik ben er niet beschaamd om dat ik de digicorder programmeer voor Temptation Island of Blind Getrouwd.  Dat ik op Netflix naar Gossip Girl of Gilmore Girls kijk.  Ik ben er van overtuigd dat  zo’n lowbrain TV me helpt om te ontspannen.

Wie zin heeft om deze tag over te nemen: laat zeker een linkje achter in de comments, dan kom ik eens neuzen en vergeet ook niet om eens bij Evi te kijken!

 

Aan het gele strand met calypso-songs.

Terwijl Linus zijn erwtjes verorbert draait hij zich om, op het land achter ons huis zijn de duiven wormpjes aan het pikken nadat het omgeploegd werd.  “De duiven dansen!” roept hij, tegelijk vliegt een erwtje uit zijn mond.  Ik kan hem geen ongelijk geven, hun wiegelende staartjes doen me inderdaad terugdenken aan de dansvloer op het trouwfeest afgelopen weekend.  Via Spotify laat ik hem Het Duivenliedje horen.

De playlist speelt verder en ik word naar mijn jeugd terug gekatapulteerd.  “Het Gele Strand” en “Rose” zijn blijkbaar ook nummers die ik woord voor woord kan meezingen.  Ik wijs mijn moeders’ Dual platendraaier als de schuldige aan.  Marijn Devalck ken ik vooral van “Mijn Gedacht” en grappen over Bomaworsten maar het zat ver in mijn achterhoofd dat hij ook kan zingen (en dat hij ooit een zwaar verkeersongeluk had waarbij hij bijna zijn stem kwijt was!).  Ik blijf in mijn kindertijd hangen en zoek op Youtube naar dat andere liedje over vogels:

Hij is niet echt onder de indruk en begint om Samson te vragen.  Verwend met een simpele app als Spotify terwijl wij vroeger met onze oor tegen de box van de radio zaten om te horen wanneer ze ons favoriete liedje zouden spelen.  Afspreken onder elkaar om op het perfecte moment de cassetteopname te starten zodat de nummer 1 van de top 30 er volledig zou opstaan.  Soms kon je het vorige liedje nog door het liedje horen spelen omdat het bandje versleten was.  Met een vers pakje lege cassettes waren we content.

Hij laat een erwtjesspoor achter zich als hij gaat verder spelen en ik roeffel in de reclamefolders.  Doordat er een nachtdienst op het werkschema staat ben ik overdag thuis en kan ik me even neerzetten om eventuele aanbiedingen te spotten.  Bladeren door reclamefolders vind ik best wel relaxerend.  Mijn oog valt op de “Terug Naar School”-pagina’s.

img_6198-1 Ik vraag me af of er kinderen zijn die op school met zo’n hip brooddoosje toekomen.  Ik denk aan de moeders die hierbij misschien druk ervaren en denken: “Blijkbaar is een boterham met kaas niet meer genoeg?”  Mijn kinderen eten een warme maaltijd op school dus ik heb geen brooddoosstress.  Wie mij al een tijdje volgt of persoonlijk kent zal misschien wel weten dat een woord als brooddoosstress niet eens in mijn  (of ieder ander) woordenboek staat.  Maar als jij  komkommerschijfjes staat te rollen op 3 september: no offense, voel je zeker niet aangevallen, ik spreek alleen voor mezelf.

De kinderen spelen samen met het DUPLO-huisje dat ik uit onze slaapkamer haalde (ben ik de enige die voorraden speelgoed op zijn slaapkamer bewaart?).  De speelgoedwissels blijven nog even hun werk doen al is de laatste week vakantie er altijd teveel aan.  Note to self: als er een Kazoukamp is in de laatste week van augustus volgend jaar: inschrijven!  Gelijk hoe mag ik vandaag bitter weinig klagen.  Ze spelen zelfs een vol half uur samen.  Zonder ruzie, zonder elkaars’ ogen uit te prikken.

img_6215

Altijd een risico om je te  vertonen als ze flink aan het spelen zijn maar dit tafereel wou ik wel even op de gevoelige plaat leggen.

Dat ze daarvoor 8 weken gewacht hebben laat ik even terzijde.  Niettemin mag ik over het algemeen eigenlijk niet klagen.  Er zijn eens geen bezoekjes aan spoed geweest, mijn vakantieplanning viel niet in duigen door onverwachte ziekte op mijn werk en ik kon een relatief gevarieerd aanbod brengen aan de kinderen waarbij ze elk ook individuele tijd krijgen met één of twee ouders.  Linus had zelfs een volledige week zijn ouders voor zichzelf.  Gisteren nam ik een Ilja-mama-dagje in het gezelschap van Josefien en haar zoon Emil.  We bezochten het Play festival in Kortrijk.  Eén woord: aanrader!  De foto’s spreken voor zich:

ff9632de-9d4f-4a5a-a393-a44731ccccba

foto door Josefien

img_6115

The making of….

img_6150

Een kamer gevuld met 3000 groene ballonnen.  Zo simpel, zo cool.

img_6087

Een gezichtje dat voor zich spreekt.

img_6091

Kinderen op een gigantisch luchtbed op de Grote Markt in Kortrijk, een koffietje op het terras ernaast voor de moeders.

img_6189

Sommige kunst was enkel om naar te kijken.  Zou wel zonde zijn moest deze carrousel stuk gaan.

Toch kijk ik uit naar volgende week maandag.  Weliswaar zonder opgerolde komkommers maar met loopsessies die niet in de agenda moeten gewurmd worden. Met maaltijden waar al eens een gesneden ajuintje in mag voorkomen zonder dat de wereld daarbij vergaat en we allen in gemuteerde monsters veranderen.  Want ajuintjes zijn des duivels toch?  Op de planning in september: de start van mijn opleiding Toegepaste Psychologie in afstandsonderwijs, een optreden van Get Ready!, de tweedehandsbeurs van Gezinsbond en de eerste gitaarles van Ilja.  Ohja en deze expositie wil ik zeker eens bezoeken in Genk.  Let’s go!

Nog Tim Burton-fans in da house?

Too sweet to be sour, too nice to be mean

Tijdens mijn loopje gisteren spotte ik twee tienermeisjes op de fiets.  Keuvelend, beetje zwalpend over de weg want ééntje was op haar smartphone aan het tokkelen.  Ik denk dat ze onderweg naar nergens speciaal waren, genieten van de paasvakantie en het samenzijn.  Het leek me zalig en ik werd er zowaar een beetje nostalgisch van.  Twee weken verlof hebben zonder echte verplichtingen.  Zonder zorgen, zonder planning.  Als ik een fijne tijd in mijn leven moet benoemen ga ik steevast voor mijn kotperiode, maar de periode ervoor kan er zich zeker mee meten.  Het was een onbezorgde tijd waarin we opgroeiden en alles wat op ons pad lag nog zo spannend en aantrekkelijk leek.  Nu ik meer dan dubbel zo oud ben vraag ik me soms wel eens af hoe het nu moet zijn als jongere.  Schermpjes, likes en bodyshaming zijn schering en inslag.  In die tijd wisten wij niet wat de andere op dat moment aan het doen was tenzij we toevallig aan het telefoneren waren met de huistelefoon.  Dat we daardoor eerst één van de ouders moesten passeren namen we erbij.  We waren stekejaloers op de meisjes in Amerikaanse series met een telefoon op hun kamer (d-uhhh DJ and Kimmie)  Er was geen Facebook en het internet kostte nog stukken van mensen, het werd gelimiteerd tot een half uur per dag waarin we zo vlug mogelijk onze mails openden en de inhoud ervan downloadden, grapjes werden via mail verstuurd, als je geluk had was hij nog geen 7 keer in je inbox gepasseerd.  Huiswerk werd in groepjes aan de livingtafel besproken bij die ouder die toevallig die middag niet moest werken, degene die pech had moest noteren.  Geen smartschool, geen smileys, geen swipes en geen defriending.  Ik kan me ook niet herinneren dat ik veel hobby’s had.  Ik sportte niet, was geen muzikant en tekenen kon ik al zeker niet.  Tijdens het weekend ging ik wel naar de jeugdbeweging en ik bleef lid en later leidster tot mijn 22ste.  Bazigheid zal er altijd een beetje ingezeten hebben vermoed ik.    Maar wat deden jullie dan heel der dagen?  De tieners van nu zouden het moeten vragen, ik zou al eens goed moeten nadenken.  Op het einde van de examenperiode deden we altijd “examenverbranding”.  Alle kladpapier en notities werden op een hoop gegooid en dat ging gewoon op de brandstapel.  In die tijd was sorteren nog iets voor AGALEV, wat we niet meer nodig hadden staken we gewoon in de fik achteraan in den hof.  CD-teksten vanbuiten leren was ook zo’n amusante bezigheid.  Ik zweer het u, ik kan Intergalactic van The Beastie Boys nog steeds van voor naar achter meekwelen.  *Another dimension, another dimension…*  Het aantal vrienden was ongenummerd, soms belden we wel eens iemand op om te horen hoe het ging, als we geluk hadden dan kenden onze ouders hun ouders en kon er een date gepland worden of als we slim waren planden we voor de vakantie al iets.  Bij fuiven mocht ik al blij zijn dat ik ten eerste mocht gaan en ten tweede voor 1u iedereen had gezien die ik wilde zien want dan moest ik steevast naar huis.  Ohja, en de zuipkaart moest ook zeker tegen dat uur volgestempeld geraken of het was zakgeld-smijt-weg.  We hadden geen gsm bij ons dus konden we maar zien dat we op de juiste plek stonden te wachten op het juiste uur of de volgende keer werd het uur zonder pardon een kwartier korter.  Althans daar dreigden ze toch altijd mee.  Het is gemakkelijk om te verzanden in “vroeger was alles beter” en van nature kijk ik alleen maar vooruit.  Er waren ongetwijfeld ook mindere momenten maar an sich denk ik toch dat de tijden nu helemaal anders zijn.  Daarom niet meer of minder goed.

En wat deden jullie zoal in de vakantie vroeger?  Vuurtjes stoken zoals wij?

Het potje

“Mama, kun je mij helpen, ik wil het Simpsonspotje voor mijn cornflakes”.  Ik ben een grote voorstander van zelfstandigheid en ik verwacht van mijn 5-jarige dat hij op zijn ééntje zijn ontbijt klaarmaakt.  Hij houdt zes andere soeppotjes tegen zijn borstkas terwijl hij het befaamde Simpsonspotje in de andere hand houdt.  Ik kan net op tijd de zes gebloemde potjes uit zijn handen helpen om alles in veiligheid terug te plaatsen.  Kinderen hebben – net als heel veel volwassenen- toch een voorkeur voor bepaalde tassen of kommetjes.  Zelf hou ik ook het liefst van de Suske en Wiske-tas op het werk, hier zijn dat mijn Douwe Egbertstassen met de dikke boord.  Ik laat hem dan ook klungelen om dat Simpsonspotje te krijgen.  “Dat is van nonkel Roderik hé” zegt hij soms.  Inderdaad, in onze tienerperiode waren The Simpsons de Minions van die tijd.  Overal doken ze op en de merchandising errond was gigantisch.  Vermoedelijk ging het Simpsonspotje ook mee naar ons kot.  Ik kan me alleszins herinneren dat het altijd in één van onze kasten stond.  Er werden cornflakes uit gegeten, chips in geserveerd, pudding in gemaakt.  Bart, Lisa, Maggie, Homer en Marge waren er altijd bij.  Hoewel Ilja nog maar weinig snapt van The Simpsons vindt hij ze alvast geweldig en het is dan ook goed te begrijpen dat dit zijn lievelingscornflakespotje is.

Vijf seconden later hoor ik een plof.  Van over de keukentablet zie ik zijn verschrikte gezicht, als ik dichterbij kom zie ik hem blootvoets staan tussen de scherven.  Samen met het potje is ook een klein stukje van mijn hart gebroken maar dat probeer ik te maskeren.  De tranen staan in zijn ogen.  Compassie vervangt mijn ontgoocheling.  Ik ruim het op.  Zeg hem dat het niet erg is.  “Zo’n dingen gebeuren”.

“Maar ga ik dan vandaag toch nog mijn nieuw carnavalspak krijgen mama?”

We knuffelen, ik vraag hem of hij geschrokken is en verzeker hem dat alles blijft zoals het was.  We kopen vandaag een carnavalspak en een nieuw potje.  Homer Simpson blijft -zelfs met een stuk uit zijn hoofd – grijnzen.

img_20170218_080246.jpg

 

Krokusverlof in woord en beeld

Er waren koekjes naar het recept van Annelies.  De superfood-produkten die ik vorig jaar bij Josie won kwamen nog goed van pas!  Supersimpel om te maken en een echte powerboost!

img_20160214_100850.jpg

Het koekendoosje kocht ik op een homesale.

 

Er was een armbandje voor ThinkPink.  Madame Stof zette deze verkoop op poten, chapeau!

img_20160214_101041.jpg

Nee, dank U voor de organisatie!

 

Er werd gesnoozed in bed met Linus.  Niet op tijd aan de schoolpoort moeten staan heeft zo zijn voordelen.  De blauwe pinguïn op de foto heb ik al bijna 5 jaar, ik gebruik hem massa’s veel, hij biedt net voldoende licht om te zien waar je trappelt en net te weinig licht om iemand wakker te maken.  Superding!

img_20160214_102625.jpg

Ondertussen zijn mijn wenkbrauwen eindelijk weer in orde, vreselijk als ze helemaal uit de kom groeien!

 

De oudste zoon werd in het werk gestoken.  Als je 4 bent kun je toch al eens helpen afdrogen vind ik.  Ik herinner me nog dat ik als kind samen met mijn broer moest afwassen, daarna mochten we de kookpot van de pudding uitlepelen op het trapje tussen de keuken en de living.

img_20160212_130825.jpg

Nog iemand waarbij het haar uit de kom lijkt te groeien!  De trui is oma-made btw.

 

Ik werd verwend door Danone, die ook de geheime aanbidder bleek te zijn.  Zalig zo’n ontbijtpakket!  Bedankt Danone en WalkieTalkie!  Het smaakte dubbel zo hard op zaterdagochtend na een nachtdienst!

 

Mijn lief bracht een doggybag mee voor mij (ik ben dan ook zijn bitch!) toen hij met vrienden ging uit eten naar Pizza Hut.  Gewoon het feit dat hij me een smsje stuurde “dat hij een stukje voor mij had meegenomen” maakte heel mijn avond goed.  Superlief.

img_20160214_100455.jpg

Ja, Pizza Hut is nu niet bepaald the real pizza zoals je hem bij de Italiaan eet, maar whatever, ik vind dat lekker!

Mijn zonen gaan sinds vorige week samen in bad.  Het is een waar spetterfestijn en het eindigt wel eens met een baby die omfloept of schuim in iemands’ ogen maar fun gegarandeerd!

 

img_20160205_175315.jpg

#boostyourpositivity uitdaging 1

Alright, we zijn vertrokken!

Opdracht nummer een in de #boostyourpositivity challenge is:

Schrijf een brief aan je zestienjarige zelf.

Hello 16-jarige Liese,

Ja, je noemde jezelf toen ook al zo, ook al doet bijna niemand in je omgeving dat, later zullen ze het nog steeds niet doen.  Misschien bekt het onvoldoende West-Vlaams, of past het niet genoeg bij jou, toch blijf je volharden in je nickname.

Er zijn ondertussen 16 jaren gepasseerd, evenveel als je er toen op je teller had.  Toen je 16 was wou je steeds meer, je wou 18 zijn, je wou student zijn, het middelbare schoolleven had nog weinig uitdagingen, behalve misschien die van zo veel mogelijk van je lichaam te bedekken.  Wijde broeken, kleurrijke wielertoeristenjasjes en T-shirts van Sesamstraat.  Dokter Martens, Kickers of Airwalks, als het maar zoiets was, zo weinig mogelijk vrouwelijkheid tonen, dat was het doel van je bestaan toen.  De komende 16 jaar evolueer je wel enigszins naar een beetje vrouwelijkheid, maar het blijft echter één van je zwakste kantjes ook al zweer je bij lange haren, “comfortabel” blijft je favoriete kledingstuk.

Je vond toen niet de liefde van je leven.  Verre van.  Je zocht wel, en sommigen maakten misschien wel eens een kans, maar pas binnen 7 lange jaren vind je je soulmate.  Gelukkig weet je dat niet, 16-jarige ik, of je gaf het op om verder te zoeken, om het andere geslacht te leren kennen en te doorgronden.  Je hebt weinig liefdesverdriet gekend meestal gaf je zelf als eerste op.  Blijf gewoon maar verder zoeken, je vindt hem.

Je denkt waarschijnlijk dat je binnen 8 jaar kinderen gaat hebben, want iemand die er 24 is heeft toch al kinderen?  Neen, niets daarvan is waar.  Je wacht uiteindelijk tot je bijna 29 bent.  Je bent er ook rotsvast van overtuigd dat je nooit gaat trouwen, well guess what, iemand heeft het je schuchter gevraagd en je zei “ja”.  Vijf jaar later zul je nog steeds heel erg overtuigd zijn van die keuze.

Ik hou niet echt van adviesgevers, en zeker niet als ze het ongevraagd doen.  Maar ik ga mijn eigen prikkelbaarheden aan de kant schuiven en toch mijn best doen:

Mijn advies voor jou 16-jarige Liese is het volgende: doe gewoon verder zoals je bezig bent, blijf genieten van het leven, blijf uitgaan, blijf mensen leren kennen.  Dat beginnen roken is geen goeie zet, maar tegelijkertijd leer je ook wat roken is en hoe verslavend het is.  Binnen enkele jaren zul je er wel vloekend vanaf geraken.  En ga meer op reis: ga elk jaar ergens anders, ontdek de wereld nu je nog vrij en onbezorgd bent.  Studeer harder zodat je later dat hoger diploma niet hoeft te halen als je al aan het werken bent.  En wat doe jij in feite in een richting zoals handel?  Dat interesseert jou geen bal, ga menswetenschappen studeren, het vormt een goede basis voor je verdere opleiding en voor je werkveld.  Maak nog meer vrienden, sommigen zullen blijven, anderen ga je uit het oog verliezen.  Degenen die ertoe doen, die pik je er later wel uit.  Hoe meer mensen je kent, hoe meer je kan ervaren en hoe meer uitdagingen het leven je kan bieden.

Ik stop met preken, want je bent 16 en je luistert niet naar iemand die er 32 is.  Dat hoeft ook niet, doe maar lekker je zin.  Je zal later nog genoeg moeten luisteren naar anderen.

wpid-20150202_1452452.jpg.jpeg

 

Hier zie je er als 16-jarige eindelijk eens een klein beetje vrouwelijk uit, de haren opgestoken, een bloesje aan (ook al was het een bloesje van de lokale Witte Uil, het was een bloesje). 

 

 

 

Kerststukjesnostalgie

Het was vorig jaar deze periode dat het minder begon te gaan.  Tijdens het maken van de grafstukjes begin november begon haar lichaam te staken.  Op je 96 lijkt me dat helemaal niet zo bijster vreemd, dat je lichaam er ineens genoeg van heeft.  Stel je maar eens in de plaats, bijna 100 jaar elke dag op gang komen, zonder tegenpruttelen, en wij maar klagen dat we tot ons 67 moeten werken.  Het ging slecht, het ging slechter, het ging bijna dramatisch…De dokter zei “nog enkele weken, misschien maanden”.  Een jaar later doen we dit:

“Meme, ik kom schooien, kan ik gerief voor kerststukjes lenen om op het werk er enkele te maken?”

“Joaj, ba joaj (als in “ja hoor”).  In ’t kot ollachter, en in de kelder en kikt nog e kir in ’t velokot.”

” ’t Is goed, ik ga wel kijken, blijf maar binnen, ziet daj een toppeer maakt.  (een val).”

“En je peist gie zeker dak ik nie kun’n goan?”

Ik vertelde er maar niet bij dat we vorig jaar na nieuwjaar haar bijna naar toilet moesten dragen, dat we enkele keren met een hele bende aan haar bed stonden “want het was voor ieder moment”.  Ik dacht terug aan het feit dat er elke avond iemand bij haar sliep, soms waren we met twee omdat het zo inspannend was.  Neen, ik trappelde achter, op zoek naar kerstgerief.  En ik trappelde naar de kelder waar ze wijselijk boven bleef staan, wijzend met haar stok “en in die doze, kikt doa ne kjir“.  Ik zei niets en vroeg haar mening over welke takken ik het beste uit haar hof kon plukken en of ik die eerst moest drogen (“ba neen, dat droogt zichzelf”).

Ik bedankte haar, ging naar het werk en maakte kerststukjes “meme-style”.

wpid-20141203_1747532.jpg.jpeg

Ze zijn iets bombastischer uitgevallen, maar voor een eerste keer zijn ze relatief gelijkaardig aan die van meme.  Al zijn die van meme slechts een herinnering meer…kerststukjes maken, dat kan ze echter niet meer…