De vingerknip

Vooral ’s morgens als ze bij me zitten aan de ontbijttafel kan het besef me keihard in het gezicht slaan. Ik hoor hun malende mondjes en zie ze eten alsof hun leven er vanaf hangt, om de één of andere reden is het ontbijt hun favoriete maaltijd. En terwijl het van hap-slik-kauw gaat denk ik soms: ik ben verantwoordelijk voor die mondjes. Ik moet ervoor zorgen dat ze elke ochtend kunnen happen, slikken en kauwen. Maar meeste ochtenden verwonder ik me er over dat ze nog altijd manieren vinden om te morsen.

Terwijl ze zich aankleden kan ik me soms afvragen: wanneer hebben jullie geleerd om dit zelfstandig te doen? Was ik daarbij? Ik kan me nog perfect voor de geest halen dat ik Linus met zijn 4,410kg-zware lichaampje voor het eerst in bad stak. Proper rond het naveltje wassen en voorzichtig voor het hoofdje als ik zijn rompertje over hem trachtte te wurmen. Hij heeft nooit maatje 50 gedragen. Een Michelinmanneke. Maar meeste ochtenden erger ik me aan het feit dat hij nog altijd komt vragen om zijn kousen aan te trekken.

Als ze zich klaarmaken voor school denk ik soms: zit Ilja echt al in het derde leerjaar? Als hij achteloos zijn rugzak over zijn schouder gooit en zijn schoenen bindt. Hij wordt er 9 volgend jaar. Waar zijn die negen jaren naartoe? Maar meeste ochtenden toon ik met opengesperde ogen mijn horloge aan hen terwijl ik vraag om wat tempo te steken.

Wanneer ze samen hand in hand door de schoolpoort gaan, een gewoonte van toen Linus voor het eerst naar school ging, denk ik soms: “Ze gaan altijd broertjes zijn, no mather what happens”. Maar meeste ochtenden denk ik: “Oef ze zijn gekleed en gepakt en gezakt op school geraakt”.

Als de ene nog aan het nasnikken is omdat hij zijn kaak stootte tegen een deur en de andere op hetzelfde moment drie treden van de trap glijdt, dan denk ik: maar alléé zeg, hoe is het mogelijk?? Daarna trek ik ze allebei op mijn schoot om te knuffelen. Eén met een pijnlijke poep en één met een blauwe kaak. En dan ben ik opgelucht: “dat het gelukkig maar dàt is”.

Ik besef het soms op de meest onbewaakte momenten. Ik heb twee gezonde kinderen die samen ruziën maar ook samen dansen. Twee kinderen die keihard op elkaar gelijken en tegelijk zo verschillend zijn. Ruskabusjes die veel te wild en te luidruchtig kunnen zijn bij hun introverte moeder. Belhamels die tien minuten later vragen of ik bij hen wil zitten om te knuffelen terwijl ze televisie kijken.

Ik moet er meer bij stilstaan.

Want in een vingerknip kan het voorbij zijn.

foto: Kelly Steenlandt Fotografie

Waar ik anno 2019 nog altijd van opkijk…

  • koffie geserveerd in cornflakespotten. Hipstergedoe, doen we dat nog eigenlijk? Geef mij maar een koffie in een mok met een oor aan, zodat ik niet smos met my precious.
  • er zijn mensen die niet begrijpen waarom ze niet naast me mogen komen staan en meegapen op het scherm van de geldautomaat
  • waarom niemand “How I Met Your Mother” lijkt te kennen? Nochtans legen-wait for it– dary, start wel netjes bij het begin als je dan toch van plan ben om eraan te beginnen!
  • dat sommige mensen nog altijd de opmerking maken: “Op Facebook zag alles er nochtans shiny happy uit….” vervang Facebook ook gerust door Instagram.
  • psychische problemen worden nog regelmatig als een zwakte aanzien.
  • het concept “shitty dinner” uitleggen aan mensen en horen “..Dat ze dat nooit zouden kunnen! Want wat zouden de mensen wel niet zeggen?”
  • de zin “Wat gaan de mensen wel niet zeggen?” tout court. De mensen? Welke mensen?
  • de integrale cast van FC De Kampioenen leeft nog.
  • dat “respecteren van personal space” niet bij iedereen gekend is. Die mensen verzamelen zich meestal aan de kassa bij mij. Ze lijken niet te begrijpen, elke keer ik een stap vooruit zet, dat ze me dan niet moeten volgen.
  • dat ik planten in leven kan houden.
  • in communicatieve tijden met allerhande middelen om elkaar te bereiken blijkt het toch zo moeilijk te zijn om tot een concrete afspraak te komen.
  • na zorgvuldig wikken en wegen, berekenen van tijdstippen en downloaden van allerlei apps, dat -bij mijn vervoerskeuze- de auto nog altijd van het openbaar vervoer moet winnen.
  • hoe mijn kinderen alleen maar op foto keihard op elkaar gelijken en niet in bewegend beeld.

De boeken van 2019

Het was een slow start in 2019. Aan het tempo waarin werd gelezen dacht ik dat ik aan het slechtste leesjaar ooit ging komen. Vooral het feit dat ik ’s avonds veel vlugger in slaap val dan anders heeft daar wel wat mee te maken. Veelal probeer ik ’s avonds een half uurtje te lezen voor ik mijn lichtje dichtknip maar de laatste maanden voel ik al na een kwartier dat de tekst begint te dansen.

Toch heb ik er dit jaar mijn werk van gemaakt om eens meer een e-book te lezen via de Kobo-app. Ik ben er altijd wat weerbarstig over geweest maar ik merk wel dat ik veel meer kan lezen als ik altijd een e-book in mijn sjakosj heb.

Een top drie maken is dit jaar dan ook extra moeilijk omdat ik wat moeite heb om te beslissen of ik de roman van mijn broer er al dan niet in zal verwerken. Telt een boek waar een beetje bloed door stroomt mee? Misschien best niet want mijn mening daarover is toch vertroebeld hé. Voor mij is het sowieso al het beste boek van 2019.

Ok. Laat ik dit jaar misschien een top maken van de boeken die mij het meest zijn bijgebleven, daarom niet persé de beste boeken.

  1. “Gesprekken met vrienden” van Sally Rooney was het boek dat voor mij de grootste pageturner was. Ik had enorm veel moeite om dit boek aan de kant te leggen.
  2. “#nietaankindengezinverklappen” is me bijgebleven omdat het mij het meest heeft ontgoocheld. Niet dat ik het boek op zich slecht vond maar ik had er gewoon iets anders (meer?) van verwacht denk ik.
  3. “Notities uit de jungle” daar heb ik het langste over gedaan. Het lijkt alsof het hele voorjaar in dit boek is verdwenen.
  4. “Sterke meisjes huilen niet” heb ik in één namiddag uitgelezen nadat ik erover had gehoord tijdens een opleiding rond kinderen met gedrags- en emotionele problemen.

Zo, dit was 2019 in boeken. Ik ben ook nog altijd bezig in “Go Run” van Josefien De Bock, “De jongen die opgroeide als hond” van Bruce Perry en “Of Hoe Waarom” van Hanna Bervoets dus deze boeken worden waarschijnlijk de eerste van 2020.

Nog boekentips voor 2020?

Laad me met rust

Om 4u50 lag ik te draaien en te keren deze ochtend, om mijn wederhelft niet te storen besloot ik in de zetel nog wat nachtrust mee te pikken, ik slaagde er enkel in om de roman waarin ik al enkele weken bezig was uit te lezen. Ik ben al vier uren wakker en dat klinkt wat surrealistisch maar het geeft ook net dat extraatje aan mijn eerste vrije dag na de examenperiode. Het huis is ontploft, wasmanden staan in het rond, de keukentablet is weer bezaaid met allerlei items die nergens plaats vinden.

Terwijl de tweede kan koffie doorloopt zet ik me aan de keukentafel met mijn laptop. Op mijn tadaa-list voor vandaag kan ik reeds noteren:

  • boek uitgelezen
  • twee wasmachines gedraaid
  • kleren op het wasrek gehangen
  • één droogkast aan het draaien
  • vaatwas gevuld
  • twee manden was geplooid
  • kinderen klaargestoomd voor school, boekentasjes gemaakt, over en weer naar school gereden

8:59: Vermoeidheid valt over me als een wollige wintercape.

Er is verse koffie. En verse tijd.

De 7 Ge’s

Geërgerd: De laatste weken krijg ik regelmatig commentaar op mijn figuur. Vooral de boodschap: “Jij blijft maar vermageren” komt menigmaal voor. Ik weet dat veel mensen hier opgetogen mee zouden zijn, maar bij mij komt het bizar over omdat het simpelweg geen waar is! Ik ben in de laatste twee jaar zelfs vier kilo zwaarder geworden. Ook al bedoelen veel mensen het goed, ik ben er precies niet door geflatteerd. Ik werd zelfs al “pannenlat” genoemd, dat aanzie ik eigenlijk als een belediging.

Getwijfeld : Er zijn wel al periodes geweest waarin ik in de knoop lag met mezelf. Ze komen en ze gaan. Veelal door wat introspectie en voldoende beweging. De voorbije weken stonden in het teken van: “twijfelen aan de keuze die ik heb gemaakt om mijn schaarse vrije tijd op te offeren aan mijn studie”. Het gaat met ups en downs en ik zou er (NOG) een volledige blogpost over kunnen schrijven maar daar ga ik niemand mee vervelen. Laat ons zeggen dat het er niet altijd even fris aan toe gaat in mijn aarzelende kop de laatste dagen. Tegelijk zijn het ook #firstworldproblems wat me dan opnieuw aan het twijfelen doet slaan, want ik kan verder studeren terwijl er zoveel mensen zijn die het niet kunnen!

Gesnoept: My homeboy Sint-Maarten is geweest maar onze kinderen eten van twee walletjes want ook Sinterklaas komt voor hen (dat komt ervan als je grootouders hebt in verschillende delen van West-Vlaanderen). Dat betekent vooral: dubbel snoepgoed voor ons want als onze zonen in bed zitten trekken wij uiteraard de zak pikkenikken open. Ik smolt de sint-chocolade reeds in een chocomousse to die for, zo moet ik binnenkort niet nóg een nacht optjoolen met een geconstipeerde kleuter. We leren het niet!

Geholpen: mijn sister-from-another-mister kwam langs met een voedselpakket om de blokperiode door te komen. Zo lief! Ook mijn ouders boden hulp aan door de kinderen vandaag op te vangen in de namiddag zodat ik kon verder werken. Ze werden netjes gewassen, in pyjama en met een volle maag teruggeleverd. Hoe chique is dat niet?

Geapplaudisseerd: voor een aantal mensen rondom me. Mijn broer gaat het land rond om zijn nieuwe boek te promoten tijdens lezingen en interviews. Zo kwam hij het voorbije weekend naar de bibliotheek in Poperinge en combineerden we dat met een fotoshoot van ons (kern)gezin. Kelly kwam langs en we troffen het met het weer: een prachtige herfstdag zonder regen. Het resultaat is noemenswaardig prachtig. Zo heb ik ineens ook een mooie foto van mijn ouders.

Voor Josie heb ik geapplaudisseerd want ook zij schreef een boek. Go Run! ligt sinds enkele weken in de winkel èn op mijn salontafel. Het is een lijvig boek met een plezierige vormgeving en Miss Josefien straalde op de boekvoorstelling!

Geërfd: mijn mama deed me de verlovingsring van mijn overleden grootmoeder cadeau. De ring paste me niet en hij was door de jaren wat fragiel geworden. Bij de juwelier liet ik hem omvormen tot een hangertje en kocht ik een halsketting voor erbij. Voor het eerst een “echt” juweel mèt emotionele waarde!

Gefotografeerd: De herfst is volgens mij echt een fenomenale periode om van de zon in al zijn facetten te genieten.