Liese

Page 74 of 118

mei 26, 2015

I want to be a part of it!

Van Chrissebie kreeg ik een LiebsterAward. Het is de bedoeling om de vragen die ze stelt te beantwoorden en nieuwe mensen te taggen en die tegelijkertijd ook met 11 vragen te bestoken. Althans, dat denk ik toch en ik ga het zo doen. Bedankt Christa!

1) Tegen wie zou je eens goed je gedacht willen zeggen, zonder angst voor de gevolgen.

Tegen iedereen die zijn eigen gedacht opdringt, zich onverstoord moeit of onbeschofte vragen stelt. Tegen iedereen die oordeelt zonder nadenken.

2) Welke band mag wel eens een huisconcert geven bij jou thuis?

Oh dEUS, weest welkom in mijn nederig stulpje. I’ll make you cookies!

3) Met welke bekende Vlaming wil je bij pot en pint een diepgaand gesprek houden

Ewel, dat vind ik een moeilijke. Een diepgaand gesprek is voor mij dezer dagen niet echt een optie. Ik mag al blij zijn als ik een casual gesprek kan gaande houden, het slaaptekort moet zich toch ergens uiten. Dus ik ga heel oppervlakkig moeten kiezen tussen beauty en beauty. Kurt Rogiers en Louis Talpe. Want als ik dan toch tijd moet maken voor een man die niet de mijne is dan wil ik wel dat hij er zo goed uitziet als die van mij. Doe maar Louis Talpe, zoals ik eerder schreef: de beauty is er, maar zijn er ook brains?

4) Je wint een droomreis naar keuze, waar gaat die naartoe?

Thoh, doe mij toch maar New York. Ik wil het wel eens beleven. Samen met mijn echtgenoot. Ja die mag mee.

5) Met welke wagen wil je wel eens een proefritje doen?

Thoh, ik ben niet echt een autozot, ik zou liever een vespatoertje doen eigenlijk. Of toch. De Grave Digger van de Monstertrucks. Daarmee wil ik wel eens over een berg autowrakken rijden.

6) Je krijgt een unieke uitdaging , maar daar moet je verhuizen naar Australie, neem je de uitdaging aan?

Neen, wat moet ik daar gaan beginnen zonder iedereen rond me die ik zo graag rond me heb?

7) Wat is de favoriete inrichting voor je huis, modern, klassiek, rustiek, of alle stijlen dooreen?

Hmm, ik ben nog gek op mangohout of shishamhout voor kasten. Ik droom van een grote boerentafel en een gigantische vitrinekast om niet alleen de boeken maar ook andere fietjefak in te installeren. Momenteel is het we-hebben-geen-geld-voor-iets-anders meets Ikea.

Deze kast is helemaal mijn ding!

8) Waar zou je waanzinnig veel geld aan geven, als je de lotto zou winnen?

Aan die vitrinekast :-), mooie kleren en ik zou ieder weekend uit gaan eten en elke maand op weekend gaan. De rest op de spaarboek want wie weet waarvoor we ons geld nog allemaal gaan nodig hebben?

9) Geef je wel eens iets aan een bedelaar of een straatmuzikant?

Neen. Sorry bedelaar of straatmuzikant. Misschien eerst die lotto winnen?

10) Wat is het meest nobele wat je ooit gedaan hebt?

Ik probeer attent te zijn het hele jaar door al lukt dat niet altijd even goed hence de bedelaar en de straatmuzikant. Er springt niet meteen iets uit.

11) Wat is het eerste wat je zou proberen te redden uit een huisbrand, (echtgenoot, kinderen, hond en kat zijn al in veiligheid)

De grote zak geld op mijn slaapkamer tegelijkertijd met mijn illusies. De laptops met de foto’s van de geboortes en de fotoalbums. De bak met alle papieren van ons huis en de verzekeringen zou het tweede zijn, voor de rest zou ik maken dat ik weg ben.

Voila, I did it, ik deed er wel twee dagen over en het duurde zeker drie dagen voor ik de tag had ontdekt, maar het is gelukt.

Ik tag graag volgende personen:

MissAnstro

Renilde van Mooi Ding

Kirby van Zomerbloemweg

Je doet ermee wat je wil hé, ’t is maar bloggen hé, niets is verplicht! 🙂

De vragen:

1) Hoe zou je een nieuw huisdier noemen?

2) Duurzame kledij die je lang kan dragen of kledij uit ketens die je na een tijdje moet vervangen?

3) Welk geschenk vind je steeds leuk om krijgen?

4) Wat is voor jou een groot compliment?

5) Een witte kerst of een snikhete zomer?

6) Liever een lang verlof of liever verschillende snipperdagen?

7) Geloof je in “het lot” of “meant to be”-toestanden?

8) Heb je een vast ritueel om de dag te starten?

9) Georganiseerde chaos of strikt gestructureerd leven?

10) Welke tv-serie zou je iedereen aanraden?

11) Een groot feest met al je vrienden of een intiem dinertje in een sterrenrestaurant?

Have fun!

mei 22, 2015

en de drankjes waren op

“Flink zijn en op tijd pipi gaan doen hé!” riep ze hen nog na. Toen ze beiden hand in hand de schoolpoort binnenstapten zuchtte ze “heihhh” haar emoties voor zich uit, terwijl ze hen dromerig nakeek. Ik glimlachte van herkenning toen ik bij haar passeerde. Ook ik zette mijn oudste af om op schoolreis te gaan. Met een picknick, twee drankjes en een versnapering, want zo stond het in het briefje waarin we moesten toestemming geven om mee te gaan. De schoolreis ging 10,5 euro kosten op de schoolrekening, daarom werd er even gecheckt of het wel ok was. Uiteraard ontzie je je kind zoiets niet, maar wat als je het niet breed hebt? Wat als je twee oudere kinderen elk 15 euro moeten betalen omdat zij met de bus gaan. Wat als die 40,5 euro je budget is om eten te voorzien voor diezelfde kinderen in die week? Hoe los je dat op? Voor ons is het evident dat we dit betalen, maar ik wil me niet voorstellen dat ik die keuze moet maken. Dat ik moet nadenken over hoe we dat bedrag gaan ophoesten. Moe maar voldaan kwam hij thuis, er werd niet over geld nagedacht.

mei 20, 2015mei 20, 2015

Hello Fresh

Het is algemeen geweten dat ik nooit De Beste Hobbykok Van Vlaanderen ga winnen. Moest ik ooit aan een preselectie hiervan willen meedoen dan zullen er serieus paddenstoelen uitgedeeld moeten worden aan de selectiecommissie. En met paddenstoelen bedoel ik niet de soort die je bij uw steak champignon geserveerd krijgt…

Het is algemeen geweten dat ik nooit De Perfecte Huisvrouw ga winnen. Moest (dit bestaan en) ik ooit aan selectie hiervan willen meedoen dan stel ik voor dat we het kuisproduct spiken met alcohol. Voldoende om met de dampen alleen de selectiecommissie strike te krijgen zonder al te veel moeite.

In volle kraamtijd is het gelukkig gepermitteerd om uw wankele huishouden en uw belabberde kookkunsten compleet te laten slingeren. Omdat de diepvries die ik volstockeerde tijdens mijn zwangerschapsverlof lichtjes aan leeg wordt besloot ik om Hello Fresh te proberen. Ok, ik moet toegeven: ook omdat ik in mijn Roze Doos een kortingsbon van 20 euro had ontvangen -gierigheid gaat niet over, kraamtijd of geen kraamtijd.

Voor wie het niet kent: Hello Fresh is een systeem waarbij je online intekent voor een aantal maaltijden die je aan de deur laat leveren. In feite worden alle ingrediënten geleverd voor (in mijn geval) 5 maaltijden voor 2 personen.

Je krijgt er een receptenbundeltje bij, daarin staat vermeld hoelang je aan een bepaald recept zal bezig zijn. En echt, de tijden kloppen. Toch zeker als je -net als ik- het recept letterlijk volgt. Wel, ik kan één ding zeggen, ze hadden het beter “Hello, where have you been all my life?!” genoemd. Kookwonder of niet, je voelt je op slag een goeie huisvrouw. Ineens kan ik koken met dingen zoals kurkuma (sinds Hello Fresh weet ik ook ineens dat kurkuma geen soort overdraagbare ziekte is)

Of ik sta ineens oreganoblaadjes van een takje te ritsen alsof ik nooit anders heb gedaan -rits rits…rits-rits…like a pro! Ze zouden dat op een schortje moeten drukken voor mij! Ik hoef niet naar de winkel te tjoolen met een Maxi-Cosi en ik hoef zelfs niet na te denken over wat ik ga klaarmaken. Hello Fresh doet het allemaal voor mij. Van kraamhulp gesproken zeg!

En aangezien we hier graag op de kilo’s letten, per recept staat het aantal kCal aangegeven.

Alles is begrijpbaar, ook met een baby op de schouder die de aandacht wel eens durft op te eisen.

Ook blauweplekmans at mee. Al moet ik daar de laatste tijd soms eens een kwakske ketchup bijgeven, dat lijkt alles ineens superlekker te maken.

Een heerlijk slaatje met veldsla, radijsjes en het blad van radijsjes (iets waarvan ik niet eens wist dat je het mocht opeten!)

In de folder staat ook dat je -indien je dit wenst- de kartonnen doos gewoon mag ledigen en terug kan meegeven met de koerier. In ons geval wordt die herdoopt tot een garage voor de vuilniswagen.

De laatste tijd vindt Ilja poseren voor foto’s echt een hassle. “Lach eens” is duidelijk niet de juiste boodschap om een mooie lach te verkrijgen….

(ps: Voor wie dit wenst: ik bezit nog twee coupons van 20 euro korting voor wie graag eens wil testen. Let me know in de comments of via mail!)

mei 15, 2015

Door-de-weekjes #3

Binnenkort organiseren we een familiefeestje voor de geboorte. Niet echt een babyborrel, meer een familieborrel. Dat maakt het uitnodigen echt veel minder moeilijk. Je hoeft geen lijn te trekken van “wie nodig ik uit en wie valt uit de boot”, iedereen die op de één of de andere manier familie is aan Linus is uitgenodigd. Linus kreeg alvast een geweldig knappe outfit cadeau van onze overbuurvrouw, en voor mijn oudste zoon ging ik gisteren shoppen bij JBC. Het was een berekende gok, JBC is nog graag open op een feestdag. Het moest passen dat ze ook nog eens solden plus extra kortingen deden tijdens het hemelvaartweekend. Sinds enkele maanden laat ik hem kleren passen voordat ik ze koop. Best dat ik het deze keer ook deed, want de maat waarvan ik dacht dat hij ze droeg bleek te klein te zijn. Niettemin vond ik 4 stuks voor iets van een 40 euro, ik deed 62 euro profijt en Ilja staat alvast helemaal in het nieuw. Ik hoef er geen tekening bij te maken dat ik -de soldenfreak- weer helemaal in mijn nopjes was met al die korting.

Zelf paste ik ook enkele stukken, ik kan ook wel een beetje nieuwe kleren gebruiken. Dat stond al vast voor de aanslag op mijn lichaam, veel stuks hebben ofwel gaatjes of zijn versleten van het vele wassen. Ik ben ook van plan om mij iets minder casual te gaan kleden, iets met 33 worden denk ik. In JBC paste ik alvast een zwarte jumpsuit. Ik was al een tijdje nieuwsgierig naar hoe zoiets mij zou staan en vroeg daarbij de mening van de verkoopster. Niet alleen waren de broekspijpen veel te lang (maat XL is nochtans mijn maat met mijn 1m78), de dame in kwestie vond het helemaal niet geslaagd. “Dat is het niet hoor meisje” zei ze beslist. “Je bovenlichaam wordt verkort en je heupen worden in de verf gezet”. Toen ze het zei kon ik haar alleen maar gelijk geven, het flatteerde niet. Ondertussen wacht ik ook een bestelling bij Zalando af met een andere jumpsuit, eens zien wat dat geeft.

En vandaag -net nadat ik in de Studio100winkel JBC de kassa spijsde- lees ik dit in de krant:

Het heeft lang geduurd voor ik mij een mening over Louis Talpe kon vormen. De meeste vrouwen vinden hem een hunk eerste klasse. Ik heb het nooit echt geweten. Ik zag hem in Mega Mindy, in De Ridder en nu volg ik ook Spitsbroers. Het is sinds zijn prestatie in Spitsbroers dat ik hem leer appreciëren. He had to grow on me. Toch neemt het niet weg dat hij “een muile om op te kloppen” heeft. Ik wed dat hij met die grijns veel barfights heeft ontlokt, en als het geen barfights waren, dan misschien wel catfights. Want ok, ik ben er eindelijk uit: het is een knappe man. Een grote man ook, en laat dat nu net iets zijn dat ik heel aantrekkelijk vind – hence the husband!

Ik volg niet alleen Spitsbroers, ook Mijn Pop-Up-Restaurant staat weer op mijn digicorder. Dinsdag en donderdag! Ik heb geen voorkeur voor een restaurant, maar het koppel that we loved to hate is er reeds uit. De Thomas met zijn Alexia. Die kerel – daar ergerden wij ons dood aan, maar sinds ze eruit zijn is het iets minder amusant, want realityTV kijken is net iets leuker als je je een beetje kan ergeren vind ik.

Van Liselotte word ik echter heel gelukkig. Haar droge humor, haar présence, de manier waarop ze zich uit moeilijke situaties lult, machtige vrouw!

Ook de geheime recensenten van deze week waren hilarisch

“De Boxy’s”. Alsof ze één persoon zijn die zich heeft opgesplitst. Symbiotische relaties, ze bestaan. Tweelingen die tot op het einde van hun dagen dezelfde kleren dragen….ook dat bestaat blijkbaar nog.

mei 11, 2015

Twee weken oud en al op avontuur

De dingen die al eens voorvallen als je je baby aan het voeden of aan het verschonen bent en dus – uiteraard – gene weg kan:

* De kleuter van bijna 4 die -onder toezicht- zelf zijn boterham met choco mag smeren maar daarbij de chocopot gevaarlijk op de boord van de tafel laat balanceren. Terwijl hij dit netjes probeert terug te plaatsen hapert hij uiteraard aan zijn glas melk waarbij het net niet omvalt. -oef-

* De kleuter van bijna 4 die hetzelfde choco-mes aflikt, gekartelde rand uiteraard tegen de tong. -no harm done – oef² –

* Uw wasrek dat ineens een eigen leven gaat leiden op uw terras. De enige niet-zwangerschapsbroek waar je in kan gaat zo propertjes tegen dek in het gras. – geen grasplekken op te zien – oef ³ –

* Na het boertje even het wasrek gaan terugzetten. Om het tijdens het verversen weer te horen omvallen. -shit-

* De baby van 2,5 weken oud die zijn broekje volmaakt. In zijn verse pamper uiteraard. -shit²-

* De buurman die dringend komt kloppen op het raam terwijl je een bomvolle mosterdgele pamper verschoont. Halfweg hem toch binnenlaten, met een baby met blote kont slingerend aan je arm. Horen dat je helemaal niets elektrisch mag aansteken…er blijkt een gasleiding geraakt bij de wegenwerken voor uw deur. -fuck –

* De brandweer – volledig in hun verpakking en al – die u dringend verzoekt uw woning te verlaten. Niet langs de voordeur, daar is het te gevaarlijk.-fuck²-

* Ik die -lichtjes in paniek- stamelend vraag of ik het kind zijn broek nog mag terug aandoen. Gelukkig, dat mocht nog. -oef-

* Een evacuatie zonder erg, geen huizen de lucht ingevlogen, iedereen ongedeerd.-oef²-

* Even slikken en weer doorgaan. -slik-

* Gelukkig ’s avonds alweer kunnen genieten van een ontspannend warm badje.-aaaaahhh-

mei 5, 2015

11 beelden na 12 dagen

Veilig in de armen van papa, daar is het goed (ik kan het weten).

Grote broer reageert enorm positief. Het is “zijn” baby!

Letters: http://www.houtenlabel.nl Kleur: eigen verfpot

Hier draagt Linus het eerste pakje van Ilja indertijd. Ze gelijken absoluut niet op elkaar als baby. De ooievaar heeft Linus ook flink te pakken gekregen, de ooievaarsbeetjes zouden tegen zijn 2 jaar moeten verdwenen zijn al kan het ook langer duren. Ik maak er mij alleszins niet druk in, voor mij is het perfect.

Het geboortekaartje (voorkant): tekening: zelf getekend. Inkleuring en grafische vormgeving: Frederick Durnez. (ook meer info hier). Druk: Nico Decock

Geboortekaartje: achterkant

Het is waar wat ze zeggen: eens je weer een baby hebt lijkt je oudste kind een gigant. Hij leek ineens een jaar ouder toen hij voor de eerste keer in de materniteit binnenkwam.

Geboorte-attenties. Ik heb Ilja opgedragen om hieraan te denken als er bezoek komt, want iedereen weet dat dit altijd vergeten wordt. Mensen zouden er moeten durven zelf om te vragen. Ik zou daar alleszins geen aanstoot aan nemen! Dus: be my guest en neem er ééntje als je langskomt!

Sticker: www.flyer.be. In opdracht en ontwerp van Frederick Durnez.

Deze Woody-duif is de knuffel van Linus. Ilja heeft hem gekozen en het was dan ook zijn taak om deze veilig en wel naar de materniteit te brengen als de baby was geboren.

Kaartjes krijgen blijft de max!

mei 4, 2015

Ik blijf een vrouw…

Ik had niet gedacht dat ik zo kort na de bevalling al bezig zou zijn met onderstaande zaken, maar het is precies sterker dan mezelf.

Ik heb, sinds mijn begin twintig, altijd al moeten blijven opletten met mijn gewicht. Niet dat ik dat deed in die tijd, maar uiteindelijk ging ik twee jaar geleden helemaal erover door ineens 83 te wegen. Ik was pafferig, kleren pasten mij niet goed, of ik kocht ze reeds een maat groter. Neen, het was dat niet echt voor mij. Er werd op mijn eigen manier gedieet. Eerst een beetje drastisch, daarna gematigd. Ik combineerde het met lopen wat me een heel goed resultaat gaf. Drie keer per week lopen en gewoon opletten wat ik in mijn mond stak was voldoende om na het dieet gewoon op gewicht te blijven. Toen was er vorige zomer. En chips, cava en heel veel aperitiefjestijd. Er was grote vakantie, minder ruimte om te lopen met mijn kleutertje thuis. Tegen de tijd dat ik in Oostenrijk was woog ik alweer 80kg. Ik kwam van 77.

En toen bleek ik zwanger te zijn. (het klinkt dramatisch, maar het was een gewenst godsgeschenk hoor!) Maar, die 3 kg die ik mezelf al had aangesmoefeld kwamen niet van pas, want dat is 3 kg die ik nog eens bij de zwangerschapskilo’s kreeg.

Ik kwam al bij al niet zo dramatisch veel bij. Op het einde van mijn zwangerschap woog ik 93 kg. Tegen dat ik vorige week deze tijd uit het moederhuis kwam woog ik 86. Een week later is dat nog 82,9. Vreemd hoe ik in een week tijd 3 kg kan verliezen, maar ik vermoed dat dat normaal is de eerste dagen na de geboorte?

Ik verlang al sinds mijn zwangerschap terug naar het lopen. Ik zie op instagram en blogs allerlei foto’s voorbijkomen van ochtendloopjes, sportschoenen, zweet-T-shirts, Wings For Life, etc. You’re killing me people!

Gisteren wou ik met de buggy een regenbui voorbijlopen, dat bleek geen zo’n goed plan, ik voelde mijn baarmoeder zowaar weg en weer klutteren. De kinesiste raadde me aan om zeker 6 weken te wachten, maar hoe ik het gisteren voelde schudden vrees ik ervoor om binnen 4 weken alweer aan de loop te kunnen gaan. Het wordt sowieso start to run les 1, maar toch, een baarmoederverzakking of voor de rest van mijn leven een haperende blaas heb ik er nu ook weer niet voor over. Even afwachten dus hoe dat evolueert. Het komt wel in orde.

Met tijd en slaatjes.

mei 1, 2015

Deze chiller ging eens bevallen…

Ohja, het geboorteverhaal wil ik zeker nog eens kwijt. (Wie niet van VijfTv-verhalen houdt: stop nu maar met lezen.) Al is het maar omdat het nog zo vers in mijn geheugen ligt en ik het graag neerschrijf voor het een beetje met een keer verdwijnt. Net zoals zoveel andere dingen die ineens vervaagd lijken.

De uitgerekende datum werd overschreden op maandag 20 april. Waar ik al de hele zwangerschap dacht dat ik vroeger ging bevallen -de nestdrang was echt aanwezig deze keer, het bestaat dus wel degelijk- bleek na de eerste monitoring en een onderzoek dat het helemaal nog niet gunstig was om op 20 april te bevallen. De gynaecoloog zag de ontgoocheling in mijn ogen, mijn courage was het weekend ervoor helemaal de dieperik in gegaan omdat ik zo enorm vermoeid was die laatste week. Ik sliep waar ik stond. De paasvakantie zal er misschien ook niet veel goed aan gedaan hebben. De baby bleek al meer dan 4 kg te wegen volgens de echo. We kwamen overeen om de woensdagavond de bevalling in te leiden indien die niet natuurlijk op gang was gekomen uiteraard.

Hoewel de inleiding mij afschrikte, was ik toch blij met het vooruitzicht. De dinsdag kuiste ik zelfs nog heel ons huis, ineens bleek ik energie voor twee te hebben in plaats van een halve te zijn omdat het kleintje zoveel van mij vroeg.

Woensdagavond rond 22u gingen we -ik ietwat nerveus- naar de spoed voor de opname. Er werd een eerste pil opgestoken. Volgens de vroedvrouw kon het nog zeker tot de dag erop duren alvorens de weeën op gang gingen komen. Ik had mij alvast voorzien met een libelle, een flair en een story. Het perfecte leesmateriaal om je gedachten op brainless te zetten. Ook mijn leesboek en de televisie waren voorhanden, no way dat ik daar naar het plafond ging liggen staren.

Om 01u begon ik toch al weeën te krijgen. Kleine weetjes, die heel erg welkom waren, hoe vroeger ze kwamen, hoe vroeger de geboorte misschien? Ik liet niets weten aan Pieter die naar huis was gegaan om te slapen, het had echter geen zin om daar met twee onze slaap te laten voor iets dat misschien helemaal nog niet ging komen. We spraken af dat hij om 6u ’s morgens terug zou komen naar de arbeidskamer. Ik kon tijdens de weeën zelfs nog eventjes slapen, misschien een uurtje. Tegen dat hij terug was ving ik al heel regelmatig weeën op. Mijn vriendin had me verteld dat zij zich tijdens haar bevalling boven de pijn trachtte te plaatsen. Ik besloot het ook te proberen en mijn gedachten te kanaliseren naar andere plekken. Ik dacht aan Ilja en zijn broer later, hoe ze samen ijsjes zouden eten op de vensterbank. Aan Ilja en zijn broer, hand in hand lopend door het park. Aan Ilja met zijn onderbroek op zijn hoofd, hoe hij zo’n dingen zijn broer zou leren, ik zag het allemaal voor me gebeuren alsof ik zelf in de toekomst stond. Een heel eigenaardige ervaring. Mijn lief hielp me hierbij door foto’s van Ilja te tonen op de iPad of op zijn gsm. Iedere foto gaf me een nieuw toekomstperspectief.

Na twee uren lukte dit echter niet meer. De weeën kwamen zo danig hevig en vlug na elkaar dat ik tussenin bijna geen adem meer kon halen, laat staan gedachten verzetten. Ik had op voorhand met mijn gynaecoloog afgesproken dat ik epidurale verdoving ging krijgen als het niet meer ging.

Na onderzoek bleek ik 7 cm opening te hebben. Ik vroeg de vroedvrouw hoelang het nog zou duren. Ze kon er geen antwoord op geven. “Het kan tien minuten zijn, het kan drie uur zijn…” Ik vroeg de anesthesist. Hij kwam quasi meteen, dat gaf me enigszins weer courage, want deze chiller was helemaal niet meer zo chill op dat moment, integendeel, ik was paniekerig, zo’n pijn had ik nog nooit ervaren en hoewel ik wist dat het het allemaal waard was kon ik maar moeilijk de dingen nog helder zien. De vroedvrouw sprak op mij in “Kalm, ik kan je hierdoor loodsen maar je moet meewerken en vooral rustig blijven, het was toch je wens om geen epidurale te gebruiken!” (euh…neen, dat was niet zo afgesproken, maar soit, ik had de courage niet om op dat moment te discussiëren). Ik dacht even na over de “drie uur” als antwoord en vroeg toch een prik. Mijn rug werd ontsmet, ik moest mij mooi rechtzetten, hell dat lukte zelfs niet met die weeën, ik moest mooi stilzitten (lukte ook niet) en tussen twee weeën ging het gebeuren. Toen ik dat allemaal had bereikt kwam de anesthesist zich voorstellen en uitleggen wat er ging gebeuren. Dat leek 45 minuten te duren, in de echte wereld was het een kwestie van seconden “Fuck!” riep ik “doe gewoon voort!” ik had die uitleg helemaal niet nodig, ik had het al meegemaakt de vorige bevalling. Tegelijkertijd brak mijn water. De vroedvrouw zei “wacht, ik ga nog even onderzoeken voor we prikken”. Wat ze daarna riep was een godsgeschenk. “Negen centimeter! Je bent er !” Zowat instant was er iets dat ik bij anderen alleen nog maar had van horen vertellen (zoals eerder gezegd, mijn eerste bevalling was ik epiduraal verdoofd): Persdrang! Amaai, wat was me dat zeg. Ik had het gevoel dat het kindje gewoon uit mij kroop, en toen ik naar de perstafel mocht verhuizen hield ik zelfs mijn handen klaar om het op te vangen “Hij zal eruitvallen” riep ik. Man toch, ik was toch wel helemaal high dat moment.

Zo’n 15 keer persen later was hij er. Linus. Ik had een kind op de wereld gezet. Van deze keer kan ik het echt letterlijk nemen, zo’n intense ervaring, lichamelijk en mentaal.

Achteraf was ik blij dat de epidurale verdoving niet was doorgegaan, zeker omdat er tussen het ontsmetten van de rug en de effectieve bevalling nog geen tien minuten zaten. Deze beleving ga ik nooit meer meemaken (serieus, tijdens de weeën heb ik het nog eens luid en duidelijk aan mijn liefje laten blijken: NOOIT een derde kindje, nooit, ook al was dit al eerder beslist).

De anesthesist die was afgedropen belde even later nog op naar de vroedvrouw om te horen hoe het was met de dame die nogal veel “fuck” riep. Oepsie. Soit, een barende vrouw mag al eens iets meer denk ik dan.

Al bij al kan ik wel van een prachtige bevalling spreken, in 8,5 uur, samen met het goeie team van het verloskwartier, mijn nieuwe gynaecoloog en zijn assistente. En uiteraard: mijn echtgenoot die zelf onder de indruk was van mijn paniek maar toch alles mooi onder controle hield. Weer een verhaal voor in ons 9-jarige boek.

april 28, 2015

#Linuslove

Jawel, achter het scherm: een gelukkige vrouw.

Er zijn enkele hevige dagen gepasseerd, heel belangrijke schakelmomenten in ons leven. Ik ga er nu niet uitgebreid en corny over bloggen, de tranen zijn al rijkelijk gevloeid, tranen van contentement weliswaar!

Het was eventjes terug aanpassen. Pamperen, troosten, de kleine babygeluidjes die baby’s zo mooi kunnen maken. Ook de luidruchtige hongerbleitingskes, dat hoort erbij.

Maar die geur….die babygeur….dat is het zaligste op aarde.

april 23, 2015

Eindelijk!

Ik presenteer u: Linus

geboren op 23 april om 9u15

4,410kg en 53cm

en nu even genieten…en uitrusten!