Page 73 of 118

KBC Ieper Trail

In Ieper wordt op 18 oktober een loopwedstrijd georganiseerd dwars door de stad.  Letterlijk bijna, het gaat om een urban trail zoals ze er al in vele grote steden organiseren.  Het 8,5km-lange parcours gaat door verschillende gebouwen in Ieper en de opbrengst gaat naar een goed doel.  Ik twijfel om me in te schrijven.  Enkel en alleen om de afstand van het parcours.  Ik ben weer aan het lopen sinds drie weken, om volledig klaar te zijn voor die 8,5km tegen 18 oktober, het zal misschien nipt zijn, want ik liep voor mijn zwangerschap slechts 7,5 km als maximumafstand.  Ik wil me er wel voor trainen maar ik weet niet met de nakende zomervakantie of dat wel zal lukken met twee kleine patatjes in huis.  Het was vorige week al niet zo simpel om buiten te geraken, slechts twee keer gelopen, waardoor ik gisteren in de motregen toch vertrok, net omdat ik op dat moment tijd had.  Dat het goed begon door te regenen heb ik geweten, al was dat wel goed voor de motivatie om zo vlug mogelijk thuis te geraken.  Ik loop ook niet fanatiek, gebruik geen hartslagmeter en geen fancy loopuitrusting, gewoon een beetje de basis, samen met runkeeper en de radio.  En zal het wedstrijdgevoel me niet uitputten of zal ik geen tijd hebben om mij te laten opjagen door anderen?  Zijn er nog mensen die zin hebben om mee te doen?  Dan ben ik niet alleen aan de eventuele start….en wie komt supporteren?

If this is love, please give me more!

Hij zet al eens een lege pmd-verpakking bij de afwas, ik laat al eens een paar kasten openstaan. Hij is een fietser, ik haat de fiets en elke afstand die ik ermee moet afleggen.  (serieus, ik ga soms met de fiets naar het werk enkel en alleen voor de fietsvergoeding).  Hij houdt van rock, punkrock, metal, hardcore, ik ben meer een allrounder qua muziek.  Ik ben een planner en organisator, hij vraagt of er iets in de agenda staat.  Ik ben de consequente opvoedmoeder, hij vraagt al eens aan mij hoe hij het moet aanpakken.  Hij regelt de auto-onderhouden en de volle tanken, ik merk het als er een lichtje knippert.  Ik regel de opvang van de kinderen, hij vraagt de dag zelf waar hij Ilja moet ophalen.  Ik zorg dat er eten op tafel staat, hij eet en zwijgt als het niet zo lekker is.  Hij weet alles over de oorlog, ik moet al eens nadenken in welke tijd Hitler door de straten paradeerde.  Ik ken de benaming van de fasen die een kind doorloopt, hij weet hoe de alternator van de wagen werkt.  Ik kan gerust een paar Rode Duivels benoemen, hij heeft al eens een halve match gezien.  Hij weet welk weer het morgen zal zijn en van waar de wind zal komen, ik sta te bibberen in mijn t-shirt aan de schoolpoort of ik ben knalrood na een middagje terrassen zonder zonnecrème.  Hij kan tegen iedereen praten over vanalles, ik ben eerder een observator.  Hij kan velen charmeren, ik heb een bitchy resting face. Hij houdt niet van de volle drukte, ik kan het wel eens hebben.  Hij is een geweldige papa, een geweldige echtgenoot, een geweldige man.  En hij is van mij.

 

Buga-krak!

Indertijd was het mijn beurt, maar gisteren deed de laatste dame van “onze bende” eindexamen van de opleiding die we samen volgden in het volwassenenonderwijs.  Het is geen lachertje, een opleiding combineren met een fulltime job en een gezin.  De vriendschap die ik eraan overgehouden heb maakt alles goed.  Deze vriendinnen zijn speciaal.  Uiteraard slaagde onze laatste vriendin en zijn we nu allemaal in het bezit van dat felbegeerde diploma.  Er werd gevierd, daar op de koer van onze oude school.

wpid-20150617_1357382.jpg.jpeg

De glazen bleven niet leeg…

wpid-img-20150617-wa00072.jpg.jpeg

Zalig!  Achteraf zag ik er zo uit:

wpid-20150617_2235552.jpg.jpeg

Slimme dat ik ben.  Zat ik hier vorige week nog het zonnecrèmeseizoen in te luiden, vergeet ik mezelf wel in te smeren zeker?  Maar ik had me mispakt aan de hoeveelheid zon op ons terrasje.  Het deed geen deugd gisterenavond, en al zeker niet als er een baby op die armen ligt te wrikkelen.

wpid-20150618_1646042.jpg.jpeg

Samen met de zon komen ook de kapotte kleuterknietjes weer boven.  Voor elke dag een andere knie. De pleisters doen hier weer dienst.

wpid-20150618_1651402.jpg.jpeg

Met spijt in het hart nam ik afscheid van “Het prisonbreakske”.  Mijn favoriete Ilja/Linus-pyjama.  Nu het terug in de doos van 0 tot 3 maanden gaat is het definitief gedaan met die kleertjes.  Soms doet het wel raar.  Wat doe ik met al die babykleren, de gedachte aan “verkopen” doet mij precies een beetje pijn, alsof ik een stuk herinneringen verkoop.  Wat ik alvast niet meer ga moeten verkopen is mijn Bugaboo.  Die was misschien wel 14 jaar oud, ze deed nog steeds dienst….tot gisteren.  Toen zei ze ineens “krak”.  Gelukkig had de geweldige meter van Linus nog een Bugaboo in overschot en kan ik verdergaan met hetzelfde systeem.

wpid-20150618_1227202.jpg.jpeg

Ik nam ook afscheid van de kaartenboom.  Onvoorstelbaar hoeveel kaartjes er gearriveerd zijn voor de geboorte van Linus.  Tot gisteren zelfs nog.  Hij houdt het echter niet meer, de boom valt regelmatig om, spijtig want ik hou enorm van wenskaartjes.

4-en!

wpid-img-20150613-wa00052.jpg.jpeg

Ilja is 4 jaar vandaag.  Zondag werd dit gevierd met familie en ontbijt.  Enkele beelden…

IMG_7657

IMG_7621

IMG_7653

Ook de papa werd niet vergeten.  Ilja amuseerde zich alvast rot met het volplakken van die cakejes.

IMG_7662

IMG_7658 (2)

IMG_7680

Bijna 83 – Bijna 33 – Bijna 98

Bijna

IMG_7660 (2)

wpid-img_20150614_125519.jpg

Happy!

IMG_7679

Normaal lachen op commando is geen optie meer…

IMG_7547

Op school trakteren met een klein zakje snoep en twee voorleesboeken voor de hele klas. 

Mijn kleine grote jongen.  Hij wordt zo vlug groot.

Met zijn redeneringen en zijn getater.

Met zijn lieve woordjes en zijn geschater.

Op naar de vijf!

Housewife and mommy nowadays…

wpid-20150611_0630532.jpg.jpeg

Ik heb hem op de gang gezet, die kleine lawaaimaker van mij.  Na een week doorslapen werd ik telkens weer wakker van Linus’ geluidjes die hij tijdens de nacht maakt.  Gorgelen, luid ademen, zuchten, eih eih eih.  Elk uur werd ik wakker.  Aangezien zijn kamer nog niet af is (work in progress) ruimde ik onze hal op en daar slaapt hij nu.  Sinds deze week weer zo’n 8 uur aan een stuk.  Het lijkt cru zo’n kindje van 7 weken apart zetten, maar het is voor ons beider goed.  En ik zweer het, de wereld ziet er ineens veel scherper uit als je na 6 weken onderbroken nachten weer eens 7 uur aan een stuk slaapt.  Veel scherper.wpid-20150604_1359302.jpg.jpeg

Het zonnecrèmeseizoen is weer aangebroken.  Ik begrijp niet zo goed waarom deze zonnecrème in Zeeman 3,99 euro kost en dezelfde fles in de Carrefour 17,98 euro kost.  Kan er mij dat iemand uitleggen?  Is de Zeemanfles minderwaardig?

wpid-20150611_1702442.jpg.jpeg

Ik zat op mijn terras met mijn mannen.  Ilja – George en Linus.  Het heeft niet lang geduurd, Linus was jaloers.  Even later vond ik George verrompeld terug.  Hij had als autobaan gefungeerd.  Het mag niet zijn, George en ik.

wpid-20150611_1652112.jpg.jpeg

Van mijn schoolvriendinnen kreeg ik deze popup-tent.  Ze kwam goed van pas in onze winderige maar warme achtertuin.  Het ding stelt zich heel eenvoudig op, een beetje vastplakken hier, een beetje toeritsen daar….maar om het terug samen te krijgen in het bijhorende tasje…das een ander paar mouwen!

wpid-20150611_2009172.jpg.jpeg

Ik vermoed dat het zal eindigen met het gewoon in een grotere draagtas te steken.  Want telkens zo’n frustratie, dat is het mij niet waard.

wpid-20150611_1733342.jpg.jpeg

Er werd vorig weekend ook serieus in den hof geploeterd.  Met een kind dat op de hal moet slapen zou je denken: doe toch gewoon eerst verder aan die kamer.  Maar alles heeft hier zijn redenen.  En het zonnetje scheen.

wpid-20150611_1733162.jpg.jpeg

De tuin begint stilletjes aan klaar te geraken voor de zomer.wpid-20150610_0718202.jpg.jpeg

Aan het lichaam zomerklaar maken wordt gewerkt.  Ik ben al redelijk blij hoe het er momenteel uitziet, deels ook omdat ik dacht dat ik nog steeds in zwangerschapskledij ging rondlopen deze zomer.  Maar het kan altijd beter en het lopen doet mij deugd.

wpid-img_20150610_155753.jpg

Ilja en zijn nichtje verjaren beiden op 16 juni.  Dat vroeg om een uitstapje richting Plopsaland.  Het was zijn eerste ontmoeting met Gert Verhulst en de zijnen, voorheen kozen wij altijd voor Bellewaerde omdat het veel dichter is voor ons en hij tot voor kort nog steeds middagdutjes deed (hij zou er nog doen, zijn batterijen zijn nog steeds soms plat tegen de middag).  Op woensdagnamiddag gaan bleek een goeie zet, de wachttijden waren miniem en het weer zat mee.  De bijna-4-jarige kleuter was onbevreesd, ging op elke rollercoaster waar hij met zijn sandalenvoetjes in mocht stappen en vond het allemaal geweldig amusant. Missie geslaagd.

wpid-20150609_2001142.jpg.jpeg

Ik vond ook een goed product om ovenplaten mee te reinigen.  U ziet het, mijn leven is één en al spanning en sensatie de laatste tijd.

Maar ik ben niet moe!

Erika deed het op haar blog: de 40 zinnen die elke peuter- en kleuterouder gebruikt.  Zelf doe ik het omgekeerd: 29 zinnen die hier regelmatig uitgesproken worden door onze kleuter.

  1. Maar van de juffouw mag dat.  Op alles wat van mij niet mag.
  2. Of koekjes? Op de vraag: Wil je een appel of een banaan?
  3. Maar ik moet geen pipi doen! Bij ieder voorstel om naar toilet te gaan.
  4. Mama, ik heb gemorst.  Elke maaltijd.  Echt.  Elke maaltijd.
  5. Maar ik heb nog honger!  Net op het punt om te gaan slapen.
  6. Maar ik heb geen honger meer!  Als enkel de groentjes nog overschieten.
  7. Maar ik wil sandalen aandoen! Bij 10 graden buiten.
  8. Dan kies ik voor mijn grijze schoentjes met rood.  Als ik hem uit de schoentjes laat kiezen.  Raad eens welk kleur de sandalen hebben?
  9. Heeft Linus een grote kaka gedaan?  Bij ieder verpampermoment van kleine broer.
  10. Waarom niet?  Bij elke vraag waarop ik “neen” antwoord.
  11. Maar waarom niet?  Iedere keer als ik dan “daarom” zeg.
  12. Maar papa heeft gezegd dat ik niet moet. Ahja.
  13. Wie gaat er vandaag komen? Ilja is al gewend aan kraambezoek ondertussen.
  14. Naar waar gaan we vandaag? En aan weekenduitstapjes.
  15. Ik wil niet.
  16. Ik heb geen zin.
  17. Neen.
  18. -…..- Bij de vraag of hij aan tafel wil komen.
  19. Ik wil ook eten! Als ik op dezelfde manier als hij reageer en gewoon begin te eten.
  20. Dat vind ik niet lekker!  Alles wat nog maar enigszins op een groente gelijkt.
  21. Mmm, paskigetti!  Sommige fouten worden hier niet meer gecorrigeerd omdat ze zo danig naturel klinken ondertussen.
  22. Gaat de politie mij anders in de gevangenis steken?  Als hij vreest dat er gevolgen zullen zijn aan zijn gedrag.
  23. Maar ik doe voort! Met één been in de pijp van zijn boxershort en voor de rest: naakt en omringd van zijn verse kleren, 35 minuten na zijn badje.
  24. Doe jij dat voor de paashaas? Hij ziet mij mijn benen scheren de dag van de paaseierenraap.
  25. Melk is goed voor melk!
  26. Met nonkel Roderik.  Op de vraag met wie hij wil trouwen.
  27. Is het vandaag mijn verjaardag?  Elke dag aan de ontbijttafel sinds er iets over een feestje is aan zijn oren gekomen.
  28. Mamaaaa, broertje weent!  Alsof ik de huilbui zelf niet hoor.
  29. Mamaaa, je telefoon gaat!  Als het ding naast mij ligt te rinkelen.

 

Door-de-weekjes

 

wpid-img-20150521-wa000422.jpg.jpeg

Ongelooflijk, in het consultatiebureau van K&G staat nog een ouderwetse radiocassettespeler.  Hij ziet eruit alsof ze er nog dagelijks cassettes van Knuffelrock in afspelen.  Wij (alléé, toch de dertigers), kregen zo’n ding voor onze communie, al was de mijne al één met een cd-speler.  Deze is misschien wel een iets ouder model…

wpid-img_20150603_0841382.jpg.jpeg

Ik werd “goedgekeurd” bij de dokter, dus was het eindelijk weer looptijd.  Ik koos ervoor om weer helemaal met start to run te herbeginnen.  Het voelde enorm goed, wel onder het loopniveau dat ik aankan, maar ik wil rustig herstarten.  Er kwamen gelukkig geen dansende ingewanden aan te pas.

wpid-img-20150602-wa00042.jpg.jpeg

Ilja wordt binnen anderhalve week 4 jaar.  Op mijn rustige dinsdag (de dag na de kraamhulpdag) prutste ik een kroon in elkaar.  Eens ik eraan begin kan ik moeilijk stoppen.

wpid-20150603_1916022.jpg.jpeg

We vierden de verjaardag van een vriendin.  Het was mijn eerste vriendinnen-uitje, dus een sangria past wel in dit verhaal.  Ilja is een beetje gek op die twee dames.  Toen ze op kraambezoek waren geweest wist hij achteraf te zeggen “dat ze een mooi hoofdje hebben”.  Tjah, ik heb dan ook alleen maar mooie vriendinnen!

wpid-20150603_1916082.jpg.jpeg

Als verjaardagsgeschenk werd er gekrast.  En gewonnen.  Niet voldoende om de sangria’s te betalen, maar het was toch al mooi!

wpid-img-20150604-wa00072.jpg.jpeg

Gisteren kocht ik nieuwe “sandalen”.  Een lelijk woord.  Ik heb vreselijke voeten. Alles wat verkeerd kan zijn aan voeten, is er bij mij verkeerd aan. Kromme tenen, geulen tussen mijn tenen, eelt, likdoorns, brede voeten waardoor ik niet in smalle schoentjes kan, laat staan pumps of van die mooie dingen.  Dus ik moet voor mijn comfort kiezen.  Deze zagen er nog enigszins een beetje vrouwelijk uit.  Iets vrouwelijker dan de standaard Birkenstock waar ik mee rondloop.  Mijn kleine teentje is ook extreem klein, dus als ik een schoentje kies waar een riempje over de tenen loopt ziet het eruit alsof ik maar vier tenen heb.  Jawel, ook de mevrouw in de winkel kon niet anders dan mij gelijk geven en raadde het af.  Ik hou van eerlijke verkoopsters.

wpid-20150604_2015412.jpg.jpeg

En er is een nieuwe huisgenoot gearriveerd gisteren.  Ik ben er weer in geslaagd om een eigenaardige kat te vinden.  Zie die lijn over haar hoofdje lopen, je zou het erom moeten doen, het zou niet lukken.  Ik moest een nachtje slapen over de naam maar ze werd deze ochtend “Schanulleke” gedoopt.  Voorlopig verstopt ze zich in de garage, gisteren kon ik ze even pakken maar daarna frutte ze meteen weer weg naar haar oude plekje.  Komt wel goed zeker?

Den droad

Ik steek even het wijfTV-alarm aan, onderstaande post is wederom te vrouwelijk om een gevarieerd publiek aan te spreken.  Just saying.

Flashback naar 20 juni 2011, mijn laatste dag in de materniteit na de bevalling van Ilja.  De gynaecoloog vroedvrouw vroeg me bij mijn vertrek of ik ervoor koos om mijn hechtingen te laten verwijderen.  Of maakte ik liever een afspraak bij de dokter om dat te laten doen?  Hell, alles wat ik kan achterlaten laat ik liever achter.  Dus stapte ik -blij met mijn praktische keuze om niet meer naar de dokter te moeten tjoolen- binnen in het kamertje waar die dingen verwijderd gingen worden.  “U voelt het eventjes” zei ze op zijn Hollands, want het was blijkbaar een Hollandse vroedvrouw, dit louter ter info want wij praten niet in termen van “u voelt het eventjes”, wij zeggen “tkud e bitje zjer doen”.  Misschien was het dan toch beter geweest dat iemand mij zei “tkud e bitje zjer doen” want tien seconden later tierde ik de gang samen.  Als dat “eventjes voelen is”, dan weet ik niet wat die vrouw zou bedoelen met “dit doet eventjes pijn”.  Misschien dat ze dat zegt als je een kind perst?

Soit.

27 april 2015.  Na mijn tweede bevalling werd mij uiteraard opnieuw de vraag gesteld:”wou ik mijn draadjes laten verwijderen of koos ik ervoor om te wachten?”.  Naar dat moment had ik tegenop gezien.  Vier jaar waren niet voldoende om te doen vergeten hoeveel pijn ik de vorige keer had gehad en ik moest mij echt slepen naar datzelfde martelkamertje.  Als ik weet dat ik pijn zal hebben bij een behandeling dan lijkt het alsof ik ter plekke ga doodvallen.  Ik stel het mij altijd veel erger voor dan het is, zodat ik achteraf kan zeggen “hoh, het viel precies nog mee!”.  De assistente vroeg of haar stagiair erbij mocht zijn.  Ik wist het precies niet zo goed.  Er was iets aan die jongen (want dat was het nog, een jongen) dat mij tegenzat.  Was het zijn verveelde blik, was het zijn jonge uiterlijk.  Ik had net iets teveel mijn benen moeten openen voor Jan en Alleman dat ik dat echt niet meer zag zitten.  Sorry stagiair, normaal gezien vind ik dat niet erg, maar deze keer zat mijn humeur al onder nul wegens de pijnlijke vooruitzichten.  Het wordt dan ook steeds erger en erger met mij, als ik weet dat ik ga pijn hebben dan bouwt die stress zich altijd maar meer en meer op.  Tegen dat het dan zover is ben ik al aan het zweten en kan ik al bijna geen woord meer uitbrengen van de zenuwen.  De assistente had drie draadjes te verwijderen (met een kind dat 4,410 kg woog schijnt dit nog mee te vallen).  In een wip was ze klaar.  Deze keer werd er niet getierd, alleen even genepen met de ogen.  Opgelucht verliet ik de kamer, dat dit het laatste onderzoekje was op de materniteit zal er ook wel toe gedaan hebben.  De stagiair stond in de gang te wachten, ik wou me nog verontschuldigen maar hij stond -leunend en met één voet tegen de muur – te smartphonen, van mijn opgeluchte gezicht kon hij niet meegenieten.

1 juni 2015.  Gisteren dus.  Zes weken na de bevalling ging ik terug naar de gynaecoloog voor mijn postnatale onderzoek.  Zwanger en pas bevallen is het al helemaal geen issue meer om telkens uw broek af te steken voor de gynaecoloog, de vroedvrouw, de assistente, de stagiaire van dit, de stagiair van dat.  In de materniteit zou je bijna voor de poetsvrouw je broek afdoen.  Je doet het gewoon zonder nog bij na te denken.  Maar zes weken zijn voldoende om weer een schaamtegevoel te krijgen.  Net nu al dat getoon eindelijk voorbij lijkt mag je er weer aan beginnen.  Gelukkig ken ik mijn dokter al jaren.  Toch was het gisteren weer even vreemd.  Na zijn onderzoek werd allerlei alaam bovengehaald.  En toen maakte ik de slechtste keuze van die avond: ik vroeg wat hij van plan was.  “Niets ernstig, gewoon even de draadjes verwijderen”.  “DE WAT?  Daar zitten toch geen draadjes meer?” Ik moet er geen tekening bij maken, er was enige paniek te voelen daar met de beentjes wijd open. “Ja toch wel hoor, inwendig zitten er nog enkele draadjes, doet geen pijn hoor…” U-huh!  Geen pijn?  We kennen dat al.  Geen pijn.  Drie kleine kreetjes later was het klusje geklaard.  Hij toonde trots zijn veroveringen, geklemd tussen die venijnige schaar van hem.  “Dat zijn hele dikke draden daar binnenin, dat moest er nog uit, maar ik heb ze!”. Ik wenste hem nog net geen proficiat.  Toen ik van de tafel kwam moet ik lijkbleek geweest zijn, het zweet liep over mijn rug, hij vreesde even dat ik strike ging gaan.  Hij niet alleen, zo voelde het ook even.

Met een voorschrift voor extra vitaminepillen (“Want zo’n fysieke reactie op zo’n klein onderzoekje, je zit waarschijnlijk met een tekort meiske”), draadloos en verder goedgekeurd ging ik naar buiten.  Het werd nog maar eens bevestigd: het is nu echt gedaan met kinderen kopen!

Engeltjes en Meli-bijtjes

wpid-20150601_0549412.jpg.jpeg

Ik schrok mij een accident deze ochtend.  Ok, rond 3u was ik even wakker geworden om te merken dat hij nog sliep, rond 4u wederom hetzelfde verhaal (damn you biologische klok) en ineens was het 5u48 en bleek dat kleine monstertje nog steeds in een diepe slaap.

wpid-20150601_0611552.jpg.jpeg

Zeven uren en half na zijn laatste voeding!

-engelengeschal-

HALLELUJA! 

Het duurde uiteindelijk nog tot 6u30 tegen dat hij een klein beetje begon te wikkelen.  Ik kan alleen maar blij zijn en hopen dat het morgen weer zo is!

wpid-20150601_0612202.jpg.jpeg

Terwijl ik op meneer zijn honger wachtte las ik verder.  Er zijn veel dingen die ik niet meer doe, maar lezen blijft.  Dit boek leest enorm vlot.  Ik denk er net aan dat ik zeker ook nog eens in de bib moet geraken deze week omdat “Vele hemels boven de zevende” daar voor mij klaarligt.

wpid-20150601_0735262.jpg.jpeg

Ik drink koffie tijdens het douchen nowadays.  Je kunt nooit genoeg koffie hebben.  Dat zouden ze op een koffiemok moeten zetten voor mij.

wpid-img_20150529_195004.jpg

Tijdens het voorbije weekend kroop ik nog eens in bad.  De voedingsnekpijn (gewoonweg pijn door constant in dezelfde richting naar Linus te kijken tijdens het drinken) ging voorbij en er was tijd om mijn haar eens onder handen te nemen.  Het heeft niet veel geholpen, enkel een kappersbezoek zal mijn coupe weer kunnen redden.

wpid-img-20150601-wa00002.jpg.jpeg

De mevrouw van kraamhulp kwam vandaag 4 uur langs.  Ze heeft gestreken.

wpid-20150601_1207122.jpg.jpeg

En eten gemaakt!  Dat -samen met de spaghettisaus die ik zondag kreeg als kraamkost (nogmaals merci An-So!) en een levering van Hello Fresh morgenavond- en ik ben weer gecovered voor de hele week.

En verder: ons Plopsaland-uitje voor komende zondag hebben we verzet.  We vermoeden dat er zondag, met zo’n mooi weer, een bom aan volk zal zijn, dat in combinatie met het kustverkeer.  Toch ben ik enorm nieuwsgierig, het zal de eerste keer zijn dat Ilja er naartoe gaat, Linus gaat een middagje naar oma zodat we ons volledig op de oudste en zijn nichtje kunnen focussen.  Ik vraag me af of ik nog een studio100-nummer ga kunnen verdragen achteraf :-D.

 

Goed wi, echt goed

“En hoe ist?”  “En hoe stel je het?”

Dat wordt vaak gevraagd, al dan niet in gesprekken, vaak via sms of whatsapp.  By the way: Whatsapp, zo’n handige app!  Ik kom weer een jaar achter op dat gebied, maar hey, het heeft me al veel leuke gesprekken opgeleverd, zeker als je je tijd soms moet verdelen over een hele hoop andere dingen is zo’n chatapp echt handig.

Tjah, het bloggen is dikwijls pas het laatste op de agenda, ik had niet anders verwacht met zo’n kleine mustiekat in huis, maar toch zou ik wel graag meer schrijven, en indien mogelijk: aan één stuk door want dat is vooral de moeilijkste opgave in heel dit gebeuren.  De inspiratie is er wel, ook al verdwijnt ze even snel als ze opkomt (leve Evernote om dat allemaal een beetje kanaliseren, nog zo’n app die ik de laatste maanden niet meer zou kunnen wegdenken!)

Zo wil ik al een hele tijd een postje schrijven over hoe ik het nu echt stel met Linus thuis of over hoe ik daarnet een meneer zag met een complete adidastraining en ik dat precies so nineties vond.  Of over het organiseren van twee verjaardagsfeestjes en een familieborrel.  Of over hoeveel “pressongskes” er aan babykleren zitten.  Ook over het feit dat ik -nadat zoveel lezers het mij aanraadden- toch voor kraamhulp gekozen heb en er binnenkort iemand zal passeren daarvoor.  Of over hoe ik maandag hopelijk groen licht krijg van de gynaecoloog om weer te gaan lopen.  Of over hoe wij het als koppel stellen met twee kinderen.  Over Linus.  Over Ilja.  Over de vele kraambezoekjes die ik reeds kreeg.  Over hoe Linus is geboren op de verjaardag van zijn peter.  Over hoe ik zo blij ben met de keuze van de meter en de peter.  Ik zou wel willen schrijven over hoe ik geniet van het lezen van andere blogs en hoe feedly (app nummer drie die ik niet meer zou kunnen missen) mij up-to-date houdt.  Over onze vakantie die we dan toch geboekt hebben.  Over de zin in een massage door een echte masseur (of masseuse, ’t is allemaal goed).  Over het aardbeienseizoen en het feit dat ik veel te weinig foto’s trek van mijn jongste zoon.  Er bestaat zelfs nog geen gezinsfoto.  Over hoe warrig mijn hoofd de laatste weken is en hoe zich dat uit in dingen zoals “heb ik dat kind nu wel een pamper aangedaan?” of hoe je vergeet te eten.  Ik zou ook kunnen bloggen over hoe ik reeds alle zwangerschapskilo’s kwijt ben en hoe blij ik daarover ben.   Desalniettemin blijf ik de bezitter van een mummytummy. Of over het feit dat ik mijn gewone kleren weer leer appreciëren nu ik ze maanden niet meer heb kunnen aandoen.  Over mijn nieuwe kokerrok die ik van mijn mama kreeg.

Ja, er is inspiratie genoeg.  Maar voor nu hou ik het op een fotootje:

wpid-img_20150528_133247.jpg

De dokter bij K&G trok het in twijfel toen ik zei dat hij al lacht…