#boostyourpositivity show your job!

My job.  Het is zo danig veelzijdig dat ik er wel uren over zou kunnen doortypen.  Ik ben opvoedster bij personen met een verstandelijke beperking.  Het is moeilijk om hier veel specificaties over te geven als je niet in die sector werkt.  Ik ben ook gebonden aan beroepsgeheim dus de foto’s van de vorige blogpost is echt al het verste dat ik kan gaan.  Ik probeer het duidelijk te maken in mijn eigen woorden.  Mijn werkplek is een leefgroep.  Dat houdt in dat dit één groep is binnen een grote(re) organisatie (waar verschillende leefgroepen zijn).  Concreet is het bij mij zo dat “mijn” leefgroep deel uitmaakt van een buitenproject.  Een huis in de stad zeg maar.  In onze leefgroep wonen 11 jongeren met een verstandelijke beperking.  Onze taak is in eerste instantie om hen te begeleiden in hun dagdagelijkse bezigheden.  Simpel zou je zeggen: boterhammen klaarzetten, douche aanzetten, zorgen dat ze hun jas aanhebben en wachten op de bus die hen naar school brengt.  Hmm, akkoord, dat ook.  Maar het is zoveel meer.  Elke bewoner heeft zijn eigen “rugzak”.  Als opvoedsters zijn we erop getraind om de inhoud van de rugzak een beetje met een keer te analyseren en te achterhalen hoe die persoon bestaat, hoe hij denkt, hoe hij redeneert.  De rugzak blijft echter altijd even vol, we maken hem nooit leeg, want dat is onmogelijk.  In feite kan iedereen opvoeder zijn, want je werkt effectief met een heel specifieke doelgroep die je moet leren kennen.  De basis van onze opleiding is dan ook algemeen.  Uiteraard is het belangrijk om te weten wat het syndroom van down is, hoe je communiceert met mensen met autisme en wat je al dan niet mag verwachten van iemand met een matig verstandelijke beperking, maar uiteindelijk leer je de job terwijl je hem uitoefent.  Ik doe het nu 13 jaar en ik groei nog elke dag.  Het gebeurt nog vaak dat ik thuiskom en zeg “amaai, dat heb ik nu nog nooit meegemaakt!”  Gisteren kreeg ik nog een vorming over “omgaan met (verbale) agressie”.  Er werden tips aangereikt om situaties die aan het escaleren zijn terug om te buigen.  Hoe we erkenning kunnen bieden aan bewoners, hoe we door onze stem iemand kunnen kalmeren of juist opjutten.

In tegenstelling tot in mijn thuissituatie ben ik op mijn job wel heel perfectionistisch ingesteld.  Ik wil alles onder de duim hebben ook al besef ik dat dat niet altijd mogelijk is.  Vroeger was mijn perfectionisme een valkuil, het belette me om te groeien.  Nu kan ik mijn fouten beter onder ogen zien.  Een collega leerde me ooit “ja, als je gemist hebt, dan heb je gemist hé, we zijn allemaal mensen.”    De worktools zijn: mijn lichaamshouding, mijn stem, mijn geduld, alertheid, creatief zijn, doordacht zijn.  Ook mijn ellebogen moet ik veel gebruiken, aanvoelen hoe iemands’ muts staat, zoeken naar de juiste aanpak op het juiste moment.  Op een ander moment kan dat een totaal andere aanpak zijn.  Het kan ook volledig fout lopen, maar dat maakt het juist heel uitdagend.

Is het mijn droomjob?  Het is niet de ideale job qua werkuren, dat schreef ik al in mijn vorige post.  Ik ben ook sinds mijn zwangerschapsverlof verantwoordelijk voor mijn leefgroep.  Ze willen dit in de toekomst “teamcoördinator” noemen.  Dus ik neem een deel administratie op mij en ik ben het aanspreekpunt tussen teamleden en oversten.  Ik heb nog niet veel ervaring, maar het is soms een beetje het gevoel alsof twee partijen mij uit elkaar willen trekken, maar op de één of andere manier probeer ik te bemiddelen, probeer ik mensen aan te spreken op een niet-veroordelende manier.  Het is niet simpel maar ik doe het graag.

Wat ik later nog wil worden?  Een alsmaar betere opvoedster.  Ik ambieer ook een masteropleiding maar dat staat even on hold voor mijn kinderen.  Maar ooit ga ik psychologie studeren.  Misschien ga ik wel al 50 zijn, maar dat zien we dan wel.  En dan moogt ge allemaal op mijn sofa komen zitten.  Ik maak alvast een potje koffie.

Weekend/Werk #boostyourpositivity

Ik ben nog een beetje zoekende in mijn nieuwe functie op het werk.  Vooral het opmaken van de dienstroosters is een hele puzzel.  Deze week deed ik al wat voorbereidend werk.

wpid-img_20151015_214541.jpg

De post-it-fabriek verdient goed aan mij!

wpid-img_20151015_205743.jpg

Ik ben nog een grote voorstander van het werken op papier.  Het spreekt nog net iets meer dan de eeuwige computer.  Omdat we elkaar weinig zien wordt er veel schriftelijk gecommuniceerd met elkaar.  Ik kan ook meteen zeggen wie er tot mij “spreekt” omdat ik vlug handschriften herken.

wpid-img_20151014_143513.jpg Nog vlug een “deskie” alvorens ik weer voor enkele uurtjes vanalles door elkaar doe: uurroosters voorbereiden, emails beantwoorden, telefoons opnemen, praktische zaken regelen, teamvergadering voorbereiden, delegeren van taken die ik zelf niet kan uitvoeren en daarna als de bewoners thuiskomen: opvoedster/begeleidster zijn tot de avond valt.  Al sinds Ilja er is werk ik 4/5e.  Dat komt erop neer dat ik nog steeds heel veel op mijn ouders moet rekenen om de avonden te overbruggen.  Ik werk gemiddeld 3 avonden per week minimum tot 19u45, soms tot 22u. En jawel, ik heb een man die voor de kinderen zorgt op die avonden.  Hij werkt fulltime, maar heeft ook soms avondafspraken die hij niet altijd kan afstemmen op mijn avonduurrooster, al doen we goed ons best.  Dus de grootouders kennen het reilen en zeilen van onze avondsituatie al heel goed.  Waarvoor dank.  Zonder hen zou het ècht niet lukken om onze job uit te voeren.

Verder deze week -naast een beetje extra uren op het werk – waren er nog volgende foto’s:

wpid-img_20151015_203010.jpg

Het uitzicht als ik ’s morgens op het werk ben!

Ik begon te lezen in mijn broers' boek dat vorig week uitkwam.  Ik lees nooit overdag, maar voor dit boek maak ik graag een uitzondering!

Ik begon te lezen in mijn broers’ boek dat vorig week uitkwam. Ik lees nooit overdag, maar voor dit boek maak ik graag een uitzondering!

Ik won een bon bij Sofie van Sofinesse!  Yey!

Ik won een bon bij Sofie van Sofinesse! Yey! Merci Sofie, merci!

En verder is er morgen een receptie voor een huwelijk en zondag de Ieper Trail.  Oeioei, en ik heb de hele week niet kunnen lopen, als dat maar goed komt!

#boostyourpositivity de überplezante ochtendshow

“Show your morning” is het thema van de eerste uitdaging in #Boostyourpositivity.  Wel mijn morning zag er vandaag alleszins anders uit dan die van gisteren.  Gisteren was misschien ook wel een uitzondering.  Mijn echtgenoot moest gevoerd worden naar het werk omdat hij die avond ging terugkomen met zijn bedrijfswagen.  Op mijn “vrije” ochtend sta ik ten laatste om 7u10 op, zo ben ik al wakker voor de kinderen, want nadat mijn ogen open gaan heb ik graag het eerste kwartier een klein beetje rust.  En koffie, veel koffie uiteraard.  Toen hij wist te zeggen dat hij om 7u30-7u45 op het werk aanwezig moest zijn was dat toch een dompertje op de vrije dag-feestvreugde.  Anyway, no problem, Linus werd in zijn berepakje gesjord, Ilja werd warm gemaakt voor het plan dat hij in zijn peignoir boterhammen in de auto mocht eten, we vertrokken.  Ik had als enige bij mij: kinderen, sleutels.  Mijn lief had zijn werkpapieren mee en zijn prachtige zelf.  Eens in de auto vroeg ik waar de boterhammen van Ilja waren.  “Oh, staan nog op tafel”.  Mijn lief keert terug.  Probeert de sleutel in het sleutelgat te steken….het lukte niet.  “Mijn sleutels zitten nog op de binnenkant” wist hij te vertellen.  “Ik ga wel achterom via de achterdeur.”  Een beetje verward zei ik: “Maar de rolluiken zijn nog naar beneden”.  Fuck.  Damn you automatische rolluiken!  Om een lang verhaal in te korten, het eindigde met een paar beschadigingen en de illusie om nooit meer de sleutels op de deur te steken.  Ilja had zijn boterhammen alsnog.  We reden totaal ongestresseerd naar zijn werk, want uiteindelijk was het probleem opgelost.  Het enige dat we wel vergaten waren Pieters’ boterhammen.

Deze ochtend was het gelukkig anders.  Ik had “de vroegen”.  Een klein foto-verslagje:

wpid-img_20150930_200904.jpg

Ik kom dat uur beneden en hoop dat de koffie vlug zal klaar zijn.

wpid-img_20150930_053906.jpg

Twintig minuten later sta ik gedouched en gekleed klaar om eindelijk aan die koffie te beginnen.  Addict?  Moi?  Mijn haar laat ik drogen “aan de stake”.  Met de vroegen moet dat allemaal maar kunnen.  Ontbijten doe ik op het werk.

wpid-img_20150930_200757.jpg

Om 5:55 ben ik onderweg naar het werk.  Gelukkig is het niet ver en is er bitter weinig verkeer op dat uur.

wpid-img_20150930_200414.jpg

Oeie…best dat ik altijd speling reken in mijn vervoerstiming.  Ik parkeer zo dicht mogelijk en stap nog een goeie vijf minuten tot ik er ben.  (Serieus, ik rij 7 minuten en stap 5 minuten)

Om 6u10 sta ik op het werk om vijf minuten later te beginnen.  Maar niet zonder een zjatje koffie uiteraard!

Say yes to gesmos

wpid-20150402_0908382.jpg.jpeg

There.  I cooked.

Ik zag de postbode gisteren toekomen.  Het is altijd een goed signaal als hij uit zijn auto moet komen om jouw post te leveren.  Gewone post steekt hij door zijn raampje in de brievenbus.

wpid-20150401_0951012.jpg.jpeg

Oh yes.  Een grote doos.  Of ik even wou aftekenen.  Do I or what??

wpid-20150401_0951572.jpg.jpeg

Ik stierf eerst een klein beetje want zelfs toen ik de grote doos opende was ik nog steeds niet zeker wat er nu juist inzat.  Ik had een vermoeden dat het eindelijk de iPad ging zijn maar toch kon ik het niet laten om een klein beetje rond te huppelen als een klein kind toen ik hem uitpakte.

En ik word groot.  Eindelijk.  Ik installeerde feedly.  Inderdaad, ik was nog zo’n meisje dat blogs in haar favorieten opsloeg en op een vrij moment elke blog aanklikte om te zien of er iets nieuws was gepost.  Na de boostyourpositivity-challenge werd dit echt onhaalbaar, ik had er zoveel meer staan!  Nu ik feedly heb zie ik meteen waar ik moet zijn. (ik zie u wel met uw ogen draaien, maar kom, ik ben een computernitwit, laat mij een keer content zijn!)  Ik downloade (is dat nu met één d of met twee d’s?) ook Evernote.  Voorlopig staat er nog maar één notitie in want ik ben nog steeds fan van notitieboekjes, ik heb er nog een tweetal die onrustig onbeschreven op mijn krabbels liggen te wachten.  Maar wie weet, Evernote zal er misschien ooit nog aan te pas komen.  Josie zal trots zijn op mij ;-).

En verder krijg ik soms de vraag “en kun je je nog bezighouden thuis?”.  Jongens toch.  Ik ben nu 2,5 maanden thuis en ik heb mij nog geen seconde verveeld.  Ik zou het iedereen aanraden om eens drie maanden thuis te blijven.  Wat je allemaal voor elkaar krijgt.  Kamers verbouwen, garage uitmesten, het washok uitroefelen.  De laatste 2 weken doe ik het wel rustiger aan, ik voel dat mijn lichaam niet meer akkoord gaat met teveel activiteit, maar geen nood: ik lees boeken, kijk series èn: ik ontdekte TLC (was dat vroeger ook geen meidengroepje?). Buddy the cakeboss, I didn’t know I was pregnant, Say Yes To The Dress, too much!  Moest ik nu nog zo’n persoon zijn die strijkt, ik deed het samen met TLC.

“En heb je dan geen van die vuile goestjes?”  Bwah, ik heb altijd vuile goestjes, zwanger of niet.  Dat gaat periodisch over zure spekken, deze blijft toch altijd terugkeren.  Als er iets is dat een bepaald dieet aan flarden kan schieten bij mij, dan zijn het wel zure spekken.  Soms zijn het ook belegde broodjes, het liefste met kaas en hesp en uiteraard mayonaise.  Als je dan toch vettig gaat, doet het dan ineens goed.  Momenteel ben ik verslingerd aan Aiki Supernoodles.  Het enige dat ik niet wil, is dat iemand me ze effectief ziet eten, want djeezes, dat kun je toch niet proper eten?

wpid-20150331_1112532.jpg.jpeg

Die pasta’s kun je al bijna niet op een lepel draaien zonder dat de hele keukentafel in curryspetters zijn.  Je wil niet weten hoe ik die eet, maar er komt een keukenhanddoek aan te pas.  De madammekes in Say Yes To The Dress zouden gillend weglopen moest ik dit soldaat maken bij hun trouwkleedje.

#boostyourpositivity: Meer dan gelukt hier!

De verhuis naar de slaapkamer boven is bijna een feit voor de munchkin.  Hij moest wachten van mij om naar boven te komen alvorens de kamer volledig af is.  Als je ziet hoe het er vroeger uitzag:

wpid-img_20141217_091621.jpg

Ik wou het kind niet nodeloos ongerust maken door te zeggen dat het bovenstaande zijn kamer zou worden.  Weet hij veel hoe het er achteraf zou uitzien.  We kijken nu al uit naar zijn totje vrijdagavond als het moment daar is.

Enkele details:

IMG_7232

IMG_7235

IMG_7239

Ondertussen bereid ik mezelf meer en meer voor op de komst van het tweede monstertje.  Met nog 6 weken op de afteller is enige voorbereiding misschien toch aangeraden.  Er worden hier duchtige lakentjes vernieuwd en gewassen.  Er wordt uiteraard ook veel gerecycleerd:

IMG_7233

IMG_7234

Ik hield vroeger al enorm van rood en dat is niet veranderd.  Het is dan ook een unisekskleur.  Na vier jaar ben ik nog steeds gek op de kuikentjes van Plum Plum.

Ook in de tuin verwachten we vanalles:

IMG_7242

En nu hopen op een mooi paasbloemenoogst!

Ik bekom ook nog steeds een beetje van de blogbrunch vorige zondag.  Een gezellige middag met veel gekakel, gesmoefel en het leren kennen van hele lieve mensen met dezelfde hobby als mezelf.  Leuk om zien dat al die schrijvers gewone mensen zijn net als jij en ik!

IMG_7244

Zondagavond was ik deadbeat van al dat getater.

wpid-img_20150308_181222.jpg

Moe maar content.  De walletjes nam ik er graag bij achteraf!

#Boostyourpositivity uitdaging 4

Op een ochtend kwamen de tranen.  Tegelijkertijd waren ze een verandering in mijn patroon al wist ik dat toen nog niet.  Ik wist niets meer.  Na maanden mezelf voorbijlopen struikelde ik en viel neer.  Ik werkte fulltime en ging op mijn vrije dag elke week naar school om mijn A1diploma te halen.  Er waren weken dat ik niet thuis was, soms had ik een blok van 14 dagen werken gecombineerd met schooldagen.  Tijdens de vrije uren die me restten werkte ik mijn schooltaken af, hield ik mijn lessen bij en hield ik huishouden in ons pas gekochte huisje.  Er waren heel veel dagen dat ik vergat brood te kopen, dat de diepvries leeg was of dat de wasmand niet meer leeg geraakte. Ik voelde me schuldig.  Tegenover mijn werk waar ik meer en meer het gevoel had dat ik tekort schoot, tegenover mijn partner die ik nooit zag, tegenover mijn huis dat er altijd rommelig bijlag, schuldig, incompetent en uitgeput.  Na een zoveelste nacht woelen, draaien en keren was ik op.  Ik had een week niet geslapen en tegelijkertijd gewerkt, ik bleef de hele tijd perfectionistisch mijn schooltaken op orde houden, slechts 75% scoren was geen optie.  Maar body says “no”.  Ik stond wenend op en stopte niet meer die dag met tranen plensen.  Ik was op, mijn lichaam moest even niets doen.  De alarmbel rinkelde volle bak.  Ofwel koos ik ervoor om overspannen te blijven en tegelijkertijd de dieperik in te gaan, of ik deed er iets aan.  Ik bleef verplicht van mijn lief thuis die dag van het werk en ging naar de dokter.  Mijn dokter raadde me aan om te gaan sporten, gaf me een slaapmiddel en liet me slapen.  Het weekend daarna was ik een ander mens.  Gaandeweg leerde ik in de periode die erop volgde om mijn lichaam te leren aanvoelen.  Mijn perfectionisme was een fucker, hij moest dood.  Ik schakelde tijdelijk een poetsvrouw in om mijn huis op orde te houden en de 4 uur waarin zij kwam deed ik schoolwerk, de rest van de week deed ik zo min mogelijk voor school.  Al na enkele dagen beter slapen begon ik reeds de medicatie af te bouwen.  Ik leerde relativeren, rust inbouwen (middagdutjes!) en “niets doen”.  Ik startte ook met lopen, drie keer per week verplichtte ik mezelf om te lopen. Vermoedelijk heb ik met al die maatregelen de dieperik vermeden, vanaf toen ging alles weer beter. Uiteindelijk studeerde ik af (nog net 75%, hehe) en werd ik verlost van de lasten van de school, het was nodig, maar het diploma ook en het heeft me geen windeieren gelegd.  Een jaar later werd ik zwanger maar koos er bewust voor om na mijn bevalling niet meer fulltime te werken en tijd in te bouwen voor mijn baby, mijn nieuwe leven te leren kennen.  Ook nu, met de tweede zwangerschap, koos ik bewust om 4 jaar tijd tussen te laten.  Sommigen denken misschien dat ik het mezelf gewoon gemakkelijk maak, maar ik weet wat de achterliggende redenen zijn van mijn chilligheid.  Sinds ik overspannen was weet ik dat een depressie een gemenerik is die achter iedereen zijn hoekje loert, gelukkig had ik de optie om voor de andere hoek te kiezen.  Het leerde me dat je moet zorgen voor je lichaam en je geest en dat je voor een deel zelf aan de basis daarvan staat.  Uiteraard kunnen externe factoren je leven drastisch in een bepaalde richting sturen en daar kan ik niet over meespreken.  Ik weet één ding: relativeren en destressen is belangrijk, want eens uw kopje vol zit, dan moet het eruit, of het legt je lam.

Vandaar dat mijn bestaan zo stressvrij mogelijk is.  Ik maakte het zelf zo.  En slaap is de basis van mijn rustig bestaan.  Ook al zegt Danko Jones van niet:

ohja: en blogbrunchen hé, blogbrunchen 🙂

#boostyourpositivity uitdaging 3

Uitdaging 3: ik dacht.  ’t Is niets voor mij, ik heb geen trucjes nodig om de dingen te doen bollen, ik doe maar iets. Maar blijkbaar doe ik toch meer voor mijn eigen gemak dan ik dacht….

Hoe zorg jij ervoor dat alles blijft bollen? Heb jij trucjes die ervoor zorgen dat je nooit te laat komt, dat je ondanks je drukke leven toch twee keer per week in de fitness opduikt, dat jij altijd iets op tafel kunt toveren als er onverwacht vrienden langskomen, of een ander talent waarvan mensen denken: hoe doet die dat toch?

Eerst en vooral: ik heb geen druk leven.  Als ik de “ploetermoeders” bezig lees of hoor dan kan ik mij daar niet in vinden.  Ik kon daar voor kiezen om geen ploetermoeder te worden en dat heb ik ook gedaan, ik werk maar 4/5e sinds ik een kind heb.  Met ons flexibel uurrooster valt dit alsnog niet te onderschatten: avonddiensten, nachtdiensten, weekendwerk, het hoort er allemaal bij.  En ja, ik hoor je roepen van achter je scherm:”Wacht maar!” want inderdaad, er komt een tweede kind bij.  Maar ook daar heb ik bewust mee gewacht tot mijn eerste een beetje ouder was.  De mensen die na een jaar kiezen voor een tweede kind: chapeau voor jullie, maar niets voor ons.

Maar ik maak het mezelf ook wel gemakkelijk.  Hierbij enkele puntjes die ervoor zorgen dat ik mezelf niet verlies in vanalles:

1) Vanaf ik mijn echtgenoot leerde kennen en we samenwoonden heb ik hem geleerd hoe hij moest strijken.  Hij draagt graag en veel een hemd en liefst dagelijks een vers.  Al goed en wel, ik wil ze wassen en ophangen, als hij ze zelf strijkt.  Mijn eigen kleren strijk ik enkel als het erover is.  Als het een beetje een oog heeft laat ik dat zo.  En in feite strijk ik dan nog niet zelf, ik leg het op de strijkplank en mijn lief strijkt het mee.  De mannen die beweren dat ze niet kunnen strijken: komaan…losers.

2) Ik moet er natuurlijk wel rekening mee houden: als ik beslis om niet te strijken dat mijn echtgenoot dus in charge is van de strijkmand.  Als die uitpuilt moet ik mij daar dan ook maar niet aan ergeren.  Ik heb ervoor gekozen.  (En als je dat ergens aan de kant zet waar je het niet ziet, dan kun je je er niet aan ergeren.  Punt)

3) Ik stofzuig elke dag. Dat duurt ongeveer 10 minuten maar het effect is voortreffelijk en ik kan poetsen een week uitstellen.

4) Ik ben niet milieubewust.  Ik gebruik mijn wasmachine – droogkast – afwasmachine – broodmachine elke dag.  Sorry. Compenseert mijn britakan dat misschien een beetje?

5) Ik trek mij van niets aan.  Loop ik tot 11u in mijn peignoir rond maar heb ik ondertussen wel het middagmaal reeds klaar: so be it.  Heb ik het middagmaal nog niet klaar terwijl ik me nog niet heb gewassen.  Jah, dan is het ook maar zo.  Als de deurbel dan gaat dan heb ik ze soms toevallig niet gehoord.

6) Ik leer mijn zoon zelfstandig zijn.  Ik heb maar weinig werk meer aan hem ’s morgens.  Hij moet me ook helpen in het huishouden,  iets wat hij geweldig vindt.  De afwasmachine helpen legen, de was wegleggen in de kasten, de kousen paren, zijn bord afruimen, vuile kleren wegdragen.  Het zijn allemaal kleine dingen die hij kan doen.  En verdikke: dat hij maar een beetje werkt voor kost en inwoon!

7) Ik voel mij niet schuldig als ik diepvrieseten klaarmaak.  Wat is er daar bijgot eigenlijk verkeerd aan?

8) Ovenschotels maak ik altijd in extra porties, de rest vliegt in de diepvries (zie hierboven).

9) Omdat ik het haatte om ramen te lappen en dat graag uitstelde (net als alle poetswerk in feite, maar ramen hadden toch echt wel nog een langer houdbaarheidsdatum volgens mij), heb ik vorige maand 100 euro gespendeerd aan een Kärcher WindowVac.   Ik kocht er ineens een telescopische steel bij -er zijn hier nogal grote hoge ramen, wat zeg ik in feite nogal veel grote ramen.  Je mag me bedanken voor de gratis reclame Kärcher.  Ik kan anders nog steeds een hogedrukreiniger voor het terras gebruiken anders…

10) Ik stel niet teveel eisen.  Niet aan mezelf en niet aan anderen rond me.  Ik moet niet persé tien boeken gelezen hebben op een bepaalde tijd, mijn huis moet niet elke week met nat gedweild worden.  Ik wil er toonbaar uitzien, maar ik hoef niet dagelijks uit een doosje te komen.  Ik flip niet als de wasmand blijft staan.  Flipping out only makes things worse!

11) Toen ik nog werkte was dat vaak tot 20u.  Ik zorgde ervoor dat ik na mijn werk geen afspraken meer had (tenminste afspraken waar ik zelf de controle over heb, soms kan het niet anders).  Zo kon ik op mijn gemak naar huis gaan en thuis lekker niets meer doen.  Ik doe ook weinig of niet aan morele of sociale verplichtingen.  Als ik ergens ben, dan is dat omdat ik daar wil zijn en dat ik daar mijn tijd wil aan spenderen.  Zo ga ik volgende week naar het eetfestijn van de ouderraad van Ilja’s school.  Niet omdat ik me daartoe verplicht voel, gewoon omdat ik er zin in heb.  Ook bloggen is iets dat ik enkel doe omdat ik het zo leuk vind.  Ik heb geen blogplanning of een schrift vol ideeën.  Ik volg mijn hart.  Mijn typvingers volgen vanzelf.

Zoals het waarschijnlijk redelijk doorschemert: ik zit niet vlug op de kast.  Niet om het stof weg te nemen, niet om mij daar een beetje een potje te zitten ergeren aan vanalles.