Skinner en de kippen.

Hoewel ik de laatste twee weken bijna constant gepomodorood heb op mijn thuis-dagen kon ik toch gedurende die periode al een lijstje aanleggen met allerhande factoren die me uit mijn concentratie halen.  Zelfs de cursus die ik aan het studeren ben is er één van.  Ik begin die te interpreteren en voor ik het weet zit ik met mijn gedachten ergens bij een vergelijking van het studiemateriaal met het dagelijkse leven.  Zoals ik deze ochtend bij de persoonlijkheidstheorie van Skinner las dat hij meende dat ons gedrag volledig wordt gestuurd door de omgeving en niet door onszelf.  Het gedrag wordt positief of negatief bekrachtigd waardoor het gedrag zich herhaalt.  Anyway, zo zijn we zelf ook wel een beetje in onze omgang met sociale media.  We posten iets, dat wordt geliked door mensen.  We worden getriggerd om nog iets te posten.  Wordt het echter bekritiseerd….

Soit.  Mijn eigen gedachtegang verstoort wel eens mijn concentratie maar ook een vlieg die me de hele tijd terroriseert of het geluid van de zon op onze ramen.  De voorste ramen lijken zich altijd een beetje te zetten als ze opwarmen wat gekraak teweegbrengt.  Vandaag was er ook ergens een irritant tikkend geluid ter hoogte van de vensterbank.  Uit de koffiekan ontsnapt er ook regelmatig lucht waardoor het deksel een pruttelend geluid maakt (de kinderen zouden roepen: “Wat zeg je dan!!?”) en tot slot: Tommy.  Onze huiskip Tommy heeft een eigen gedragspatroon ontwikkeld.  Ook al is hij gevlerkt: hij springt op het kippenhok en vliegt zo over de draad.  De reden is altijd: er is geen eten of drinken meer.  Daarna komt hij tegen het raam pikken en maakt zo danig veel geluid dat ik niet anders kan dan hem (haar in feite maar soit) eten te geven.

img_6574

Hij is kip aan huis ondertussen.  Het feit dat ik hem eten geef vanaf hij zich laat zien zorgt daar uiteraard voor.  Skinner zijn theorie wordt meteen bevestigd.  Het enige wat erop zit is het hok verzetten zodat hij niet meer over de draad kan.  Toch wel eens werk van maken binnenkort, toen ik hem vandaag oppakte om hem terug achter de draad te zetten scheet hij heel mijn schoen onder.

img_6613

Als dat maar geen gedragspatroon wordt!

 

“We ain’t all low carb honey” hoor ik ze miespelen.

Mijn kippen zijn arrogante fuckers.

…ik moet even nuanceren misschien….

Het zijn niet àltijd arrogante fuckers.  Het gebeurt wel eens dat ze in feite content zijn van mij te zien.  Dan kom ik aan de zijkant van ons huis aan hun draad staan en dan zijn ze best wel vriendelijk.  Hun kopje door de draad steken, een keer curieuzeneuzen.  Een occasionele “pok”. Als ze mij echter met een kom etensrestjes horen toekomen dan spurten ze gelijk bezetenen over het plein om als eerste te spotten wat er in de kom zit.  En dan komt het arrogante gedeelte….

…kom ik daar al met geraspte wortelen, een overschotje sla of wat tomaatjes die te lang in de frigo hebben gestaan dan draaien ze parmantig hun kont en trappelen ze terug van waar ze kwamen.  Had ik hen daarvoor uit hun stofbad laten komen?  Durf ik daar serieus te staan met rauwe groenten of gegrilde courgette?  Ik zie hen nog net niet hoofdschudden als ze op hun stappen terugkeren.

img_6340

Geen gekookte pasta of een restje aardappelen?  Geen kippengraan?  Talk to the wing bitch!

img_6338

 

“Waaroooommm?”

Mijn kleuter heeft er de laatste weken een handje van weg om alles te bevragen.  Is het niet “waarom?”, het is “wie woont er hier” of “wie heet die meneer?” (ok, zinsconstructies, daar is nog een beetje werk aan).  Nadat alles met 5 waarom-vragen wordt geanalyseerd komt er meestal een nieuwe vraag.  Als ik na enkele uren echt een time-out nodig heb van al dat gevraag speelt zich deze conversatie af:

“Ilja, stop nu eens met de hele tijd “waarom” te zeggen”.

Maar waarom moet ik stoppen met waarom te zeggen?”

Dan is het moeilijk om niet te reageren als volgt:

Omdat mama echt een break nodig heeft van die vraagstukken, omdat ik eens eventjes stilte wil, omdat ik eens wil nadenken over iets anders dan over hoe regen gemaakt wordt, waarom de zon niet schijnt, waarom choco van chocolade is gemaakt, waarom je sterk wordt van melk.  Ik wil eens niet mijn woorden wikken en wegen bij de vraag waarom ik ga gaan lopen.  Want toen ik de laatste keer antwoordde “omdat ik niet dik wil zijn” voelde ik me niet goed bij dat antwoord en boog ik het om naar “omdat ik fit wil zijn” en fit is gezond, en “waarom is fit gezond”, tjah, omdat je lichaam dan gezond is, “Wat is dat je lichaam”, ja je lijf met je armen en je benen, en ja, jij bent wel gezond ook al ga jij niet gaan lopen.  Veelal weet ik ook gewoon het antwoord niet op al die vragen en moet ik “ik weet het niet” antwoorden op “waarom die bloemen roze zijn” of “waarom die meneer daar wandelt op straat” en dan zeg ik wel eens “DAAROM”

Maar waarom daarom?”

Wat blijkt dus:  als je twee van die waarommertjes bij elkaar zet, dan waarommen die tegen elkaar!  Dat hebben we gisteren gemerkt toen we niet één maar twee kleuters meenamen naar Bellewaerde.  Ineens konden wij weer met elkaar praten en werd het kleutergevraag omgebogen naar kleutergetater op de achterbank (“Mijn papa heeft een grote auto!” “Mijn papa zijn auto is nog veler groter!”).  Zalig!  (en waarom komt de mamamaffia mij nooit zo’n tips geven?  Dat is tenminste handig om weten!)

En om eens helemaal uit de kinderpraat te zijn ging ik gisterenavond nog gaan vrouwenpraten.  Jawel, na zo’n hele dag sloffen achter twee kleuters, u mag mij courageus noemen maar het kan toch wel eens deugd doen.  Hoe cliché het ook klinkt, maar als vrouwen onder elkaar bezig zijn dan gaat het gesprek toch soms alle kanten uit: van knappe vrouwenfilmsterren (Cameron Diaz werd genadeloos afgeslacht door mijn vriendin) tot knappe mannen (waarbij ik een schokkende ontdekking deed over mijn aandeel in het gesprek: Kurt Rogiers, Louis Talpe viel trouwens niet bij allen in de smaak, tjah, les goûts en les couleurs…), tot Mathias Schoenaerts (niet mijn ding) en Bieke Ilegems (weeral mijn aandeel, nadat ik haar bezig zag in “Vind je lief” ben ik trouwens helemaal weg van haar, Bieke for President!)  Mijn vriendin haar nieuwe iPhone werd bewonderd (“oh, maar dat is toch al een schoon hoesje? “ma neen ik wil een mooier!”) en meteen ook getest:

summer

Een instagramlesje (“oh nee, hier zie ik er te bruin uit! Oh neen, niet die, ik zie er ziek uit, oeh dit en oeh dat”) en tien minuten later werd haar eerste foto gepost.

En zo gaan de dagen hier open en dicht.

The silence of the chicks

Met alle marbelperikelen de laatste weken zouden we haast vergeten dat we nog kippen hebben ook.  Ik besloot gisteren de restjes van ons oud brood te geven net voor ik naar Pieter De Osteopaat ging vertrekken.  Ik praat altijd tegen mijn kippen, ze zijn ook altijd tevreden om mij te zien.  Niet te verwonderen, ik ben de brenger van Het Eten.

“Hier chickie chickies!” (ik hoop altijd stiekem dat niemand me hoort als ik dat roep) Geen movement “Chickies, chickie chickies!” Ineens zag ik hem liggen in het kippenplein.  Geoffrey de zwarte kip.  Verkrampt en levenloos.  Zijn houding schreeuwde “vermoord!!!”. Damn, waar zijn de andere twee.  Het bleef akelig stil in het kippenhok.  Normaal hoor ik kippenpootjes trappelen of komt er op zijn minst een kippenkop uit het luikje kijken. Ik begon de drie stappen om het hok te openen.  De deur van het tuinhuis open, de deur van het kippenhok openen, mijn hoofd binnen steken. . . ik vreesde het ergste.  En terecht. . .

Een slagveld.

Diva en Scofield werden ook op een gruwelijke manier vermoord.  Ik zag alleen lijfjes, geen koppen.

Vliegensvlug sloot ik de deuren, liep naar ons huis en sloot de achterdeur met de sleutel.  Alsof de belager mij ook nog zou attaqueren.  Mijn hartslag deed overuren en het zweet stond op mijn rug.  Dat beeld van die drie kippen bleef voor mijn ogen, weerloos afgeslacht.  Mijn drie chickie chickies.

Wonend nabij een nertsenkweker was de conclusie vlug getrokken.  Men had mij al gewaarschuwd, als zo’n nerts uitbreekt dan zijn je kippen eraan voor de moeite. Mijn lief lief kreeg de heldenstatus meteen terug toen hij dapper onze sneeuwschop (pas aangeschaft) ter hand nam en de karkassen in een grote doos deponeerde.  Hij besprak het probleem met de kweker, die stelde fair een vergoeding voor. Maar Diva, Scofield en Geoffrey zijn niet meer.

Even later huppelde de nerts voorbij onze porte-fenêtre. Als je ziet hoe fluffy en cutie zo’n diertje is weet je meteen vanwaar de uitspraak “een wolf in een schapenvacht” komt.  Voorlopig geen kippen meer voor ons.  De jacht op de verloren nerts is vanaf nu geopend!

Marbelmuffel

wpid-DSC_0742.jpg

Yes!  Een ei!  Het zijn de kleine dingen in het leven die het maken hé.  Het is al het tweede ei dat we zien in het heropgebouwde kippenhok, ééntje was jammergenoeg al opengepikt door de hongerige kippen.  Ze bleven wel heel lang in hun hokje nadat ze terug werden “vrijgelaten”.  Ik vreesde even dat ze overspannen waren en het depri-chicks gingen worden maar nu dartelen ze vrolijk in hun kippenplein rond.  Voor zover een kip kan dartelen uiteraard.  Ik stel mij direct “kip in galop” visueel voor. Tjakka! Nog een klets op de kippendij erbij!

wpid-DSC_0736.jpg

En kijk eens onder hun pootjes:

wpid-DSC_0735.jpg

Gras!  Zo hoog dat er al een schaduw van bestaat!  Gras met een schaduw. . . nog zoiets kleins om te koesteren.

wpid-DSC_0741.jpg

Lang geleden dat deze vriendin nog binnen mocht komen.  De relatie met de mustiekat is erop verbeterd, al zegt hij soms nog wel eens “poesje mag niet bijten” waarop ik moet zeggen “jij mag niet in poesje’s oogje prikken hé”.  Conversaties met een 2-jarige.  Haar vacht is in enkele weken ook verdubbeld, een vellen frakske waar menig bontliefhebber jaloers op zou zijn.

En ja, onbeschaamd, ik kocht de flair van deze week.  Ik schrok dat dat 2,5euro kost.  Meer dan een brood, al gok ik hoeveel een groot brood nu eigenlijk kost aangezien ik het steeds zelf maak.  Eén artikel deed me wel luidop lachen:

wpid-DSC_0734.jpg

Ein bisschen deutsch: PARTYMUFFEL!  Dè max!  Du bist schön ein partymuffel!  Muffel klinkt zo danig bemuffeld dat je er alleen maar iets saai bij kan denken.

Du partymuffel!

 

Can you feel it? Can you feel it?

Bij Lilith las ik over een Currently.  Een wat?  Een soort terugkerend lijstje. . . 

Lezen: “Het Stille Meisje” van Tess Gerritsen.  Ik noem het een beetje pretentieus “tussendoorboeken”.  Het zijn die boeken die ik niet zou meesleuren als ik van plan ben om een uur ergens te wachten (of denk dat ik ergens een uur zal moeten wachten. ) Het sleept me niet mee maar het leest vlot.  Op aanraden ga ik deze week met mijn boekenbon om “Nachtfilm” van Marisha Pessl.  Hopelijk pakt het mij ook zo in als “Wij en Ik” van Saskia De Coster of de 1Q84-reeks van Murakami.

Blij met:  mijn compostvat, al is dat momenteel geblokkeerd door een ander blij-metje: versgezaaid gras dat sinds enkele dagen begint te schieten, mini-sprietjes poppen omhoog en blijkbaar mag je daar niet over lopen.  Binnenkort komen Scofield, Geoffrey en Diva ook terug aangezien ons tuinhuis eindelijk geïnstalleerd is en het kippenhok daarin verwerkt is.  De kippen waren bijna een jaar in hotel Quentn.  Onze maat/hovenier verzorgde ze met veel liefde.  Hopelijk willen ze nog terugkeren want bij Quentn is het chickparadise.  Of misschien worden ze wel gestresseerd van zo’n tweede keer verhuizen en gestresseerde kippen leggen waarschijnlijk geen eieren.

wpid-DSC_0682.jpg

 

Volgend jaar kunnen we vechten om wie het mag afrijden. . . 

Eten: zo mager mogelijk, al lukt dat niet altijd even goed.  Misschien wel eitjes van eigen kippen binnenkort, die smaken voortreffelijk in de pan, geen zout of peper nodig.  (zie je wel, mager eten, lukt niet altijd even goed).

Bezig met: de zoektocht naar het perfecte boekentasje voor Ilja.  Ik heb nog twee maanden. . . Bij Zaino vind ik deze Nigel alleszins de max, maar het verder zoeken en twijfelen is minstens even leuk.

nigel

 

Nigel

Mezelf verbazen over: de dood.  En hoe die smeerlap de laatste week verschillende keer zijn opwachting maakte bij veel te jongen mensen hier in de streek.  De onverwachte dood went niet, ze zouden hem moeten afschaffen.

Luisteren naar: de radio vooral.  En met track-ID scan ik regelmatig een nummer om mee te zijn met het huidige aanbod van groepen.  Zo scande ik gisteren Lorde.  Ik had er al van gehoord maar ik kon het liedje dat ik zo leuk vond niet aan haar koppelen.  En ik blijf me elke keer weer over Bastille verbazen.  Pompeii was geweldig en Laura Palmer overtreft het zowaar.

Plannen: Sint-Maarten en zijn Piet die meer dan welkom zijn hier.  Want we zitten allemaal even recht.  En zwarte piet, laat die mens toch een keer zoals hij is zeg, moet alles eigenlijk verdwijnen, elk spatje jeugdnostalgie wordt weggemaaid door politiekers die duidelijk teveel tijd hebben.  Ga echt werk doen met mijn belastinggeld!

Quentn for president!

En zo ging Peggy dood op zondagmiddag.  We hadden het wel zien aankomen en ja het is spijtig…maar wat moesten we ermee doen?  Begraven in onze tuin leek tricky, met een huiskat die regelmatig bezoekers over de tuinvloer krijgt.  Ik heb geen zin om op een ochtend de gordijnen open te trekken en daar Peggy’s karkas op mijn terras tegen te komen.  Echt niet.  Wat doe je als je met een probleem in de tuin zit?  Je belt naar Quentn.  Is je tuin overwoekerd van het onkruid, bel naar Quentn, hij zal het komen vermoorden, chemical Quentn.  Wil je graag een beetje aanplantingen doen?  Quentn is your man.   En materiaal dat die kerel heeft.  Een verticuteur, een remorque, een aardeplatlegmachine, allerlei schoppen en tuinmateriaal, he’s got it!   En zo komt hij ook dode kippen wisselen voor nieuwe!

Mijn eerste verjaardagscadeau!  New Chick On The Block!

“Ik wed dat je tegen vanavond een naam gevonden hebt voor het nieuwe kippetje” zei Pieter daarnet aan tafel.

Hmmm, even nadenken…