Page 101 of 105

Ik doe het morregen!

Uitstelgedrag

Uitstelgedrag
Waarom blijven we voor de buis zitten, terwijl we eigenlijk naar bed moeten? Waarom surfen we op internet in plaats van een deadline te halen? Waarom puilt de wasmand altijd uit en staat het aanrecht steeds vol? Waarom begint een dieet altijd morgen? En dat allemaal terwijl we dondersgoed weten dat we er niet beter van worden. Professor Piers Steel, zelf een notoire uitsteller, doet al ruim tien jaar onderzoek naar uitstelgedrag. Met humor ontrafelt hij de mythes over dit verschijnsel, bijvoorbeeld dat het aan iemands perfectionisme zou liggen. Helder en onderbouwd verklaart hij ons uitstellen, waarbij hij vooral het verband legt met impulsiviteit. Het slechte nieuws van Steel is dat uitstelgedrag een diepgewortelde gewoonte is, waar 95 procent van de bevolking aan lijdt. Het goede nieuws is dat we er ook van af kunnen komen. Hiervoor geeft Steel een rijk arsenaal aan beproefde technieken. (bron: http://www.cosmox.be)
Herkenbaar?  Voor mij alleszins wel, volgens de schrijver lijdt 95% van de bevolking aan uitstelgedrag (verkoop gegarandeerd dus!).  De enige techniek om dit gedrag te bestrijden is er volgens mij één die Nike al jaren scandeert: “Just Do It!”  ’t Is al dat het zo saai is…die gedachte dat je nog moet kuisen, nu, direct, plots lijkt alles interessanter en dringender dan dat.  Ook het feit dat je er niet onderuit kunt, dat  Mr. Proper enkel in reclames uit een fles verschijnt en alles doet blinken gelijk zijn kop.
Maar ook Belgian Asociality had al een punt toen ze hun hit produceerden “als alles nu al is gedaan, heeft morgen geen zin meer om te bestaan!”  En wie ben ik om de helden van de 90’s tegen te spreken?

i look to you as my only friend

Er is zo’n ruim aanbod aan media dat het moeilijk is om eruit te springen denk ik.  Vreemd genoeg was één klik op “Girl In Armour” voldoende om het nummer direct graag te horen en de cd te bestellen bij cosmox.  Leve het aan huis leveren, al denkt de postbode er waarschijnlijk anders over.  Overlaatst gaf hij een pakket af dat voor een andere straat was bedoeld.  Hij zei “ah, ik ben het zo danig gewend dat de pakketjes voor hier zijn dat ik niet goed gekeken heb”.  Zoveel bestel ik nu toch ook weer niet?

The Me In You dus, die vervangen binnenkort The Magic Numbers die ik herontdekt heb tijdens het rijden in het donker…

Soms is lotjetrek in de cdmap echt een verrijking!

of rijstpap met gouden landingsbaantjes ernaast misschien?

“Achter jou!  Kijk achter jou!  Het ligt daar!” riep ik tevergeefs naar de vogel die op mijn terras in de sneeuw kwam ploeteren.  Boterhammetjes, 3 potjes vanillepudding, kaasvelletjes, vruchtjes uit de cornflakes (die vind ik niet lekker)…handig dat dat is.  Alles wat je teveel hebt hoef je enkel op maar op je terras te gooien, de vogels hebben toch honger!  Dacht ik.  Want tot nu toe heb ik nog maar die ene vogel gezien hier en ofwel was die stekeblind, ofwel is het beter op een ander.  Als iedereen de dieren voorziet van voldoende voedsel, ontstaat er dan een luxeprobleem?  Ik vind mijn menu redelijk aantrekkelijk, maar toch is het blijkbaar niet voldoende om het jaarlijkse roodborstje te lokken.  Krijgt hij elders “gebakken Sint-Jacobsvruchten met ganzenleverterrine op een slaatje met witlof”? Is er ergens een Valentijnsspecial die hem meer aanstaat? Ik ben er vet mee, ondertussen begint mijn terras eruit te zien als een half ontdooide mesthoop en ga ik een oud vuilblik moeten zoeken om de hele smuk op te kuisen!  Damn you vogeltjes!

en eirekedeire…

“Eh, de kizzigheid druipt eraf” zei ik gisteren over een kandidaat tijdens het kijken naar een Tv-programma.  Het West-Vlaams is toch een zalig taaltje.  Toch gebruiken we hier in huis ook nog eens een eigen taal voor de dingen.  Een paar uitspraken die anderen niet kunnen begrijpen omdat ze niet met ons samenleven.  Daar zijn:

  • “de mustiekat” (–> onze zoon),
  • “noop” (–> dikwijls voorafgaand van “smit mor up”  en daarmee bedoelen we de berg papieren op mijn bureau),
  • ” ’n tjakker” (–> het geluid dat de elektriciteitskast maakt als hij overgaat naar het nachttarief),
  • “gif ze e potje” (–> geef Marbel een potje natte stinkende voeding.  Even later hoor je de sukkelaar die het moet doen kokhalzen van de geur),
  • “kzin hele vermoefteld” (–> mijn haar is in de war en mijn kleren zitten precies niet goed, nadat je door de sneeuw ploetert om de kippen eten te gaan geven ofzo…)
  • “shnuggletime!” (–> pak me nu vast, ik heb een knuffel nodig!)
  • “ja mannegjes” (–> afhankelijk van het volume van deze uitspraak is duidelijk wat er in de pamper van de mustiekat te rapen valt)

En dan zijn wij verwonderd dat sommige mensen raar kijken als ze ons bezig horen tegen elkaar….

 

tamzakmodus: check!

 

Soms heb ik gewoon zin om in het rond te staren, een beetje op mijn duimnagel te bijten en alles op mij af te laten komen…(met een fijn muziekje op de achtergrond…)

al zat hij wel al een beetje los toen…

Maak ik binnen enkele jaren met mijn zoon een nieuwere versie van de virtuele sneeuwman?

Virtuele sneeuwmannen maken

Gisteren om 17:25 , door Andy Stevens in Apps

Virtuele sneeuwmannen maken
© shutterstock

Heb je zin om een sneeuwman te maken, maar voel je er weinig voor om daarvoor ook naar buiten te gaan? Maak dan een virtueel exemplaar met een van deze apps.

Make-A-Snowman is een iPhone-app waarmee je je eigen pop maakt en aankleedt. Kies een winterse achtergrond en ga aan de slag met een van de vele sneeuwbollen. Zijn die netjes gestapeld? Dan kan je aan de accessoires beginnen. Een aantal van die brillen, jasjes en hoedjes zijn betalend, maar het gratis aanbod is al behoorlijk uitgebreid. Met een knijpbeweging maak je elk onderdeel groter of kleiner, maar het blijkt geen sinecure om met volwassen kolenschoppen de kleine stukjes op de juiste plaats te positioneren – een kinderhand brengt het er allicht beter van af.

Ook op Android kan je met virtuele sneeuw aan de slag. Snowman Maker is iets minder gelikt dan de iPhone-app van hierboven, maar is toch ook behoorlijk plezierig. Hier geen cartoonachtige tekeningen, maar echte foto’s van sjaals, handschoenen en wortels om op je sneeuwpop te zetten.

Het moet gezegd: een echte sneeuwman maken is oneindig veel leuker. Misschien kan je deze apps gebruiken om een voorontwerp te maken, voor je naar buiten stormt en aan het echte werk begint. Kwestie van zo efficiënt mogelijk de koude te trotseren.  (bron: De Standaard Online)

Het regent apps en allerlei gedoe voor de smartphones, wat is het volgende: speel verstoppertje op je iPhone, maak een zandkasteel met je iPad?  Kinderen spelen naar mijn gedacht nog steeds het liefst the real game en daar hoeven geen dure toestellen bij te pas komen.  Tennis speelden we gewoon tegen de muur en als het balletje in de gracht belandde hadden we nog ééntje in reserve alvorens we onze botten mochten aandoen om het te gaan zoeken.  Basketten deden we met een opengesneden emmer aan een paal (waar is den tijd broer?), zelf chefkok spelen in ons eigen mini-keukentje en daarbij aarde mixen met preiafval, wat smaakt nu beter dan dat?  Dat we zelf cassetteopnames creëerden met de radio was toen redelijk vernuftig en zeker als je het resultaat kon beluisteren met je walkman. (na een tijd moesten we het deksel van de walkman met plaklint toeplakken omdat het ding zo danig versleten was dat het gewoon uiteen viel).  Wat ik Ilja zeker nog zie doen als hij groot genoeg is, is bij opa en oma op de schommel zitten.  Daar zaten we vroeger uren op, tot ongenoegen van de buren waarschijnlijk want het ding piepte soms tot op de platse van Woesten-city….ohja, en die keer dat mijn grote broer mijn tand uitschoot met het schietspel “Nerf”…daar ga ik maar niet meer over beginnen zeker?

hush Mark, I get the picture…

“Tiens dat stuur trekt nogal naar rechts” dacht ik terwijl ik Ilja naar de crèche voerde…Ik hoor sommigen al denken…het is nog geen 100 meter naar de crèche en je gaat met de auto?  Dat kind weegt verdikke meer dan 8kg.  Het is wel meer werk om hem in en uit de auto te klikken dan hem te voet te brengen maar kom…toen ik weer verderreed naar het werk bleek het stuur nog meer naar rechts te trekken en ging mijn eerste idee over koude banden aan diggelen…letterlijk want de band stond plat.  Na een interventie in de vrieskou van papa Guido was ik toch nog op tijd op het werk.  Die brave mens is dan nog naar mijn werk gereden om de gestopte band terug op te leggen….papaskindje?  Moi?

Donderdagmorgen 6u25, ietsje te laat vertrokken naar het werk naar mijn doen, dus het moest al een beetje vlugger gaan.  “Trekt dat stuur nu weer naar rechts?”  Ma neen…tzijn gedachten…flipt een keer niet, let op de baan.  Vijf uur later toen ik naar mijn lunchdate wou rijden…weer plat!  Ik verdenk Mark Zuckerberg omdat ik Facebook “gedissed” heb.  Hij heeft één van zijn homies gezonden om niet alleen een nagel in te rammen maar dan ook nog eens twee andere gaten te maken zodat ik toch twee keer een factuur mag betalen en het extra gevendel naar de garage erbij krijg!

gelukkig is er nog facebook om hierover eens goed te memmen!

Iedere keer weer!  Iedere godverdomse keer weer opnieuw lapt ze het mij!  Alsof dat beest niet wil dat ik buitenkom met die iPod!  Miljaar!  Weer de oortjeskabel doorgebeten!  En jaaa…ik weet het…laat dat niet rondslingeren dat ding….’t is mijn eigen schuld…maar toch ben ik verdomme kwaad!  Het is het 4e paar dat ik de vuilbak mag inkieperen!

en meer kans om Marbel te betrappen als ze eten steelt…

Hoe zou het leven eruit zien zonder facebook?

Geen laatste nieuwe weetjes van de mensen rond je….

…then again…als er echt iets belangrijk is, dan hoor je het sowieso wel….al is het dan misschien (een beetje) later…

Geen gezaag over stakingen, het weer, de politiek, andermans frustraties….

…maar het doet wel deugd om eens je eigen frustraties te spuien…aan de andere kant kan wordpress hier wel een oplossing bieden…

Geen 32 keer een youtubefilmke van hetzelfde liedje dat net op dat moment populair is….

….maar mis je dan geen nieuwe nummers?  Nadat Gotye gecovered werd kreeg ik het nummer zowat 12 keer in het nieuwsoverzicht, daarna hoorde ik het ineens op de radio….less is more!

Geen contact met mensen die je bijna nooit ziet wegens omstandigheden…

….maar mensen die je bijna nooit ziet….moet je daar dan eigenlijk nog contact mee hebben? Als ik het van dichtbij bekijk zijn de mensen waar ik echt graag contact mee wil houden net diegenen die ik bijna nooit spreek op facebook…met hen ga ik vlugger sms’en, mailen of bellen….is het geen tijd om intensiever aan relaties te gaan werken zodat we ook nog effectief iets te vertellen hebben als we elkaar zien i.p.v. “ja, ik heb het al op facebook gelezen…”

Geen handig systeem meer om een datum te vinden voor een feestje, afspraak of whatever…

….–> doodle plus e-mail = de oplossing

Geen geneus meer in andermans foto’s, statusupdates en grappig gezever….

….> = meer tijd om lange wandelingen te maken met Ilja en zo Sven Ornelis-gewijs aan de conditie te werken?

Niemand die mijn gezaag meer moet aanhoren….dat lijkt me een verademing voor iedereen!

De contra’s wegen op tegen de pro’s…

Ik overweeg om het hele ding offline te gooien….

 

 

au bain da gaat ier nie

Smelt de boter en de chocolade au bain marie.  Geen probleem gasten, kom! Ondertussen mixte mijn hulpkok de eieren met de suiker en zocht ik de bakvormen uit.  De chocoladetaart smaakte als één grote brok pure chocolade en voelde ook zo op de maag jammergenoeg.  Twee uur later was ik nog verzadigd van het stukje dat om en bij de grootte van een groot scrabble-stuk had.  En dat was nog niet het grootste probleem…de au bain marie-techniek heeft zijn sporen nog nagelaten in het keukengerei…de bovenste pot bleef echter steken in de onderste pot.  Blijkbaar kon ik door dit systeem toe te passen op potjes die onvoldoende verschillen van grootte van elkaar, een soort vacuum maken??  Hoe is dat in godsnaam mogelijk…Het is absoluut niet meer te doen om die twee potten uit elkaar te halen, trekken, sleuren, kloppen met het hele ding op alles wat een klop kon verdragen, niets hielp…next step: technische dienst? Of eerst eens de challenge aan de andere collega’s laten?