Page 101 of 104

en het bed verversen….en de kerstboom afbreken…en…

“Morgen ga ik eens goed het kot kuisen!  ’t Is hier een mesthoop!”.  Dat hoorde ik mezelf zeggen, gisteren, nog vol goeie moed…Maar vandaag is het PATAT!  Een klopke van de voorbije week bijna niet te slapen en 20 uren te werken in het weekend.  Gelukkig is de kleine Mustie heel braaf en kan ik hem mooi in zijn parkje laten spelen want de opruimwerken verlopen maar met een slakkengangetje en overal waar ik kijk zie ik wel iets dat moet gebeuren.  

“Morgen, als je thuiskomt van je werk, dan ga ik gaan lopen!”  Damn…nog maar eens ik, nadat ik mijn eigen stramme benen vervloekte….als ik één van de twee plannen kan uitvoeren ga ik al tevreden zijn…of een half plan van de twee…

de poort van de hel ziet er waarschijnlijk ook zo uit

Schuif- en draaideuren…wie heeft dat eigenlijk uitgevonden?  Het is altijd iets daarmee.  Ofwel werken ze niet en sta je daar met een deur die niet meer toe of -in het slechtste geval- open kan, ofwel werken ze te goed en wil je nog passeren terwijl het ding beslist om toch al te sluiten terwijl je erdoor loopt.  Als zoiets gebeurt schiet de daver altijd op mijn lijf!  De deur beslist om te sluiten en ineens beseft ze dat er iemand doorloopt waardoor ze vlug weer openschiet.  Maar wat als zo’n deur eens een offday heeft, word ik dan verpletterd tussen twee glazen wanden?  De grootste gruweldeur is die van Delhaize in Ieper. Zo’n draaideur waar je met een winkelkar in kan meedraaien!  Horror! Toen ik deze week even een break nam van het ziekenhuis om een paar inkopen te doen was het weer prijs.  Er staat dan iemand voor mij te wachten om in die draaideur te gaan met de kar, haar ticketje te bestuderen (als je voor de opening van de draaideur staat moet je enkel kijken naar die deur, nergens anders!)  Als de opening er dan aankomt doet ze op haar duizendste gemakje om daar in te voegen, want ze had het pas gezien toen de deur alweer halfweg was!  En dan moet ik opletten om niet vermorzeld te worden terwijl ik me nog vlug erachter moet haasten!  Dan sta je daar helemaal gefrustreerd en om je helemaal gek te draaien stellen ze nog eens winkelwaren tentoon in de tussenschotten van de deur.  Alsof ik dan tijd heb om daarnaar te kijken, ik moet opletten dat ik mijn eindstation niet mis als die rondkijkster voor mij teveel interesse heeft in de miljoenste smurfenactie!

shitty times!

Shit!  Dat is het juiste woord voor de voorbije dagen!  Toen ik toekwam op de spoed bleef Ilja echter zijn vrolijke zelf, de pediater kon het bijna niet geloven: na zo’n helse week in de pamper, toch nog zo’n blij ventje erin te zien.  Ondertussen zijn we beiden al bijna 48 uur hier en saaier dan het ziekenhuis bestaat niet denk ik.  Ik wissel er graag een les statistiek voor of een saaie lezing over dementie.  Het ziet ernaar uit dat we hier vastzitten tot vrijdagnamiddag volgens de vriendelijke verpleegsters…bummer!  Vreemd genoeg heb ik hier vanalles om mij bezig te houden, boeken, internet, tv, tijdschriften, maar niets lijkt me te interesseren en de frustratie van het vastzitten wordt alsmaar groter.  Ik hoop dat ik van mijn leven niet langdurig moet opgenomen worden in het ziekenhuis, want ik vrees dat ik dan een depressie doe!  Ilja trekt het zich gelukkig niet te straf aan.  Hij blijft lachen en de harten van de vrouwen stelen.  Ook het infuus vindt hij fantastisch om in te bijten en zichzelf in te wikkelen…waarom kan ik mij zo niet bezighouden??

partypooper!

Pyjama’s wassen – body’s uitwassen – neurofen toedienen – naar de dokter gaan – koorts meten – perdolan toedienen – pamper verversen – melk geven aan Ilja – uitgekotste melk opkuisen – antibiotica toedienen – pamper verversen – koorts meten – 39 graden zien verschijnen – ongerust zijn – pampers die de inhoud niet aankunnen – pyjama’s wassen – pyjama’s drogen – fruitpap geven – uitgekotste fruitpap opkuisen – matrasje uitwassen – lakentjes in de wasmachine stoppen – slaapzakjes wassen – pyjama’s wassen – neurofen – perdolan – clamoxyl – diarreepampers verwijderen – de ondergekotste vloer opkuisen – de zetels afwrijven – melk geven – melk over je krijgen – badjes geven – naar de dokter gaan – koorts nemen – 39,5 zien verschijnen – geen verbetering zien – ondergekotste winnie the pooh trachten te redden – ongerust zijn – medicatiespuug opkuisen – “aardig” in de buik worden – ongemakkelijk zijn – een pipetje trachten in zijn mondje te rammen – alles terug eruit zien vliegen – kots kuisen –zelf overgeven – een welgezind kereltje zien als hij alles kwijt is – hem zien vermageren –pyjama’s wisselen –  bellen naar de dokter van wacht –  ook pieter ongemakkelijk zien worden – horen over “naar de kliniek brengen” – om 21u voor het eerst het huis uitgaan voor zijn onderzoek – horen over een maag/darmstelselontsteking – rondrijden naar apotheek van wacht – koorts – motiliumsiroop toedienen – flesje geven – blij zijn dat het erin blijft-….met andere woorden: het was echt een zalig weekendje hier bij ons thuis…

kaas met gaten

“Prachtig valentijnsgeschenk, verras uw geliefde!” Say what? De cadeautjestocht van het eindejaar is nog niet goed verteerd of we moeten alweer op zoek naar een geschenk. De commerce moet draaien, het geld moet rollen! Ik heb de cadeautjesgeverij zoveel mogelijk trachten te beperken het voorbije jaar. Pïeter en ik geven sowieso nooit cadeautjes aan elkaar, het laatste wat ik van hem kreeg was mijn verlovingsring en als ik daarbij stilsta blijkt dit ondertussen al 3 jaar geleden…ah neen, voor onze verjaardag kopen we iets voor elkaar. Al kan ik niet meteen voor de geest halen wat ik vorig jaar heb gekregen (sorry schat)…(een baby zal gegarandeerd zijn antwoord zijn! Haha!). Ok inderdaad, we zijn rond die periode voor de eerste keer zonder Ilja gaan eten in een lekker restaurantje in Ieper en op stap geweest,…hij kreeg een verrassingsetentje met vrienden op zijn verjaardag…ook niet echt een echt cadeau maar wel een leuke avond….ohja juuste, ik heb ook een verrassingsetentje gekregen met heerlijke kaasplank van Terra Vinea…verdikke zeg er zitten gaten in mijn geheugen….jongens toch

code -30

“Als je die trui losjes open laat hangen dan zie je er slanker uit”.  Gewaagd van de verkoopster om zoiets te zeggen, maar niet tegen mij.   Ik hou ervan als verkoopsters hun mening geven.  Een winkel waar men durft zeggen “dat staat u absoluut niet”, daar ga ik terug.  Zoals Steps in Roeselare.  Ik mag er niet teveel rondkijken, er hangen altijd wel meerdere stukken die ik mooi vind.  Het soldenshoppen verliep gemoedelijk, maar gaan winkelen als het buiten “code oranje” is voor de storm bleek ook wel een goed plan om wachtrijen aan kassa’s en pashokjes te vermijden.  In een mum van tijd en zonder aanschuiven had ik alles wat ik wou.   En ja, ook de etiketjes van mijn aankopen hadden code oranje!  Er was zelfs nog tijd over voor een warme choco in de coolste boekhandel van Roeselare en omstreken (waar ook toffe verkopers werken trouwens :-)).  Nu nog een paar mooie botten…

My toyota is ne mesthoop!

Mijn autootje….13 jaar in 2012 en nog steeds hetzelfde vlijtige bakje als 8 jaar geleden toen ik het kocht.  Ondertussen zijn de aanvankelijke 12000 kilometers verdraaid naar 135000 en het blijft een tof wagentje.  Er is maar één ding hatelijk aan mijn voiture….het is een stort!  Ik weet dat dit enkel aan mezelf ligt, maar mijn wagen uitmesten is echt een voornemen voor 2012.  Ben ik iets kwijt?  Eerst een keer in mijn auto checken!  Er zit daar nog een UNO-spel in van toen ik nog in de jeugdbeweging zat, er liggen kleren vernukkeld in het rond, papiertjes, cd’s zonder doosje, doosjes zonder cd’s,  parkeerticketjes,…’t is vreselijk.  Soms zou ik het ding gewoon gelijk een matchbox ondersteboven willen zetten met de deuren open in de hoop dat alles eruit vliegt.  Ik vrees echter dat ik er niet onderuit kan om een plastic zak te nemen en de hele boel zelf te arrangeren….het enige wat ik nog echt mis aan mijn Yariske is een sticker “My Toyota Is Fantastic”…de max!

rang 1

Op kerstdag won ik 10 euro met een kraslot dat we van onze ma kregen. De verleiding om weer nieuwe kraslotjes te kopen was groot toen ik het ging omwisselen bij den Jimmy maar ik heb het niet gedaan! Het is opgegaan aan charcuterie. Daarvan weet je tenminste zeker dat je  iets in je handen hebt!   Maar toch…wat zou je doen moest je zo’n groot bedrag winnen? Zwijgen, vooral zwijgen denk ik. En een huis bouwen, helemaal naar mijn goesting in samenwerking met een interieurarchitect…waarbij ik gewoon op een kladblaadje dingetjes mag uittekenen en hij of zij die volledig mag uitwerken…. Vroeger zei ik steevast “minderen van werken”, maar nu ik maar 4/5e werk zou ik al zeker niet meer minderen, ik moet nu al zo weinig gaan! En kleren kopen zonder naar de prijs te kijken. Zo een paar keer per jaar een paar mooie stukken…en handtassen…

toch wel leuk zo dromen….misschien straks toch eens meespelen op de lotto.

marbelmaffia

“Brechtje het nieuwsgierige spechtje” wordt gegijzeld door Marbel.  Zo gaat dat hier niet vooruit gaan hé!  Ik had haar al een rol beloofd in het verhaal en nu doet ze niets liever dan poseren.  Alsof ik niet weet hoe ze eruit ziet! 🙂